W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
„Sobątańczenie to książka krytyczna z mocnym fundamentem teoretycznym – i zapewne udane połączenie tych dwóch żywiołów ujmuje szczególnie. Najbardziej lubię, kiedy tak właśnie używa się teorii teatru: pomysłowo, sprawnie i dyskretnie. Alicja Müller dysponuje bogatym instrumentarium, ale nie obnosi się z nim. Sięga po narzędzia, których w danej chwili potrzebuje, i trafnie przykłada je do konkretnej rzeczywistości artystycznej w całym jej bogactwie, które dzięki nim można lepiej poznać i zrozumieć. Lektura tej publikacji wzmacnia wiarę w wartość teorii”.
Z recenzji dr. hab. Tomasza Kubikowskiego
Alicja Müller – doktorantka w Katedrze Antropologii Literatury i Badań Kulturowych na Uniwersytecie Jagiellońskim, krytyczka tańca i recenzentka teatralna. Jest redaktorką naczelną Internetowego Magazynu „Teatralia”; jej teksty można znaleźć także w Miesięczniku „Teatr” oraz na portalu taniecpolska.pl. W 2014 roku została laureatką I edycji Ogólnopolskiego Konkursu im. Andrzeja Żurowskiego na Recenzje Teatralne dla Młodego Krytyka. Stale współpracuje z Fundacją Performat oraz z Fundacją Off Camera.
Podręcznik T. Fullera i J. Haymana "Chwyty gitarowe" prezentuje 150 podstawowych chwytów durowych i mollowych. Każdy chwyt przedstawiono na kolorowej fotografii i przejrzystym diagramie. Szczegółowe instrukcje ułatwiają prawidłowe ustawienie palców na chwytni. Ted Fuller jest gitarzystą i aranżerem z długoletnim doświadczeniem w zakresie różnych stylów muzycznych, takich jak rock, blues, jazz folk. Julian Hayman koncertował z wieloma formacjami muzycznymi. Obecnie gra na basie i gitarze w dwóch zespołach.
Książka Julii Kluzowicz, chociaż podzielona na dziewięć rozdziałów, w rzeczywistości składa się z dwóch części. Pierwsza – teoretyczna – stanowi konieczne wprowadzenie do teatru codzienności. Poprzez zaproponowany przez Autorkę dobór tematów odsłania się strategia Kluzowicz: antropologia może być dziedziną nauki przydatną animatorom kultury, codzienność ma być nurtem, w którym zanurzają się działania animacyjne, a narzędziem służącym do tego ma być teatr. Wybór czterech wektorów: antropologia – animacja – codzienność – teatr w naturalny sposób doprowadza do drugiej części, do specyficznego opisu twórczości wybitnych współczesnych reżyserów, czyli Alvisa Hermanisa i Stefana Kaegiego. Kluzowicz w wyborze opisywanych spektakli i przedstawianiu strategii wybranych reżyserów szczególnie mocno skupia się na jednym aspekcie, który określany bywa wieloznacznym terminem „codzienność”. Właśnie w tym punkcie zbiegają się wszystkie linie książki. Autorka pisze w drugiej części o „teatrze codzienności”. Rzeczywiście to na tym poziomie twórczość Hermanisa oraz Kaegiego może być wzorem i dać instrumenty do skutecznej pracy pedagogicznej, animacyjnej czy samokształtującej osobom niezwiązanym lub tylko pośrednio związanym z teatrem.
Z recenzji dra hab. Tadeusza Kornasia
Jak rysować koty? to wyjątkowa propozycja dla wszystkich, którzy czują w sobie duszę artysty! Dzięki tej książce nauczysz się krok po kroku, jak narysować kota dowolnej rasy. A ponadto zawiera ona wiele ciekawych i przydatnych informacji: krótka charakterystyka rasy, praktyczne wiadomości, dotyczące pochodzenia, wagi czy typu futra oraz wiele ciekawostek, które z pewnością zainteresują każdego miłośnika kotów.
Jak rysować psy? to wyjątkowa propozycja dla wszystkich, którzy czują w sobie duszę artysty! Dzięki tej książce nauczysz się krok po kroku, jak narysować psa dowolnej rasy. A ponadto zawiera ona wiele ciekawych i przydatnych informacji: krótka charakterystyka rasy, praktyczne wiadomości, dotyczące pochodzenia, wagi czy typu sierści oraz wiele ciekawostek, które z pewnością zainteresują każdego miłośnika czworonogów.
Wzniesione na przestrzeni wieków monumentalne budowle, a niekiedy jedynie niewielkie fragmenty, które świadczą o pięknie i wyjątkowości danego obiektu pokazano na przepięknych fotografiach. Niewiarygodne obiekty będące świadectwem geniuszu ich twórców, wybitnych artystów i budowniczych, ukazują różnorodność kultur i cywilizacji świata. Książka Skarby UNESCO. 100 najpiękniejszych zabytków to niepowtarzalny tytuł prezentujący perły światowej architektury.
Stare Miasto w Poznaniu jest bogato ilustrowaną (ponad 350 archiwalnych i współczesnych zdjęć, rysunków i planów) monografią, prawdziwą podróżą przez dzieje najważniejszego zespołu zabytkowego stolicy Wielkopolski. Część pierwsza to uaktualnione wznowienie monumentalnej pracy (wydanej po raz pierwszy w 1971 roku), której autorem był Henryk Kondziela, wieloletni miejski konserwator zabytków w Poznaniu. Część drugą stanowi alfabetyczny katalog śródmiejskich kamienic, od Starego Rynku po ulicę Żydowską, szczegółowo prezentujący ich odbudowę i prace konserwatorskie prowadzone w latach 1945–2016.
Publikacja składa się ze wstępu, z dwóch rozdziałów teoretycznych, rozdziału prezentującego cel, materiał i metodologię badań, trzech rozdziałów analitycznych oraz zakończenia, bibliografii, spisu tabel i streszczenia w języku angielskim.
Punktem wyjścia do rozważań lingwistycznych są dwa obszerne rozdziały teoretyczne. W pierwszym z nich pt. Radio na tle innych środków masowego przekazu przedstawiam podstawowe zagadnienia komunikacji medialnej. Określam również, jak należy interpretować kategorie nadawcy, odbiorcy oraz komunikatu w środkach masowego przekazu. Szczególną uwagę zwracam na podobieństwa i różnice pomiędzy poszczególnymi typami przekazów medialnych, na których tle wyodrębniam specyficzne cechy audycji radiowych. W dalszej części rozdziału zamieszczone są najważniejsze informacje z historii radia jako jednego z mediów publicznych: od początków komunikacji radiowej na świecie, poprzez dzieje radia w Polsce, aż do opisu działalności Radia Szczecin.
Drugi rozdział pracy to przegląd badań nad językiem w radiu w literaturze polskojęzycznej. Ta część pracy została podzielona na trzy podrozdziały. W pierwszym z nich przedstawiam opracowania normatywno-poprawnościowe, drugi obejmuje publikacje teoretyczno-metodologiczne, w trzecim natomiast zamieszczam przegląd badań pragmalingwistycznych nad językiem w radiu. Wychodzę z założenia, że języka w radiu (podobnie jak języka w prasie, telewizji i internecie) nie należy rozpatrywać jako odrębnego od polszczyzny ogólnej. Stanowi on jej specyficzną odmianę, której cechy wyszczególniam w dalszych częściach rozprawy.
Ze wstępu
Klucz do przyszłości człowieka ukryty jest w miastach
Od naszej wyobraźni zależy, czy go odnajdziemy
Nowa książka Pauliny Wilk
Przyszłość należy do miast. Już teraz żyje w nich połowa ludzkości, a one wciąż się rozrastają. Równolegle z dynamicznym wzrostem w miastach zachodzi wiele innych procesów – metropolie, próbując sprostać nowym wyzwaniom i oczekiwaniom mieszkańców, muszą się zmieniać. Niektóre chcą być miastami sprawiedliwymi, ucieleśniającymi idee równości, inne inwestują w ekologię i nowe technologie, są też takie, i to najczęstsze przypadki, które rozwijają się chaotycznie, bez żadnego planu.
Miasta na naszych oczach stają się doświadczalnymi poligonami, na których ścierają się rozmaite urbanistyczne wizje, filozoficzne idee, marzenia i utopie. Politycy, aktywiści, czasem szaleni miliarderzy przeprowadzają w nich eksperymenty o trudnych do odgadnięcia konsekwencjach.
Paulina Wilk postanowiła zmierzyć się z ogromem i fenomenem miasta. Zabiera czytelnika w podróż do dziewięciu metropolii, w których przeszłość i teraźniejszość odważnie spotykają się z przyszłością. Dubaj, Bombaj, Kampala, Songdo, Singapur, Lima, Masdar, Seul, Kopenhaga.
Do kogo należą miasta? Czy możliwe jest miasto idealne? Jak będą wyglądały wielkie metropolie za dziesięć, dwadzieścia, pięćdziesiąt lat?
Pojutrze. O miastach przyszłości to literacki reportaż, dziennik z podróży, pobudzający intelektualnie esej i przede wszystkim popis wyobraźni. Paulina Wilk zestawia to, co widzi, z filozoficznymi koncepcjami, futurystycznymi wizjami i szuka odpowiedzi na pytanie nie tylko o przyszłość miast, ale i o przyszłość człowieka.
Wielcy malarze- Od Caravaggio do Rembrandta , Van Gogha do Rafaela, Leonardo do Gauguina: najpiękniejsze rozdziały w historii sztuki, w serii trzydziestu tomów do czytania, przeglądania, podziwiania i zbierania. Seria oferuje czytelnikom niezwykłą podróż w towarzystwie wielkich artystów. Ich życie przedstawione jest w sposób jasny, bezpośredni - opisuje Wspaniałe obrazy i omówienie wszystkich głównych prac każdego artysty tworzą prywatna bibliotekę i galerie sztuki zawierające wszystkie arcydzieła historii sztuki.
Czy istnieje miasto idealne? Czy ogród może być miastem? Jak ominąć korki? Skąd się bierze woda w mieście? Książka Jak to działa? Miasta zawiera odpowiedzi na kilkadziesiąt pytań dotyczących historii miast i urbanistyki. W sposób jasny i prosty wyjaśniamy to, co z pozoru skomplikowane. Pomagają w tym zabawne ilustracje. Jak to działa? Miasta to kopalnia odpowiedzi na arcytrudne pytania!
Uważam tom za bardzo cenny i interesujący ogląd problematyki haptyczności w kulturze – nie tylko europejskiej. Obserwacje obejmują szeroki i zróżnicowany zakres zjawisk artystycznych – literaturę różnych języków i obiegów, malarstwo europejskiego kanonu i współczesne eksperymenty artystyczne, film, praktyki performatywne, gry internetowe, cyberpoezję. Autorzy czerpią inspiracje metodologiczne z różnych obszarów humanistyki, tom wprowadza w związku z tym rozbudowane instrumentarium pojęciowe stosowane dziś w badaniach nad haptycznością oraz panoramę stanowisk – od antyku po współczesność. Różnorodność perspektyw wydobywa i uzmysławia zarówno problemy sporne i punkty aporetyczne badań, jak i ich obszary wspólne i kluczowe tradycje.
Zebrane w tomie prace przekonują, że na gruncie polskim zainteresowanie zagadnieniami zmysłów i cielesności łączone bywa z rozmaitymi nurtami i tendencjami badawczymi – nie tylko sensory studies, somaestetyką czy antropologią doświadczenia, ale też studiami nad pamięcią, afektami i wizualnością, teorią aktora-sieci, krytyką feministyczną, queer studies, performatyką, disability studies.
Z recenzji prof. dr hab. Eugenii Prokop-Janiec
Wstęp
Barbara Szubert, Epinetron. Na co prządkom attyckim ceramiczne rynny?
Marcin Bohr, Naczynia ceramiczne z grobów „książęcych" z Wrocławia-Zakrzowa. Stylistyczny, funkcjonalny i technologiczny fenomen
Sylwia Siemianowska, Bliska obcość. Ceramika jako identyfikator kontaktów handlowych i politycznych czy wspólnoty kultur wczesnośredniowiecznych zespołów osadniczych Słowiańszczyzny? Uwagi z perspektywy studiów nad dziesiątowieczną ceramiką z Obiszowa koło Głogowa
Marcin Paternoga, Paweł Rzeźnik, Sylwia Siemianowska, Naczynia Solniki-Lipowiec. Lokalna grupa ceramiki całkowicie obtaczanej w północnej części Śląska
Bogumiła Twardosz, Szklanice z Poznania
Krystyna Sulkowska-Tuszyńska, Przeszłość w ceramice ukryta. O bańkach, dzbanach, nocnikach... w łaźniach i domach gości używanych (XV/XVI — 1 połowa XVI w.)
Sebastian Siembora, Naczynia szklane z badań archeologicznych pod wieżą Zamku Wysokiego w Człuchowie
Dagmara Łaciak, Małgorzata Markiewicz, Barbara Łydżba-Kopczyńska, Bogusław Gediga, Czesław August, Marek Hojniak, Grzegorz Rusek, Bogdan Miazga, Rekonstruowanie procesu wytwórczego ceramiki - badania nad halsztacką ceramiką malowaną z cmentarzyska w Domasławiu stan. 10/11/12, pow. wrocławski
Kinga Zamelska-Monczak, Tradycja a nowe wzorce - przemiany w wytwórczości garncarskiej na przykładzie materiałów ceramicznych ze starszych faz wczesnośredniowiecznego grodu w Santoku
Paweł Rzeźnik, Henryk Stoksik, Wyniki analiz archeometrycznych tygli szklarskich z Obiszowa na Dolnym Śląsku
Dariusz Rozmus, Aldona Garbacz-Klempka, Wczesnośredniowieczna ceramika szkliwiona z Dąbrowy Górniczej-Łośnia i innych stanowisk archeologicznych związanych z metalurgią srebra i ołowiu - wybrane zagadnienia
Małgorzata Pytlak, Uwagi na temat produkcji późnośredniowiecznych naczyń ceramicznych z terenów dawnej Nowej Marchii
Maria Mucha, Późnośredniowieczna huta szkła w Wielkopolsce. Sokołowo Budzyńskie, gm. Budzyń, stan. 28
Aleksandra Pankiewicz, Sylwia Rodak, Śląska ceramika jako źródło do poznania garncarstwa okresu wczesnonowożytnego
Maria Rudy, Etyka i estetyka w konserwacji ceramiki archeologicznej w oparciu o wybrane przykłady
Michał Matuszczyk, Metody i środki do restauracji ceramiki archeologicznej
Natalia Moszak, Katarzyna Wantuch-Jarkiewicz, Paweł Dąbrowski, Konserwacja i restauracja szkła archeologicznego w Polsce - ocena obecnej sytuacji
Stanisław Sasak, Krzysztof Sadowski, Sylwia Siemianowska, Pucharek typu Schlaufenfadenbecher z Wrocławia. Od analizy stłuczki do cyfrowej rekonstrukcji
Marta Sienkiewicz, Światło - Szkło - Witraż
Od Caravaggio do Rembrandta , Van Gogha do Rafaela, Leonardo do Gauguina: najpiękniejsze rozdziały w historii sztuki, w serii trzydziestu tomów do czytania, przeglądania, podziwiania i zbierania. Seria oferuje czytelnikom niezwykłą podróż w towarzystwie wielkich artystów. Ich życie przedstawiobne jest w sposób jasny, bezpośredni - opisuje ich wielkie talenty i codzienne słabości. Wspaniałe obrazy i omówienie wszystkich głównych prac każdego artysty tworzą prywatną bibliotekę i galerię sztuki zawierającą wszystkie arcydzieła historii sztuki.
''Abecadło'' przeznaczone jest dla dzieci w wieku przedszkolnym, które rozpoczynają naukę gry na fortepianie - stąd jego niezbyt skondensowany układ i uproszczony sposób wykładu. W czasie pierwszych lekcji uczeń zapoznaje się z instrumentem, z wydobywaniem dźwięków, z ruchami rąk i palców. W dalszym etapie uczeń śpiewa już melodie znanych piosenek, powtarza głosem melodie grane na fortepianie przez nauczyciela, wystukuje lub wyklaskuje rytmy śpiewanych lub granych melodii. Autor słów: Tadeusz Nowak Autor okładki: Witold Abako Autor wstępu: Janina Garścia Seria: Seria Pedagogiczna ISMN 979-0-2740-1089-8 Wersja językowa wydania: pol Wersja językowa słów: pol Liczba stron: 92 Oprawa: miękka Nr wydania: 25 Rok wydania: 2021 Postaci: instrument solo Format: N4 leżący (305x235 mm)
Myśl opracowania ''Kolęd'' pochodzi od dyrektora PWM - Tadeusza Ochlewskiego, ale zgodę na podjęcie zaproponowanego tematu i charakterystyczną selekcję tworzywa melodycznego do ''Kolęd'' należy chyba przypisać bożonarodzeniowym doświadczeniom i przeżyciom twórcy. ''Kolędy'' przełamują, nie przekraczany dotąd w opracowaniach tego typu utworów, krąg środków kompozytorskiej techniki. W związku z tym ''kolędy'' nie są i nie mogły być pomyślane jako utwory do wykonywania domowego. Są to w całym tego słowa znaczeniu utwory koncertowe. [Jan Stęszewski] Pierwsze wydanie Kolęd miało miejsce w 1947 roku; w tymże roku kilka z nich zostało wykonanych publicznie. Lutosławski zaczerpnął materiał melodyczny ze Śpiewnika kościelnego księdza M. Mioduszewskiego oraz ze zbiorów Oskara Kolberga; niejednokrotnie melodie kolęd mogą się wydawać odmienne od wersji najpowszechniejszych obecnie. Przede wszystkim jednak należy podkreślić, iż są to utwory koncertowe, w których prostej partii wokalnej towarzyszy wyrafinowany akompaniament fortepianowy, którego łatwość techniczna jest jedynie pozorna. Na wpół ludowe melodie kolęd zderzone zostają z XX-wieczną harmoniką niefunkcyjną; przefiltrowanie ich przez kompozytorski geniusz Lutosławskiego owocuje nową jakością, niezwykle wysoką ocenioną już przez pierwszych recenzentów Kolęd.
Kpiący z reżimu prowokator i reakcjonista czy pieszczoch władz PRL, który potępił bojkot radia i telewizji w czasie stanu wojennego?
Gwiazdor z pierwszych stron gazet, ulubieniec publiczności, zdobywca Złotej i Srebrnych Masek, o którym po latach telewizja zapomniała.
Mimo trudnych okupacyjnych doświadczeń pogodnie usposobiony żartowniś, który – jak przystało na osobę urodzoną w prima aprilis – dowcip miał we krwi.
Bawił warszawską publiczność na deskach teatrów: Polskiego, Kameralnego, Komedia i Narodowego. A wzruszał w filmach „Orzeł”, „Kanał” czy „Echo”.
Kim był jeden z najpopularniejszych powojennych aktorów? Na to pytanie stara się odpowiedzieć córka Wieńczysława Glińskiego – Katarzyna Wasilewska, która nie tylko częstuje czytelników najsmakowitszymi anegdotami ze środowiska artystycznego, ale także nie unika rozprawiania się z niewygodnymi faktami z życia ojca.
Aktora wspominają również największe sławy polskiego kina i teatru: Grażyna Barszczewska, Barbara Krafftówna, Laura Łącz, Beata Tyszkiewicz, Ewa Wiśniewska, Ignacy Gogolewski, Jan Kobuszewski, Olgierd Łukaszewicz, Wiesław Michnikowski, Daniel Olbrychski i inni.
Z ilustracjami Joanny Grochockiej
Pomysł był prosty: zapytać ludzi związanych zawodowo z dizajnem i projektowaniem wnętrz o wygląd polskich domów, o to, jak mieszkaliśmy kiedyś, jak mieszkamy dziś, jak zmieniają się nasze gusta i o czym marzymy. Byłam też ciekawa, czy zainteresowania i pasje moich rozmówców wynikają z atmosfery ich rodzinnych domów oraz do jakiego stopnia ich własne domy są uzewnętrznieniem ich charakterów, potrzeb i poglądów. Chciałam się dowiedzieć, jak mieszkają ludzie, których projekty – meble, szkło, porcelana, tkaniny – trafiają do wielu polskich mieszkań. Od strony materialnej domu przeszliśmy więc do historii z dzieciństwa, rodzinnych opowieści, bo dom to przecież znacznie więcej niż cztery ściany umeblowane w takim czy innym stylu, to wspomnienia, emocje, ambicje i pragnienia. Refleksje nad domem zataczały więc coraz szersze kręgi – obejmowały kwestie obyczaju, języka, kultury, mody, urody życia, poszukiwania wzorców i mentalności Polaków. Z tych bardzo osobistych opowieści wyłaniają się historia polskiego dizajnu i historia projektowania mieszkań, uzupełnione rozmowami z historykiem sztuki i socjologiem. Termin „dom polski” okazał się bardzo pojemny, rozciągnął się na kraj, miasto, krajobraz, błękit nieba i zapach śliwek.
Małgorzata Czyńska
Rozmówcy: Tomasz Augustyniak, Beata Bochińska, Marek Cecuła, Basia Dereń-Marzec, Danuta Duszniak, Maja Ganszyniec, Zbigniew Horbowy, Marek Krajewski, Teresa Kruszewska, Boris Kudlička, Hanna Rechowicz, współtwórczynie programu „Standard”, Piotr Voelkel, Oskar Zięta
Książka wydana wspólnie z Akademią Sztuk Pięknych w Krakowie i Muzeum Historii Fotografii w Krakowie
Autorzy tekstów: Stanisław Lem, Marta Miskowiec, Tomasz Rakowski, Zdzisław Skrok, Marcin Smerda, Roch Sulima, Ziemowit Szczerek, Jerzy Vetulani
Autorzy eseju fotograficznego: Agata Pankiewicz i Marcin Przybyłko
Autorzy projektu „Smart obiekt” poruszają się w kręgu rzeczy. Są to pozornie nieistotne przedmioty, które powstały z praktycznej potrzeby i pod wieloma względami przypominają prototypy. Tworzy się je w doraźnych okolicznościach, a ich kształt bywa tak nieporadny i ułomny, że brak rzetelnej konstrukcji oraz współbrzmienia funkcji i formy zastanawia (i niepokoi). Z założenia tymczasowe, z natury stworzone jako antyprojekty są jednak trwale obecne w naszej codzienności. Autorów interesuje proces ich powstawania, charakter, a także głębsze tło relacji człowieka i rzeczy.
W książce – oprócz eseju fotograficznego autorstwa Agaty Pankiewicz i Marcina Przybyłki – znajdują się teksty napisane specjalnie na potrzeby tego projektu (z wyjątkiem bajki Stanisława Lema), w tym jeden z ostatnich autoryzowanych wywiadów z prof. Jerzym Vetulanim.
Wszyscy zaproszeni autorzy to wnikliwi interpretatorzy materialnej rzeczywistości.
Paweł Konic w szkolnych latach myślał o fizyce, miał w planach inne kierunki, ale w końcu podjął studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Wtedy właśnie zajął się teatrem studenckim. Reżyserował, pisał, organizował występy teatrów, a nawet – wspomniał o tym w jednym z wywiadów – zagrał główną rolę. Teatr go pochłonął, z nim związał swoje zawodowe życie. Już na studiach zaczął współpracę z dwutygodnikiem „Teatr” oraz miesięcznikiem „Dialog”, w tych pismach prawie równocześnie opublikował swoje debiutanckie teksty i z obydwoma związał się na długi czas. Pisanie o teatrze nie było jego jedyną aktywnością teatralną, z czasem przestało nawet być aktywnością najważniejszą – wchodził w skład kolegiów redakcyjnych wymienionych wcześniej periodyków, był kierownikiem literackim cenionych scen, członkiem rad programowych i sądów konkursowych, kierownikiem artystycznym. Napisał jednak sporo, bo blisko 150 tekstów. Zdecydowaną większość stanowią recenzje z przedstawień, zarówno teatrów w stolicy i wielkich ośrodkach, jak i tak na zwanej prowincji. Sposób, w jaki uprawiał zawód recenzenta, dał mu silną pozycję w środowisku teatralnym, ponieważ miał rzadką uważność i szacunek dla rzetelnej pracy, umiał formułować wyważone oceny przy prezentowaniu zdecydowanych sądów. Oprócz krytyki zajmował się również
obserwowaniem i refleksją na temat tego, co określa się często mianem o b r z e ż y życia teatralnego: młodym teatrem, poszukiwaniami i eksperymentami, festiwalami, rozmowami z artystami. To przede wszystkim takie teksty zostały zebrane w tym zbiorze.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
