W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Książka idealna dla początkujących artystów, którzy chcą nauczyć się rysować realistycznie oraz dla każdego, kto szuka inspiracji. Często uważa się, że uchwycenie podobieństwa ludzkiej twarzy to umiejętność, którą posiadło zaledwie niewielu artystów. Dzięki tej książce przekonasz się, że każdy może z powodzeniem rysować twarze, wystarczy trochę cierpliwości. Zamieszczonych w tej książce 28 portretów ludzi w różnym wieku, różnej płci i narodowości stwarza znakomitą okazję do wypróbowania swych sił.
„Szkoda, że nie umiem rysować” – to zdanie, które często słyszę od studentów i znajomych. Nie wierzą w swoje możliwości, gdyż powiedziano im, że nie mają talentu lub po prostu nie próbowali rysować. Tymczasem znajomość podstawowych zasad rysowania pozwala osiągnąć świetne wyniki. Niektórzy mają większe zdolności w tej dziedzinie, inni mniejsze, ale warto pamiętać, że rysowanie daje wszystkim satysfakcję i radość! Potrzebujesz tylko trochę pewności siebie, by spróbować, i inspiracji, której dostarczy ta książka. Przeznaczona jest bowiem dla wszystkich, którzy chcą uwieczniać piękno kwiatów na papierze – rysować je lub malować. Na kolejnych stronach zamieszczono rysunki 28 najpopularniejszych kwiatów. Zatem bierz do ręki ołówek lub kredki i do pracy...
Książka traktuje o problematyce pomników w perspektywie współczesnych dyskursów krytycznych tzw. nowej humanistyki. Dystansując się nieco od studiów nad pamięcią, które tradycyjnie przynależą do sfery badań nad pomnikami, w książce zaproponowano przyjęcie nowej ramy interpretacyjnej dla powstających wcześniej i współcześnie monumentów. Perspektywa antropoceniczna pozwala wyjść poza schemat myślenia o pomnikach jedynie w kategoriach ich politycznej i tożsamościowo twórczej roli i umożliwia spojrzenie na nie także jako na obiekty współtworzące nowe wspólnoty. Daje ona podstawy do nowej interpretacji wielu powstających współcześnie pomników nieklasycznych (sensorycznych, efemerycznych, środowiskowych etc.), dla których pamięć o przeszłości nie musi być kluczowa. Powstają one przede wszystkim po to, by zwrócić uwagę na ważne problemy współczesne, poruszyć wybranymi społecznościami, stworzyć przestrzeń osobistego doświadczenia bez zaistnienia konkretnego obiektu, w którego powstanie wpisane jest wykluczenie tych, którzy nie zgadzają się z przesłaniem w nich zawartym. Książka stanowi także dyskusję nad powstającymi współcześnie pomnikami. Analizowane są więc zarówno te monumenty, które odwołują się do klasycznych form pomnikowych, jak i te, których forma niekiedy szokuje, a często przynajmniej wykracza poza znany i oswojony kształt monumentów, ale które mimo swej nowatorskiej formy często nadal wpisują się w tradycyjny dyskurs pamięci i realizują antropocentryczną wizję świata. Publikacja gromadzi teksty i manifesty artystyczne wybitnych twórców i naukowców, wśród nich Krzysztofa Wodiczki, Joanny Rajkowskiej, Anne Peschken, Ewy Domańskiej czy Piotra Piotrowskiego.
Estetyka filmu. Badania nad filmem science fiction «Wojna światów» (1953/1954) Byrona Haskina” Wernera Faulsticha jest pierwszą na świecie, medialną teorią filmu fabularnego. Stanowi ona część większego projektu badawczego, w którym autor ukazał recepcję „Wojny światów” G.H. Wellsa we wszystkich mediach, poczynając od czasopisma i książki (H.G. Wells), przez komiks i radio (O. Welles), a kończąc na filmie (B. Haskin), telewizji (J. Sargent) i operze popowej (J. Wayne). Wybór słynnego w latach 50. filmu SF Byrona Haskina nie był jedynie koniecznością historyczną, podyktowaną pierwszą i jedyną do czasów Spielberga adaptacją filmową, lecz wynikał zarazem ze świadomości, że przeciętność artystyczna filmu, który zdobył skądinąd Oscara za efekty specjalne, jest jego wielką zaletą. Podobnie jak jest nią zdolność do ukazywania tego, czym jest w istocie estetyka filmu. Faulstich postawił sobie za cel zasypanie przepaści między abstrakcyjnie rozumianą teorią, dla której poszczególne filmy są co najwyżej mniej lub bardziej arbitralnie dobranymi przykładami, a formalną i treściową analizą pojedynczego filmu pojmowanego jako totum. Dzięki tak jasno sprecyzowanemu założeniu badawczemu autorowi udało się skutecznie przybliżyć pięć kategorii określających medium filmu: realizm, przemoc pokazywania, technikę, towar, mit. I jednocześnie pokazać, jak przejawiają się one w konkretnym dziele filmowym, które naznaczyło je swymi niepowtarzalnymi cechami.
Zbiór szkiców i studiów zamieszczonych w tej książce obejmuje blisko półwiecze – począwszy od roku 1971 („Podwójny portret Lizy Pareńskiej”) aż po okres najnowszy. Ich wspólny mianownik stanowi nie tylko semiotyczna perspektywa spojrzenia na dzieło sztuki jako tekst kultury. Łączy je również to, iż wszystkie wzięły się z zafascynowania autora ich urzekającą niezwykłością. Zarówno gdy w grę wchodzą wielkie osiągnięcia sztuki filmowej, w rodzaju: „Towarzyszy broni”, „La strady”, „Eroiki”, „Kabaretu”, „Śmierci w Wenecji”, „Amarcordu” czy „Manhattanu”, jak i te mniejsze, z kategorii minorum gentium – niedoskonałe, nie do końca spełnione, należące do świata „sztuki ubogiej”, jednak na swój sposób frapujące i warte ponownego spojrzenia. I jedne, i drugie na równi przykuwają uwagę.
Na książkę Muzyka, teatr, książka w Rosji składa się blisko ćwierć setki szkiców traktujących o rosyjskiej kulturze artystycznej i naszych z nią kontaktach. Część pierwsza zbioru – „W Rosji i z Rosji” – przede wszystkim opowiada, czasem w sposób ogólniejszy, czasem bardziej szczegółowy, o niektórych wybitnych postaciach współczesnego (choć nie tylko) rosyjskiego życia kulturalnego i wybranych ważnych rosyjskich wydarzeniach artystycznych ostatnich lat, skupiając się zwłaszcza na tych z obszaru muzyki, teatru i literatury. Część druga – „Rosja i my” – w pierwszym rzędzie dotyczy polsko-rosyjskich powiązań i współpracy na tych polach zarówno w przeszłości, jak i obecnie.
Autorzy opracowania zapragnęli sprawdzić, czy równie sprawnie, jak odczytujemy obrazy, potrafimy je tworzyć, zawierając w nich komunikaty na temat tożsamości różnych miejsc w naszym kraju. Wytyczyli pięć celów publikacji, w większości praktycznych. Po pierwsze, dokonali pełnej kwerendy – od szczebla wojewódzkiego do
szczebla powiatowego – znaków promocyjnych (logo) opracowanych i stosowanych przez jednostki samorządu terytorialnego w Polsce. Po drugie, wzmocnili teorię tożsamości wizualnej badaniami empirycznymi. Po trzecie, dali szansę projektantom na ogląd dotychczasowych dokonań w tej dziedzinie. Postawili sobie również ambitny
cel edukacyjny, w większości sprowadzający się do nauki – jak tego NIE robić. Na koniec wskazali możliwość dalszych badań w tej dziedzinie, stawiając pytanie, jakie są mentalne i socjologiczne przyczyny obecnego stanu rzeczy. Mnie osobiście jako grafika i wykładowcę przedmiotów związanych z omawianym tematem szczególnie
cieszą te praktyczne założenia i muszę przyznać, że materiał, który autorzy dają nam do dyspozycji, jest wyjątkowy i obszerny. Jak dotąd nie pojawił się jeszcze na polskim rynku literatury przedmiotu ani jeden taki zbiór.
Dr hab. prof. ASP w Katowicach Katarzyna Gawrych-Olender
Zaletą omawianej publikacji jest wypełnienie istniejącej na polskim rynku wydawniczym luki dotyczącej badań marketingiem terytorialnym. Co prawda istnieje wiele ciekawych opracowań prezentujących ramy teoretyczne tego wycinka marketingu (i są one zazwyczaj bogate w studia przypadków), brakuje jednak na naszym rynku
prób całościowej analizy pewnego wycinka marketingu terytorialnego. To już nie studium przypadku, ale całościowe badanie sygnatur używanych na szczeblu miasta, powiatu i województwa. Podjęcie takiego wysiłku powoduje, że dzięki niniejszej książce znacznie wzbogacona zostanie refleksja nad marketingiem terytorialnym. Już nie pokazywanie poszczególnych przypadków, ale niezwykle ambitnie zakrojona analiza odnosząca się do wszystkich wariantów wykorzystania sygnatur na trzech poziomach JST. Dzięki wysiłkowi pary katowickich autorów pojawia się ważna i potrzebna pozycja wprowadzająca nową jakość do polskich analiz marketingu terytorialnego. Dodać należy, że pozycja ze wszech miar udana.
Dr hab. prof. UŚ Tomasz Nawrocki
Publikacja dla wszystkich, którzy podzielają myśl Fiodora Dostojewskiego, że piękno zbawi świat. Prawdziwą królową tego piękna jest muzyka. Przepełnia ona całe dzieje ludzkiej twórczości, jest obecna w literaturze, malarstwie, tańcu. Nawet architekturę nazywa się niekiedy muzyką zaklętą w kamieniu. „Czym jest muzyka? Nie wiem. Może po prostu niebem z nutami zamiast gwiazd” – pisał poeta Ludwik Jerzy Kern. Dla autorki tej książki muzyka była władczynią serca i umysłu. W niej widziała niekończące się źródło intelektualnego i emocjonalnego bogactwa, które przynosi twórcze natchnienie i radość, uszlachetnia myśli i czyny, łączy człowieka z tą siłą wyższą, która wzywa do ideału. Tak rozumianej muzyce autorka służyła ze wszystkich sił swojej młodej i porywczej duszy. Szukając świata, gdzie nie ma granic, wrogości i niezrozumienia, znalazła go w muzyce i zapisała w swoim pamiętniku słowa Friedricha Nietzschego: „Jest jeden idealny język wyższy ponad wszystkie narzecza ludzkie i ponad style różnych kultur: tym językiem jest muzyka”.
POLINA BIELAJEWA była piękną melodią, która nawet kiedy przebrzmiała, nie zniknęła, jej szczery, jasny, inspirujący głos pozostaje wśród duchowych współwyznawców, budząc chęć poznania nowego, otwierając innym ścieżki rozwoju własnej osobowości.
Publikacja „Radzę sobie śpiewająco” zawiera 14 piosenek, które pomogą dzieciom radzić sobie z różnymi sytuacjami dnia codziennego w przedszkolu. Walorem tych utworów jest to, że zachęcają najmłodszych do wykonywania różnych gestów, ruchów i wydawania dźwięków (np. do wygrywania rytmu za pomocą własnego ciała, naśladowania odgłosów) oraz do bezsłownego porozumiewania się. Tego typu zabawy zazwyczaj wprawiają dzieci w dobry humor, odprężają je, dają też tak ważne dla ich rozwoju poczucie sprawstwa. Są również ważnym elementem w nauce komunikacji.
Dzięki dobrze dobranym ćwiczeniom ruchowym i dźwiękonaśladowczym dziecko może także dotlenić organizm i zrytmizować jego funkcjonowanie. Będzie to korzystnie działało na jego układ nerwowy i zachodzące w nim procesy.
Wskazane jest, by wszystkie zabawy towarzyszące piosenkom przeprowadzać w dobrze wywietrzonym pomieszczeniu. Szczególnie dotyczy to piosenek, które mają pomóc dzieciom się zrelaksować i ułatwić im odpoczynek. Po publikację warto sięgnąć szczególnie wtedy, kiedy chce się pomóc dzieciom:
zaczynać z radością nowy dzień w przedszkolu;
łatwiej nawiązywać kontakty społeczne;
poczuć się w przedszkolu bezpiecznie i obdarzyć zaufaniem grupę;
lepiej skoncentrować się przed zajęciami wymagającymi skupienia;
rozluźnić się po okresie wzmożonej koncentracji;
zrelaksować się i wyciszyć, kiedy zaczynają być zmęczone i rozdrażnione;
zmniejszyć tęsknotę za domem;
poradzić sobie ze złością w sposób akceptowany społecznie;
„rozćwiczyć buzię” i opanować tremę przed publicznymi występami;
łatwiej komunikować się werbalnie i niewerbalnie.
Mam nadzieję, że dzięki korzystaniu z materiałów zawartych w tej publikacji codzienny komfort przedszkolaków będzie stale wzrastał, a nauczycielom będzie się pracowało łatwiej i przyjemniej.
Subtelne piosenki pełne jazzu, soulu, muzyki etno i gospel usłyszymy na pierwszym solowym albumie Lidii Pospieszalskiej. ”Inaije” to 11 poetyckich i refleksyjnych utworów z pozytywnym przesłaniem, które zachwycają ciepłym i miękkim głosem artystki oraz pięknymi aranżacjami muzycznymi. Na płycie usłyszymy kompozycje napisane przez Lidię wspólnie z Marcinem Pospieszalskim, do których słowa stworzyli choćby Wojciech Waglewski, Adam Nowak, Andrzej Bujnowski OP czy Andrzej Schmidt. W nagraniach wzięli udział znakomici muzycy, m.in. Janusz "Yanina" Iwański, Mateusz, Jan, Marek, Karol Pospieszalscy, Joachim Mencel, Kamil Cudzich, Robert Cudzich czy Tomas Cellis Sanchez. Debiutancki krążek wokalistki zebrał bardzo dobre recenzje w prasie, a piosenka tytułowa znalazła się w 2007 roku na Liście Przebojów Radiowej "Trójki", a nawet doszła do pierwszego miejsca (w 1314 notowaniu).
tracklista:
1. Czas powoli
2. Noc ciemna
3. Będę biec drogą jest długa
4. Zasnąłeś
5. Inaije
6. Walc wieczorny
7. Płomieniu drżyj
8. Ajuonase
9. Melancholy
10. Ndili bwino
11. Cichy zapada zmrok
Zdzisław Ruszkowski (1907–1991), malarz i grafik. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1924–1929) u Wojciecha Weissa, Józefa Mehoffera, Stanisława Kamockiego oraz Władysława Jarockiego i w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych u Felicjana Szczęsnego-Kowarskiego i Leonarda Pękalskiego (1930–1933). W latach 1935–1940 mieszkał we Francji. W czasie II wojny światowej wstąpił do tworzącej się w Szkocji armii polskiej. Po wojnie pozostał w Anglii. W latach 50. i 60. przebywał w Wenecji, Hiszpanii i na Cyprze. Zainteresował się postimpresjonizmem, realizując jego własną wizję płynącą z jednostkowego postrzegania natury, zwaną „aureolizmem”. Portretował brytyjskiego rzeźbiarza Henry’ego Moore’a.Miał wiele wystaw, m.in. w Royal Scottish Academy of Art, Roland, Browse & Delbanco Gallery, Leicester Gallery, Tate Gallery oraz w polskich galeriach sztuki w Londynie, szczególnie w Jablonsky Gallery. Jako jeden z nielicznych polskich artystów w Wielkiej Brytanii doczekał się monografii w języku angielskim.
Marian Kratochwil (1906–1997), urodzony na Huculszczyźnie artysta malarz i grafik. Studiował filozofię i historię na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Na przełomie lat 1937/1938 rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, których nie ukończył. Podczas pobytu w stolicy brał udział w wystawie w Zachęcie. Otrzymał brązowy medal za obraz Pożegnanie radości. Marian Kratochwil brał udział w kampanii wrześniowej, po czym przedostał się do Francji, gdzie w 1940 roku wstąpił do polskiej armii. Stamtąd wyjechał do Szkocji, gdzie został asystentem w Centrum Wyszkolenia Piechoty przy dywizji gen. Stanisława Maczka. Tam też prezentował swoje rysunki na Letniej Wystawie Polskich Artystów w Szkockiej Akademii Królewskiej w 1941 roku. W latach 1944–1945 uczył się w College of Art w Edynburgu. Po demobilizacji na stałe osiadł w Londynie. W 1948 roku poznał Kathleen Browne, angielską malarkę, swoją przyszłą żonę. Wspólnie założyli prywatną szkołę artystyczna, w której Kratochwil uczył nie tylko praktyki, ale również teorii. Kilkakrotnie razem wyjeżdżali do Hiszpanii, która na wiele lat stała się dla artysty miejscem inspiracji. Miał wiele wystaw w Londynie i Madrycie. Część zbiorów swojego malarstwa Kratochwil podarował polskim instytucjom muzealnym: Muzeum Narodowemu w Krakowie i Warszawie oraz Bibliotece Jagiellońskiej. Artysta jest pochowany na cmentarzu Kensington Cementary.
Stanisław Frenkiel (1918–2001), malarz, grafik, historyk i krytyk sztuki, wykładowca uniwersytecki. Od 1937 roku student krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Uczeń Władysława Jarockiego, Ksawerego Dunikowskiego, Kazimierza Sichulskiego i Eugeniusza Eibischa. W 1938 roku w Paryżu poznał m.in. malarstwo Léonarda Foujita i Georges’a Rouaulta, które w poważny sposób wpłynęło na wybór drogi twórczej przyszłego artysty. W czerwcu 1940 roku został aresztowany przez NKWD i skazany na trzy lata łagru. Przebywał na Syberii w Unżłagu – Unżenskim Isprawitielnym Łagierie, stacja Suchobezwodnoje, niedaleko miasta Gorki.Po amnestii, w wyniku umowy Majski–Sikorski, wraz z generałem Władysławem Andersem przedostał się na Środkowy i Bliski Wschód. W 1947 roku, po ukończeniu Akademii Sztuk Pięknych w Bejrucie, z żoną i synem wyjechał do Wielkiej Brytanii. Wraz ze Stefanem Knappem i innymi artystami polskimi założył w Londynie Związek Młodych Artystów w Wielkiej Brytanii. Od 1948 roku studiował w stolicy Anglii w Sir John Cass Institute of Art. Ukończył również studia w zakresie pedagogiki na uniwersytecie w Sheffield (1956–1958) i historię sztuki w Courtland Institute of Art (1957–1960) na Uniwersytecie Londyńskim. Od 1973 roku był zatrudniony jako docent w Education Institute w London University. Do 1983 roku pracował również na Uniwersytecie Londyńskim. Był członkiem wielu stowarzyszeń i organizacji artystycznych, w tym Royal Academy, Zrzeszenia Polskich Artystów Plastyków w Wielkiej Brytanii (APA), a także honorowym profesorem krakowskiej ASP.
Janusz Eichler (1923–2002), artysta malarz, grafik, przyjaciel Witolda Gombrowicza, żołnierz gen. Władysława Andersa. Po II wojnie światowej kształcił się artystycznie we Włoszech i Anglii, a następnie wyjechał do Argentyny, gdzie zmarł. Został pochowany na cmentarzu Chacarita w Buenos Aires. W Argentynie Janusz Eichler miał kilka wystaw indywidualnych, prezentowanych w znaczących muzeach i galeriach w Buenos Aires. Prace zostały docenione przez krytyczki i krytyków sztuki oraz publiczność. Malarstwo Eichlera wyraźnie zwraca się ku surrealizmowi, wykorzystując wszystkie jego charakterystyki.
Halina Korn (1902–1978), właściwie Halina Julia Korngold, polska malarka, rzeźbiarka i pisarka pochodzenia żydowskiego. Podczas II wojny światowej pracowała w Ministerstwie Opieki Społecznej przy Rządzie Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie oraz w Ambasadzie Polskiej w Londynie. Malować i rzeźbić zaczęła około 1941 roku (prace sygnowała nazwiskiem Korn). Swoje wystawy indywidualne miała m.in. w Londynie, Edynburgu, Nowym Jorku i Warszawie. W Anglii wystawiała z London Group, Royal Academy, Women’s International Art Club. Prace Haliny Korn znajdują się m.in. w Muzeach Narodowych w Warszawie i Poznaniu, Muzeum Uniwersyteckim w Toruniu, londyńskiej Ben Uri Gallery oraz w wielu kolekcjach prywatnych, w tym w The Anthony Petullo Collection of Self-Taught and Outsider Art. Autorka wspomnień Wakacje kończą się we wrześniu (Warszawa 1983). Pochowana na londyńskim cmentarzu Kensal Green. Jej mąż Marek Żuławski był znanym artystą malarzem.
Niniejsza publikacja – Kobiece dwudziestolecie 1918–1939 – mieści się we wciąż niedostatecznie obecnym, „praktycznym” nurcie studiów feministycznych i rekonstrukcji historii kobiet. Zbiór artkułów na tematy kobiece w głównej mierze jest przywracaniem znaczących postaci i działań kobiet, nie zaś teoretyzowaniem, któremu, przyznajmy to, czasami zdarza się żyć własnym życiem, w oderwaniu od jego zdeterminowanej historycznie i geograficznie praktyki. Na tle wciąż ewoluujących woman studies i dynamiki współczesnego życia politycznego wyspecjalizowane opracowania konkretnych problemów to szczególnie cenny wątek badań kobiecych. Znaczące prace autorstwa kobiet – dzieła plastyczne, literackie, prace o charakterze dokumentu i publicystyczne, kobiece działania społeczne i polityczne uwidaczniają się dzięki zawartym w tym tomie tekstom, jako fundamentalny wkład w dorobek kultury, a nie dodatek do „męskiego dzieła”.
Wydaje się, że na mapie kobiecego dwudziestolecia udało nam się zaledwie podkreślić najbardziej rzucające się w oczy punkty. Nie bez powodu też, jak się okazuje, literaturę kobiecą, a także przedsięwzięcia krytyki feministycznej określa się często za pomocą metafor przestrzennych. Kobiece dwudziestolecie to wciąż, jak i inne obszary kobiecych doświadczeń, terra incognita, terytorium oznaczone dużą liczbą białych plam, pustych miejsc. To inna mapa niż ta, w której w centralnym punkcie znajduje się kawiarnia „Ziemiańska” i kilku mężczyzn przy stoliku.
Ze Wstępu
Z miłości porzuciła rolę, która trafia się aktorce raz na sto lat. O mały włos – aż trzykrotnie – nie straciła życia. Zwymyślała komisję egzaminacyjną krakowskiej szkoły teatralnej, uwiodła swą grą rosyjskiego dramaturga i jako pierwsza polska aktorka pokazała na dużym ekranie biust.
A wszystko to – jak sama mówi – zaczęło się w dniu, w którym biegnąc przez krakowski rynek, „przeskoczyła Sukiennice”.
Odżegnuje się od wizerunku ciepłej mamuśki, który przez lata wykreowały media. Marzenia zaczęła spełniać dopiero po sześćdziesiątce. Dziś nie boi się opowiedzieć o swoich życiowych zmaganiach.
Znana z powściągliwości, po raz pierwszy szczerze mówi o swoim prywatnym życiu, walce z chorobą, teatrze, pasjach, miłości i drodze do kariery.
Anna Seniuk – aktorka w błyskotliwej i odważnej rozmowie z córką, Magdaleną Małecką.
Karol Nienartowicz fotografuje góry od 2003 roku. Po analogowych początkach w 2005 roku zainteresował się fotografią cyfrową, dzięki której tak naprawdę odkrył fotografowanie gór. Od tego momentu łączy pasję do fotografowania z pasją do podróży trekkingowych po górach na całym świecie – w ciągu siedmiu lat odwiedził z aparatem prawie 35 krajów na czterech kontynentach.
Z połączenia tych dwóch pasji powstała książka Górskie wyprawy fotograficzne, która ma formę luźnego poradnika. Nie zawiera wyłącznie suchej wiedzy, ale całe mnóstwo barwnych historii stanowiących punkt wyjścia do bardziej uniwersalnych opowieści o fotografii. Nie zabrakło porad technicznych i sprzętowych. Autor dzieli się wiedzą między innymi na temat stosowania filtrów, a także na te tematy, które uważa za istotne dla górskiej fotografii krajobrazowej.
Nie jest to więc typowy podręcznik do nauki fotografii, choć rozdziały stricte podręcznikowe również się tu znajdują i stanowią ważny element całości. Na podstawie własnych przygód, doświadczeń, a nawet błędów fotograf opowiada o filozofii fotografowania w górach i nakreśla etos fotografa górskiego: tego, kto nie tylko fotografuje góry, ale też w nich nocuje i spędza wiele dni, a czasem tygodni.
Karol Nienartowicz - podróżuje i fotografuje w górach od 2003 roku. Odwiedził z aparatem prawie 35 krajów na czterech kontynentach. Fotografował między innymi w Górach Skandynawskich w Norwegii, Szwecji i Finlandii, Alpach we Francji, Szwajcarii, Włoszech, Słowenii, Niemczech, Karpatach Polski, Słowacji, Ukrainy i Rumunii, Górach Przeklętych w Albanii i Czarnogórze, w górach Macedonii, Bośni, a także w szkockich Grampianach. Największym sentymentem darzy jednak Karkonosze, w których się wychował i mieszkał przez 28 lat. Fotografuje sprzętem firmy Canon.
"Historia malarstwa. Jak czytać obrazy? to swoiste kompendium wiedzy na temat historii sztuki. Tytuł książki nawiązuje do tego, jak wygląda jej wnętrze, gdyż każdy z prezentowanych
obrazów został szczegółowo opisany (autor, rok powstania, technika malarska), a także zawiera obszerną interpretację i analizę, odnoszącą się m.in. do twórcy obrazu. W prezentowanej publikacji dzieła sztuki pogrupowano w odpowiednie rozdziały: Prehistoria i starożytność, Średniowiecze, Wiek XV i XVI, Wiek XVII, Wiek XVIII, Wiek XIX, Wiek XX, Malarstwo bizantyjskie
i ruskie, Malarstwo pozaeuropejskie."
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
