Jerzy Staniszkis. Architekt to kolejna książka cenionej autorki trylogii Ostańców i pierwsza wyczerpująca biografia architekta, grafika i charyzmatycznego nauczyciela, autora pomnika Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej przy gmachu Sejmu RP. Biografia powstała w oparciu o bogate archiwum rodzinne, a także na podstawie rozmów z przyjaciółmi i członkami rodziny, których wypowiedzi i wspomnienia są przywoływane na kartach książki. Jerzy Staniszkis, absolwent Gimnazjum im. Stefana Batorego, student Wydział Architektury na Politechnice Warszawskiej i uczeń Bohdana Pniewskiego, podczas kampanii wrześniowej walczył w 3 Pułku Szwoleżerów Mazowieckich. Po bitwie pod Kockiem w październiku 1939 roku dostał się do niewoli i pozostałe lata wojny spędził w oflagach – w Woldenbergu był jednym z organizatorów „olimpiady za drutami” w 1944 roku. Do Warszawy wrócił w lutym 1945 roku i podjął pracę w Biurze Odbudowy Stolicy, a później w Biurze Urbanistycznym Warszawy, Pracowniach Budownictwa Przemysłowego i w Miastoprojekcie Stolica. Współtworzył scenografię wystawy Warszawa oskarża, a także projektował plakaty. Do 1950 roku pracował na Wydziale Architektury PW, później jako profesor w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Okres socrealizmu przetrwał, zajmując się architekturą wystawienniczą i tworząc m.in. nowatorskie systemy do konstrukcji stelaży i mebli wystawowych. W 1960 roku jako ekspert w tej dziedzinie wyjechał do Iraku, gdzie podjął pracę na Uniwersytecie Bagdadzkim, a w 1962 roku przeniósł się do Stanów Zjednoczonych i do 1987 roku pracował tam jako profesor w Szkole Architektury University of Detroit. W 1980 roku zorganizował wymianę studencką pomiędzy Politechniką Warszawską a University of Detroit, która trwa do dzisiaj. Skorzystało z niej wielu wybitnych obecnie polskich architektów. Uwieńczeniem kariery na amerykańskiej uczelni było nadanie jego imienia sali, w której wykładał, i wmurowanie nad wejściem pamiątkowej tablicy. Do Polski wrócił w 1993 roku. W wieku 83 lat wygrał konkurs na pomnik Polskiego Państwa Podziemnego i Armii Krajowej, który został stanął przed gmachem Sejmu. Jednym z ostatnich jego projektów był system siedmiu mostów dla pieszych i rowerzystów łączących lewo- i prawobrzeżną Warszawę. Jerzy Staniszkis zmarł w 2009 roku w Warszawie, mając 94 lata.

Życie Zuzanny Łapickiej, córki Andrzeja Łapickiego, byłej żony Daniela Olbrychskiego, to idealny materiał na scenariusz serialu z życia tzw. wyższych sfer artystycznych, nie tylko Polski. W swej książce Łapicka kreśli portrety kilkudziesięciu intrygujących postaci, które spotkała, choćby Krzysztofa Kieślowskiego i Andrzeja Żuławskiego, ale równie ważny, jak one same, jest sposób, w jaki na nie patrzy: przenikliwie i dowcipnie. Łapicka pisze także o Agnieszce Osieckiej i Jeremim Przyborze, o Federico Fellinim, spotkanym w Cinecitta, Janie Pawle II, odwiedzanym w Watykanie, o Andrzeju Wajdzie, Krystynie Jandzie i Joannie Szczepkowskiej, Gustawie Holoubku i Tadeuszu Łomnickim, Elżbiecie Czyżewskiej i Jerzym Skolimowskim, Stanisławie Dygacie i Tadeuszu Konwickim, o emigracyjnym Paryżu z lat 80. i Warszawie, której już dziś nie ma. Janusz Głowacki zawsze powtarzał Łapickiej: - Powinnaś pisać. Wreszcie go posłuchała.

„Mamy czas” – reedycja kultowego albumu zespołu Banda i Wanda z takimi hitami jak „Kochaj mnie miły”, „Para goni Parę” czy „Podróż bez biletu (Mamy Czas)”. To właśnie te piosenki zagościły w sercach milinów Polaków i od dekad są śpiewane przez pokolenia. Po ponad 30 latach nakładem Wytwórni Muzycznej MTJ album ukazuje się ponownie na winylu. Na wznowionym wydaniu charakterystyczny wokal Wandy Kwietniewskiej zachwyca jeszcze bardziej, a w połączeniu z gitarowymi aranżacjami i poetyckimi tekstami tworzy głębokie, poruszające brzmienie. Ponadczasowe pełne rockowych inspiracji utwory zachęcają do odcięcia się na chwilę od codziennej gonitwy i powiedzenia sobie: „mamy czas”. LISTA UTWORÓW 1. Plastuś 2. Ach, jaki wspaniały 3. Nie bój się, nie bój 4. Para goni parę 5. Kochaj mnie miły 6. Znowu paskuda 7. Hej, heja hej 8. Po nas choćby country 9. Podróżni bez biletu (Mamy czas) 10. Drętwa mowa

Co można zyskać poprzez spojrzenie na produkcję filmów historycznych z perspektywy teorii społecznej? Wydaje się, że pozwala ono przede wszystkim skuteczniej opisywać oraz wyjaśniać synchroniczne i diachroniczne relacje pomiędzy licznymi czynnikami społecznymi, mniej lub bardziej aktywnie uczestniczącymi w tworzeniu filmowej wizji przeszłości. Z tej perspektywy film historyczny – jego struktura, estetyka – nie jest przedmiotem zainteresowania sam w sobie, jego badanie nie ogranicza się też wyłącznie do relacji pomiędzy filmem a historiografią lub przemysłem kinematograficznym. Pytania o to, jakie treści film przekazuje, za pomocą jakich środków, konwencji, jak odnosi się to do prawdy historycznej itp., są oczywiście istotne, ale – jak sądzę – niewystarczające dla całościowego zrozumienia zjawiska społecznego, jakim jest film historyczny. Jest on bowiem tekstem kultury uwikłanym jednocześnie w systemach: politycznym i ekonomicznym, związanym ze stanem wiedzy historycznej, procesami zbiorowej pamięci i zapominania, funkcjonującymi w społeczeństwie mitami i stereotypami. Ze Wstępu

Wybitna artystka, ikona performance’u, której udało się dotrzeć z często kontrowersyjnymi dziełami do szerokiego grona odbiorców, także spoza kręgów koneserów sztuki współczesnej. Doświadczyłam wolności absolutnej – czułam, że moje ciało nie zna ograniczeń, że ból nie ma żadnego znaczenia, że nic się nie liczy – i to mnie upoiło. W 2010 roku zdarzyło się coś niezwykłego – ponad 750 tysięcy ludzi ustawiło się w kolejce do nowojorskiego Muzeum Sztuki Nowoczesnej, by wziąć udział w trwającym w sumie ponad 700 godzin performansie Mariny Abramović – usiąść naprzeciw niej i nawiązać z nią milczące porozumienie. Córka partyzantów, bohaterów drugiej wojny światowej, dorastała w Jugosławii rządzonej przez Titę. Mimo że zdążyła zdobyć międzynarodowy rozgłos i wyjść za mąż, wciąż mieszkała z matką, która kontrolowała ją i stawiała surowe ograniczenia. Nic nie zdołało jednak poskromić jej nienasyconej ciekawości świata, pragnienia kontaktu z ludźmi ani specyficznego, bałkańskiego poczucia humoru, którymi przesycone są jej życie i sztuka. Opowieść Mariny, poruszająca, pełna przygód i po prostu zabawna, to historia jej wyjątkowej kariery artystycznej związanej z poddawaniem ciała ekstremalnym próbom strachu, bólu, wyczerpania czy zagrożenia w dążeniu do emocjonalnej i duchowej przemiany, to także historia zgoła operowego romansu i dwunastoletniej współpracy artystki z performerem Ulayem - związku, który dobiegł dramatycznego końca na Wielkim Murze. O Marinie Abramović Pokonać mur to historia nieustępliwej, odważnej i niezależnej artystki, która dąży do nawiązania relacji totalnej z jednym człowiekiem, by ostatecznie dotrzeć do tysięcy odbiorców. Źródłem magii Mariny jest jej zyskująca coraz większą sławę metoda polegająca na badaniu własnej siły, wytrzymałości i woli przetrwania, kojarząca się bardziej z treningiem komandosów niż ze światem sztuki nowoczesnej. Nie mogłem się oderwać od tej książki, tak samo jak nie byłem w stanie przejść obojętnie obok jej performansów. -TOM REISS, zdobywca Nagrody Pulitzera oraz nagrody literackiej PEN, autor Czarnego hrabiego i Orientalisty. Marina Abramović zdobyła sławę jako artystka, która poprzez swoją sztukę całkowicie i bezwzględnie poddaje siebie, swoje ciało i duszę licznym transformacjom. Czytając te jakże intymne wspomnienia, słyszę jej głos. Marina się spowiada, zwierza, żali, naucza i snuje refleksje na temat swojego trudnego, lecz magicznego życia, oraz pracy, która daje jej wolność, a wszystko to z wielką dozą inteligencji i humoru. -WILLEM DAFOE Abramović jest najsłynniejszą na świecie artystką performansu i sztuki konceptualnej. I prawdopodobnie jedyną z poczuciem humoru. -BRYAN APPLEYARD, „Sunday Times” Pokonać mur to piękna, poruszająca i głęboka książka. Szczerze podziwiam sposób, w jaki Marina stawia czoło wszystkim dziwnym sprzecznościom i mitom towarzyszącym naszemu życiu codziennemu. Dzieli się osobistymi przeżyciami, jest samokrytyczna, ale jednocześnie maluje swój bogaty autoportret, który jest pełen dumy i poczucia własnej wartości. Cóż za życie! -LAURIE ANDERSON Marina uważa, że jej rolą jako artystki z całą artystyczną arogancją, która wygląda dość naiwnie i niewinnie, oraz pokorą, która tłumi w zarodku najlżejszy nawet impuls, by poczuć się urażonym – jest zabieranie widzów w pełną niepokojów podróż do miejsca, gdzie będą się mogli uwolnić od wszystkiego, co ich ogranicza. -JUDITH THURMAN, „The New Yorker” Dla Mariny Abramović różnica między sztuką a życiem nie istnieje; życie jest marzeniem, dopóki trwa, obecnością absolutną w pustce. -ALEJANDRO JODORKOWSKY

Drugi tom książki zwraca uwagę na potrzebę i możliwości wykorzystania filmu w edukacji psychologów i terapeutów, na rolę filmu we wspieraniu rozwoju oraz na szanse i zagrożenia, jakie niesie ze sobą zastosowanie filmu w terapii. Dodatkowo znaleźć można w nim rozdziały odnoszące się do zmian społecznych, którym towarzyszą filmy.

Historia zespołu Varius Manx piszę się dalej... Po 21 latach od rozstania zespołu z Kasią Stankiewicz i po 7 latach od ostatniego albumu zespół powraca w świetnej kondycji i zabiera słuchaczy prosto do serca lasu. Piękne, hipnotyzujące melodie zostały ubrane w poetyckie teksty Kasi Stankiewicz, która o tej płycie mów tak: „Z tego nieoczekiwanego spotkania wyszła zaskakująco piękna płyta. Sama uwielbiam do niej wracać, gdyż jest pełna dobrych energii, a słuchając jej, czuję się jakbym leżała na ciepłym piasku, ze słońcem na skórze i w głowie”. W większości kompozycji muzykom towarzyszy kwartet smyczkowy, a nad produkcją muzyczną płyty czuwało dwóch realizatorów dźwięku: Leszek Kamiński i Paweł Marciniak. Dodatkową wartością jest wizualna oprawa albumu - zaproszeni artyści, malarze i graficy zainspirowani utworami stworzyli baśniowy niepowtarzalny świat... „Czuję, że oddałam tej płycie najpiękniejszą część siebie w tym momencie. Polecam" - Katarzyna Stankiewicz Lista utworów: 1. Dla małych dziewczynek i małych chłopców 2. Śliwkowy deszcz 3. Mgła nad Warszawą 4. Bardzo miękkie ciało 5. Posłaniec światła 6. Kot bez ogona 7. Ballada 8. Przed epoką wstydu 9. Zielona sukienka 10. Śpisz już? 11. Pustynia słów 12. Od korzeni aż do gwiazd 13. Król gór

W Star Wars. Encyklopedia myśliwców i innych pojazdów przedstawiono ponad 200 niesamowitych pojazdów. Dzięki tej książce fani Gwiezdnych Wojen poznają szczegóły konstrukcyjne zabójczo skutecznych myśliwców, wielkich okrętów, szybkich śmigaczy, pojazdów używanych przez łowców nagród oraz wielu innych kultowych statków!

Sto lat fascynującego życia, sto lat burzliwej kariery, sto lat dramatycznych zwrotów historii Piękna, mądra, utalentowana, chociaż, jak mawiał Aleksander Zelwerowicz, ze zbyt małymi jak na aktorkę oczami. Nauczyła się sobie radzić nawet z tym: jej oczy przed kamerą były zawsze szeroko otwarte. Otwarte musiały być na świat, który wokół niej zmieniał się w niesamowitym tempie. Galicyjskie dzieciństwo, niby XX-wieczne, ale w świecie jak XIX stulecia. Przedwojenna Warszawa, w której jako adeptka aktorskiego fachu krąży po literackich i muzycznych salonach. Wilno czasów wojny, gdzie debiutuje i przeżywa koszmar kolejnych okupacji. I znowu Warszawa, w której naprawdę przeżywa to, co potem zagra w "Zakazanych piosenkach" - pierwszym powojennym filmie, który przyniesie jej sławę i status gwiazdy. Wielkie i małe role w teatrze i na scenie historii PRL. A potem jeszcze wielki powrót w filmach Doroty Kędzierzawskiej czy teatrze Grzegorza Jarzyny - ostateczny dowód, że Danuta Szaflarska była nie tylko gwiazdą ale też wielką aktorką. Gabriel Michalik stworzył subtelny portret legendy polskiego teatru i kina oraz ludzi, których napotkała w swoim czasie oraz epoki, która stawiała przed nią przeszkody, którą potrafiła pokonać z naturalną elegancją, wdziękiem i niezwykłą pogodą ducha. Ta opowieść wzrusza, budzi zdumienie ale przede wszystkim daje nadzieję.

Książka traktuje o poezji polskiej i malarstwie XIX oraz XX wieku. W centrum zainteresowania autora znajduje się pejzaż. Publikacja ma charakter interdyscyplinarny – powinna usatysfakcjonować i historyków literatury, i historyków sztuki. Ma ona głównie charakter interpretacyjny. Napisana jest językiem naukowym, a jednocześnie w sposób przystępny. Doskonale nadaje się do wykorzystania w pracy dydaktycznej. Jest adresowana do badaczy, nauczycieli, studentów i wszystkich tych, którzy interesują się poezją oraz malarstwem.

Zabawne spojrzenie na znaczenie pierwszego wrażenia – w projektowaniu i w życiu – od cenionego grafika i projektanta książek, Chipa Kidda. Pierwsze wrażenie jest wszystkim. Ono decyduje, czy coś się wyróżnia, jak się z tym obchodzimy, czy to kupujemy i jaki mamy do tego stosunek. Słynny projektant Chip Kidd zaprasza nas do podejrzenia swojego dnia, w czasie którego spotyka się z różnego rodzaju pierwszymi wrażeniami. Projektant rozprawia się z designem rzeczy codziennego użytku, tym dobrym, złym, absurdalnym i genialnym, w sposób dostępny tylko komuś z krytycznym i wytrenowanym okiem. Od projektu naszej porannej gazety, przez biletomat w metrze, książki, które przeglądamy, smartfona, którego używamy, do opakowania czekoladowego batonika, którego kupujemy na przekąskę – Kidd ujawnia tajemnice stojące za każdym z wyborów projektowych, a wszystko to czyni ze sporą dawką humoru i specjalistycznej wiedzy. To love story o designie, odsłaniająca często niewidzialne piękno i sprytne sztuczki towarzyszące różnym projektom, których większość z nas nigdy nawet nie zauważy. I z każdym kolejnym ocenianym obiektem Kidd udowadnia, że pierwsze wrażenie, niezależnie od tego, czy zdajemy sobie z tego sprawę, czy nie, ma ogromny wpływ na nasz sposób postrzegania świata. Małe książki o wielkich ideach. Są na tyle krótkie, że można je przeczytać za jednym posiedzeniem, ale na tyle długie, że pozwalają na pogłębione poznanie tematu. Ta różnorodna seria zawiera pozycje, których tematyka krąży od architektury do świata biznesu, od podróży w czasie do miłości, i doskonale nadaje się dla ciekawych świata wielbicieli czytania. Każdej z książek TED towarzyszy powiązana z nią prelekcja, którą można obejrzeć online na TED.com. Książki kontynuują tam, gdzie kończy się wykład.

Książka ukazuje dynamikę światów wyobrażonych niemieckiego kina. Ważniejsze od rygoru historycznofilmowego są tu mechanizmy i style porozumienia twórców, producentów, decydentów z widzami, które autor wyłania w obrębie kinematografii nazistowskiej oraz zróżnicowanych kultur filmowych powojennych stref okupacyjnych Niemiec. Podejście takie sprzyja dostrzeganiu rozmaitych konfiguracji faktów i zjawisk kulturowych, niesprowadzalnych do jednego tylko modelu dziejów kina, na czoło wysuwając różne porządki splotu medialno-kulturowego. Obok części autorskiej książka zawiera wybór kilkunastu tekstów źródłowych kontekstualizujących autorski wywód.

1. Kiedy rozum śpi 2. Mokre oczy 3. Szaro-szary film 4. No i gra 5. Słowa i kamienie 6. Solo 7. Droga, którą biegnę 8. To jest mgnienie 9. Brak połączenia 10. Miejsce na miłość 11. Wszystko albo nic 12. Czas, który płynie w nas

1. Taki świat - Intro 2. Taki świat 3. Noc 4. Pustelnik 5. Żyjesz, bo śpiewasz 6. Grand Canyon 7. Wino, śpiew i łzy 8. Chodź 9. Fraszka dla Staszka 10. Dwudziesty wiek 11. Kolor Ziemi 12. Upiór

1. Jestem stąd 2. Ratujmy co się da 3. Mnie to nie dotyczy 4. Z bagażem swoich lat 5. Jesteś wszystkim na cały rok 6. Klaustrofobia 7. Obraz bez ram 8. Co komu do tego 9. Dzień Robinsona 10. Czy ty siebie znasz 11. Złe towarzystwo 12. Nieśmiertelnie piękna twarz 13. To nie tak miało być 14. Czas wielkiej wody 15. Temat z filmu "Pay Off"

1. Magic Ship 2. Sen o dolinie 3. Blues George'a Maxwella 4. Piosenka, którą być może napisałby Artur Rimbaud 5. Wycieczka 6. Szpital św. Jakuba 7. Bałagan na strychu 8. Zdarzenie 9. Biały demon 10. Lubię ten stary obraz 11. Memu miastu na do widzenia 12. Suita na dwa światła warszawskie 13. Z dalekich wypraw Sikorski

1. Intro (01:07) 2. Za ostatni grosz (04:01) 3. Chodź (03:16) 4. Biały demon (02:52) 5. Cały mój zgiełk (03:56) 6. Z dalekich wypraw (03:22) 7. Giganci tańczą (03:31) 8. Lubię ten stary obraz (06:35) 9. Pieśń niepokorna (05:01) 10. Nic nie boli, tak jak życie (04:32) 11. Noc (04:27) 12. Tyle z tego masz (04:02) 13. Z bagażem swoich lat (05:06) 14. I tylko gwiazda - blask jej znikomy (03:24) 15. Kolęda rozterek (04:58) 16. Wieża Babel (04:23)

Książka obrazuje przemiany estetyki i funkcji polskiego teatru po upadku komunizmu na przykładzie twórczości trzech artystów. Pierwszy z nich to Krystian Lupa, który pod koniec XX wieku uzyskał status jednego z najważniejszych twórców polskiej i szerzej – europejskiej kultury. Dwaj pozostali to Krzysztof Warlikowski i Jan Klata – najzdolniejsi uczniowie Lupy, którzy odnaleźli własny, indywidualny głos. Każdy z nich reprezentuje całkowicie odmienny sposób myślenia o sztuce teatru. Krystian Lupa swoją pracę artystyczną skupił przede wszystkim wokół literatury austriackiej i rosyjskiej. Teatr Krzysztofa Warlikowskiego to pogłębiona lektura tekstów antycznych i Williama Szekspira. Natomiast Jan Klata, reżyser o wyjątkowo rozbrykanej wyobraźni, szerokim gestem czerpie z popkultury, by mówić o polskiej historii i mentalności u progu XXI wieku. Jaka jest ich filozofia teatru jako społecznego i artystycznego medium? Z czego czerpią inspirację? Jak wygląda ich współpraca z aktorami, scenografami i kompozytorami? Jak ich praca sytuuje się na tle polskiej tradycji teatralnej – między innymi twórczości Jerzego Grotowskiego, Jerzego Jarockiego, Tadeusza Kantora czy Konrada Swinarskiego? Co sprawia, że przy zachowaniu indywidualnego, polskiego charakteru, ich prace wyróżniają się na europejskich festiwalach teatralnych? Praca obejmuje przedział czasowy od upadku komunizmu do odejścia Krystiana Lupy z Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Wydarzenie to w sposób symboliczny zamknęło prawie 25-letni okres w historii polskiego teatru. Atutem książki jest to, że autorka widziała wszystkie opisywane przez siebie spektakle. Opracowanie materiału poprzedziła szczegółową kwerendą w archiwach Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie. Chcąc dopuścić do głosu samych twórców, sięgnęła po egzemplarze reżyserskie, teksty dzienników i artykułów. Stąd zamieszczone w książce szczególnie cenne, liczne cytaty z wywiadów i tekstów publikowanych przez reżyserów i aktorów. Książka powstała w odpowiedzi na brak opracowania, które przystępny w sposób prezentowałoby polski teatr po przemianach ustrojowych roku 1989. Jest przeznaczona dla osób zainteresowanych dorobkiem artystycznym Krystiana Lupy, Krzysztofa Warlikowskiego i Jana Klaty.

Nowe, uzupełnione i rozszerzone wydanie książki Formy muzyczne autorstwa prof. Marka Podhajskiego – cenionego i poszukiwanego podręcznika dla wszystkich, których interesują studia z teorii muzyki. Publikacja przygotowuje studentów do świadomej percepcji dzieła muzycznego oraz jego samodzielnej analizy. Pozwala zdobyć wiedzę na temat kształtu formalnego utworów charakterystycznych dla poszczególnych epok i stylów muzycznych, elementów dzieła muzycznego i jego oddziaływania na wyraz artystyczny utworu. Poszerza wiedzę na temat zapisu nutowego, muzycznej terminologii oraz repertuaru różnych stylów muzycznych na przestrzeni wieków. W poszczególnych wykładach autor objaśnia pojęcia formy dzieła sztuki i dzieła muzycznego, pojęcie analizy dzieła muzycznego i pojęcia pomocne przy rozważaniach analitycznych na temat środków techniki kompozytorskiej. Omawia zasady kształtowania i własności ustrojów formalnych oraz kształtowania okresowego. Osobne wykłady poświęca problematyce ronda, form wariacyjnych, fugi, muzyki wokalnej oraz sonaty klasycznej i sonat fortepianowych Ludwika van Beethovena. W konstrukcji rozdziałów autor uwzględnia uwagi o historycznym rozwoju danej formy, jej charakterystykę, zasady jej analizy, przykłady analiz, sprawdziany. Uzupełnienie podjętych w pracy rozważań stanowi wykaz dzieł z literatury muzycznej, które wykorzystano przy prezentowaniu treści wykładów i ćwiczeń. Książka, odzwierciedlająca autorską wizję autora w zakresie nauczania form muzycznych, a także jego doświadczenia i przemyślenia jako pedagoga, jest ważnym podręcznikiem z dziedziny teorii muzyki. Została pomyślana jako cykl wykładów adresowanych przede wszystkim do studentów wydziałów dyrygentury, kompozycji i teorii muzyki, jak również do studentów wychowania muzycznego i wydziałów instrumentalnych przy nauczaniu analizy dzieł muzycznych. Wiele wykładów, w całości lub w części, może być także z powodzeniem wykorzystywanych w nauczaniu form muzycznych w szkołach muzycznych II stopnia.

Od listopada 2013 do lutego 2014 roku na Ukrainie trwały protesty, które przerodziły sie? w rewolucje? zwana? Euromajdanem, a naste?pnie w trwaja?ca? do dzis´ wojne? hybrydową w Donbasie. Protestom od pocza?tku towarzyszyły działania artystyczne, które z czasem ewoluowały w estetyczny, polityczny, społeczny oraz osobisty przekaz. Sztuka stała sie? jednostkowym wyrazem oporu wobec Rosji, inteligentnie wykorzystywanym medium buduja?cym obraz rewolucji i samych protestuja?cych, próba? odnalezienia toz˙samos´ci oraz sposobem na walke? z ogarniaja?cym pesymizmem. Ewa Sułek z sukcesem przybliża polskiemu czytelnikowi sztukę ukraińską, która nadal jest Polakom właściwie nieznana, mimo bliskości geograficznej i związków kulturowych i historycznych między Polską a Ukrainą. Poprzez sztukę pokazuje zjawiska i prądy myślowe, które są dziś ważne dla Ukraińców, a które pozwalają zrozumieć nastroje społeczne i polityczne panujące w tym społeczeństwie. Do tej pory rewolucja i wojna na Ukrainie przedstawiane były z punktu widzenia działań zbrojnych i ruchów politycznych. Tymczasem kaz˙dy konflikt niesie ze soba? nie tylko zmiany polityczne, lecz także kulturowe, wyraz˙ające się w działalności artystycznej. Sztuka i kultura stanowią odzwierciedlenie postaw społecznych. Dlatego, obserwuja?c działania artystyczne, moz˙emy dowiedziec´ sie? wiele na temat świadomości społeczen´stwa ukrain´skiego w czasach ogromnych przemian dotycza?cych istoty człowieka sowieckiego. Wielu komentatorów rewolucji podkres´lało włas´nie te? przemiane?, be?da?ca? pierwszym sygnałem, z˙e na Ukrainie rodzi sie? społeczen´stwo obywatelskie. Tekst, będący połączeniem literatury popularnonaukowej z reportażem, zwraca uwagę dojrzałością oglądu, sprawnością warsztatową i odważnym spojrzeniem na rzeczywistość towarzyszącą pracy i życiu artystów. Na oryginalną i zróżnicowaną formę literacką składają się również: połączenie przekazu ustnego z pisanym, przekazu wrażeniowego z merytorycznym, oraz użycie więcej niż jednego rodzaju narracji. Umiejętność uchwycenia drobnych gestów czy momentów wynika ze zmysłu i postawy wnikliwego obserwatora. Tekst Ewy Sułek cechuje również wiedza z zakresu kultury, przede wszystkim na polu sztuk wizualnych – autorka jest historykiem sztuki (studia na University of Cambridge oraz na Uniwersytecie Warszawskim), osobą wrażliwą, gotową do zgłębiania niewygodnych zagadnień i drążenia ich znaczeń. Co nie mniej też ważne, Ewa ma tak dziś w polskiej prozie rzadkie, wyrafinowane poczucie humoru, które świetnie amortyzuje powagę poruszanych przez nią spraw.