Co to za czynność: wrzucać piasty do bergerów w fabryce traktorów Ursus? Co wydarzyło się w na szczecińskiej Platerwce i jaki związek ma z tym kafkowska dziura Babel? Co robią indonezyjscy artyści, gdy praktykują nongkrong i jak dzięki temu stawiają opór kapitalizmowi?W książce Sztuka ze społecznością na te i inne fascynujące pytania odpowiadają czołowi praktycy i badacze działań artystycznych nastawionych na współpracę z lokalnymi społecznościami. Działania artystyczne ze społecznościami odkrywają niezwykłe, pobudzające i otwierające światy doznań oraz emocji. Sztuka ze społecznością jest podróżą do wnętrza niepokoju.Punktem wyjścia do zaproponowanego tu projektu sztuki jest realizowane od 2011 roku przez redaktorki i redaktora książki wielowątkowe przedsięwzięcie artystyczne ze społecznością warszawskiej dzielnicy Ursus. Służy ono za przypadek, mogący sugestywnie przedstawić podejście do sztuki, zaprezentowane w książce. Ścisły związek pomiędzy teorią i praktyką artystyczną stanowił również jedno z najważniejszych kryteriów doboru autorów i autorek publikowanych w książce wypowiedzi.Sztuka ze społecznością rekonstruuje tradycję tego typu podejścia do praktyk artystycznych, dostarcza ich współczesnych przykładów oraz analizuje je pod kątem oddziaływania społecznego na lokalną rzeczywistość poprzez sztukę. Książka stanowić ma podręcznik być czymś, co zawsze ma się pod ręką, by poszukać wiedzy, inspiracji, motywacji i wsparcia w uprawianiu sztuki ze społecznością.Autorzy i autorki tekstów: Jaśmina Wójcik, Igor Stokfiszewski, Karolina Izdebska, Dorota Ogrodzka, Anna Cieplak i Joanna Wowrzeczka, Marianna Dobkowska i Krzysztof Łukomski, Tomasz Rakowski, Rafał Urbacki, Kuba Mikurda.

PRINCE – sławny muzyk, wybitny wokalista, znakomity showman. Takim widzieli go fani na koncertach, płytach i w teledyskach. Jaki jednak był w prywatnym życiu, gdy nie oglądały go tysiące wielbicieli? Niezwykła książka, również dla tak ortodoksyjnych fanów jak ja. Mayte opisała wiele zdarzeń z życia i kariery małego geniusza z Minneapolis, o których świat dotychczas nie wiedział. Sceptycznie podchodziłem do książki napisanej przez eksżonę Prince’a. Pomyliłem się. I jestem z tego powodu szczęśliwy! Bo życie Mayte z Księciem było bajkowe i trudne jednocześnie. Dowiadujemy się, jak wrażliwą osobą był geniusz z Minneapolis. Właśnie! Geniusz! Bo teraz już nikt nie powinien wątpić w jego wielkość. Również jako człowieka. Pozycja nie tylko dla fanów artysty. Hirek Wrona Po przeczytaniu tej książki zupełnie inaczej będziecie odbierać twórczość Prince’a. Niesamowita opowieść Mayte jest swego rodzaju pożegnaniem, autoterapią, którą pochłania się z zapartym tchem. Niezwykle poruszające. Gabi Drzewiecka, dziennikarz muzyczny

Książka uważana jest za pierwsze tak obszerne wprowadzenie do badań nad kulturą powiązanych z art-based methods. Metody te opierają się na założeniu, że sztuka może uczyć wtedy, kiedy nie mogą tego robić inne dziedziny lub gdy są one niewystarczające. Tytułowe sztuki to m.in.: poezja, muzyka, sztuki narracyjne, sztuki wizualne, performance, taniec, film. Połączenie edukacji ze sztuką i jej badaniami pozwala na stworzenie tzw. trzeciej przestrzeni badawczej, która daje możliwość głębszego zaangażowania, a także występowania w podwójnej roli artysty i badacza. Każdemu rozdziałowi omawiającemu metodę w odniesieniu do jednej ze sztuk towarzyszy komentarz napisany przez praktyka art-based research, stanowiący jej prezentację w działaniu.

Punctum – projekt wieży widokowej na Górze Przemysła jest symbolicznym punktem odniesienia dla wystawy Jarosława Kozakiewicza w Galerii Miejskiej Arsenał w Poznaniu. Wzgórze, nad którym obecnie góruje neogotycka wieża, oddalone jest od galerii o kilkaset metrów. Fizyczna bliskość, niemal nakładanie się na siebie przestrzeni prezentacji i miejsca niezrealizowanego projektu współtworzy polemiczny wymiar tej wystawy. Punctum to zaprojektowana w 2007 roku alternatywna koncepcja rozbudowy Muzeum Narodowego w Poznaniu. W miejscu istniejącej obecnie historyzującej budowli imitującej zamek Przemysła II artysta zaproponował subtelnie wpisujące się w krajobraz miasta i strukturę przestrzeni galerie i dwukondygnacyjny taras, z którego można by wygodnie podziwiać panoramę architektury poznańskiego starego miasta. Jarosław Kozakiewicz zaproponował polemikę z przestarzałą ideą architektury władzy, której budowle miały dominować nad otoczeniem i stanowić dla niego najważniejszy punkt odniesienia. Zamiast tego przedstawił projekt architektury funkcjonalnej, która formy wizualnej przemocy zastępowała dialogiem historii z nowoczesnością. To szczególne miejsce staje się punktem wyjścia do proponowanej przez artystę rozmowy o krytyczności architektury. Pokazująca wiele różnych projektów wystawa w Arsenale jest pytaniem o to, jakiej architektury potrzebujemy, nie tylko po to, by wygodniej mieszkać, ale jaka architektura może sprawić, by nasze życie było lepsze i przede wszystkim bardziej uważne na potrzeby i wymagania naszego otoczenia.

Punkt wyjścia tej publikacji stanowi idea "antywzorców", dyskutowana przez Pascala Gielena i Thijsa Lijstera w artykule Kultura - podbudowa wspólnego dobra w Europie (2015). Zastanawiając się nad sposobami działania współczesnych artystek i artystów, zaproszeni do współtworzenia książki "Antywzorce" we współczesnej sztuce i kulturze wizualnej Autorzy i Autorki zdają sprawę z form usytuowania tych działań w złożonym i wieloznacznym polu produkcji kulturowej. Przyglądając się wybranym praktykom społecznym i towarzyszącym im wartościom, rozważają dominujące i opozycyjne wobec nich porządki kulturowe, analizują tryby tryby powstawania alternatywnych narracji. Książka stawia ponadto pytania o kształt i znaczenia narzędzi wykorzystywanych w różnych obszarach kultury wizualnej i sztuki. Jest próbą rozpoznania i zmierzenia się z funkcjonującymi w niej wzorami kulturowymi, propozycją krytycznego odczytywania wpisanych i wpisywanych we współczesną kulturę wizualną strategii oporu i normatywizacji.

Na wystawie zaprezentowane zostaną dzieła Pawła Polusa, którego twórczość czerpie z tradycji sztuki konceptualnej, skupiając się na podejmowaniu problematyki przedmiotu i związków idei z jej wizualną reprezentacją. Jednocześnie działalność artysty cechuje duży indywidualizm, stanowiący o oryginalnym charakterze prac, wyróżniających się na tle obecnych trendów w sztuce. Kuratorem wystawy będzie prof. Jarosław Kozłowski, legenda poznańskiej sceny artystycznej, jeden z prekursorów sztuki konceptualnej. Wystawa będzie zatem dialogiem pomiędzy dwoma indywidualnościami, łączącym sztukę z filozofią.

Drugi tom ilustrowanego wydawnictwa „Lubuskie. Mały album dawnej architektury” prezentuje zabytkową architekturę zachowaną na terenie powiatów krośnieńskiego i świebodzińskiego. Pierwszy tom niniejszej publikacji został poświęcony zabytkom powiatu zielonogórskiego. Książka zawiera 183 czarno-białe fotografie interesujących obiektów, zachowanych na terenie wielu miejscowości

1. Teka chełmska A.D. 2015, zawierają prace pochodzące ze zbiorów Muzeum Wołyńskiej Ikony w Łucku, Muzeum Narodowego Warszawie, Muzeum Ziemi Chełmińskiej im. W. Ambroziewicza w Chełmie, Biblioteki KUL. 2. Medal Matka Boska Chełmska – Jubileusz Koronacji Ikony 1765-2015 – Mennica Polska 3. Płytę CD Hymny Maryjne w wykonaniu Zespołu Muzyki Cerkiewnej pod dyrekcją ks. J. Szurbaka Zawartość Teki 1. Ikona Matka Boska Chełmska 2. Aleksander Tarsiewicz, Matka Boża Chełmska, miedzioryt 3. Portret Maksymiliana Ryło (Ryłło), biskupa chełmskiego 4. Teodor Rakowiecki, Fasada unickiej katedry chełmskiej, 1765 rok, miedzioryt 5. Teodor Rakowiecki, Dekoracja fasady katedry w Chełmie, 1765 rok, miedzioryt 6. Teodor Rakowiecki, Brama triumfalna, 1765 rok, miedzioryt (Brama Tryumfalna przed Kancellaryą stała, Herbem Prześwietney Ziemi Chełmskiey oznaczona y kosztem tey że Prześwietney Ziemi wystawiona) 7. Teodor Rakowiecki, Brama triumfalna, 1765 rok, miedzioryt (Brama Tryumfalna przed Pałacem Staroscinskim stała, z Herbem J>W> Domu Rzewsuskich iako osobliwych mieysca tuteyszego Dobrodzieiow przyozdobiona i oznaczona) 8. Teodor Rakowiecki, Brama triumfalna, 1765 rok, miedzioryt (Brama tryumfalna przed Cmentarzem Katedry od strony Pałacu Starościńskiego stała, Herbami J W. Domu Potockich, iako wielkich mieysca tuteyszego Dobr(odzie)iów przyozdobiona y kosztem wystawiona) 9. Teodor Rakowiecki, Civitas Chełmensis in Russi[ae?] ze starodruku: Koronacya cudownego obrazu [...] 10. Teodor Rakowiecki, Fajerwerk, 1765 rok, miedzioryt 11. Mapa diecezji chełmskiej z 1782 roku 12. Plan sytuacyjny z projektowanymi budynkami wojskowymi z 1823 r., wykonany przez inż. Goliszewskiego Fot. Grzegorz Zabłocki [2,4,5,6,7,8,10] Fot. Artur Podsiadły [11]

Książka Performans Diany Taylor niewątpliwie wyróżnia się na tle rodzimych i tłumaczonych prac o performansach i performatywności. Autorka jako materiał swoich rozważań wybrała stosunkowo słabo znane przykłady z Ameryki Środkowej i Południowej, co nie pozostało bez wpływu na sposób definiowania tytułowego zjawiska, zwłaszcza jego aspektów politycznych. Ponadto sto kilkadziesiąt unikatowych fotografii ze zbiorów nowojorskiego Hemispheric Institute of Performance and Politics nie tyle ilustruje przywoływane artystyczne działania i zaangażowane interwencje w rzeczywistość, ile stanowi integralny element wywodu, który niewiele ma wspólnego z typowym akademickim wykładem. Precyzyjnie rozplanowany graficznie wchodzi w dialog ze zdjęciami, dając przykład tego, co można nazwać pisaniem performatywnym czy też performansem pisania. Diana Taylor wykłada performatykę na Uniwersytecie Nowojorskim. Założyła i kieruje pracami Hemispheric Institute of Performance and Politics. Opublikowała Theatre of Crisis: Drama and Politics in Latin America (1991), Disappearing Acts: Spectacles of Gender and Nationalism in Argentina’s ‘Dirty War’ (1997) i wielokrotnie nagradzaną, tłumaczoną na język portugalski i hiszpański monografię The Archive and the Repertoire: Performing Cultural Memory in the Americas (2003). Przygotowany przez Mateusza Borowskiego i Małgorzatę Sugierę na podstawie zmienionej i poszerzonej wersji anglojęzycznej, bogato ilustrowany Performans jest pierwszą książką Taylor w języku polskim.

Fenomen książki Daniela Wyszogrodzkiego polega między innymi na tym, że wychowuje się na niej kolejne pokolenie fanów rocka, a opowieść o największym zespole w historii dorasta razem z nimi. To już szóste wydanie SATYSFAKCJI, jak zawsze aktualizowane i poszerzone o nowy, gorący materiał. Niewiele biografii muzycznych na świecie może się pochwalić podobną popularnością. SATYSFAKCJA to przede wszystkim opowieść o ludziach. O chłopcach imieniem Mick i Keith, którzy zakochali się w bluesie. O ich kolegach, dziewczynach, uzależnieniach i pasjach. O płytach, jakie nagrywali, o piosenkach, które napisali. A zna je cały świat. O ich konfliktach, bo zespół jest jak rodzina, a w rodzinie nie zawsze jest słodko. Na początku były „seks, narkotyki i rock’n’roll” – jak zwykle. Potem przyszła epoka wielkich koncertów i wielkich pieniędzy. Dziś mówimy o „zagadce nieśmiertelności”… Historia Rolling Stonesów to nieprzerwany serial trwający już szóstą dekadę. Muzycy nie przestają nas zaskakiwać, a ich najnowszą niespodzianką stał się koncert na Stadionie Narodowym w Warszawie w dniu 7 lipca 2018 roku. SATYSFAKCJA śledzi losy zespołu z sympatią, ale nie bez krytycyzmu, a dowcipny, sarkastyczny styl Daniela Wyszogrodzkiego sprawia, że jest to porywająca lektura dla fanów zespołu i nie tylko – od londyńskich początków, po finał w Warszawie. Piotr Stelmach z Programu III Polskiego Radia wyznaje: „Satysfakcja” była pierwszą i jedyną w moim życiu książką, którą czytałem w czasie lekcji. Po kryjomu, pod ławką… Stonesom i Danielowi szczerze gratuluję! Meloman. Mieszkał na warszawskiej Pradze i na jej nowojorskim odpowiedniku – Brooklynie. Teraz mieszka na mazowieckiej wsi, lecz chętnie podróżuje, zwłaszcza do miejsc odległych i pustynnych. Przez wiele lat był kierownikiem literackim Teatru Muzycznego ROMA w Warszawie. Przełożył na scenę libretta licznych musicali, m.in. „Koty”, „Upiór w operze” i „Mamma Mia!”. Jest autorem słów piosenki „Mój przyjacielu”, którą trafił pod strzechy. Ma na koncie kilkanaście złotych i platynowych płyt. Album Krzysztofa Krawczyka „Wiecznie młody” (Sony, 2017) z piosenkami Boba Dylana w przekładach Daniela Wyszogrodzkiego zdobył nominację do nagrody Fryderyka w kategorii „muzyka korzeni”, ale samej nagrody nie otrzymał, co świadczy o pewnym wykorzenieniu. Jest twórcą poetyckich przekładów głównych dzieł Leonarda Cohena: „Księgi tęsknoty” (2006), „Księgi miłosierdzia” (2017) oraz ostatniej książki kanadyjskiego barda, „Płomień” (2018). Widział tyle koncertów, ile Mick Jagger miał kobiet, nawet jeżeli obaj zgubili się w rachubie. Stały współpracownik magazynu JAZZ FORUM. Wykładowca Akademii Teatralnej w Warszawie (historia muzyki popularnej i historia musicalu). Honorowy obywatel hrabstwa Moore w stanie Tennessee (USA) z nominacji gorzelni Jack Daniel’s. Jego pies, beauceron imieniem Dubaj, zasypia przy muzyce The Rolling Stones. SATYSFAKCJA to skonstruowana z niesłychaną lekkością opowieść o popkulturze na przestrzeni sześciu (!) dekad z naczelnym w niej udziałem zespołu, który jako pierwszy w historii cywilizacji ma szanse pojechać w „pośmiertną trasę koncertową”. Humor Wyszogrodzkiego, barwne i notoryczne ciekawostki okraszane ciętymi, autorskimi ripostami oraz niezwykła staranność w zakresie faktów, a nie mitów, każą uznawać tę książkę za jednego z najlepszych kumpli, jakich można mieć pod ręką. Ja się zaprzyjaźniłem błyskawicznie, czego i Państwu życzę. Piotr Stelmach, Program III Polskiego Radia

Książka jest solidną pracą historyczną opartą na ogromnym materiale źródłowym. Autor stara się przedstawić problemy komunikacyjne w szerszym kontekście i wysnuć z tych analiz wnioski o charakterze politologicznym. Szuka odpowiedzi na pytania o odpowiedzialność Niemców za zbrodnie III Rzeszy. Autor jest dziennikarzem z wieloletnim stażem, dlatego przychodzi mu łatwiej analizować zawartość poszczególnych programów. Omawia audycje publicystyczne, informacyjne, zajmuje się programami muzycznymi i rozrywkowymi. Zwłaszcza te ostatnie kreatorzy polityki informacyjnej III Rzeszy uważali za kluczowe dla manipulowania społeczeństwem. Z recenzji prof. dr. hab. Joachima Glenska

Pismo poświęcone polskiemu teatrowi współczesnemu. Proponuje spojrzenia na teatr niejako z drugiej strony rampy – z punktu widzenia jego twórców. Stąd najważniejsze miejsce zajmują w nim teksty teatralnych praktyków. Poza manifestami, wypowiedziami autorskimi, komentarzami, listami pismo drukuje obszerne wywiady i niezwykle cenne dokumenty pracy: stenogramy z prób, zdjęcia, notatki, szkice itp. Materiały tego typu Notatnik konfrontuje z krytycznymi ujęciami dorobku twórców, dziełami których się zajmuje. Kolejne numery pisma, często ukazujące się z podwójną numeracją, przynoszą zwykle monograficzne opracowanie wybranego tematu.

Wizjoner, który wymyślił życie. Nie tylko swoje. Pierwsza pełna biografia Piotra Skrzyneckiego. Spadł z nieba prosto na Rynek, wymyślony przez Stwórcę na pocieszenie znękanych szarością i komunizmem krakowian. Gdy złamał nogę, trafił do mieszkania przyjaciółki przy Placu na Groblach. Zasiedział się tam na dwadzieścia dwa lata. Zajął się „robieniem kultury na wodociągach”, prowadząc amatorskie teatry przy zakładach pracy w Nowej Hucie. A potem była już przede wszystkim Piwnica pod Baranami – osobny, baśniowy świat, którego był zwariowanym architektem (tu rozpoczęła się wielka kariera Ewy Demarczyk albo Zbigniewa Preisnera). Monika Wąs (autorka biografii Dymny. Życie z diabłami i aniołami) przez wiele lat utrzymywała kontakt ze Skrzyneckim. Dotarła do artystów żywo wspominających legendarną postać polskiego życia kulturalnego i towarzyskiego. Są wśród nich Grzegorz Turnau, Jan Nowicki, Zygmunt Konieczny czy Zbigniew Preisner. Zdążyła porozmawiać również z Anną Szałapak. Co skrywał w sobie brodaty „reżyser własnego życia”? Kim był wrażliwiec przesiadujący długie godziny pod prysznicem? Jak zmagał się z rzeczywistością szalony demiurg szukający wciąż artystycznego spełnienia? Biografia Piotra Skrzyneckiego to opowieść o Artyście Spełnionym, mimo braku jakichkolwiek na to dowodów. Monika Wąs stworzyła wirtuozowski i nieprzenikniony portret Piotra S. Jan Kanty Pawluśkiewicz Piotr był i znikał, i każdy miał wrażenie, że akurat jemu poświęcił dużo czasu i uwagi. To był błyskotliwy erudyta, który mógł zostać, kim chciał, a został Piotrem Skrzyneckim. Grzegorz Turnau On wychowywał, nie wychowując. Dawał przykład z siebie. Czułeś momentalnie, ile jesteś wart. Zbigniew Preisner

Z planu najlepszego złego filmu świata Niezwykła opowieść o Tommym Wiseau – pewnym niezwykle bogatym człowieku w nieokreślonym wieku i o niejasnym pochodzeniu (najprawdopodobniej z Poznania!), który w 2003 roku nie tylko napisał, wyprodukował oraz wyreżyserował słynny film The Room, ale także odegrał w nim główną rolę. Produkcja kosztująca 6 milionów dolarów zarobiła zaledwie 1800 dolarów i po dwóch tygodniach zniknęła z kin. Dziś znana jest jako najgorszy film świata i stanowi fenomen na skalę światową. Nie trzeba jednak znać ani lubić The Room, aby pokochać historię o tym, jak Tommy Wiseau wbrew wszelkim zasadom sztuki i biznesu osiągnął swój wymarzony cel – sławę. The Disaster Artist opowiada o spotkaniu i przyjaźni dwóch aktorów kultowego filmu, Tommy’ego Wiseau oraz Grega Sestero. To nie tylko przezabawny portret niecodziennego celebryty, ale także wciągająca i poruszająca opowieść o spełnianiu marzeń. Książka znalazła się na liście bestsellerów „New York Times”, a James Franco nakręcił na jej podstawie film nagrodzony dwoma Złotymi Globami i nominowany do Oscara. To może być najważniejsza książka w dziejach literatury. „The Huffington Post” The Disaster Artist dostarcza fascynujących ciekawostek... Sestero porywa nas w podróż z futbolowych rozgrywek w Golden Gate Park na absurdalny, zbudowany na parkingu samochodowym plan filmowy, dorzucając po drodze ostre jak brzytwa przemyślenia i wywołujące szczery śmiech żarty. „Los Angeles Magazine” The Disaster Artist to najbardziej szczera książka o przyjaźni, jaką czytaliśmy. „Los Angeles Times” Popłakałem się ze śmiechu. RollingStone.com

Publikacja Jakuba Adamskiego jest pierwszą w polskiej nauce kompleksową monografią gotyckich kościołów historycznego Śląska. Obszerna rozprawa stanowi wnikliwe opracowanie historii oraz zagadnień artystycznych wszystkich gotyckich świątyń miejskich i cysterskich z XIII i XIV wieku na Śląsku w jego najszerszych granicach historycznych, od Żagania na zachodzie po Oświęcim na wschodzie. Niemal każda z ujętych w publikacji budowli otrzymała nową interpretację, przynoszącą ważne ustalenia w zakresie historii budowy, pochodzenia twórców oraz historycznego znaczenia w śląskiej i międzynarodowej perspektywie. Autor szczególnie wnikliwie zbadał regionalne centra architektoniczne, nadające ton sztuce budowlanej średniowiecznego Śląska. Jednym z kluczowych zagadnień omówionych w książce jest aktywny udział Śląska w nurcie „awangardy” architektonicznej około roku 1300, która odmieniła oblicze gotyckiej architektury w tej części Europy, a także wykształcenie się specyficznego języka form tamtejszych kościołów w kolejnych dekadach XIV stulecia. W opinii recenzentów książka Jakuba Adamskiego wypełnia lukę w badaniach nad historią architektury i sztuki gotyckiej, jej arcydzieł oraz warsztatów czynnych na terenie Śląska i ziem sąsiednich, pokazuje zasięg wpływów artystycznych oraz kierunki oddziaływań i powiązań miast oraz regionu w skali lokalnej i ponadregionalnej. Niemal ośmiuset stronicowe opracowanie dopełnia bogaty materiał ilustracyjny (ponad tysiąc ilustracji).

Radio Solidarność było pierwszym okruchem nadziei po traumie, jaką przeżyło polskie społeczeństwo 13 grudnia. Władza komunistyczna wypowiedziała wojnę społeczeństwu – i wzięła zakładników, zamykając ich w obozach dla internowanych. Celem stanu wojennego było spacyfikowanie 10-milionowej Solidarności,która – krok po kroku – zaczęła się domagać ograniczenia wszechwładzy i przywilejów partyjnego aparatu. W pierwszych dniach i tygodniach po wprowadzeniu stanu wojennego, operacja militarna przy użyciu wojska i milicji, zaczęła dawać rezultaty. Pacyfikacja strajkujących zakładów pracy, masakra w kopalni Wujek,godzina policyjna,telefoniczne „rozmowy kontrolowane”, procesy sądowe w trybie doraźnym i wszechobecna propaganda, skutkowały narastającym strachem i poczuciem, że wszystko jest przegrane.

To kolejna publikacja w serii "Psychologia stosowana". Artykuły zgromadzone w tej książce są przykładem analiz relacji między: filmem a jego odbiorcą, samym filmem (np. analiza dzieła filmowego z wykorzystaniem teorii psychologicznej), a także filmem a jego autorem. Psychologia w filmie, filmy psychologiczne, metody psychologiczne do analizy i interpretacji przekazów audiowizualnych, wykorzystanie filmu w edukacji psychologicznej czy w badaniach dotyczących np. funkcjonowania procesów poznawczych człowieka. Współczesne przykłady ukazujące relacje między X muzą i jedną z wiodących nauk społecznych można by mnożyć. Film intrygował, ciekawił, uruchamiał w widzach emocje i przyciągał od zawsze przedstawicieli różnych grup społecznych. To właśnie oni – ulegając magii kina – przenosili się mentalnie w całkowicie nowy wymiar odczuwania rzeczywistości, a swoją obecnością i zainteresowaniem motywowali twórców do rozwijania „języka” i innych środków technicznych, by uzyskać coraz to lepszy efekt realności. Voyeuryzm, termin przeniesiony w obręb refleksji filmoznawczej z terenu psychoanalizy i seksuologii, stał się podstawową zasadą ustanawiającą skopofiliczną relację między obrazem filmowym a jego odbiorcą. Kino z kolei stało się przestrzenią praktyk kulturowych, w których zarówno wspomniane już pojęcie voyeuryzmu, jak i ekshibicjonizm zostały uwolnione od swoich pierwotnych, parafilnych denotacji i dookreślone przymiotnikiem „filmowy”. Odtąd będą opisywać istotę kina i komunikacji audiowizualnej opartych na relacji między widzem (voyeurem) a rzeczywistością przedstawioną na ekranie. Ze Wstępu autorstwa prof. Agnieszki Ogonowskiej

Zapomniane nieco przez badaczy przestrzenie piwnic i strychów odsłaniają w książce swoje "drugie dno" i semiotyczna gęstość. Świetne jest powiązanie współczesnych wyobrażeń o tych "wyłączonych: przestrzeniach ze sferą wierzeniową pochodzącą z "ludowej wizji świata". Na uwagę zasługuje szczególna staranność w prezentacji materiału źródłowego. Dzięki temu książka zyskuje na wiarygodności, a wnioski są silnie podbudowane empirycznie. Prof.dr hab.Dariusz Czaja

Książka wydana wspólnie z Muzeum Etnograficznym im. Seweryna Udzieli w Krakowie Do 1939 roku tę wojnę nazywano wielką. Objęła całe kontynenty. Zginęło wówczas tylu ludzi, ilu nie zginęło w żadnym innym konflikcie. Ale dzięki niej dokonał się także wielki postęp – nie tylko w technologii wojskowej, ale również w wielu dziedzinach nauki. Potem przyszła kolejna wojna, tej wielkiej trzeba było nadać numer, a w końcu świat o niej zapomniał, bo zdarzyły się rzeczy jeszcze straszniejsze. Pozostały zdjęcia. „Teka Schulza” to zbiór fotografii zachowany w krakowskim Muzeum Etnograficznym. Liczy ponad tysiąc dwieście zdjęć powstałych w okresie I wojny światowej na obszarze zajętym przez wojska niemieckie po szybkim ruchu frontu wschodniego. Fotografia wydaje się źródłem łatwym. W końcu wszystko jest widoczne. Ale od tego, co widać na fotografiach sprzed stu lat, dzieli nas nie tylko czas. Patrząc nieuważnie, można popełnić błąd, dać się zwieść pozorom. Tym bardziej że zdjęcia z „Teki” nie przedstawiają trupów na polach bitew, rozpadu i ruin, zostały zrobione obok wielkich wydarzeń. Wojna schowana jest gdzieś poza kadrem i żeby ją faktycznie zobaczyć, potrzeba cierpliwości i skupienia. Wojciech Nowicki sięga po fotografie sprzed wieku i patrząc na nie, rekonstruuje. Odbudowuje fragment po fragmencie, odkrywając przy okazji, czym była „Teka Schulza” i jakim celom miała służyć. Próbuje też opowiedzieć i zrozumieć świat, który zniknął. W końcu fotografie to „źródło zachęty do dedukowania, spekulacji i fantazjowania”. „„Krwi tu brak […], rozbryzganych ciał” pisze Wojciech Nowicki w swojej książce o specyficznej kolekcji fotografii z czasów I wojny światowej. Jest to jego „prywatna encyklopedia przemocy”. O fotografii wojennej – ale bez widocznej wojny. Fascynujące!” Chris Niedenthal

Przewodnik ilustrowany po filmie Han Solo: Gwiezdne wojny historie przedstawia w najdrobniejszych szczegółach świat młodego Hana Solo. Pełen detali album towarzyszący premierze najnowszego filmu spod znaku gwiezdnej sagi zawiera mnóstwo informacji o planetach, pojazdach i obcych, których spotyka bohater. Poznaj główne postacie, lokalizacje i rekwizyty dzięki niesamowitym grafikom i zdjęciom z planu oraz zwiedź Sokoła Millennium, studiując wyjątkowe przekroje autorstwa Richarda Chasemore'a.