W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Jest to druga książka napisana przez Janusza Zlamala, aktora, który ukończywszy studia ekonomiczne w Szczecinie rozpoczął naukę w Studium Teatralnym przy Teatrze im. Stefana Żeromskiego w Kielcach, prowadzonym przez Irenę i Tadeusza Byrskich. Janusz Zlamal wspomina, że grał w wielu teatrach, między innymi tytułową rolę w sztuce Stanisława Wyspiańskiego Zygmunt August, prezydenta w Intrydze i miłości, Wacława w Zemście Aleksandra Fredry, hrabiego Almawiwę w Weselu Figara.
Przyjaźnił się z Kazimierzem Szemiothem, malarzem i poetą, autorem słów do Jaskółki uwięzionej, śpiewanej przez Stana Borysa. W książce są zamieszczone zarówno wiersza Szemiotha, jak i jego obrazy, rysunki znaczków na kopertach czy malarstwo na muszelkach.
Osobny rozdział jest poświęcony bratu Autora – Tadeuszowi Zlamalowi, tancerzowi i malarzowi, którego prace są również przedstawione w książce oraz jego siostrze, Miladzie Claesson-Färdigh, również malującej, najchętniej bukiety kwiatów. Ojciec Autora, Rudolf Marian Zlamal, był pedagogiem z powołania, który między innymi zorganizował i prowadził przez wiele lat Bibliotekę w Wolanowie, działającą prężnie do dzisiaj.
Część pierwsza, pod tym samym tytułem (której ostatnie egzemplarze są jeszcze w sprzedaży) przedstawia wspomnienia z dzieciństwa i młodości, przypadających na okres II wojny światowej. Janusz Zlamal ps. „Longinus” obecnie jest członkiem radomskiej organizacji Szarych Szeregów
i w części drugiej zamieścił także swoje dokumenty – zaświadczenie weryfikacyjne o członkostwie w Szarych Szeregach, legitymację Krzyża Walecznych, otrzymanego od rządu RP
na Uchodźstwie w Londynie (w grudniu 1949 roku), czy legitymację Odznaki Weterana Walk o Niepodległość nadanej w 1996 roku.
Para Wino i NOG po raz pierwszy razem na winylu! Mocne brzmienia gitar i perkusji, połączone z charyzmatycznym wokalem teraz dostępne w zupełnie nowej odsłonie. Na jednej płycie LP zebrano kultowe kawałki dwóch najbarwniejszych punkowych zespołów w Polsce. Strona A to zespół Para Wino i ich bezkompromisowe utwory, m.in. „Pogo dla niewinnych”, „Punk Twoja Mać” czy „CH.W.D.A.R.N.P.Z”. Na stronie B usłyszmy charakterystyczne dla NOG undergroundowe granie, m.in. piosenki „Wypijemy”, „Janek Wiśniewski” czy „Punk nie umarł”. „Para Wino/NOG” to wyjątkowa kompilacja prezentująca solidna dawkę niezależnego polskiego punkrocka.
tracklista:
strona A: PARA WINO
1. Sex i jedzenie
2. Punk Twoja mac
3. Pogo dla naiwnych
4. Barykady i kamienie
5. Ojciec Dyrektor
6. I do ucha i do tańca
7. Do murzynow
8. CH.W.D.A.R.N.P.Z.
strona B: NAUKA O GÓWNIE
1. Bieda
2. Współczesni niewolnicy
3. Wypijemy
4. Punk nie umarł
5. Totalitarny system
6. Janek Wiśniewski
Tak, tak, ziom! Sławny młody rysownik Ed Piskor chce Was trochę podszkolić w oldskulu i dlatego przygotował totalnie rozrywkową i encyklopedyczną kronikę najbardziej amerykańskiej ze sztuk, która podbiła cały świat. Genealogia Hip Hopu, która debiutowała w sieci na portalu Boing Boing, poprowadzi Was swoimi obsesyjnie szczegółowymi kadrami przez parki i domówki południowego Bronksu po kluby, studia nagraniowe i radiostacje, gdzie rodziła się nowa scena.Na planszach tego komiksu ożywają tak magnetyczne i wspaniałe osobowości jak Grandmaster Flash, Afrika Bambaataa, Kurtis Blow, DJ Kool Herc, The Sugarhill Gang i Funky 4+1. Poznajemy też obdarzone wcale nie mniejszą charyzmą szare eminencje hip hopu: Russella Simmonsa, Sylvię Robinson, Ricka Rubina oraz manhattańskich mistrzów graffiti pomagających przebić się hip hopowi do mainstreamu: Fab Five'a Freddy'ego, który ziomił się z Debbie Harry, Keithem Haringiem i Jeanem-Michaelem Basquiatem.
Ta książka jest zaproszeniem do czynnego myślenia - o tekstach Wyspiańskiego i poprzez nie. Gromadzi teksty, które powstały w trakcie projektu artystyczno-badawczego Poza kanonem, pomiędzy akademią a praktyką. Dramaty Stanisława Wyspiańskiego. Jego zasadniczym celem było stworzenie scenicznego laboratorium, w którym w intensywnym dialogu i w warunkach swobodnego eksperymentu zaproszeni badacze i artyści mogli dążyć do odkrycia nowych sposobów interpretacji twórczości teatralnej autora ""Wyzwolenia"". Laboratoryjnej pracy poddano sześć utworów Wyspiańskiego, sytuujących się na obrzeżach kanonu: ""Requiem"", ""Bolesław Śmiały"", ""Legion"", ""Klątwa"", ""Śmierć Ofelii"", ""Legenda"".Inicjując projekt, szliśmy za wskazaniem Wyspiańskiego: przewalczyć myślą. Powrót do jego tekstów wydała nam się dziś w kontekście polskiego życia zbiorowego szczególnie ważny. Zmęczenie niedoformiem i nagromadzeniem konkurencyjnych wzorców i scenariuszy zaowocowało po dwudziestu latach od odzyskania suwerenności, agresywną rekonstrukcją przeszłości, obwarowywanej sakralnymi nakazami. Naród kulturowy jako twarda oczywistość zamienia się w broń przeciwko wszelkim odmiennościom i próbom twórczego przewalczenia jego przeszłości, której - chcąc nie chcąc - jesteśmy wytworem. Takiego kultu Wyspiański nigdy nie aprobował, równie mocno protestując jednak przeciwko wymazywaniu tego kształtującego nas i wciąż aktywnego dziedzictwa.Praca podjęta przez autorów interpretacji jego tekstów pokazanych na scenie Instytutu Teatralnego i zapisanych w niniejszym tomie jest świadectwem przyjęcia takiej właśnie postawy. Nie musimy, a nawet nie powinniśmy próbować iść wprost za słowami Wyspiańskiego, traktować cytaty z niego jak maksymy i motta, ale postawa, którą żył, wydaje się dziś polityczną i kulturową koniecznością.
„Album kwiatowe Elizy Orzeszkowej”
ze wstępem Magdaleny Joncy
i komentarzem Zbigniewa Mirka
Botaniczne pasje Elizy Orzeszkowej są silnie obecne w jej twórczości literackiej. „Ze spojrzeń w przestworza i z pilnego przypatrywania się ziemi, z rozglądania się pośród krzewin i drzew, zbóż, traw i kwiatów (…) wyłania się pochwała krainy przyjaznej wszelkiemu życiu i życia pełnej” – pisał o „Nad Niemnem” Józef Bachórz.
Pisarka studiowała botanikę ludową nie tylko na potrzeby „Nad Niemnem” (1887), ale też „Tytana, fauna i nimfy. Wśród kwiatów” (1895), „Wesela Wiesiołka” (1900) czy „Niepoprawnego” (1900). Spędzała długie godziny na zbieraniu roślin, starannym ich suszeniu, a następnie układaniu w zielniki lub kompozycje kwiatowe.
Album florystyczny, którego karty prezentujemy, jest jednym z wielu opracowanych przez pisarkę. Powstał w 1890 roku jako charytatywny dar na rzecz głodujących mieszkańców Galicji. W roku 1894 został uhonorowany złotym medalem na Powszechnej Wystawie Krajowej we Lwowie. Obecnie albumem opiekuje się ossoliński Dział Rękopisów.
„Florystyczne albumy, z uwagi na ich wyjątkowe walory estetyczne, stanowiły swego rodzaju ukoronowanie rozlicznych, jak je nazwała [Orzeszkowa], «robót kwiatowych», którymi się szczyciła i w których wytwarzaniu osiągnęła biegłość. Surowcowym zapleczem tych prac były łąki i pola na przestrzeni 5–7 mil wokół wsi Miniewicze i Poniemuń, do których w latach 1878–1896 wyjeżdżała na cztery wakacyjne miesiące wraz ze swym «najbliższym sztabem» oraz pieskiem Turkiem i kotką Baśką”.
ze „Wstępu” Magdaleny Joncy
Eliza Orzeszkowa (1841–1910) – jedna z najwybitniejszych pisarek polskiego pozytywizmu, publicystka i działaczka społeczna. Autorka powieści, nowel i opowiadań, m.in. „Dziurdziowie” (1885), „Nad Niemnem” (1887), „Cham” (1888), „Gloria victis” (1910). Jej twórczość obrazuje idee epoki oraz najważniejsze problemy życia społecznego. Podejmuje też problemy konfliktów narodowych, szczególnie powstania styczniowego. Jej książki cieszyły się dużą popularnością, a sama Orzeszkowa uchodziła za autorytet. Publikowała w „Tygodniku Ilustrowanym” i „Przeglądzie Tygodniowym”. Przyjaźniła się z Marią Konopnicką. W pierwszych latach XIX wieku dwukrotnie wysuwano jej kandydaturę do Literackiej Nagrody Nobla.
Magdalena Jonca – literaturoznawca, profesor w Zakładzie Historii Literatury Romantyzmu w Instytucie Filologii Polskiej UWr. Bada literaturę XIX wieku, literackie kreacje postaci historycznych oraz twórczość Słowackiego, Norwida, Dygasińskiego i Orzeszkowej. Naukowo interesuje się także literaturą dla dzieci i młodzieży. Autorka monografii „Sierota w literaturze polskiej dla dzieci w XIX wieku” (1994), „Enfants terribles. Dzieci złe, źle wychowane w literaturze polskiej XIX wieku” (2005), „Królowa Jadwiga. Szkice do portretu literackiego” (2013).
Zbigniew Mirek – botanik, profesor, pracownik Instytutu Botaniki im. W. Szafera PAN, którym kierował w latach 1999-2011. Jest autorem ponad pięciuset publikacji naukowych i popularnonaukowych z zakresu botaniki, ochrony przyrody oraz ekoteologii i ekoetyki. Był prezesem Polskiego Towarzystwa Botanicznego, przewodniczącym Komitetu Botaniki PAN, Komitetu Ochrony Przyrody PAN oraz członkiem Komitetu Ekologii PAN. Obecnie pełni funkcję wiceprzewodniczącego Państwowej Rady Ochrony Przyrody.
Album prezentujący najpiękniejsze ikony w polskich kolekcjach. Arcydzieła sztuki Kościoła Wschodniego pochodzące z okresu od XV do XVIII wieku, niezwykłe przedstawienia Chrystusa Pantokratora, Matki Boskiej, wizerunki świętych. Usystematyzowany tematycznie zbiór opatrzony został wstępem przez prof. Barbarę Dąb-Kalinowską, wybitnego znawcę bizantologa. Album wydany został na najwyższym poziomie edytorskim, odpowiadającym wielkości sztuki, którą przedstawia
Znacie je doskonale. Marzyliście o tym, by wyglądać i żyć jak one. Podziwialiście ich urodę zatrzymaną na taśmie filmowej, zazdrościliście im sławy, w przekonaniu, że ich życie było wspaniałą bajką. Brigitte Bardot, Rita Hayworth, Audrey Hepburn, Ingrid Bergman, Marylin Monroe, Grace Kelly… Czy jest ktoś, kto o nich nie słyszał? Niemożliwe. Wszyscy je kochamy.
Ich prawdziwe życie niewiele jednak miało wspólnego z sielankowymi opowieściami z ich udziałem, znanymi z ekranu. Wielka uroda, sława, talent nie uchroniły ich przed nieudanymi związkami, przed cierpieniem, nie stały się przepustką do szczęścia. Przeciwnie, trwanie na szczycie bywało okupione zaniedbywaniem najbliższych, dramatycznymi wyborami, nie zawsze trafnymi. Ponadto - ciągłym byciem na cenzurowanym. Uwielbiana przez publiczność Ingrid Bergman, zwłaszcza za rolę w „Casablance”, idąc za głosem serca, stała się bohaterką jednego z największych skandali w historii Hollywoodu. Zapłaciła za to odrzuceniem przez branżę i fanów. Amerykanie życzyli śmierci jej dziecku, nazywając je „potomkiem wiedźmy”.
Brigitte Bardot okrzyknięto dziwaczką i wariatką, po tym jak u szczytu sławy, w wieku 39 lat porzuciła aktorstwo i poświęciła się opiece nad zwierzętami.
Julia Roberts, praktykująca hinduistka, przed laty nie schodziła z planu. Jej pierwsze małżeństwo rozpadło się, bo nie godziła pracy z życiem rodzinnym. Czym więc jest ta książka? Zbiorowym portretem kobiecej odwagi, talentu, poświęcenia i wyrzeczeń, ale również próby ocalenia w gigantycznej machinie przemysłu filmowego własnej tożsamości. Cena tej ostatniej okazuje się być znacznie wyższa, niż zdobycie sławy czy wielkich pieniędzy.
Przedmowa / 7
Od Redakcji / 11
Dawid Martin
Prezentacje muzyki gamelanowej i tańca jawajskiego w Europie przed Wystawą Powszechną w Paryżu / 15
Dawid Martin
Muzyczne kontakty między PRL i Republiką Indonezji w dobie rządów prezydenta Sukarno / 49
Maria Szymańska-Ilnata
Talempong – instrument muzyczny o „dwóch obliczach” jako przykład współczesnych przemian w kulturze muzycznej Sumatry Zachodniej / 79
Renata Lesner-Szwarc
Kultura taneczna regencji Buleleng w północnej Bali / 109
Marianna Lis
Sztuka i polityka w Indonezji XX wieku / 135
Marianna Lis
Goyang Penasaran. Seksualność, religia i przemoc z perspektywy indonezyjskiego teatru / 153
Aleksandra Dudzińska
Indonezyjska grupa Komunitas Berkat Yakin wobec teatru Jerzego Grotowskiego / 173
Krzysztof Morawski
Jawajski batik w niepodległej Indonezji / 195
Krzysztof Morawski
Batiki jawajskich Chińczyków Peranakan / 215
Noty o autorach / 243
Rozmowa z Pedrem Costą – portugalskim reżyserem i scenarzystą, jedną z największych osobowości europejskiego kina, twórcą prawdziwie niezależnym. W wywiadzie (przeprowadzonym przez Agnieszkę Szeffel) Costa opowiada o tym, jak powstaje jego minimalistyczne, alegoryczne, a zarazem polityczne kino, dotykające postkolonialnych traum i sytuujące się konsekwentnie po stronie ludzi wykluczonych, niewidzialnych dla systemu. Reżyser od lat pracuje z ludźmi zepchniętymi na margines, z imigrantami, tworząc w swoich filmach (Kości, W pokoju Wandy, Pochód młodości, Koń Forsa) przestrzeń dla ich „nienapisanych historii”.
Książka (wydanie dwujęzyczne: polsko-angielskie) ukazała się we współpracy ze Stowarzyszeniem Nowe Horyzonty z okazji retrospektywy Pedra Costy zorganizowanej podczas 18. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Nowe Horyzonty we Wrocławiu
Publikacja zawiera naukową analizę społecznego świata współczesnego polskiego teatru dramatycznego jako przestrzeni działania i dyskursu. Autorkę interesują przede wszystkim areny teatru publicznego, czyli miejsca sporu, dyskusji, polemiki między uczestnikami tego uniwersum. Jak pisze profesor Przemysław Kisiel, „wartość monografii wynika przede wszystkim z umiejętnego zakreślenia teoretycznych ram analizy oraz z wysokich merytorycznych kompetencji autorki, pozwalających na przeprowadzenie wnikliwej socjologicznej analizy środowiska teatralnego w Polsce. O wartości książki świadczy również umiejętne powiązanie materiału empirycznego zebranego w ramach własnych badań terenowych z materiałami pochodzącymi z innych źródeł”.
Czy w Polsce jest dziś za dużo obrazów? Albo czy mnogość obrazów na naszych ekranach i ulicach świadczy o ich potędze? I jak opowiadać o obrazach w języku, który na ten temat mówił dotąd tak niewiele?
"Obrazy wychodzą na ulice" to próba rekonstrukcji dominującego porządku wizualnego dokonana w oparciu o analizę konfliktów o obrazy: usuwania pomników około 1989 roku, ataków na sztukę w galeriach około roku 2000 i sporu o „śmietnik wizualny” w jego najnowszej odsłonie. W momentach sporów o obrazy ujawnia się wielość opinii o nich – na co dzień niewypowiadanych, przeoczanych lub znaturalizowanych.
W najnowszej książce w Serii Wizualnej Fundacji Bęc Zmiana i Instytutu Kultury Polskiej UW Łukasz Zaremba wykorzystuje perspektywę studiów nad kulturą wizualną, by opowiedzieć o nieoczywistych formach zapełniających dziś polskie ulice: o bilbordach przekształcających się w krajobrazy, o świętych obrazkach zamieniających się w dzieła sztuki i ponownie w święte obrazki, o pomnikach zmieniających się w bilboardy, a także o obrazach tych pomników.
dr Łukasz Zaremba – kulturoznawca, tłumacz, asystent w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, redaktor pisma „Widok. Teorie i Praktyki Kultury Wizualnej”. Interesuje się naukami o obrazach i wizualności. Tłumaczył między innymi książki W.J.T. Mitchella, Nicholasa Mirzoeffa, Jonathana Crary’ego i Hito Steyerl. Laureat stypendium START Fundacji na rzecz Nauki Polskiej i stypendium Ministra Nauki dla wybitnych młodych naukowców. Współredaktor podręcznika akademickiego Antropologia kultury wizualnej(2012). Współautor tomów Kultura wizualna w Polsce. Fragmenty i Spojrzenia(2017). Książka Obrazy wychodzą na ulice ukazuje się w Serii wizualnej Instytutu Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego i Fundacji Bęc Zmiana.
Tom 6 „Studiów z Architektury Nowoczesnej” opatrzony został podtytułem Architektura polska – między Wschodem a Zachodem, co odzwierciedla zakres tematyczny czternastu artykułów. Tom rozpoczynają opracowania poświęcone budynkom znajdującym się na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczpospolitej, a obecnie na terenie Ukrainy i ich twórcom.
Tom rozpoczynają opracowania poświęcone budynkom znajdującym się na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczpospolitej, a obecnie na terenie Ukrainy i ich twórcom. Są to rezydencje polskie na Wołyniu i Podolu, lwowskie kamienice, a także obiekty zaprojektowane przez Bolesława Michałowskiego, Mariana Charmańskiego i Tadeusza Obmińskiego. Dalej przedstawiane są przykłady polskiej architektury modernistycznej przed- i powojennej oraz analizowana jest recepcja zasad socrealizmu we wnętrzach domów kultury. Osobny blok tematyczny stanowią artykuły prezentujące przykłady architektury polskiej na Ziemiach Zachodnich po 1945 roku, zwłaszcza na terenie Szczecina. Kolejny tom „Studiów z Architektury Nowoczesnej” został przygotowany z myślą o czytelniku zainteresowanym nowoczesną i współczesną architekturą polską.
Antologia kobiecej myśli teatralnej, która pozwala na usłyszenie kobiecego głosu nie tyle w pracy i dziele, ile w refleksji nad nimi, w autokomentarzach i wspomnieniach, w zapisie doświadczenia, w perspektywie metateatralnej, historycznej, instytucjonalnej i, nade wszystko, osobistej. Trzecia z książek powstałych w ramach projektu HyPaTia – kobieca Historia Polskiego Teatru.
„(Nie)świadomość teatru, poza upodmiotowieniem kobiecego głosu, a zarazem odsłonięciem jego dystynktywnych cech, ma także aspekt jawnie polemiczny. Jest bowiem, oczywiście tylko w pewnym sensie, odpowiedzią na antologię Świadomość teatru. Polska myśl teatralna drugiej połowy XX wieku wydaną pod redakcją Wojciecha Dudzika w Wydawnictwie Naukowym PWN w 2007 roku, w której na pięćdziesiąt osiem zamieszczonych tekstów jest zaledwie pięć napisanych przez kobiety i dwa, których są współautorkami, a pod względem objętości wypowiedzi kobiet zajmują niewiele ponad pięć procent całości” – pisze we wstępie Joanna Krakowska.
Pierwsza z trzech książek powstałych w ramach projektu HyPaTia - kobieca Historia Polskiego Teatru. Wybrane teksty dramatyczne układają się w pięć bloków, otwieranych autorskimi wprowadzeniami: Emancypacja, Rewolucja, Milczenie, Zagłada, Rewizje. W zamierzeniu autorek antologii mają stać się medium dyskusji nie tylko o historii teatru, dramatu i polskiej kultury, ale i o dzisiejszej rzeczywistości społecznej. O tym, jak zmienia się (albo jak się nie zmienia) sytuacja kobiet i grup wykluczonych. O pamięci, władzy, polityce, ciele i wolności. O kształcie kanonu i o tym, dlaczego nie było siostry Szekspira. O tym, co nas boli, czego się boimy, o jaki świat chcemy walczyć. O tym, że dramat może być także rodzaju żeńskiego. HyPaTiato kobieca Historia Polskiego Teatru, czyli feministyczny projekt badawczy, którego celem jest odkrywanie, odnajdywanie, dokumentowanie, gromadzenie, przywracanie pamięci i upowszechnienie wiedzy o kobietach tworzących historię polskiego teatru. Efektem HyPaTii są trzy książki: Rodzaju żeńskiego. Antologia dramatów Agora. Statystyki (Nie)świadomość teatru. Wypowiedzi i rozmowyoraz strona internetowa: hypatia.pl zawierająca obszerne archiwum dokumentów, artykułów, wywiadów i recenzji, bibliotekę dramatów, wideonagrania rozmów oraz Kronikę życia teatralnego 1944-2014 z indeksami nazwisk autorek, reżyserek, scenografek, kompozytorek i choreografek, które tworzyły w polskim teatrze po 1944 roku.
Album prezentuje efekty pracy Polskiej Grupy Infograficznej jedynej i pierwszej w Polsce firmy zajmującej się tworzeniem wyłącznie infografik jako narzędzia komunikacji wizualnej. Z jej projektów korzystają największe krajowe przedsiębiorstwa oraz instytucje państwowe, a także główni potentaci branży medialnej. To zbiór blisko 120 ilustracji ikonograficznych o tematyce popularnonaukowej, które dzięki zrównoważonej proporcji obrazu i treści, w przejrzysty i treściwy sposób przedstawiają ciekawostki z zakresu nauki, kultury, sportu i rozrywki, czyniąc niniejszy album skarbnicą wiedzy w pigułce.
Album pt. Olbiński. Ars picturae jest dowodem niebanalnego zestawienia dwóch, wydawałoby się, odrębnych dziedzin sztuki: malarstwa i poezji. Wszystko to za sprawą obrazów polskiego malarza i grafika, Rafała Olbińskiego, którego prace stały się bezpośrednią inspiracją dla wierszy angielskiego poety, Iana Lukinsa. Dzięki temu każdej ilustracji przypisany jest tekst powstały pod jej wpływem, co stwarza dla odbiorcy twórczości Olbińskiego zupełnie nowe możliwości jej interpretacji.
Czy można doświadczyć depresji i dwóch prób samobójczych, a potem zawalczyć o siebie i odbić się od dna? Poruszająca opowieść chłopaka z Zagłębia, który ostatecznie zdecydował się żyć i sięgnąć po swoje marzenia. Ta historia zaczyna się w domu rodzinnym Michała Czerneckiego. Wiedzie przez trudne dzieciństwo, starcie z demonami przeszłości i spotkanie miłości życia. Przejmująco szczera rozmowa o wszystkim, co ważne: miłości, męskich przyjaźniach, byciu ojcem, pieniądzach. O sukcesach i porażkach na planach najpopularniejszych polskich filmów, pracy z najlepszymi reżyserami. O kryzysach, które czasem wracają. O wieloletniej pracy nad sobą. Michał Czernecki (ur. 1978 r.) – absolwent krakowskiej PWST. Obecnie gra w najpopularniejszych polskich produkcjach – Diagnoza, Leśniczówka, Wojenne dziewczyny, Ucho Prezesa. Monika Sobień (ur. 1985 r.) – absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego i Szkoły Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy. Stworzyła portal WeMen.pl, w którym najciekawsi mężczyźni w Polsce opowiadają jej swoje historie.
Oczywiście to jest proste – kochać mnie, ale jedynie wtedy, kiedy jestem na scenie, z mikrofonem w ręce. (…) Co pozostaje, gdy teatr opustoszeje, kiedy dwa tysiące widzów pójdzie do domu? Samotność… (Dalida)
Jaka była prywatnie Iolanda Gigliotti, a jak zmieniał się jej wizerunek, kiedy na scenie stawała się Dalidą? W czym tkwił fenomen jej wielkości i ogromnej popularności?
Na te i wiele innych pytań odpowie Państwu książka Olgi Popowskiej – pierwsza w Polsce poświęcona legendzie francuskiej i światowej piosenki – DALIDZIE.
Autorka Olga Popowska urodziła się w 1983 roku w Mińsku na Białorusi w rodzinie o polsko-litewskich korzeniach. Od 2006 roku mieszkała w Polsce. W lipcu 2018 roku po długiej i ciężkiej chorobie zmarła w Warszawie.
Była filologiem białoruskim, pedagogiem, animatorem i antropologiem kultury międzynarodowej. Interesowała się wszystkim, związanym z kulturą: muzyką, teatrem, architekturą, historią i biografistyką.
Kolejny minialbum z serii Malarstwo poświęcony jest tym razem twórczości Aleksandra Gierymskiego jednego z największych twórców polskiego realizmu oraz impresjonizmu. Podczas pobytów we Włoszech, Francji i Niemczech Gierymski inspirował się tamtejszą sztuką, której wpływy wykorzystywał później we własnych pracach. Charakterystyczną cechą jego wyrafinowanego warsztatu artystycznego była szczególna umiejętność operowania światłem. Specjalizował się w malarstwie rodzajowym, pejzażowym, tworzył także nokturny. W minialbumie zaprezentowane zostały reprodukcje najsłynniejszych dzieł artysty: Żydówka z pomarańczami, W altanie czy Plac Wittelsbachów w Monachium.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
