W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Pierwszym obrazem, który widzimy gdy myślimy o loftach jest wielka, pusta przestrzeń. Ale co zrobić, gdy nasza przestrzeń nie jest wielka i nieograniczona? Czy można ten efekt osiągnąć na mniejszej powierzchni? Zamiarem tej książki jest ukazanie, że jest to nie tylko możliwe, ale często kompaktowe rozwiązania mogą stanąć na równi z ogromnymi loftami Londynu i Manhattanu.
Michelangelo Merisi, znany powszechnie jako Caravaggio (1571-1610), wzbudza swym życiem i dziełem fascynację jak mało który artysta tamtych czasów. Twórca ten obalił konwencje renesansu, lekceważąc przyjęte ideały piękna i nakaz uwznioślania rzeczywistości. Jego mistrzowskie traktowanie światła i cienia, a także rewolucyjne podejście do tematów sacrum i profanum, przyniosło odnowę sztuki malarskiej, czyniąc Caravaggia prekursorem baroku.
„Szkoła projektowania graficznego” to podstawowy kurs z tej dziedziny, przeznaczony dla projektantów graficznych pracujących w wydawnictwach, w filmie i zajmujących się mediami cyfrowymi. Praktyczne porady obejmują wszystkie aspekty projektowania graficznego – od zagadnień fundamentalnych do opracowywania oryginalnych pomysłów i tworzenia gotowych projektów graficznych. Przykłady zaczerpnięte zostały z różnorodnych mediów – mediów cyfrowych, witryn internetowych, czasopism, książek i zbioru form identyfikacji wizualnej firm. Książka zawiera liczne ćwiczenia, instrukcje dla studentów i pokazuje pracę nad rzeczywiście zrealizowanymi projektami. Polska edycja to tłumaczenie szóstego, poprawionego angielskiego wydania, które prezentuje konkretne porady, w jaki sposób przystosowywać prace do różnych form projektowych.
'All my life my Stradivarius had been waiting for me, as I had been waiting for her . . .'
At 7 years old Min Kym was a prodigy, the youngest ever pupil at the Purcell School of Music. At 11 she won her first international prize. She worked with many violins, waiting for the day she would play 'the one'. At 21 she found it: a rare 1696 Stradivarius, perfectly suited to her build and temperament. Her career soared. She recorded the Brahms concerto and a world tour was planned.
Then, in a train station café, her violin was stolen. In an instant her world collapsed. She descended into a terrifying limbo land, unable to play another note.
This is Min's extraordinary story - of a young woman staring into the void, wondering who she was, who she had been. It is a story of isolation and dependence, of love, loss and betrayal, and the intense, almost human bond that a musician has with their instrument. Above all it's a story of hope through a journey back to music.
'The hours fell away as I read this spellbinding tale of love, loss and above all devotion to art' - Susan Cain, author of international bestseller Quiet: The Power of Introverts in a World That Can't Stop Talking
Disco polo obciach czy fenomen? Marcin Miller szczęściarz czy pracoholik?Marcin Miller. Nie wszyscy go lubią. W wywiadach zbyt szczery, trudny do zaszufladkowania. Krytyczny. Samowystarczalny. Skromny król show-biznesu, czołowy wokalista muzyki disco polo w kraju. Który prostolinijnie wyznaje: takiej muzyki nie da się słuchać dłużej niż przez dwadzieścia minut. Tymczasem bez Szalonej czy Niech żyje wolność trudno wyobrazić sobie koncert sylwestrowy czy jakąkolwiek imprezę w Polsce.Łobuz czy drań?Zaczynał od gry na cymbałkach, potem były wiejskie zabawy, dożynki i gra w remizie strażackiej. Sprzęt? Keyboard od cioci ze Szwecji, statyw z dziecięcego wózka, własnoręcznie zrobiony mikser. Aż życie postawiło go przed dylematem zwykły los ełckiego urzędnika czy muzyka? Wybrał to drugie. Czy to mu się opłaciło?Twórca zespołu Boys. Lider i wokalista. Autor tekstów i kompozytor. Biznesmen. Projektant mody. Współtwórca i ambasador marki modowej MillerTulipan. Niezmiennie od blisko 30 lat na scenie. Gra ponad 200 koncertów rocznie.Niech żyje wolność,wolność i swoboda.Niech żyje zabawai dziewczyna młoda.
"Sztuka podręczna Wrocławia" to nie tylko pierwsze całościowe spojrzenie na powojenną sztukę miasta: to także spojrzenie zachęcające do własnego tworzenia i do aktywnego wpisywania się w historię sztuki nawet wówczas, gdy nie jest się artystą. Jak to zrobić? Przepis jest prosty: po pierwsze należy uważnie żyć i bacznie przyglądać się otaczającym przedmiotom: po drugie należy ujrzeć w tych przedmiotach coś wykraczającego poza zwyczajową funkcję i obdarzyć je - a przy tym swoje zautomatyzowane widzenie i myślenie - wolnością.
Joe Francis Dowden pokazuje, jak za pomocą akwareli uchwycić piękno spokojnych toni jezior i skąpanych w słońcu estuariów, dynamikę płynących rzek i szemrzących strumieni, dzikość wzburzonego morza, a także urodę roślinności i wielu innych elementów natury.
Prezentuje krok po kroku rozmaite techniki malowania akwarelami, dzięki którym namalujesz zarówno wodę stojącą, jak i tę o wartkim nurcie, pokażesz odbijające się w niej obiekty i grę światła, a także niemal poczujesz aromatyczną woń spadających do wody liści, usłyszysz odgłosy kroków na żwirze i poczujesz lodowate zimno wartkiej rzeki.
Bierz pędzel do ręki i do dzieła!
"Natura i wynalazek" to inna niż wszystkie książka o Leonardo da Vinci. Rewelacyjny merytorycznie i przepiękny wizualnie album oprowadza nas po mniej znanych aktywnościach najwybitniejszego przedstawiciela Renesansu.
Narodowe Centrum Kultury Filmowej to wyjątkowe miejsce dla wszystkich zainteresowanych światem filmu i kulturą audiowizualną; centrum wiedzy, kultury i spotkań. Wciągająca historii realizacji marzeń o ruchomym obrazie zaprezentowana w niezwykłej przestrzeni zrewitalizowanej elektrociepłowni EC1 - w sercu Nowego Centrum Łodzi.
Powstaną tu 3 wystawy stałe: Mechaniczne oko (wystawa poświęcona technologicznemu i społecznemu wymiarowi filmu), Materia kina (poświęcona kolejnym fazom realizacji filmu) i Kino Polonia (to w zamierzeniu pełna rozmachu opowieść o historii kultury filmowej na ziemiach polskich).
Antologia "Zawrót głowy" gromadzi 266 utworów 121 poetek i poetów polskich XX i XXI wieku. Najstarszy zamieszczony w niej wiersz pochodzi z 1909 roku, najmłodszy prezentowany w niej twórca urodził się w roku 1995. To najpełniejsza z dotychczasowych prób ukazania związków poezji polskiej z filmem. Na ogół te mniej lub bardziej intensywne relacje w poszczególnych tekstach są oczywiste, niekiedy jednak zostały przez autorki i autorów po mistrzowsku zaszyfrowane. Po uważnej lekturze i złamaniu kodów można zauważyć, że wzajemne oddziaływanie obu sztuk, wyraźnie widoczne już w chwili narodzin kina, wciąż nabiera mocy. Jednocześnie wszystko wskazuje na to, że rewolucyjne zmiany w definicjach poezji i filmu są dopiero przed nami, dlatego – z całym szacunkiem dla tradycji – ten wybór stara się zrobić duży krok w kierunku rozszerzenia pojęcia „wiersz filmowy”.
Darek Foks – poeta, prozaik, scenarzysta. Studiował scenariopisarstwo oraz organizację produkcji filmowej i telewizyjnej w Szkole Filmowej w Łodzi. W ostatnich latach opublikował "Historię kina polskiego" (2015), "Wołyń Bourne’a" (2016) i "Café Spitfire" (2018). Laureat Nagrody TVP Kultura za książkę "Co robi łączniczka" (wspólnie ze Zbigniewem Liberą, 2006). Nominowany do Paszportu Polityki (2000, 2004), Nagrody Literackiej Gdynia (2006, 2013, 2014), Nagrody Literackiej Nike (2014) i Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius (2011, 2013, 2017), którą otrzymał za całokształt twórczości w 2014 roku. Przygotowuje książkę "Być jak Robert Bresson. Unieruchomienie i wyciszenie historii w kinie minimalistycznym" i towarzyszący jej film "Zrzut".
"Incepcja", "Memento", "Mulholland Drive", "Szósty zmysł", "Zagubiona autostrada" – oto filmy, których skomplikowana narracja pozostawia widzów w poczuciu niepewności. Co zdarzyło się naprawdę? Kim był bohater? Jakie jest filmowe zakończenie? – pytania tego typu zaprzątają głowy widzów po seansie mind-game films. Barbara Szczekała opisuje jeden z najciekawszych fenomenów kina współczesnego z perspektywy odbioru, w szczególności doświadczania dziwnego i labiryntowego filmowego świata. Mind-game films, przez fanów zwane „mózgotrzepami” (mind-fuck movies), wyróżniają się na tle współczesnego kina niejasną fabułą, logicznymi niemożliwościami i bohaterami o patologicznych umysłach. Filmy tego typu przyprawiają widzów o odbiorczy zawrót głowy. Skłaniają nas do wysiłku sensotwórczego oraz oszałamiają nadmiarem tropów i sprzeczności. Niniejsza książka poświęcona jest jednemu najbardziej pasjonujących filmowych nurtów, który od przełomu tysiącleci igra z umysłami kinomanów na całym świecie.
Barbara Szczekała – doktor nauk o sztuce, absolwentka filmoznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego, zastępczyni redaktora naczelnego Czasopismo EKRANy. Zajmuje się różnorakimi zjawiskami kina współczesnego, szczególnie ceniąc przedrostek post- w ich nazewnictwie. Pisała m.in. o postironii, kinie postfabularnym, filmach postlynchowskich i narracji postklasycznej oraz o melodramacie i kinowej retromanii. Z romantyczną pasją i pozytywistyczną misją zajmuje się edukacją audiowizualną młodzieży w krakowskich kinach.
"Fotosy: Renata Pajchel" jest monograficznym albumem podsumowującym twórczość wybitnej polskiej fotosistki Renaty Pajchel. Nie jest zatem opowieścią o reżyserach i filmach, lecz o szczególnym zawodzie fotosisty, który dokumentując pracę ekipy na planie filmowym i uwieczniając w formie fotosów plastyczną esencję filmowych scen, wpłynął na naszą pamięć o poszczególnych dziełach rodzimej kinematografii. Album jest wyborem najlepszych prac Renaty Pajchel, pochodzących z kilkudziesięciu filmów – od Wszystko na sprzedaż aż po Samotność w sieci. Autorka zdjęć towarzyszyła największym reżyserom: Wajdzie, Żuławskiemu, Morgensternowi i Piwowarskiemu, podniosła zawód fotosisty do rangi sztuki i nadała swym fotografiom autonomiczny i artystyczny charakter. "Fotosy: Renata Pajchel" jest zatem wizualną wędrówką po historii kina, ale również opowieścią o samym fenomenie fotosu i werku – o czym traktuje wstęp autorstwa Rafała Syski.
John Berger’s Classic Text on Art
John Berger's Ways of Seeing is one of the most stimulating and the most influential books on art in any language. First published in 1972, it was based on the BBC television series about which the (London) Sunday Times critic commented: "This is an eye-opener in more ways than one: by concentrating on how we look at paintings . . . he will almost certainly change the way you look at pictures." By now he has.
Mattavilāsa, czyli Uroki upojenia, jak przetłumaczyły tytuł farsy autorki przekładu, jest jednoaktową sztuką, której niewielki fragment został dotychczas przełożony na język polski przez prof. dr hab. Bożenę Śliwczyńską (Mahendrawikrama Warma, Pijackie swawole (Mattawilasa-prahasana), [w:] Światło Słowem zwane. Wypisy z literatury staroindyjskiej, red. M. Mejor, Warszawa 2007). Udostępnienie zatem polskiemu czytelnikowi tekstu tej niewątpliwie ciekawej sztuki, która ma „liczne walory, takie jak
naturalizm opisu, zwięzły i miejscami dosadny język, angażowanie w roli protagonistów postaci z marginesu, zdystansowany stosunek do religii” – co podkreśla w swym artykule Ariadna Matyszkiewicz – jest rzeczą godną wielkiej pochwały, bo w ten sposób o nowe dzieło wzbogacony zostaje zasób polskich przekładów literatury indyjskiej, zasób wciąż jeszcze dość skromny, biorąc pod uwagę ogrom i różnorodność tej literatury.
Autor Mattawilasa-prahasany to wybitny władca wywodzący się z południowoindyjskiej dynastii Pallawów, Mahendrawikrama Warma (VI-VII w.), człowiek wielu talentów, malarz, prawdopodobnie też muzyk, a także krzewiciel tolerancji wyznaniowej, który będąc sam siwaitą – jak podkreśla A.K. Warder – potrafił okazać dystans i poczucie humoru w tak delikatnej materii, jaką jest religia. (...) Jego utwór jest najstarszą zachowaną komedią klasycznego teatru indyjskiego, która powstała w sanskrycie i prakrytach. Udostępnienie jej polskiemu czytelnikowi zasługuje więc na wielką pochwałę. Tym większą, że język przekładu jest żywy, skrzący się dowcipem, dobrze oddaje treść oryginału.
Druga część tomu zawiera trzy wartościowe artykuły autorstwa Marty Karcz,
Ariadny Matyszkiewicz, Agnieszki Wójcik, ciekawe i ważne dla poznania dziejów gatunku zwanego prahasana, którego przykładem jest przetłumaczony – m.in. przez autorki – dramat. Są one również ważne dla poznania dziejów południowoindyjskiego miasta Kańćipuram (Kāñcipuram lub Kańći [Kāñci]), ówczesnej stolicy dynastii Pallawów, do której należał autor sztuki – Mahendrawarman – to w tym mieście rozgrywa się akcja jego utworu.
Z recenzji dr Marioli Pigoniowej
Album fotografii Wojciecha Plewińskiego ma charakter zarazem fotograficzny i dokumentalny, specjalistycznie teatrologiczny. Jego celem jest jak najlepsze ukazanie rozległości dokumentacji stworzonej przez Artystę, jedynej w swoim rodzaju na terenie Polski, obejmującej ponad osiemset spektakli wystawionych od 1959 roku przez kolejne półwiecze, a jednocześnie przemiany języka wizualnego teatru w tym okresie. Album zawiera około dwustu fotografii i prezentuje zdjęcia z około 50 spektakli.
Mamy tu do czynienia z bardzo niewielkim wycinkiem twórczości wybitnego fotografa Wojciecha Plewińskiego. O tym, że to niewielki wycinek, można się przekonać, spoglądając choćby na daty: autor urodził się w 1928 roku w Warszawie, zaczął fotografować około roku 1953, współpracę z „Przekrojem”, najważniejszym pracodawcą w jego zawodowym życiu, rozpoczął w roku 1957, a dwa lata później po raz pierwszy zrobił zdjęcia dokumentujące przedstawienie teatralne. […]
W teatrze znalazł się, jak wszędzie i zawsze, nieco przez przypadek. Pierwsze zlecenie dostał za kogoś, na zastępstwo, a potem już tak zostało. „Widać się spodobało”, mówi, nie wiadomo, z leciutką ironią czy rzeczywistą nadzieją. […]
Zrozumienie zasad panujących w tym dziwnym, zamkniętym świecie zajęło mu trochę czasu. Zanim je jednak zrozumiał, za dobrą monetę przyjął własne. Plewińskiego fotografa, również teatralnego, cechuje bowiem nieodmiennie to samo: bezwiedne rozpychanie się łokciami, tworzenie wokół siebie przestrzeni, oglądanie rzeczywistości na własny sposób. Widz przyjmuje to zrazu naturalnie, zdjęcia Plewińskiego przedstawiają przecież teatr, są tu pełne plany, szerokie ujęcia obejmujące całą scenę, konieczne, jeśli się chce pokazać scenografię. Są kluczowe sceny, sceniczne dzianie się, są zdjęcia jakby stworzone do teatralnej witryny – to było przecież w czasach, kiedy fotografia teatralna wisiała w witrynach, takich jak u szewca czy parasolnika, produkt, przedstawienie, był wystawiony do oglądania, do oceny: warto kupić bilet czy nie. Zastanowienie przychodzi spóźnione: te zdjęcia są zasadniczo inne. Ich odmienność jest niełatwa do nazwania od razu, złożona. […]
Wojciech Nowicki
[fragment tekstu „Fotograf na scenie”]
mhf.krakow.pl
"Teatr w Polsce 2018" zawiera - jak osiem poprzednich roczników - pełną dokumentację wszystkich wydarzeń (premier, repertuarów, kolejnych edycji festiwali), które odbyły się w sezonie 2016/17 oraz teksty Wojciecha Majcherka "Emocje", Doroty Buchwald "Filozofia dokumentowania, czyli dlaczego archiwista dokumentalisty nie zrozumie" i "Statystyka sezonu 2016/17" oraz Rafała Kasprzaka "Ekonomiczny efekt teatru".
Niewątpliwie kolejne tomy "Teatru w Polsce", wydawane pracowicie przez Instytut Teatralny, są bezcenną skarbnicą informacji o wydarzeniach życia teatralnego w danym sezonie. Mamy zebrane wszystkie nazwiska, daty, tytuły, wszelkie dane. Jednego tylko brakuje: emocji, które towarzyszyły spisanym faktom. Emocje rzecz jasna nie podlegają statystykom, ale przecież czujemy je doskonale. One tworzą właśnie życie. Bez nich sezon 2016/2017 mógłby się wydać podobny do poprzednich - odbyły się setki premier, imprez, festiwali. A przecież był to wyjątkowy czas w teatrze i wokół niego. Jeśli ktoś kiedyś napisze historię polskiego teatru ostatnich dekad, będzie musiał więcej uwagi poświęcić temu, co wydarzyło się w tym jednym sezonie. I na pewno przywołać emocje, które grały również swoje role".
Grzegorzewski chętnie sięgał po utwory niesceniczne. Źródeł tego zainteresowania należałoby przede wszystkim szukać w podziwie, jaki żywił dla dzieł wielkich pisarzy; także, być może, w przekonaniu, że niektóre z nich w sposób doskonalszy niż twórczość dramatyczna wyrażają istotne doświadczenia współczesności. Niewątpliwie były one dla niego także wyzwaniem, prowokowały do poszukiwań. [...]Nawiązujący do zrealizowanego w spustoszonej przez pożar przestrzeni Teatru Polskiego we Wrocławiu poetyckiego spektaklu tytuł Rekonstrukcje wydaje się dla niniejszego tomu właściwy. Rekonstrukcji podlega tu niemal wszystko: kompozycja tekstów literackich, układ przestrzeni scenicznej, rytm i jego napięcia w utworze. Niezmienna pozostaje konstrukcja bohaterów i ich relacja ze światem, odczytywana przez reżysera w sposób niezwykle osobisty.Podróż, którą wraz z nimi odbywa - do źródeł kultury europejskiej lub na jej manowce - jest konfrontacją indywidualnego, często marnego losu z marzeniem o jego unieważnieniu, roztopieniu go w czymś większym, ucieczce od przemijania. [...]Potwierdzają obserwację Prousta, że prawdziwe raje to raje utracone.- Ewa Bułhak, ze Wstępu""Rekonstrukcje"" pod redakcją Ewy Bułhak i Mateusza Żurawskiego to trzeci - i ostatni - tom edycji krytycznej scenariuszy autorskich Jerzego Grzegorzewskiego, wydawanej przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego przy współpracy Teatru Studio i Teatru Narodowego.
W historii muzyki rozrywkowej mało jest takich przypadków, żeby zespół rockowy nagrał płytę będącą ścieżką dźwiękową kreskówki. A płytę wybitną? To już raczej ewenement. Całe szczęście właśnie w kategoriach ewenementu trzeba rozpatrywać ten album. Jan Borysewicz w obliczu wyzwania, jakim było pisanie muzyki mającej ilustrować konkretne sceny filmu, spiął się maksymalnie i wykonał pracę podobną do tej, jaką słychać na pierwszej solowej płycie Paula McCartneya - większość instrumentów nagrał sam. Osobiście zarejestrował ścieżki perkusji, basu, gitar i instrumentów klawiszowych. Później do całości dodano wokale Janusza Panasewicza i chórki Uli Mogilenickiej. Tak powstała płyta, która po dziś dzień zaskakuje pomysłami, oryginalnością i świeżością. Niezwykłe jest także to, że pomimo dziecięcej, bajkowej tematyki na płycie pojawiło się sporo piosenek, które stały się regularnymi, ""dorosłymi"" przebojami. Wystarczy wspomnieć takie utwory jak ""Marchewkowe pole"", ""Czarownik"", ""Dwuosobowa banda"" czy ""Lew"". Tych świetnie skomponowanych piosenek z rockową energią i radością słucha się nieustannie z równą przyjemnością!Tracklista:1. Dwuosobowa banda2. Siedmioramienna tęcza3. Matka4. Marchewkowe pole5. Hrabia6. Wędrówka7. Awantura8. Czarownik9. Chmurka10. Latający kot11. Oaza12. Lew13. Galop strażników14. Dwie głowy, dwie szyje15. Nastrój po upadku Jacka i Placka16. Spadanie tęczy17. Piosenka o zbójach18. Pościg za rybami19. Lawina20. W drogę... do Krainy Leniuchów21. Jaskinia22. Kto przygód zna smak23. Balony24. Ktoś ukradł księżyc25. Powrót do drzewa26. Każdy kij ma dwa końce27. Hymn czarownika
„Piosenka może być ładna, brzydka, górska, morska. Jak ją aktor śpiewa, musi być aktorska…” – śpiewa Krzysztof Tyniec. „Piosenka aktorska” w jego wykonaniu rozpoczyna niezwykłą kompilację pt. „Archiwum piosenki aktorskiej”. Na albumie usłyszmy elitę polskich artystów. Stanisława Celińska, Magda Umer, Krystyna Janda, Magdalena Cielecka, Marian Opania, Wiktor Zborowski, Piotr Machalica, Janusz Gajos, Piotr Fronczewski - to tylko niektórzy z nich. Wydawnictwo to prawdziwe muzyczne perełki piosenki aktorskiej. Przepiękne utwory bawią inteligentnym humorem, poruszają wzruszającymi interpretacjami, zachwycają warstwą liryczną oraz kunsztem wokalnym i aktorskim. Wydawnictwo to kolejna część serii „Archiwum…”, która prezentuje muzyczne bogactwa, jakie skrywają archiwa polskiej piosenki. Obok „Archiwum piosenki aktorskiej” ukazały się również albumy „Archiwum polskiego jazzu”, „Archiwum piosenki poetyckiej”, „Archiwum polskiego rocka”, „Archiwum piosenki francuskiej”.
tracklista:
1. Krzysztof Tyniec – Piosenka aktorska
2. Marian Opania, Wiktor Zborowski – Jak artyści szli do nieba
3. Piotr Machalica – Nie ma jak u mamy
4. Stanisława Celińska – Recepta
5. Krystyna Janda – Surabaya-Johny, czyli lekcja piosenki / Das Lied von Surabaya-Johnny
6. Artur Barciś – Miszka Szyfman
7. Magda Umer, Janusz Gajos – Pa! – role
8. Zbigniew Zamachowski – La valse du mal
9. Marcin Januszkiewicz – Petersburg
10. Kacper Kuszewski – Panna Tala
11. Wojciech Brzeziński – Hera, koka, hasz, LSD
12. Edyta Jungowska – Nie opuszczaj mnie / Ne Me Quitte pas
13. Maciej Stuhr – Żniwna dziewczyna
14. Jacek Bończyk – Następny
15. Magdalena Cielecka – Podróżą każda miłość jest
16. Ewa Błaszczyk, Marianna Janczarska – Cicho, cichuteńko
17. Marzena Trybałą – Tango Tandresse
18. Kinga Preis – Mein Jidische Mame / Moja żydowska mama
19. Magda Umer, Piotr Fronczewski – To ostatnia niedziela
20. Bartłomiej Nowosielski – Jest fantastycznie / For me… Formidable
Kultowy album „Alleluja” Macieja Zembatego na winylu! Był rok 1972, kiedy po raz pierwszy Maciej Zembaty poznał Leonarda Cohena. Jeszcze nieosobiście, ale dzięki Maciejowi Karpińskiemu, który podsunął mu kilka piosenek do posłuchania. Wielka fascynacja zrodziła się od początku i trwała przez lata. Do dziś to on uznawany jest za polskiego największego popularyzatora twórczości Cohena. Przetłumaczył ponad 60 jego ballad! "Halleluja" to bodaj najbardziej znany utwór kanadyjskiego barda, a jednocześnie najbardziej znana aranżacja Macieja Zembatego. Ta i wiele innych ballad znalazły się na tym wyjątkowym krążku, który zachwycił polską publiczność. Pierwsze wydanie albumu sprzedało się w ponad 400 000 egzemplarzy i w 1986 roku uzyskało status złotej płyty. Przy jego nagraniu wzięli udział m.in. John Porter, Winicjusz Chróst, Alicja Chyła, Beata Kuczyńska, Lucyna Szramik. Specjalnie dla miłośników analogowych brzmień Wytwórnia Muzyczna MTJ przygotowała reedycję tego kultowego wydawnictwa. „Alleluja” Macieja Zembatego na winylu to obowiązkowa pozycja dla fanów polskiego i kanadyjskiego barda!
tracklista:
1. Tańcz mnie po miłości kres / Dance Me To The End of Love
2. Wciąż wojna trwa / There is a War
3. Prawo / The Law
4. Żona Cygana / The gypsy’s Wife
5. Dzisiaj tu, jutro tam / Passing through
6. Lawina / Avalanche
7. Goście / The Guests
8. Kołysanka dla myśliwego / Hunter’s Lullaby
9. Jeśli wola Twa / If It Be Your Will
10. Alleluja / Hallelujah
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
