W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
The Performer explores the relations between performing in art (particularly music), politics and everyday experience. It focuses on the bodily and physical dimensions of performing, rather than on words. Richard Sennett is particularly attuned to the ways in which the rituals of ordinary life are performances.
The book draws on history and sociology, and more personally on the author's early career as a professional cellist, as well as on his later work as a city planner and social thinker. It traces the evolution of performing spaces in the city; the emergence of actors, musicians, and dancers as independent artists; the inequality between performer and spectator; the uneasy relations between artistic creation and social and religious ritual; the uses and abuses of acting by politicians. The Janus-faced art of performing is both destructive and civilizing.
This is the first in a trilogy of books on the fundamental DNA of human expression: performing, narrating, and imaging.
„W moim początku jest mój kres” – Aby Warburg mógłby powtórzyć za Eliotem, który sam z kolei parafrazował motto Marii Stuart. Rzadko się zdarza, by życie uczonego humanisty splatało się tak nierozerwalnie z przedmiotem badań, a także z poszukiwanymi narzędziami interpretacji. Co więcej, biografia Warburga sama jest materiałem niezwykłym, wielobarwnym obrazem technicznych i duchowych przemian epoki. Jeśli Atlas Mnemosyne – dzieło kryjące w sobie mitologię „niedokończenia”, dzieło „późnego wieku” – uznać za spełnienie wieloletnich dążeń, to Warburg okazałby się człowiekiem odznaczającym się nieprzeciętną konsekwencją, polegającą na wypróbowaniu różnych ścieżek w dążeniu do napisania i zobrazowania dziejów ludzkiej ekspresji, uparcie powracającej do swoich pierwotnych matryc. Najważniejszymi pytaniami, które zadawał Warburg, zawsze były: Jakie treści duchowe i emocje kryją się za obrazami? Czym jest życie obrazów?
Książka ta ukazuje fenomen, jakim jest japoński film animowany, posługując się przykładem twórczości Studia Ghibli. Autorzy analizują kolejno produkcje studia, zwracając uwagę na zawarte w nich motywy, przesłanie, koncepcję, inspiracje rodzime i zachodnie oraz filozofię. Podkreślają szerokie spektrum tematyczne filmów oraz kunszt związany z samą techniką animacji. To niezwykle cenne źródło wiedzy dla badaczy współczesnej kultury popularnej, filmoznawców, ale również i dla wielbicieli japońskiej animacji.
Magda Kosińska-Król zabiera czytelników w podróż przez fascynujący świat sitcomów, ukazując ich wpływ na kulturę oraz społeczeństwo. Seriale komediowe zostały zaprezentowane jako tytułowe antidotum na rozmaite problemy czy zjawiska pojawiające się w Stanach Zjednoczonych i życiu Amerykanów. Wśród opisanych produkcji znajdują się między innymi: Flintstonowie, Rodzina Addamsów, M*A*S*H, The Cosby Show, Kroniki Seinfelda, Przyjaciele, Biuro czy Współczesna rodzina.
Jednak autorka nie ogranicza się tylko do popularnych tytułów – przybliża także seriale mniej znane polskim widzom, a równie warte uwagi ze względu na ich znaczenie w popkulturze i historii amerykańskiej telewizji. Nie brak też w książce anegdot związanych z tworzeniem kultowych serii, a spośród faktów i ciekawostek wyłaniają się fascynujące portrety niezwykłych osobowości.
"Antidotum. Historia amerykańskich seriali komediowych" jest doskonałym przewodnikiem po historii telewizyjnych komedii, które nie tylko dostarczały rozrywki, ale również miały głęboki wpływ na świadomość społeczeństwa. To niezwykle interesująca lektura dla wszystkich, którzy chcą poznać kulisy i okoliczności, w jakich rodziły się klasyczne produkcje.
Jerzy Pleśniarowicz (1920 – 1978) – poeta, tłumacz literatury białoruskiej, czeskiej, słowackiej, rosyjskiej, ukraińskiej, reżyser teatralny i radiowy, dramaturg, animator kultury.
Autor Ballady o ułanach i innych wierszy (1987), antologii Wiersze z Rzeszowskiego (1974), monografii Kartki z dziejów rzeszowskiego teatru (1985), współautor Antologii poezji ukraińskiej (1978), autor Wierszy i przekładów wierszy (2018), Przekładów prozy (2019), Przekładów dramatów cz, 1 – 3 (2020 – 2021), tomu O poezji i recytacji, o dramacie i teatrze (2021).
Kolejny tom Pism Jerzego Pleśniarowicza: Teatr w Rzeszowie gromadzi wszystkie teksty napisane przez kierownika literackiego Teatru Ziemi Rzeszowskiej, następnie Teatru im. Siemaszkowej (w latach 1952 – 1974) na temat tradycji teatralnych Rzeszowa (cykle: O czym mówią stare afisze, Kartki z dziejów rzeszowskiego teatru, Wanda Siemaszkowa) oraz opracowane na podstawie materiałów zebranych przez Jerzego Pleśniarowicza: Kalendarium: Życie teatralne w Rzeszowie w latach 1830 – 1939 i Słownik teatrów amatorskich Rzeszowa 1845 – 1918. Są tu także teksty poświęcone pierwszemu zawodowemu teatrowi Podkarpacia, powstałemu po II wojnie światowej (cykle: Pierwsze dwudziestolecie, Świadectwa, Ludzie rzeszowskiego teatru oraz Od „Wesela” do „Wesela”. Repertuar Teatru w Rzeszowie 1944 – 1964).
Tworzący książkę zbiór wypowiedzi o polskim teatrze lat 70.i dramacie lat 80., w innej postaci już wcześniej publikowanych, został skomponowany w sposób tak przemyślany i konsekwentny, że kompozycja tomu współdecyduje o znaczeniach całej pracy. Nie tylko bowiem wyznacza pole obserwacji autora, mieszczące się pomiędzy teatrem śmierci a śmiercią teatru, ale także pozwala wydobyć rzecz najważniejszą — diagnozę kondycji teatru (i rzeczywistości) schyłku XX wieku.
Z krakowskiego punktu obserwacyjnego ujawniają się trzy podstawowe właściwości naszego życia teatralnego. Dwie z nich uderzają na pierwszy rzut oka: to dominacja przestrzeni międzytekstowej, w której toczy się wszechogarniający dialog dramatów i spektakli oraz zabsolutyzowanie awangardowego nakazu wolności tworzenia, usprawiedliwiającego wszelkie działania artystyczne. Nie dziwi więc, że śmierć Kantora, ostatniego wcielenia prawdziwego awangardzisty, symbolicznie zamyka historię teatru nie tylko lat 70. i 80., ale i całej, napiętnowanej wymogiem awangardowości współczesnej formacji kulturowej, wziętej w „nawias” przez dwóch wielkich twórców krakowskich: Wyspiańskiego i Kantora.
Ostatnia, trzecia cecha naszego życia teatralnego, kształtowanego przez mijającą na naszych oczach formację, to przeczucie a następnie wiedza o tym, że ludzki dramat został w XX wieku zmiażdżony przez nie-ludzką (zatem i nie-boską) formę, będącą wieloodmianową postacią śmierci.
To najważniejszy problem tej doskonałej książki, w której sztuka teatru mówi głosem Kasandry — nigdy, jak wiadomo, niewysłuchanej.
z recenzji profesor Dobrochny Ratajczakowej
Krzysztof Pleśniarowicz: profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, założyciel i kierownik Katedry Kultury Współczesnej UJ, współtwórca Instytutu Kultury UJ. W latach 1994-2000 dyrektor Cricoteki, Ośrodka Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora, w latach 2008-2016 prodziekan Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ. Od 5 XI 1977 do 13 XII 1981 recenzent teatralny „Dziennika Polskiego”.
Autor m. in. książek: Teatr Śmierci Tadeusza Kantora (1990); Kantor. Artysta końca wieku (1997); Dylemat jedynego wyjścia. Absurd w dramacie u schyłku realnego socjalizmu (2000); The Dead Memory Machine. Tadeusz Kantor’s Theatre of Death (2004); Pogodzić Mrożka z Grottgerem. Ostatnie chwile przed Dwustuleciem Sceny Narodowej w Krakowie (2005); A Halott Emlékek Gépezete. Tadeusz Kantor Halálalszínháza (2007); Kantor (2018); Przestrzenie deziluzji. Dwudziestowieczne modele dzieła teatralnego (2020), Wschodni dramat absurdu u schyłku sowieckiego bloku (2021). Edytor pism Maurice’a Maeterlincka, Tadeusza Kantora i Jerzego Pleśniarowicza.
Wielkie gale, piękne kobiety, pieniądze i sława. A może...zakulisowe gierki, intrygi i kradzieże? Jak naprawdę wyglądają kulisy pracy w telewizyjnym imperium?
„Jako człowiek był mi kompletnie obojętny. Nie znałam go osobiście. Myślę, że na moje i jego szczęście. Fascynował mnie za to jako postać. Rysy twarzy miał grube, nieociosane, charakterystyczne dla ludzi z niskich warstw społecznych, nos orli, a spojrzenie chytre. Był średniego wzrostu i raczej krępej budowy ciała. Gdyby parał się aktorstwem, należałoby go obsadzać w roli emerytowanego boksera albo właściciela rzeźni. Nawet gdy się uśmiechał, a kąciki jego ust unosiły się ku górze, twarz przybierała wyraz pogardy. Fizyczność nie była jego winą. Tak mu po prostu wypadło. Jednak połączenie tej fizyczności z osobowością tworzyło niepokojącą całość.
Niewątpliwie Nielot był postacią godną opisania przez sprawne pióro. A może już dawno został sportretowany na stronach porywającej powieści, która pewnego dnia ożyła i wypełniła swoim dusznym istnieniem telewizyjną rzeczywistość.
”
Ta książka to namalowany kobiecym piórem, surowy, ale prawdziwy portret środowiska telewizyjnego, a zwłaszcza jego męskiej części. To historia o samotności, wypaleniu zawodowym i o walce o marzenia. To opowieść o sytuacji kobiet w medialnym świecie, zdominowanym przez mężczyzn. Zwłaszcza że w imperium telewizyjnym prezesa Nielota często gra się „nie fair”, a jedyne co się tak naprawdę liczy to: pieniądze, władza i seks, które są warte każdego świństwa. A sam prezes Nielot nosi przydomek „współczesnego Dyzmy”.
Emilia Stankiewicz - dziennikarka prasowa, scenarzystka i reżyserka telewizyjna. Swoją karierę zawodową zaczynała w dziale kultury tygodnika „Wprost”. Od ponad dwudziestu lat tworzyła i współtworzy programy telewizyjne. Współpracowała ze wszystkimi liczącymi się stacjami telewizyjnymi w Polsce. Lubi mocną kawę, dobre opowieści i dalekie podróże. Uważa, że nie ma nic bardziej wartościowego, niż prawdziwa rozmowa z drugim człowiekiem. W 2021 roku zadebiutowała powieścią „Pawie i koczkodany” – opowiadającą o kulisach pracy w mediach. „Dyzmo-wizja” to kolejna powieść autorki.
Oddajemy do rąk Czytelników publikację Aleksandra Stankiewicza „Krzysztof Bonadura starszy i cech muratorów w Poznaniu”, pierwszą monografię na temat architekta, który działał w Rzeczypospolitej w XVII wieku.
Dzieła Bonadury Autor prezentuje w kontekście sztuki polskiej i europejskiej, tropiąc dorobek architekta – od zamówień dla Opalińskich po działalność dla cechu muratorów w Poznaniu.
W podzielonym na dziewięć rozdziałów tomie Czytelnik znajdzie informacje biograficzne o Krzysztofie Bonadurze starszym, o ruchu budowlanym w dawnych województwach kaliskim i poznańskim w latach 1590–1670, zleceniodawcach i protektorach architekta, o jego dziełach potwierdzonych źródłowo i wiązanych z nim, o samym warsztacie Bonadury, o teorii sztuki około roku 1600, wreszcie o wpływie twórczości architekta na wielkopolską architekturę XVII wieku.
Publikację uzupełnia ok. 250 fotografii omawianych budynków.
Książka została dofinansowana z programu „Doskonała nauka” Ministra Edukacji i Nauki oraz ze środków Fundacji Trzy Trąby.
Publikacja poświęcona fotografii miasta, ukazującej je jako przestrzeń obcą i groźną a zarazem tajemniczą Miasto nie moje to fotograficzna opowieść o mieście brutalnym, obcym i groźnym, a zarazem niemożliwym i ulotnym, tajemniczym i romantycznym. Tytuł odnosi się do dwóch spojrzeń. Miasto jest nie moje, bo wizja miasta, jego tajemniczość i odrealnienie powodują, że jest ono odległe od tego, co z doświadczenia o nim wiemy oraz co widzimy w reklamach i przewodnikach. Z drugiej zaś strony, miasto jest nie moje, bo część reporterska ukazuje to, czego, na co dzień nie chcemy widzieć, obrazy miejskich przestrzeni niewygodnych, niechcianych, brudnych. Więc miasto czyje? Publikacja prezentuje wizję miasta jako skomplikowanego żywego organizmu mającego szczególną władzę nad jego mieszkańcami. Punktem wyjścia do tych rozważań są fotografie ukazujące kilka polskich miast. Każda z nich opowie własną historię, czasem dramatyczną i przejmującą, to znów smutną i pełną lęków, melancholijną lub nawet nostalgiczną. Publikacja towarzyszyła wystawie poświęconej fotografii miasta "Miasto nie moje", która miała miejsce w Muzeum Sztuki w Łodzi w 2006 roku.
Autorzy książki proponują spojrzenie na film, literaturę, fotografię (ujmowane także relacyjnie, z perspektywy korespondencji sztuk) jako na nośniki pamięci i nostalgii. Poddają analizie artystyczne próby utrwalenia, zapisania w różnych mediach i za pomocą różnych kodów obrazów tego, co ze swej natury ulotne, przemijające, impresyjne. Wśród przygotowanych tekstów można znaleźć takie, które za punkt wyjścia obierają wizualność, sensualność obrazu, pamięć, nostalgię, melancholię, stylizacje retro oraz kategorie temporalne.
Agnieszka Osiecka w Dziennikach często wspomina o robieniu zdjęć, oddawaniu klisz do wywołania oraz wykonywaniu odbitek. Cieszy się z sesji udanych i martwi nieudanymi. Niewątpliwie robienie zdjęć było dla niej czymś więcej niż tylko portretowaniem przyjaciół czy dokumentowaniem wycieczek. Ona zawsze eksperymentowała na sobie i na otoczeniu. Nie było w niej zgody na cudze postrzeganie świata. Jej fotografie to właśnie taka próba patrzenia inaczej i przenikania głębiej. Wyraźnie widać to zwłaszcza w jej wczesnych zdjęciach.
Maria Anna Potocka
Publikacja oprócz reprodukcji fotografii Agnieszki Osieckiej zawiera wybór z jej Dzienników oraz niepublikowanych wcześniej listów, teksty Marii Anny Potockiej, Magdy Umer, a także fragmenty wywiadu Jana Ordyńskiego z Danielem Passentem.
Robert Gliński jest nie tylko reżyserem takich filmów jak Niedzielne igraszki, Wszystko co najważniejsze, Cześć, Tereska czy Kamienie na szaniec, ale także nauczycielem młodych pokoleń reżyserów. Jako profesor i rektor łódzkiej filmówki oraz twórca programu i wykładowca Gdyńskiej Szkoły filmowej chętnie dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem. Książka gromadzi teksty pozwalające zrozumieć podejście reżysera do obrazu, słowa, tradycji, historii, wreszcie do najważniejszych aspektów praktyki reżyserskiej. Autor stara się odpowiedzieć na tytułowe pytanie: jak kręcić, pracując z aktorem, z kamerą, ze scenarzystą czy producentem.
Książka Teatr bliskiego kontaktu. Studia przypadków grup teatralnych wypełnia lukę na polskim rynku wydawniczym dotyczącą aktualiów rodzimego teatru niezależnego (i socjologii teatru w ogóle). Pomimo że Teatr Węgajty, Stowarzyszenie Teatralne Chorea i Teatr Szwalnia wyrastają z poniekąd już „klasycyzującego się” idiomu stworzonego przez Jerzego Grotowskiego i czerpią w sposób przemożny z kontrkulturowego etosu lat 60., stanowią wciąż aktualną i nader żywą antytezę wobec teatru mieszczańskiego i – co Autorki wykazują w sposób dobitny – twórczo wpływają na tkankę lokalnych społeczności, budując (wciąż) nową wrażliwość i wartości. Niewątpliwą zaletą tekstu jest jego komparatystyczny charakter. Autorki precyzyjnie wskazują na konfigurację cech budujących społeczną strukturę, etos i habitus poszczególnych grup, mniej lub bardziej „rezonujących” ze światem społecznym, sformalizowanych, inkluzywnych, opartych na idei „plemienności”.
Dr hab. Małgorzata Stępnik, prof. UMCS
Każda z trzech grup teatralnych będąca przedmiotem zainteresowania Autorek została odrębnie przedstawiona i opisana przez inny zespół autorski, co spowodowało, że sposób obrazowania nie jest jednolity, opiera się - na odmiennych założeniach teoretycznych i posiada odmienna? strukturę? opisu. […] Autorki wyraźnie dopuszczają polifonie? i nie chcą porównywać tego, co i tak przecież nie jest porównywalne – na takim przekonaniu opiera się? również swoistość wykorzystywanej przez nie metodologii badan´ jakościowych. W efekcie Autorki nie tylko uzyskały polifonie? narracji, lecz także uchwyciły polifonie? badanych zjawisk.
Dr hab. Przemysław Kisiel, prof. UEK
Jeździec polski Rembrandta to jeden z najbardziej tajemniczych obrazów tego wielkiego artysty, o który spierają się historycy sztuki na całym świecie. Piękny młodzieniec w stroju lisowczyka, przemierzający na wychudzonym koniu groźną, odludną dolinę, namalowany przez Rembrandta w 1655 roku, popadł w zapomnienie na ponad 130 lat, by nieoczekiwanie znaleźć się w kolekcji króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, wymieniony za drzewka pomarańczowe. Od momentu objawienia się światu stał się obrazem pożądanym przez kolekcjonerów w całej Europie. Wreszcie został zakupiony do Kolekcji Fricka w Nowym Jorku, by stać się jednym z jej najcenniejszych skarbów.
Czy przedstawiona tu nowa interpretacja Jeźdźca, oparta m.in. na badaniach polskich uczonych, odsłoni choć rąbek tajemnicy związanej z obrazem?
Tekst jest refleksją wynikającą z kilkukrotnego oglądania Jeźdźca, w tym w Polsce w 2022 roku, a jednocześnie fascynującą podróżą po zakamarkach historii i historii sztuki, wiodącą od mitu do współczesności.
W polskiej literaturze naukowej brakuje kompleksowego opracowania eksperckiego poświęconego systemowemu ujęciu zagadnień integracji planowania. Książki o tematyce planowania przestrzennego i planowania rozwoju, ujęte w kontekście geografii społeczno-ekonomicznej, gospodarki przestrzennej, urbanistyki czy nauk prawnych i administracji, koncentrowały się na diagnozie problemów w planowaniu publicznym, a jeżeli formułowały pewne wytyczne – to tylko natury ogólnej.
Niniejszą monografię poświęcono wymiarowi instytucjonalnemu planowania, rozumianemu jako zbiór procedur wewnątrz organizacji, którą jest państwo. Procedury te powinny stanowić spójną, uzupełniającą się całość nastawioną na zwiększanie skuteczności interwencji publicznej w sferze regulowania sposobów użytkowania przestrzeni, a poprzez to – podniesienie sprawności prowadzenia polityki rozwoju. Planowanie przestrzenne stanowi bowiem niezwykle istotny instrument polityki rozwoju państwa. Z tego powodu dyskusja i prace konceptualne zmierzające do jego usprawnienia, w tym doskonalenia procedur, są bardzo aktualne, mając na uwadze pogłębiający się chaos w zagospodarowaniu przestrzennym kraju.
Zasadniczą część publikacji stanowią autorskie rekomendacje dotyczące reformy systemu planowania rozwoju i planowania przestrzennego ukierunkowanej na integrację procedur. Rozbudowany wątek aplikacyjno-postulatywny pracy ukazuje przedmiotową problematykę w sposób charakterystyczny dla ekonomii oraz nauk z zakresu zarządzania publicznego.
Seria Horyzonty kina
Książka powstała na podstawie uhonorowanej Nagrodą im. Alicji Helman dysertacji doktorskiej pt. Filmy animowane kobiet w (męskich) strukturach kinematografii w Polsce w perspektywie komparatystycznej, pisanej pod opieką dr hab. Moniki Talarczyk, prof. PWSFTviT, obronionej z wyróżnieniem w Instytucie Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego w 2022 roku. Jest to publikacja szczególna, ponieważ zrodziła się na przecięciu praktyk zawodowych autorki, badaczki akademickiej, która przez ponad dekadę pracowała także jako reżyserka filmów animowanych. Na tej podstawie (nie unikając tonów autorefleksyjnych) stworzyła dobrze udokumentowaną, przekrojową i pasjonującą „historię śledczą”, analizującą nieznany i (do bólu) zadziwiający obraz pracy kobiet w branży polskiej animacji od lat 40. po współczesność, ostatecznie dekonstruując mit mistrzowskiej animacji autorskiej. Publikacja pokazuje zarazem produkcję filmu animowanego jako pracę zbiorową – nawet wtedy, kiedy jej współautorki nie „przechodzą do historii”.
Dysertacja Hanny Margolis jest rozprawą wybitną (...), którą „czyta się jak dobry kryminał”. (...) Tekst ten jest domyślany, dojrzały, dopracowany konceptualnie, a częstokroć odkrywczy (...) Pokusiłbym się nawet o opinię, że to książka, która mogłaby powstać w Paryżu lat 50. czy 60. i z powodu wagi prezentowanej w niej „archeologii” stać się od razu ważnym głosem, wpływającym na następujące po jego wybrzmieniu trajektorie humanistyki.
z recenzji dr. hab. Marcina Adamczaka, prof. UAM
Rozprawa jest dziełem imponującym, zarówno jeśli chodzi o kwerendę w archiwach dotyczących krajowej produkcji filmów animowanych od czasów powojennych do dziś, jak i krytyki źródeł, analiz i wniosków końcowych. Najważniejsze jest jednak to, że mamy do czynienia z pracą absolutnie pionierską.
z recenzji dr. hab. Marcina Giżyckiego, prof. PJATK
Przedsięwzięcie współfinansowane przez Polski Instytut Sztuki Filmowej
Zofia Stryjeńska (1891-01976) należy do grana najpopularniejszych artystów okresu międzywojennego w Polsce. Uprawiała głównie malarstwo sztalugowe oraz na dużych płótnach, ale zajmowała się także grafiką, ilustracją książkową, projektowaniem tkanin, plakatów i zabawek. Za swoją twórczość była wielokrotnie nagradzana i wyróżniana. Autorka nawiązującego do polskiej tradycji cyklu panneaux, przedstawiającego "Rok obrzędowy w Polsce" oraz cyklu "Młoda wieś polska", będącego pochwałą urody wiejskiego życia i młodości. Popularnością cieszyły się także niezwykle barwne, pełne ludowych motywów i ornamentów takie dzieła Stryjeńskiej, jak: "Tańce polskie", "Pascha. Pieśni o Zmartwychwstaniu Pańskim" czy "Obrzędy polskie".Album pokazuje wspaniałą twórczość Zofii Stryjeńskiej z wyróżniającą ją dynamiką ujęć, wielobarwnością, zrytmizowaniem i dekoracyjnością elementów. Autorem wstępu do albumu jest - znawca twórczości Zofii Stryjeńskiej - Światosław Lenartowicz, natomiast za projekt graficzny odpowiada prof. Lech Majewski.
Ikona popkultury, seksbomba, modelka, aktorka wszechczasów. Zarazem osoba, która większość swego dzieciństwa spędziła w sierocińcach i rodzinach zastępczych. Gdy miała osiem lat, padła ofiarą molestowania seksualnego. Była nieśmiała, jąkała się i nic nie zwiastowało, że ta skromna dziewczyna spełni swoje największe marzenie o byciu gwiazdą filmową. Ostatecznie Norma Jean Mortenson, zdecydowanie bardziej znana pod pseudonimem artystycznym Marilyn Monroe, zrobiła zawrotną karierę, a jej role, takie jak te w sławnych komediach muzycznych „Mężczyźni wolą blondynki” czy „Pół żartem, pół serio”, są znane i pamiętane do dzisiaj. Prywatnie nie stroniła od alkoholu, zaliczyła pobyt w szpitalu psychiatrycznym, trzy rozwody, romans z prezydentem USA, a spekulacje wokół jej niespodziewanej śmierci nie ustają po dziś dzień. Jak to wszystko wyglądało z perspektywy Marilyn Monroe? Poznajcie jej historię przedstawioną przez nią samą!
This updated edition of a best-selling classic shows you how to structure your visuals as carefully as a writer structures a story or composers structure their music. The Visual Story teaches you how to design and control the structure of your production using the basic visual components of space, line, shape, tone, color, movement, and rhythm. You can use these components to effectively convey moods and emotions, create a visual style, and utilize the important relationship between the visual and the story structures.
Using over 700 color illustrations, author Bruce Block explains how understanding the connection between story and visual structures will guide you in the selection of camera angles, lenses, actor staging, composition, set design and locations, lighting, storyboard planning, camera coverage, and editing.
The Visual Story is an ideal blend of theory and practice. The concepts and examples in this new edition will benefit students learning cinematic production, as well as professional writers, directors, cinematographers, art directors, animators, game designers, and anyone working in visual media who wants a better understanding of visual structure.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
