Myles Sanko „Just Being Me“, Gotan Project „La Gloria”, Smolik&Kev Fox „Mind The Bright Lights”, Quantic „Time Is The Enemy”, ale również i norweski jazz-folk, hiszpańskie gitary, brytyjski soul, new age chillout prosto z Kazachstanu – ta zaskakująca mieszanka gatunków i wykonawców została zebrana na albumie „Między nocą a dniem vo.1”. Słuchając płyty, odkryjemy relaksujące brzmienia z różnych zakątków świata, a wśród nich utwory m.in. Jehro, Harry’ego Deana czy Flaer Smin. Wykonawcy reprezentują odmienne style, jednak ich utwory łączy poetycka głębia tekstów i przepiękny, unikatowy wokal każdego z artystów. Spokojne, ciepłe piosenki zestawione z underground’owymi, nieco niepokojącymi brzmieniami tworzą jedyny w swoim rodzaju zbiór muzyczny, który przeniesie słuchacza w świat relaksu i zadumy. Utwory z gatunków chill i lounge wprawiają w dobry nastrój. Niecodzienna track lista tej wyjątkowej kompilacji została ułożona przez dziennikarza - Adama Dobrzyńskiego. tracklista: 1. Myles Sanko – Just Being Me 2. Gotan Project feat. Victor Hugo Morales – La Gloria 3. Smoke City – Underwater Love (Radio Edit) 4. Smolik / Kev Fox – Mind The Bright Lights 5. Beady Belle – Skin deep 6. Jehro – Continuando 7. Beth Hirsch – Come a Day 8. Harry Dean – Tosca (Mato Version) 9. Quantic – Time Is The Enemy 10. DelaDap – Crazy Swing 11. Flaer Smin – Wish U Were Here 12. Heather Small – Proud 13. De-Phazz – No story 14. The Mighty Mocambos & Caroline Lacaze - Ou Tu M'Emmenes 15. Myles Sanko – This Ain’t Living

Termin ""tatuaż"" wywodzi się z języka polinezyjskiego (""tatau"" dosłownie: zostawić ślad - znak, malowidło) i został przywieziony i po raz pierwszy użyty, w relacji z podróży dookoła świata, przez angielskiego podróżnika Jamesa Cooka w 1773 roku. W 1873 roku został wprowadzony do słownika języka francuskiego, jako tatouage. W Biblii Marcina Lutra, z 1534 roku, można znaleźć wyraz stygmat, a w XVII wieku pojawiły się takie określenia, jak grafizm, hieroglif, czy piętno, Późniejsze nazwy były przyjmowane w pewnych środowiskach, np. przestępczych.W zakładach penitencjarnych tatuaż jest nazywany: wzorem, wzorkiem, dziargą, dziarganką, grawerką, haftem, kalką, malowanką, malunkiem, obrazem. Sam proces tatuowania nazywany jest analogicznie: dziarganiem, grawerowaniem, haftowaniem, malowaniem, rysowaniem, kłuciem oraz odkuwaniem. W tym specyficznym środowisku także sposoby tatuowania są różne: skórę nakłuwa się lub nacina, drapie czy też wciera się różne substancje po wcześniejszym odbiciu na ciele wzoru tatuażu.Tatuaż jest jedną z najstarszych form dekorowania własnego ciała, stosunkowo łatwo dostępną. Jest nie tylko kolorowym rysunkiem wykonanym na własnym ciele, lecz znacznie czymś więcej - symbolem, który ma swe korzenie sięgające daleko w przeszłość, w antykultury plemienne i pogańskie. Tatuowanie jest sposobem nadawania własnemu ciału osobistych cech, ""tworzenie z niego prawdziwego domu i świątyni dla mieszkającego w nim ducha"". Znamię, zwłaszcza gdy przyjmuje formę rysunku lub ornamentu na ciele, jest niczym pieczęć, znak lub sygnał, zaś jego najgłębsze znaczenie jest zakorzenione w symbolice blizn, jako ślad ""kłów ducha"". Czym więc jest dla wielu amatorów takiego sposobu znaczenia swojego ciała?

Książka jest próbą charakterystyki i opisania twórczości Jia Zhangke w kontekście przemian społeczno-ekonomicznych zachodzących w Chinach końca XX i początków XXI wieku. Jia Zhangke jest jednym z najważniejszych współczesnych chińskich filmowców wywodzących się z tak zwanej Szóstej Generacji.W ośmiu rozdziałach autorka analizuje jedenaście filmów reżysera (dokumentalnych i fabularnych), wpisując je w kontekst szybko zmieniających się realiów Chin po czterech modernizacjach (program rozwoju czterech najważniejszych sektorów gospodarki: rolnictwa, przemysłu, obrony narodowej oraz nauki i techniki, zainicjowany przez Denga Xiaopinga w 1978 roku) w Chińskiej Republice Ludowej. Opisuje też, w jaki sposób twórczość filmowa Jia Zhangke przedstawia najistotniejsze problemy społeczne i polityczne w Państwie Środka.

Magda Nabiałek absolwentka polonistyki, doktor nauk humanistycznych. Pracuje jako asystentka na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego Specjalizuje się w zagadnieniach związanych z poetyką dramatu. Redaktor tomów Romantyzm Drugiej Wielkiej Emigracji oraz Krzyżanowski. Spojrzenie po latach, a także numeru specjalnego Przeglądu Filozoficzno-Literackiego Łotman / de Man. Wprowadzone przez Autorkę kategorie pozwalają na nowo zobaczyć charakterystyczne dla twórczości Słowackiego, a trudne do opisania napięcia wewnętrzne. W książce Magdy Nabiałek przemiany ujęto w języku poetologicznym, a nie w języku teorii sztuki romantycznej. Zmiany w sposobie postrzegania świata przez twórcę Fantazego polegają na modyfikacji techniki budowy kadru, a co za tym idzie przebudowie pozycji odbiorcy. Zmiana taka może wspomagać (tak upragnioną przez poetę) transfigurację czytelnika, przeprowadzonego przez patrzenie i widzenie do rozumienia. Do szczególnych osiągnięć zaliczyłabym analizę Kordiana i Balladyny. Dopiero ta dość złożona propozycja poetologiczna jest w stanie opisać zmienność perspektyw i możliwości widzenia świata ukazaną w tych dramatach, z którą niezupełnie radzą sobie kategorie ironii, fantastyczności, iluzji i deziluzji czy cudowności. dr hab. Magdalena Saganiak, prof. UKSW Historia humanistyki to nie tylko seria zwrotów, lecz także nieustannych powrotów. Jednym z nich jest propozycja Magdy Nabiałek, która na nowo próbuje postawić pytania o szczególny status dramatu i związaną z nim poetykę utworów scenicznych. Swoje rozważania sytuuje zaś w nadal aktualnej dla humanistyki opozycji słowa i obrazu, której potencjału badawczego zdaje się dramatologia nie wykorzystała do dziś. Koncentrując swoją uwagę na problematyce związanej ze zmiennością perspektyw oraz sposobami widzenia świata ukazanymi w dramatach Juliusza Słowackiego, autorka tworzy własną propozycję lektury tekstów autora Kordiana. Analiza wielopłaszczyznowej struktury utworów Słowackiego pozwala jej na odtworzenie architektoniczno-przestrzennej konstrukcji dzieła. Pojęcia sceniczności, kadru, ramy służą tutaj do wskazania wewnętrznych napięć w strukturze dramatu i kryjącego się za nimi potencjału semantycznego. Dzięki temu zaprezentowana analiza zyskuje charakter propozycji teoretycznej wykraczającej poza twórczość jednego autora.

Przedstawiamy reedycję kultowego albumu toruńskiego zespołu Kobranocka, która została wydana po raz pierwszy na 25-lecie działalności grupy. "SPOX!" to płyta pełna rockowych brzmień i mocnych, zapadających w pamięć treści. Hity takie, jak "Intymne życie mrówek" i "Ta noc zbyt pusta" zostały wyprodukowane przez Magierę i Tomasza Bonarowskiego, wcześniej współpracującego m.in. z zespołami Myslovitz i Vader. Reedycja ukazuje się 8 czerwca 2018 nakładem Wytwórni Muzycznej MTJ.

Publikacja zbierająca wszystkie teksty piosenek Ciechowskiego dowodzi, że był on jednym z najważniejszych poetów polskiego rocka. W obszernym zbiorze znalazły się nie tylko utwory wykonywane z Republiką i jako Obywatel G.C. (od singli z roku 1982 po Ostatnią płytę z 2002), lecz także pisane dla innych artystów i te nieznane, które pozostały jedynie na papierze. Całość uzupełniają unikatowe rękopisy oraz fotografie Ciechowskiego autorstwa Andrzeja Świetlika.

Album zawiera wiele niepublikowanych dotąd zdjęć klasztoru Księgi Henrykowskiej. Otoczenie opactwa przedstawione jest w scenerii wszystkich pór roku. W odróżnieniu od wydanych wcześniej albumów możemy podziwiać zabudowania klasztorne również w nocnej iluminacji. Niezapomniane wrażenie wywołują fotografie wnętrza opactwa. Zachwycają zdjęcia zarówno znacznych fragmentów pomieszczeń, jak i licznych detali.Prezentowany album zawiera opisy w trzech językach: polskim, angielskim i niemieckim.

Książka Performans oporu ma formę historii mówionej, czyli opiera się na osobistych przeżyciach i opiniach mówiących. To seria wywiadów o czasach PRL z wybitnymi polskimi artystami i aktywistami. Rozmowy te niejednokrotnie rzucają nowe światło na akcje przeprowadzane przed laty, problematyzują pojęcie performansu oporu oraz stawiają pytania o możliwości tworzenia sztuki zaangażowanej i sens radykalnych gestów w czasach PRL i dzisiaj. Agnieszka Sosnowska – kuratorka w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, badaczka związana z Instytutem Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie obroniła doktorat. Absolwentka wiedzy o kulturze oraz filozofii na UW. Zajmuje się praktykami artystycznymi na styku sztuk performatywnych i wizualnych, a także współczesnymi teoriami dotyczącymi filozofii teatru i performatywności.

Opera Matematyczna"" - dwupłytowy album oraz DVD prezentujące ścieżkę dźwiękową muzycznego spektaklu Romana Kołakowskiego zatytułowanego ""PARADOKSALNY ROZKŁAD SFERY - opera matematyczna"". Ta opowieść o fascynujących losach twórców Lwowskiej Szkoły Matematycznej zachwyca od pierwszej minuty. Główny bohater i jeden założycieli szkoły - Stefan Banach (w tej roli Damian Łukawski) zabiera widza w osobistą podróż, która rozgrywa się na tle przełomowych wydarzeń dwudziestowiecznej Europy. Zdarzenia na scenie relacjonuje inny lwowski matematyk - Hugo Steinhaus, grany przez Andrzeja Seweryna. Tytuł projektu odnosi się do słynnego matematycznego twierdzenia (sformułowanego przez Banacha), którego R. Kołakowski używa jako metafory kulturowych, religijnych, naukowych, społecznych i politycznych zmian, jakie zaszły w Europie i na całym świecie w wyniku obu wojen światowych. Przedstawione na tle międzywojennego Lwowa historie ludzkich przyjaźni, wyborów moralnych i politycznych zostały ukazane w kontekście kultury i folkloru niepodległego w tamtych czasach miasta. Kompozycja spektaklu odwołuje się niejednokrotnie do cytatów z klasyki, muzyki popularnej i ludowej. Znakomici aktorzy, wokaliści, muzycy, mimowie i tancerze wykonują pięknie skomponowane utwory w narodowych językach bohaterów - po polsku, niemiecku, francusku, rosyjsku, ukraińsku, angielsku, węgiersku, w jidysz, a nawet w języku japońskim.tracklista:CD 11. Kagyuma, Zuzanna Zazulin, Agata Grześkiewicz, Aleksandra Radwan, Andrzej Seweryn - Wykład I2. Tomasz Steciuk, Kagyuma, Damian Łukawski, Cracovia Danza - Miara3. Monika Węgiel, Damian Łukawski, Ewa Serwa - Mieszkanie4. Paweł Lipnicki, Wojciech Machnicki, Grzegorz Bukowski, Damian Łukawski, Artur Gotz - Doktorat5. Damian Łukawski, Rafał Supiński - Ryzyko6. Wojciech Machnicki, Kagyuma, Zuzanna Zazulin, Damian Łukawski, Agata Grześkiewicz, Marcin Kątny, Aleksandra Radwan, Dominik Rybiałek - Kawiarnia7. Kagyuma, Zuzanna Zazulin, Damian Łukawski, Agata Grześkiewicz, Aleksandra Radwan, Natalia Skipor, Natalia Maczyta, Klaudiusz Kauffman, Zacharjasz Muszyński - Świt8. Paweł Lipnicki, Damian Łukawski , Dominik Rybiałek, Emilia Kasztelan, Malwina Radecka-Kohn - Gra9. Monika Węgiel, Wojciech Machnicki, Damian Łukawski, Ewa Serwa, Cracovia Danza, Natalia Skipor - Księga10. Kagyuma, Michał Chorosiński, Zuzanna Zazulin, Damian Łukawski, Agata Grześkiewicz, Aleksandra Radwan, Artur Gotz - Suma11. Kagyuma, Teatr Piosenki, Damian Łukawski, Rafał Konieczny, Andrzej Seweryn, Cracovia Danza - PożegnaniaCD 21. Paweł Lipnicki, Zacharjasz Muszyński, Artur Gotz, Aleksandra Radwan, Maciej Kątny, Agata Grześkiewicz, Damian Łukawski, Zuzanna Zazulin, Kagyuma, Hiroaki Murakami - Marsz2. Wojciech Machnicki, Damian Łukawski, Cracovia Danza - Agitacja3. Damian Łukawski, Rafał Konieczny - Współpraca4. Paweł Lipnicki, Damian Łukawski, Marcin Kątny, Natalia Maczyta, Zacharjasz Muszyński - Ostatni wpis5. Paweł Lipnicki, Roman Kołakowski, Monika Węgiel, Damian Łukawski, Ewa Serwa, Marcin Kątny, Andrzej Seweryn, Cracovia Danza, Natalia Maczyta - Los6. Tomasz Steciuk, Damian Łukawski, Rafał Supiński, Klaudiusz Kauffman - Wszy7. Monika Węgiel, Damian Łukawski, Natalia Skipor, Natalia Maczyta - Pewnik wyboru8. Roman Kołakowski, Michał Chorosiński, Damian Łukawski, Natalia Maczyta - Burza9. Kagyuma, Zuzanna Zazulin, Damian Łukawski, Agata Grześkiewicz, Aleksandra Radwan, Hiroaki Murakami - Bomba10. Monika Węgiel, Damian Łukawski, Cracovia Danza, Dominik Rybiałek - Śmierć11. Agata Klimczak, Andrzej Seweryn - Wykład II/KołysankaDVD1. Wykład I2. Miara3. Mieszkania4. Doktorat5. Ryzyko6. Kawiarnia7. Świt8. Gra9. Księga10. Suma11. Pożegnania12. Marsz13. Agitacja14. Współpraca15. Ostatni wpis16. Los17. Wszy18. Pewnik wyboru19. Burza20. Bomba21. Śmierć22. Wykład II/Kołysanka

Pilotuje samoloty i jest frontmanem Iron Maiden. Cechuje go taka sama pewność siebie, profesjonalizm i rozmach, jakimi zabłysnął, gdy ujrzałem go po raz pierwszy. Ma dźwięczny, kojący głos – wyobraźcie sobie, że miałby się przedstawić jako kapitan waszego samolotu swoim słynnym krzykiem. Jak na ironię, jednym z jego pseudonimów jest „syrena przeciwlotnicza”. Zdarza się, że ludzie lubią się porywać na różne rzeczy, ale nie zawsze wykazują się przy tym inteligencją. Kończy się głównie na przechwałkach. Ale Bruce nie jest taki. Kiedy ma coś do zrobienia, nie ma miejsca na ściemnianie. Ian Gillan o Brusie Dickinsonie Pilot, szermierz, prezenter radiowy i telewizyjny, autor książek, producent piwa, przedsiębiorca, ale przede wszystkim jeden z najsłynniejszych głosów w muzyce rockowej. Bez Bruce’a Dickinsona na czele Iron Maiden nie wzniósłby się na taki poziom i nie osiągnął takiej sławy. Niewielu potrafi ze swoim głosem zrobić to, co on. Niewielu z taką charyzmą potrafi dyrygować kilkusettysięcznym tłumem. Niewielu z taką energią przez dwie godziny włada sceną. I niewielu, którzy odnieśli podobny sukces, tak twardo stąpa po ziemi, nie ulegając pokusom sławy. Bruce Dickinson należy do grona prawdziwych ludzi Renesansu, jest przykładem tego, że każde marzenie można spełnić, wystarczy tylko siła, zapał, determinacja i ciężka praca. Te cechy pomogły mu odnieść sukces na wielu płaszczyznach i w wielu dziedzinach. Dzięki tym cechom wygrał coś więcej – wygrał życie. Gdy w grudniu 2014 roku zdiagnozowano u niego potencjalnie śmiertelną chorobę, nie załamał się, tylko podjął walkę, która już po kilku miesiącach okazała się zwycięska. O tym wszystkim opowiada biografia autorstwa Joe Shoomana, który śledzi losy Dickinsona od dzieciństwa poprzez działalność w szkolnych zespołach i pierwsze sukcesy po dołączeniu do Samson, aż po wielką karierę z Iron Maiden i poszukiwania własnej tożsamości na płytach solowych. Nie zapomina przy tym przedstawić Bruce’a jako człowieka, który swoją pasją życia zaraża innych.

Nowa, kolejna już część podręcznika Zagrajmy na saksofonie poświęcona jest jednemu z najważniejszych elementów sztuki gry na tym instrumencie, a mianowicie: interpretacji muzycznej.Należy zauważyć, że Jean-Marie Londeix jako pierwszy z autorów podjął się poruszenia tej kwestii w podręczniku. Zadanie wykonał w sposób niezrównany, kompleksowy, ilustrując świetnie dobranymi przykładami.""Znakomita, klasyczna, tradycyjna, fenomenalnie przygotowana szkoła na saksofon. Jej zaletą jest uniwersalność to szkoła na każdy saksofon: sopranowy, altowy, tenorowy i barytonowy. Uczeń prowadzony sumiennie w oparciu tylko o tę szkołę z pewnością osiągnie poziom paraakademicki, predestynujący go do wkroczenia cum laude w progi szacownych akademii. Pozycja bezcenna!!!"" [Piotr Baron]

Tradycyjna szkoła dla saksofonistów klasycznych. Pierwsza część szkoły Zagraj na saksofonie przeznaczona była dla początkujących instrumentalistów. W obecnej, drugiej części autor czyni naukę gry na saksofonie jeszcze bardziej interesującą i wciągającą. Bierze pod uwagę różne stopnie uzdolnienia uczniów, ale stara się wpoić wszystkim ten sam nawyk systematycznej pracy (bez taryfy ulgowej), dającej konkretne efekty. Problematyka poruszana w tym zeszycie nie ogranicza się jedynie do ćwiczenia oddechu i artykulacji, lecz poszerzona jest o frazowanie i sposoby akcentowania.""Znakomita, klasyczna, tradycyjna, fenomenalnie przygotowana szkoła na saksofon. Jej zaletą jest uniwersalność to szkoła na każdy saksofon: sopranowy, altowy, tenorowy i barytonowy. Uczeń prowadzony sumiennie w oparciu tylko o tę szkołę z pewnością osiągnie poziom paraakademicki, predestynujący go do wkroczenia cum laude w progi szacownych akademii. Pozycja bezcenna!!!"" [Piotr Baron]

Trzecia część podręcznika Szkoła na kontrabas Maxi zawiera uzupełnienie oraz podsumowanie zagadnień technicznych i wykonawczych zawartych w dwóch poprzednich częściach Mini i Midi. W całości Szkoły na kontrabas opracowany został kompletny zestaw pozycji obejmujący całą skalę instrumentu. Pozycja kciukowa, dotychczas pomijana w nauczaniu podstawowym, opisana jest tutaj szeroko i na różne sposoby. Zastosowany został podział na trzy stopnie, wyznaczone przez oparcie kciuka na kolejnych flażoletach naturalnych. Wyodrębnienie trzech stopni pozycji kciukowej, choć czysto teoretyczne, może ułatwić uczniowi orientację na gryfie w wysokich rejestrach. Pozycja kciukowa może być wprowadzona na dowolnym etapie edukacji ucznia równolegle do innych pozycji. Ćwiczenia w niższych pozycjach powinny być wtedy transponowane o oktawę i wykonywane z zastosowaniem palcowania w pozycji kciukowej.Pracę dopełniają: kompletny zakres flażoletów naturalnych stosowanych w praktyce wykonawczej, zasady dobrego ćwiczenia niezbędne na każdym etapie edukacji oraz nowe wzory ćwiczenia gam i pasaży. Te ostatnie, mało popularne wśród uczniów, zostały przedstawione w kreatywny sposób i uzupełnione ćwiczeniami kształtującymi świadomość dźwiękową, stając się wstępem do nauki improwizacji. Kontynuację tego zagadnienia uczeń znajdzie już w fachowej literaturze tematu.Podsumowaniem Szkoły na kontrabas Maxi jest zestaw gam w obrębie dwóch oktaw, obejmujący całą skalę instrumentu oraz progresja pasaży oparta na kolejnych stopniach koła kwintowego. To ostatnie ćwiczenie rozwija wyobraźnię harmoniczną ucznia, zmuszając do budowania kolejnych akordów nowej tonacji od tego samego dźwięku oraz doskonale dopełnia materiał całego podręcznika w zakresie poznania kompletnej topografii gryfu we wszystkich jego rejestrach.

Część druga Szkoły na kontrabas, zatytułowana Midi, jest kontynuacją części pierwszej Szkoły Mini, której treść obejmowała podstawowe informacje o budowie instrumentu, elementarne zagadnienia teoretyczne, mające zastosowanie w praktyce wykonawczej początkujących muzyków, oraz propozycje utworów, których skala trudności ograniczała się do pozycji I oraz IV.W części drugiej Szkoły na kontrabas autor wprowadza kolejne pozycje na gryfie. Każdy rozdział podręcznika to nowa pozycja lub nowe zagadnienie techniczne. Pozycjom przypisane są tonacje wraz odpowiednimi ćwiczeniami, etiudami oraz wzorami rytmów. Cały materiał ćwiczeniowy stanowi przygotowanie do wykonania konkretnych utworów. Wśród tych wybranych kompozycji znajdują się popularne melodie z różnych krajów, fragmenty znanych dzieł klasycznych oraz standardy jazzowe. Opracowane są tak, by umożliwić soliście grę z akompaniamentem fortepianu, w duecie z drugim kontrabasem lub w trio (dwa kontrabasy i fortepian).Twórczym zastosowaniem nowo poznanej tonacji, rytmów oraz skali są ćwiczenia z improwizacji. Umieszczone zostały w różnych rozdziałach niniejszego podręcznika i oparte zostały na schematach odpowiadających określonemu stylowi muzycznemu.

,,Szkoła na kontrabas MINI, autorstwa Grzegorza Frankowskiego, to pierwsza w Polsce szkoła gry na kontrabasie dla małych dzieci, już od 6 roku życia.Poznawanie tajników gry, opiera się przede wszystkim na nauczaniu melodii, które dzieci znają i łatwo zapamiętują, mają one także okazję zapoznać się z podstawami improwizacji. Najmłodsi od początku swej przygody z muzyką wykonują nie tylko solowe utwory, ale grają w duecie z drugim kontrabasem lub fortepianem.W ,,Szkole na kontrabas"" Grzegorza Frankowskiego znajdziemy przejrzysty układ treści, bogactwo i różnorodność stylów gry oraz zabawne i barwne ilustracje. Wszystko to sprawia, że nauka staje się łatwa i przystępna.

Pokazując świat fotografii, Autorka zaprasza do odważnego i twórczego rozwoju w zawodzie wymagającym profesjonalnego podejścia, dobrej obserwacji, wrażliwości i wyczucia. Pokazuje, jak rozwijać w sobie te umiejętności, skąd czerpać inspirację, jak korzystać z własnych zasobów. Inspiruje do pracy z fotografią z pasją i zaangażowaniem. Dużą wartością jest to, że książka jest zapisem autentycznych doświadczeń i wiedzy zdobytych na polskim rynku. Na taką książkę czekałam. Nowatorska, przełamująca standardy, aktywizująca. Napisana gdzieś pomiędzy uważnością, kreatywnością a coachingiem. Tym bardziej cieszy, że jej twórcą jest polska autorka, Dorota Raniszewska, którą dotychczas znałam jako trenera i coacha. Polecam wszystkim zaangażowanym w rozwój, czy to jednostek, czy też organizacji. Inga Bielińska, wiceprezes ICF Polska, trener biznesu i coach Autorka bardzo rzeczowo i hojnie dzieli się swoją wiedzą dotyczącą wykorzystania fotografii i w pracy coacha, nauczyciela czy trenera. Osobiste historie autorki, jej bliskich osób, ludzi spotkanych na jej zawodowej ścieżce są pisane prosto z serca, a jednocześnie pokazują konkretne przykłady możliwości twórczego wykorzystania fotografii i w kontekście rozwoju osobistego. Książka inspiruje do refleksji i korzystania z doświadczeń w niej opisanych i uwiecznionych na pięknych fotografiach. Małgorzata Nader (Lebiedzińska), menedżer, konsultant, trener i coach (ICC, Marshall Goldsmith, Co-Active Coaching)

Tom Dyskursy sztuki. Dyskursy o sztuce zbiera głosy reprezentantów dyscyplin humanistycznych, sztuk pięknych oraz praktyków działających w instytucjach kultury. Artykuły są wyrazem rozmaitych podejść i rezultatem przyjęcia rozmaitych metodologii – od deskrypcji, przez krytyczną interpretację, po analizę fenomenologiczną – jak również mają różny charakter – od rozważań pojęciowo-teoretycznych, po studia przypadków – co doskonale odpowiada „mozaikowemu” charakterowi tytułowego zagadnienia. Autorzy analizują możliwość, sensowność, zakres oraz sposoby teoretyzowania na temat sztuki na gruncie rozmaitych dyscyplin humanistycznych, a także w praktykach galeryjnych czy muzealnych. Przedmiotem analiz są koncepcje teoretyczne formułowane przez wiodących współczesnych filozofów światowych, ontologia sztuki, jej mechanizmy i funkcje we współczesnym społeczeństwie. Równie wiele uwagi autorzy poświęcają zagadnieniu dyskursów sztuki, tzn. sposobom, w jakie sztuki współcześnie wytwarzają znaczenia i jak są interpretowane. Mowa zatem o nowych mediach, bio arcie, dizajnie, street arcie, fotografii, teatrze. Analizowane są strategie artystyczne i estetyczne dyskursy określonych artystów. Wszystkie teksty stanowią godne uwagi lektury, poruszające istotne problemy w sposób twórczy i świadczący o tym, że ich autorzy z jednej strony znają aktualny stan debat na świecie, z drugiej zaś są w stanie uczestniczyć w globalnym obiegu wiedzy, przyczyniając się do jej pomnożenia (również przez prezentowanie zjawisk rodzimych). Z recenzji dr. hab. Mateusza Salwy

Dzień 18 listopada 1593 roku, kiedy to kopuła bazyliki watykańskiej została zwieńczona krzyżem, jest uważany za symboliczny początek epoki baroku w Watykanie. Nicią przewodnia nowego stylu, jaki się kształtował w ceremoniałach, w architekturze, w sztukach figuratywnych, w muzyce, a nawet w planie ogrodów, było tworzenie czegoś „innego” i „zaskakującego”. I tak oto Pałac Apostolski, 1Bazylika św. Piotra, a także okazały plac i ogrody zostają ze sobą scalone, w ten sposób powstał niezwykły kompleks, który stał się miejscem sprawowania ceremonii religijnych. Niniejszy album stanowi wspaniałą ilustrację piękna i treści epoki baroku, która w Watykanie zostawiła tak wielką ilość znamienitych pamiątek, kształtowanych przez genialnych artystów, potrafiących wyzwolić swoją kreatywność i zerwać z uzależnianiem od mistrzów przeszłości. Publikacja składa się z wprowadzenia i pięciu rozdziałów opracowanych przez wybitnych znawców tematu: rozdz. I „Ceremoniał. Potrzeba okazałości” (M. Boiteux); rozdz. II „Bazylika św. Piotra, plac i kolumnada” (G. Wiedmann); rozdz. III „Techniki i praktyki budowlane stosowane przy budowie Bazyliki św. Piotra w XVII i XVIII wieku” (N. Marconi); rozdz. IV „Płac Apostolski w Watykanie” (L. Simonato); rozdz. V „Ogrody watykańskie” (A. Capitelli). Autorzy: Francesco Brunelli jest sekretarzem Papieskiej Komisji ds. Kościelnych Dóbr Kultury i inspektorem Papieskiej Komisji Archeologii Sakralnej; Martine Boiteux – absolwentka École française w Rzymie (Palazzo Farnese) i profesor École des Hautes Études en Sciences Sociales w Paryżu; Gerhard Wiedmann – badacz rzymskiej sztuki baroku i renesansu oraz współpracownik Biblioteca Hertziana w Rzymie; Nicoletta Marconi profesor nadzwyczajny na Wydziale Inżynierii Uniwersytetu Rzymskiego Tor Vergata; Lucia Simonato – adiunkt na wydziale Historii Sztuki Nowożytnej w Scuola Normale Superiore w Pizie; Alberta Campitelli – historyk sztuki, pełni obowiązki dyrektora sekcji „Wille i parki historyczne” w Wydziału Zabytków Miasta Rzymu. Odbiorcy – szerokie grono czytelników interesujących się historią Watykanu – centrum życia Kościoła katolickiego, niezwykłego miejsca z jego niepowtarzalnym ceremoniałem oraz oryginalnymi zabytkami i dziełami sztuki Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę – obszerne opracowanie, opisujące powstanie niezwykłego kompleksu watykańskiego, uzupełnione licznymi przypisami, bibliografią przedmiotową oraz indeksem miejsc i osób – jedyna w swoim rodzaju opowieść o niezwykłym miejscu, ukształtowanym przez ludzki geniusz i wiarę – atrakcyjna warstwa ikonograficzna, w tym piękne fotografie Bazyliki św. Piotra, Pałacu Apostolskiego, a także placu, kolumnady oraz ogrodów watykańskich.

Dzięki jasnym wskazówkom zawartym w tym praktycznym poradniku poznasz podstawowe zagadnienia dotyczące rysowania krajobrazu miejskiego i naturalnego oraz szybko nauczysz się tworzyć własne, ciekawe kompozycje.

Alfabet to zbiór niepublikowanych dotychczas materiałów oraz wywiadów, które powstały podczas realizacji głośnego filmu dokumentalnego o tym samym tytule w reżyserii Erwina Wgenhofera. Książka zawiera też zapiski z dziennika o szczęśliwym dzieciństwie Antonina Sterna, syna André. Ponadto w Alfabecie zabrali głos: światowej sławy ekspert w dziedzinie edukacji sir Ken Robinson, uznany neurobiolog Gerald Hüther, Arno, André i Pauline Sternowie, a także Pablo Pineda – pierwszy Europejczyk z zespołem Downa, który ukończył studia wyższe i wielu innych. Alfabet to książka dedykowana rodzicom i nauczycielom, która dodaje odwagi, by porzucili to, co stare i ruszyli - przez otwarte już drzwi - na spotkanie się z tym, co nowe. "Gdyby słowo edukacja zastąpić po prostu słowem relacja, wówczas świat nagle zacząłby wyglądać zupełnie inaczej. Aby żyć inaczej, będziemy potrzebowali nowego języka, będziemy musieli wymyślić nowe słowa, niezbędny okaże się nowy alfabet – to właśnie ma sugerować tytuł filmu i książki. Każdy z nas doświadczył tego, że ani szkoła, ani czas poświęcony nauce nie umacniały nas i nie dodawały nam odwagi. Czyniły to bliskie nam osoby, które obdarzyły nas zaufaniem i szacunkiem! Chcielibyśmy poprzez tę książkę dodać odwagi jej czytelnikom i samym sobie, żebyśmy ośmielili się porzucić to, co stare i spotkali się z tym, co nowe, co już na nas czeka". E. Wagenhofer, S. Kriechbaum, A. Stern, Alfabet "Rodzice powinni przeczytać tę książkę, żeby podejmować decyzje o edukacji ze świadomością ich wagi i konsekwencji. „Alfabet” to nie instrukcja, ale inspiracja do działania". Elżbieta Manthey, Juniorowo.pl