Publikacja otwierająca nowy obszar interpretacji sztuki Natalii LL, odnosząca się do pomijanego dotąd późnego (po 1989 roku) okresu twórczości artystki, inspirowanego germańską mitologią i muzyką Richarda Wagnera. Bogato ilustrowana, pokazuje nowe konteksty ikonograficzne (po raz pierwszy publikowane zdjęcia z dzieciństwa z prywatnego archiwum Natalii LL). Zebrane w książce teksty proponują nowe perspektywy oglądu twórczości jednej z najwybitniejszych artystek tworzących historię polskiej sztuki współczesnej.

Niech nikt się nie łudzi, że dostanie w tej książce gotową odpowiedź na to pytanie. Prowadzenie grupy teatralnej to przygoda, której nie da się zaplanować. Może być zarówno fascynująca, jak i koszmarna. Wszystko pod warunkiem że mówimy o grupie teatralnej, a nie o grupie robiącej sztuki teatralne. Prawdziwa przygoda z teatrem to rozwój zdolności aktorskich, które każdy z nas posiada, poprzez rozwój osobowości. Dotyczy to zarówno młodych aktorów, jak i prowadzących teatr. Niuanse słowne dotyczące teatru, których pojawia się mnóstwo, pokazują, jak różny może on być: teatr ruchu, kabaret, teatr dramatyczny, teatr muzyczny, piosenka aktorska, scenka improwizacyjna Niech to nikogo nie przerazi, możemy prowadzić grupę teatralną bez świadomości takich szczegółów. Wystarczy mieć pomysł. Dla mnie najlepsze grupy teatralne na przeglądach miały inspirującego prowadzącego, a nie nauczyciela, który chciał wystawić sztukę. Dla takich ludzi jest ta książka.

Secesja to ważny, choć krótki rozdział w historii architektury Łodzi. Śmiałe realizacje spod ręki Gustawa Landau-Gutentegera, Augusta Furuhjelma czy Dawida Lande - by wymienić tylko kilku z całej plejady twórców - do dziś cieszą oczy przechodniów, wzbogacając swoją urodą miejski pejzaż.A jednak warto spojrzeć na początek XX wieku jako na kolebkę nie tylko Nowej Sztuki, ale i ,,Nowych Czasów"", w których Łódź - siłą swoich mieszkańców - pokonuje kolejne cywilizacyjne zapóźnienia, stawiając najnowocześniejsze w kraju szpitale, kina, banki i elektrownie. Nie znaczy to oczywiście, że przemilczymy grupę okazałych, bogato zdobionych kamienic i rezydencji. Parafrazując słowa wyryte na fasadzie wiedeńskiego Pawilonu Secesji: obdarzmy czasy przynależną im sztuką, sztukę - wolnością, Czytelnikom zaś dajmy należny im detal. Powyższy tekst umieszczony na okładce przewodnika wprowadza w temat łódzkiej secesji. Na ponad 300 stronach opisanych zostało kilkadziesiąt przykładów sztuki secesyjnej z Łodzi i regionu, zarówno całych budynków, jak również mniejszych elementów, czy nawet detali. Całość jest bardzo bogato ilustrowana (ponad 200 fotografii!).

Lively and informative, The World Atlas of Tattoo is a superbly illustrated and compelling reference book that, through examining the meeting point between tattoo artists and their personal understanding of their environment, presents a well-informed and nuanced account of what has become a widespread art practice. Organized geographically, each section is introduced by a short historical overview of the types of tattooing traditionally practised in that area of the world, enabling the reader to trace historical threads in the careers of some of the profiled tattooers, as well as marvel at how other artists have managed to create novel forms of tattooing that transcend any previous context. The book also tracks the movement of styles from their indigenous settings to diasporic communities, where they have often been transformed into creative, multicultural, hybrid designs.

Opowieść o barwnym życiu, rodzinie i przyjaciołach, a także pokoleniu, w którym Autor kształtował swój charakter. Znany aktor ze swadą wprowadza czytelnika w intersujący nieznany świat artystyczny. Czaruje talentem, sypie zabawnymi anegdotami, a co najważniejsze we wszystkich rolach: męża, ojca, dziadka i aktora pozostaje sobą.

Maria Jarema. Ona o sobie zawsze: Jarema. O niej najczęściej mówią: Jaremianka. Kobieta awangarda. Emancypantka, zaangażowana aktywistka i zapalona pracoholiczka – niekwestionowany autorytet. Znajdowała się w centrum życia kulturalno-towarzyskiego międzywojnia i lat powojennych, zawierała znajomości, które przetrwały lata, wiązała się z interesującymi mężczyznami i to ona decydowała, kiedy przekuć te związki w trwałe przyjaźnie. Jedna z najzdolniejszych i najbardziej charyzmatycznych artystek XX wieku. Malarka, rzeźbiarka, graficzka, projektantka kostiumów teatralnych, lalek i pomników. Dziewczyna ze Starego Sambora na Kresach, która przyjechała do Krakowa, by „wymyślić sztukę na nowo”. Studiowała pod kierunkiem Xawerego Dunikowskiego, współtworzyła Grupę Krakowską i teatr Cricot, właśnie z nią najchętniej współpracował Tadeusz Kantor. Ukochana żona Kornela Filipowicza, matka Aleksandra, siostra bliźniaczka Nuny, ceniona przyjaciółka m.in. Różewiczów, Sternów, Przybosiów. W ich wspomnieniach jawi się jako wcielenie ruchu, zmienna, zachwycająca postać, która pozostawiała po sobie wrażenie niedosytu. Gdy poznała diagnozę swojej choroby, pracowała w zapamiętaniu, by namalować każdy kolejny obraz – chociaż jeszcze jeden. Jej prace wciąż zdumiewają nowatorstwem pomysłów, inspirują i prowokują. „Nie umarła” – twierdzili zgodnie jej bliscy. Zatem jak rozumieć wydarzenia z 1958 roku? I jak czytać pozostałe ślady? Gdzie jest Maria? „(…) Za stolikiem siedzi Maria i patrzy na mnie. Jej twarz wydaje się nieruchoma, ale to złudzenie, bo każde, nawet najdrobniejsze drgnienie, nieznaczne pochylenie głowy, prawie niewidoczny skręt szyi, rozchylenie warg, mrugnięcie powiek, sprawia, że Maria nie przestaje byś sobą, nieustannie się zmienia. (…) Ta zmienność, a jednocześnie tożsamość – jest właśnie życiem. Daje poczucie trwałości naszego istnienia i wieczności naszych uczuć.” Kornel Filipowicz, „Fizjologia” Agnieszka Dauksza – laureatka Nagrody Newsweeka im. Teresy Torańskiej za najlepszą książkę 2017 roku („Klub Auschwitz i inne kluby”). Finalistka Nagrody Naukowej „Polityki” (2018). Autorka książek „Kobiety na drodze. Doświadczenie emancypacji”, „Afektywny modernizm”. Doktor literaturoznawstwa, pracuje na Wydziale Polonistyki UJ. Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

„Niewiele osób mogłoby się pochwalić tak zróżnicowaną karierą, jak Jonathan Lynn. Żarty na bok. Zasady komedii to niesamowicie wciągające połączenie poradnika dla początkujących twórców komedii z autobiografią. Każdy, kto sięgnie po tę książkę, zdobędzie wiele informacji o tym, czego potrzeba, aby osiągnąć sukces w komedii, i o człowieku, któremu to się zdecydowanie udało” – britishtheatreguide.info Jonathan Lynn jest wszechstronnym artystą. Przez ostatnie czterdzieści lat mieliśmy okazję poznać go jako reżysera, scenarzystę, producenta i aktora w filmach zarówno kinowych, jak i telewizyjnych. Jest również autorem bestsellerowych książek i powieści. Wśród filmów, które wyreżyserował, znajdziecie takie pozycje jak: „Uciekające zakonnice” czy „Trop” (do których również napisał scenariusze), „Mój kuzyn Vinny” (grali tam Joe Pesci, a za rolę w którym Marisa Tomei dostała Oscara™), „Jak ugryźć 10 milionów” (z Bruce’em Willisem i Matthew Perrym), „Prawem na lewo” (z Jeffem Danielsem i Charlize Theron), „Sknerus” (z Michaelem J. Foxem i Kirkiem Douglasem), „Fałszywy senator” (za który Eddie Murphy otrzymał specjalną nagrodę od Political Film Society oraz Enviromental Media Award) czy „Wojna pokus” (film z udziałem Beyoncé Knowles i Cuby Goodinga Jr., nagrodzony Czarną Szpulą za najlepszy film roku). „Tak, panie ministrze” – wyróżniona nagrodą BAFTA satyra polityczna, którą napisał razem z Antonym Jayem – nie schodziła z ramówki BBC2 przez cztery lata. Sequel, czyli „Tak jest, panie premierze”, królował na ekranach od 1986 do 1988 roku. Oba programy zostały wyemitowane w osiemdziesięciu czterech krajach i są dostępne na DVD. Zostały wyróżnione Nagrodą Specjalną Campaign for Freedom of Information oraz wieloma innymi nagrodami. Zachwyty nad „Żarty na bok. Zasady komedii”: „Aspirujący twórcy znajdą tu wiele dobrych rad… Szczególnie fascynują kulisy „Tak, panie ministrze” – Simon Brett, „Sunday Express” „Fascynująca” – Mark Lawson, „Guardian” „Bez wątpienia jest to świetny poradnik dla początkujących scenarzystów, reżyserów i aktorów – do tego podparty doświadczeniem, jakie niesie ze sobą czterdzieści pięć lat sukcesów… Będziecie zachwyceni” – „Scotsman” „Ta książka to hołd dla świetnych scenarzystów i aktorów, których Lynn znał – szczególnie dla Leonarda Rossitera oraz Jacka Rosenthala – a także zbiór 150 zasad, które są albo mądre, albo oczywiste, albo tak mądre, że aż oczywiste” – TLS „Ta książka nie jest poradnikiem. Można powiedzieć, że jest zapisem wspomnień przeplatanych z historiami o tej części mojego życia, która została wykorzystana – lub zmarnowana – na rozśmieszanie ludzi. Śmiech często pomaga ludziom, ale nie mogę nazwać się altruistą – robię to dla siebie. Dla ekscytacji wynikającej z tego, że publiczność śmieje się z rzeczy, które wymyśliłem. Dla poczucia spełnienia. (…) Kiedy byłem małym chłopcem, wydawało mi się, że ludzie, którzy zajmują się pisaniem komedii, mają tajemniczy, może nawet nadprzyrodzony dar. Zastanawiałem się, jak oni to robią. Jak tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu, rok po roku, sprawiają, że ludzie pękają ze śmiechu? (...) Chciałem być jedną z osób, które potrafią wywoływać śmiech innych. Czy komedia rzeczywiście jest trudniejsza od pozostałych gatunków dramatycznych, a jeśli tak, to dlaczego? To nieuchwytność sprawia, że komedia wciąż pozostaje dla mnie fascynująca. Dlatego też nie znajdziecie w tej książce ostatecznych odpowiedzi – mogę przedstawić w niej jedynie to, co zaobserwowałem na podstawie własnych doświadczeń. Mam nadzieję, że przyda się ona nie tylko ludziom, którzy chcą zajmować się komedią, lecz także tym, którzy po prostu lubią ją oglądać.” – Jonathan Lynn o swojej książce

Nie tylko o teatrze to mój dialog w formie monografii. I to zarówno na poziomie konstrukcji, jak i zawartych tu treści. Rzecz łączy różne formy dyskursywne: studia, rozmowy oraz szkice dotyczące teatru i kultury XX i XXI wieku. Widzę teatr w Polsce jako część teatru europejskiego, dla którego kontekstem są różne formy teatralne i prateatralne z Azji. Jeszcze jedna cecha tej, nazwijmy, „monografii performatywnej” to zaproszenie Odbiorcy do dyskusji. Jestem przekonany, że dzisiaj nie można myśleć o kulturze bez kontekstu przekraczającego Europę. W dialogu powinniśmy kultywować naukową refleksję o kulturze, w tym o teatrze, i o demokracji. O poszukiwaniu jedności w różnorodności. Piotr Rudzki – teatrolog, adiunkt w Zakładzie Teorii Kultury i Sztuk Widowiskowych Uniwersytetu Wrocławskiego. Zainteresowania teatrem współczesnym i Stanisławem Ignacym Witkiewiczem połączył w książce Witkacy na scenach PRL-u (Wrocław 2013). Jego artykuły dotyczące teatru i kultury w XX i XXI wieku ukazywały się w czasopismach i tomach zbiorowych w Polsce, Austrii, Indiach, Nepalu i USA. W latach 1994–2016 redaktor „Notatnika Teatralnego”. W okresie 1995–2000 visiting lecturer w Delhi University, współautor pierwszego podręcznika nauki języka polskiego dla Hindusów (Rozmówki hindi-polskie,New Delhi 2003).

Przedstawiona do recenzji wydawniczej monografia [] zatytułowana Badania nad odbiorem przekazów masowych w praktyce edukacji medialnej, wchodzi w skład serii Recepcja mediów. Jest to już 6. publikacja w cyklu dotyczącym badań nad odbiorem przekazów medialnych. Stanowi więc kontynuację badań, których wyniki zostały zaprezentowane w tomach poprzednich, i tak należy ją postrzegać nie jako automatyczne dzieło naukowe, ale jako dopełnienie poprzednich tomów, wydanych w latach 2015-2018 w Wydawnictwie Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej.Tom 1. Dotyczy recepcji mediów przez dzieci w wieku przedszkolnym i ma charakter wieloautorskiej monografii naukowej (Recepcja programów radiowych i telewizyjnych przez dzieci w wieku przedszkolnym, red. Boniecka, Granat, 2015). Tom 2 jest zbiorem transkrypcji zachowań językowych dzieci przedszkolnych, które wypowiadały się w rozmaitych sytuacjach wskutek odbioru przekazów medialnych. (Wpływ sytuacji medialnych na komunikowanie się dzieci w wieku przedszkolnym. Wypisy, red. Boniecka, Granat, 2016). W tomie 3. Opublikowano wyniki badań nad odbiorem mediów przez dzieci w wieku szkolnym (Recepcja mediów przez dzieci w wieku szkolnym, red. Boniecka, Granat, 2017). Kolejny, 4. Tom serii ma charakter monografii autorskiej i poszerzył zakres prowadzonych badań o aspekt edukacji medialnej (Rola badań nad zachowaniami językowymi dzieci w wieku przedszkolnym we wdrażaniu edukacji medialnej, Granat, 2018). W tomie 5. Redaktorki powróciły do badań nad odbiorem przekazów medialnych, tym razem przez młodzież i osoby dorosłe (Recepcja mediów przez młodzież i osoby dorosłe, red. Boniecka, Granat, 2018)Tom 6. Stanowi więc konsekwentnie kontynuację badań i podobnie jak w przypadku badań nad odbiorem mediów przez dzieci, poszerza perspektywę badawczą o kontekst edukacji medialnej oraz świadomości odbiorczej respondentów.W tym miejscu należy zaznaczyć, że tomy 1-6 stanowią świadomie zaplanowaną całość. Na uwagę zasługuje pomysł objęcia badaniami zróżnicowanej wiekowo grupy odbiorców medialnych (od dzieci przedszkolnych po osoby dorosłe). Z tego też względu [prezentowany] tom [jest wartościową publikacją], tym bardziej że badania odbioru mediów w dziedzinach innych niż psychologia i socjologia stanowią rzadkość.

Reedycja dziesiątej, świetnie przyjętej płyty Eleni, jednej z najjaśniejszych gwiazd estrady końcówki lat siedemdziesiątych i całych lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku. Pierwsze wydanie tego albumu pojawiło się na rynku w 1986 roku i znalazły się na nim takie evergreeny z reperturaru artystki jak „Na wielką miłość”, „Miły, już jesień”, „Dla Ciebie jestem ja” oraz „Pożar w godzinie serc”. tracklista: 1. Na wielką miłość 2. Dla Ciebie jestem ja 3. Zanim czas zmieni nas 4. Za dziesięć lat 5. A nam do siebie za daleko 6. Nie wszystko z latem kończy się 7. Nasz najpiękniejszy dzień 8. Pożar w godzinie serc 9. Jeśli tutaj przyjdziesz 10. Spójrz z dwóch stron 11. Miły jesień już 12. Przeczuwanie

Płyta zawiera utwory napisane na potrzeby widowisk telewizyjnych: kultowych już dzisiaj „Listów śpiewających” (muzykę do tego programu komponowali Adam Sławiński, Andrzej Zieliński i Andrzej Kurylewicz) i „Sentymentów” (specjalnie dla Violetty Villas). Osiecka równie często pisała też utwory na potrzeby seriali. Jest autorką słynnej „Ballady o pancernych” z „Czterech pancernych i psa”, piosenki „Uciekaj moje serce” z „Jana Serce” oraz utworu „Serce, serduszko” z „Czterdziestolatka”. tracklista: 1. Ralph Kaminski – Śpiewam, bo muszę 2. Beata Banasik – Krokodyl na Mazurach 3. Maria Tyszkiewicz – Byle nie o miłości 4. Ewa Konstancja Bułhak – Na całych jeziorach ty 5. Kinga Wąsik, Teatr Piosenki – Na początku mówi się mama 6. Karolina Woźniak, Teatr Piosenki – My mamy kota 7. Anna Gadt – Jak dobrze mieć sąsiada 8. Aleksandra Radwan, Teatr Piosenki – Nikt mnie nie kocha 9. Olga Polikowska – W dziką jabłoń cię zaklęłam 10. Natalia Lubrano, Krzysztof Żesławski Quartet – Kokaina 11. Grzegorz Bukowski, Teatr Piosenki – Spotkamy się pod Dębem Książęcym 12. Ewa Konstancja Bułhak – Dookoła noc się stała 13. Natalia Lubrano, Krzysztof Żesławski Quartet – Wariatka tańczy 14. Teatr Piosenki – Oberek gazowniczy 15. Marcel Borowiec, Teatr Piosenki – Kantata o naszym mieście 16. Martina M. – Szalona być 17. Irena Melcer - Dzikuska 18. Agnieszka Ozon, Teatr Piosenki – Zabierz mnie z Barcelony 19. Ralph Kaminski – Melancholie 20. Joanna Kamila Łubkowska, Teatr Piosenki – Serce, serduszko 21. Magda Steczkowska – Ballada o pancernych 22. Iwona Loranc – Uciekaj moje serce

Płyta zawiera piosenki napisane przez Agnieszkę Osiecką do kultowych filmów: „Prawo i pięść” Edwarda Skórzewskiego i Jerzego Hoffmana (1964), „Małżeństwo z rozsądku” Stanisława Barei (1966), „Noce i dnie” Andrzeja Barańskiego (1975) czy „Halo Szpicbródka, czyli ostatni występ króla kasiarzy” Mieczysława Jahody i Janusza Rzeszewskiego (1978). Poetka miała szczególną słabość do filmu. Sama studiowała reżyserię na przełomie lat 50. i 60. XX w. W tym czasie zrealizowała nawet kilka etiud filmowych. Jej piosenki pojawiały się również w takich filmach, jak „Historia niemoralna”, „Niedzielne dzieci”, „Druga strona słońca”, „Terrarium”, „Fuks” oraz „Rezerwat”. tracklista: 1. Bogusław Mec – Nim wstanie dzień 2. Maja Kleszcz – Niech żyje bal 3. Roman Kołakowski, Teatr Piosenki – Panie Kwiatkowski, panie Kowalski 4. Artur Gotz, Teatr Piosenki – W powietrzu wyrzeźbiłem twoją twarz 5. Wojciech Makowski – Miłość złe humory ma 6. Orkiestra z Chmielnej – Księżyc frajer 7. Zuzanna Zazulin, Teatr Piosenki – Niby nic 8. Magda Steczkowska – Walc z filmu „Noce i dnie” 9. Katarzyna Warno – Sing-sing 10. Karolina Łopuch, Krzysztof Żesławski Quartet – Weselne dzieci 11. Ewa Błaszczyk – Orszaki, dworaki 12. Magdalena Krzywda – Filiżanka kawy 13. Justyna Panfilewicz – Halo, Szpicbródka 14. Anna Gadt – Piosenka do słuchania we dwoje 15. Agata Klimczak, Teatr Piosenki – Daty polskie 16. Maja Kleszcz – Wielka woda 17. Ewa Błaszczyk – Ja nie chcę spać 18. Olga Polikowska – Jeszcze zima

Zbiór największych i najważniejszych polskich piosenek kabaretowych. Wśród wybranych utworów znalazły się tak rozpoznawalne tematy jak „Pamiętajcie o ogrodach”, „Czy te oczy mogą kłamać?”, „Moja dziewuszka nie ma serduszka”, „Czas miłości” oraz „Siedzieliśmy na dachu”. W serii ukazały się również następujące tytuły: „Archiwum polskiego jazzu”, „Archiwum piosenki poetyckiej”, „Archiwum piosenki francuskiej”. tracklista: 1. Grzegorz Turnau – Moja dziewuszka nie ma serduszka 2. Jakub Pawlak – Czerwony Kapturek 62 3. Klementyna Umer – Jeszcze w zimie miałam imię 4. Marcin Januszkiewicz – SOS 5. Czerwony Tulipan - Siedzieliśmy na dachu 6. Stefan Friedman – Mafia 7. Janina Ostala – Skooter boy 8. Jan Pietrzak – Pamiętajcie o ogrodach 9. Małgorzata Czajka – Czy te oczy mogą kłamać? 10. Katarzyna Golecka – Czas miłości 11. Kamila Klimczak – Garden Party 12. Maciej Zembaty – W prosektorium 13. Maciej Zembaty, Agata Załęcka – Wiesio P. 14. Kabaret Elita – Tak trudno sprokurować 15. Kabaret Elita – Kurna chata 16. Kabaret Elita – Panienka z drugiej ręki 17. Bohdan Smoleń, Krzysztof Krawczyk – Dziewczyny, które mam na myśli 18. Bohdan Smoleń, Andrzej Czerski, Maciej Nowak, Jacek Baszkiewicz, Piotr Skucha – Ballada o kurze 19. Bohdan Smoleń – Zdrada z Dziennikiem 20. Krzysztof Daukszewicz – Ballada o cudownych poczęciach wg teorii Nelly 21. Ryszard Makowski – Śmiech ha ha 22. Stanisława Celińska - Klorynda

Kolejna płyta z subtelnego cyklu Proste historie. Artyści tacy jak Maja Kleszcz, Ralph Kaminski, Ewa Błaszczyk, Grażyna Łobaszewska, Dorota Osińska, Magda Umer i Mirosław Czyżykiewicz pochylili się nad tematem tęsknoty i przedstawili go w wielu różnych odcieniach. Ich historie powinny zagościć na półkach słuchaczy.Lista utworów:1. Joanna Lewandowska Miastostrada2. Andrzej Poniedzielski Tęsknij3. Maja Kleszcz & IncarNations Zanim wstanie miasto4. Ralph Kaminski Jan5. Jacek Skubikowski Tak brak mi jej6. Grażyna Łobaszewska, Ajagore Anglia wita7. Janusz Szrom Tęsknię8. Aida Każde słowo tęsknoty9. Joanna Lewandowska Fantom10. Łyczacza Ale11. Iwona Loranc Nie ma Cię obok mnie12. Dorota Osińska Zawołam Cię13. Magda Umer Słynny niebieski prochowiec (Famous blue Raincoat)14. Andrzej Poniedzielski Idę tęsknić15. Mirosław Czyżykiewicz, Witold Cisło Znów śniłaś mi się

Dziewiętnaście nieśmiertelnych przebojów filmowych, w tym z takich produkcji jak „Dzień świra”, „Ogniem i mieczem”, „Uprowadzenie Agaty” oraz „Noce i dnie”. W serii ukazały się również następujące tytuły: „Archiwum polskiego jazzu”, „Archiwum piosenki poetyckiej”, „Archiwum piosenki francuskiej”. tracklista: 1. Aleksander Żabczyński – Już nie zapomnisz mnie 2. Eugeniu Bodo – Umówiłem się z nią na dziewiątą 3. Hanka Ordonówna – Pierwszy znak 4. Teatr Piosenki, Zuzanna Zazulin – Niby nic 5. Grażyna Auguścik, Andrzej Jagodziński Trio – Pamiętasz była jesień 6. Big Band (UMFC) – Moon river 7. Marcin Januszkiewicz – Nim wstanie dzień 8. Magda Umer – Walc Barbary z filmu ”Noce i dnie” 9. Jarosław Wasik, Dorota Osińska – Uciekaj moje serce 10. Krzysztof Jakowicz i Septet Kameleon – Where do I Begin? 11. Magda Steczkowska – Szukaj mnie (wszędzie i nigdzie) 12. Roman Ziemlański – Wielka miłość /temat z filmu ”Uprowadzenie Agaty” 13. Iwona Loranc – Mały Elf //Emmanuelle 14. Lady Pank – Marchewkowe pole 15. Małgorzata Ostrowska, Robert ”Litza” Friedrich – Meluzyna 16. Jan Janga Tomaszewski – Dzień Świra 17. Monika Boras, Janusz Sapiński – Dumka na dwa serce 18. Dorota Osińska – Kochankowie z Marony 19. Magda Steczkowska – Życie jest nowelą

Album „Tacy sami” to zbiór kompozycji, którymi Jan Borysewicz zamknął pewien rozdział w historii Lady Pank. Tym razem zespół zabrzmiał po amerykańsku, w najlepszym tego słowa znaczeniu, a brak tekstów autorstwa Andrzeja Mogielnickiego wcale nie wpłynął na jakość warstwy literackiej albumu. Po latach od wydania album doczekał się kolejnego wznowienia na winylu. tracklista: 1. Tacy sami 2. Oglądamy film 3. John Belushi 4. Mała wojna 5. Giga-Giganci 6. To co mam 7. Zostawcie Titanica 8. Ratuj tylko mnie 9. Martwy postój

Winylowa reedycja debiutanckiej płyty zespołu Tilt, rockowej legendy lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku. Na albumie znalazły się m.in. jedne z największych utworów grupy, czyli „Mówię Ci, że…”, „Runął już ostatni mur” oraz „Rzeka miłości, morze radości, ocean szczęścia”. tracklista: 1. Jest tylko to 2. Jeżeli myślisz, że jestem twoim wrogiem 3. Zawsze, wszędzie, teraz 4. Tańczę na niebie 5. Gdyby wszystkie słowa 6. Mówię Ci, że 7. Fale łaski techno reggae 8. Rzeka miłości, Morze radości, ocean szczęścia 9. Po

Winylowa reedycja jednej z najbardziej rozpoznawalnych płyt Michała Bajora. Znalazły się na niej takie niezapomniane melodie jak „Moja miłość największa” oraz „Witraże”. Interpretacje Bajora wydobywają ukryte pokłady wrażliwości i docierają do prawdziwego człowieczeństwa. Każdy utwór naznaczony jest charakterystyczną dramaturgią. tracklista: 1. Moja miłość największa 2. Albertyna 3. Ja jestem bogaty 4. Witraże 5. Jaworze rodzinny 6. Buffo 7. Taka miłość w sam raz 8. Zocha 9. Żywioły wrogie 10. Nie trzeba mówić nic 11. Grande Valse Brilliante 12. Artysty smutny walc 13. Uczucia

Płyta pierwotnie wydana w 1983 roku, a więc w latach, kiedy muzyka rockowa w Polsce przeżywała swój największy rozkwit. Na tym albumie zespół popłynął z nową rockową falą, w czym pomogły m.in. teksty napisane przez Andrzeja Mogielnickiego współpracującego także z Budką Suflera i Lady Pank.Lista utworów:1. Krach2. Gorące telefony3. China Boy4. Boogie o 7 zbójach5. Nic nie boli6. Requiem dla samej siebie7. Super szczur8. Gdy grali dla nas Rolling Stones9. Hallo Panie Freud10. XXI wiek dla wszystkich nas

Można by powiedzieć, że to wywiad rzeka o sile determinacji i pragnieniu podążania zawsze własną drogą. Ale to tylko część prawdy. W dużej mierze jest to książka o tym, co w życiu najważniejsze. Z rozmów Jacka Marczyńskiego przeprowadzonych ze znakomitym bas-barytonem występującym w operach od Warszawy po Tokio i Nowy Jork, Tomaszem Koniecznym, wyłania się obraz artysty skromnego, otwartego i… bardzo rodzinnego, który w swoim kalendarzu wypełnionym po brzegi na parę lat do przodu zawsze znajdzie czas dla bliskich. Konieczny szczerze mówi, czym okupione jest przygotowanie się do roli, wspinanie się po kolejnych szczeblach kariery i jak ważne jest dbanie o zdrowe relacje z innymi ludźmi, choć wielki świat może łatwo uwieść. Zdradza także, dlaczego znani polscy śpiewacy operowi częściej występują za granicą niż w kraju. My, widzowie, zachwycamy się przedstawieniem operowym, ale nie zdajemy sobie sprawy, że efekt końcowy to wynik ciężkiej pracy całego sztabu ludzi – autorzy książki uchylają rąbka tajemnicy i w tej sprawie. Znany na całym świecie bas-baryton powraca także we wspomnieniach do swego dzieciństwa, do młodości, opowiada, jak z aktora przeistoczył się w śpiewaka operowego, kto pomógł mu zyskać świadomość artystyczną. Z pasją mówi o swoich ukochanych operach, a o ich bohaterach jak o ludziach z krwi i kości. Szczególne miejsce w jego sercu i dorobku artystycznym zajmują dzieła Richarda Wagnera, dlatego już w tytule książki odwołuje się do Wagnerowskiego Wotana. Konieczny podkreśla, że zawsze warto pozostać prawdziwym człowiekiem, nawet jeśli kuszą sława, blichtr i pieniądze.