W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Moda na nagrywanie ""akustycznych"" wersji największych przebojów zaczęła się wraz z legendarną serią MTV Unplugged i jak łatwo się domyślić, szybko dotarła także do Polski. Idea znalazła nie tylko uznanie wśród słuchaczy, ale też przyniosła kilka naprawdę genialnych albumów, nagranych w konwencji ""bez prądu"". Lady Pank wpadli jednak na nieco bardziej interesujący pomysł - w ich akustycznych wersjach, partie solowe gitary Borysewicza zastąpiono klawiszami. Wszystkie kultowe solówki zagrał na fortepianie Wojtek Olszak i efekt kazał się być doskonały. Album wyszedł spójny i z fajnym klimatem. Mimo upływu lat w ogóle się nie starzeje. Kiedy słucha się go dziś, wciąż jest tak samo przyjemny i porywający. Na płycie nalazły się m.in. takie utwory jak ""Mniej niż zero"", ""Marchewkowe pole"", ""Zamki na piasku"", ""Kryzysowa narzeczona"", ""Tańczy głupia, tańcz"" oraz ""Wciąż bardziej obcy"". Wszystkie wersje akustyczne zostały na nowo zremasterowane.Tracklista:1. Rozbitkowie2. Mniej niż zero3. Mała wojna4. Marchewkowe pole5. Zamki na piasku6. Vademecum skauta7. Kryzysowa narzeczona8. Minus 10 w Rio9. Zostawcie Titanica10. Młode orły11. Wilcze stado12. Zabić strach13. Pokręciło mi się w głowie14. Wciąż bardziej obcy15. Zawsze tam gdzie Ty16. Tańcz głupia, tańcz17. Na co komu dziś
Felietony Wojciecha Tomczyka są przenikliwe i zarazem ostre jak brzytwa. Nieważne, czy tekst dotyczy dramatu Becketta, Festiwalu Filmów Fabularnych w Gdyni czy popularnych w latach 90. konkursów audiotele — za każdym razem jest doskonałą anegdotą, polemiką czy ironicznym komentarzem do polskiej rzeczywistości. W Felietonach ożywają serialowe historie, które w czasach PRL-u przeżywała cała Polska, wracają szalone lata 90., nie zabrakło miejsca na niejeden celny komentarz o współczesnych teatrze, operze i filmie. Ale Tomczyk nie stroni od kwestii politycznych i społecznych, w których kultura jest zanurzona. W efekcie książka to portret polskich marzeń: wielkich i niedużych, wzniosłych i przyziemnych, roztropnych i tych mniej, zawsze jednak tak bardzo — naszych.
Cała trudność w czytaniu Tomczyka polega na tym, że człowiek nie wie: śmiać się czy przepisywać i za swoje podawać. To jest, niestety, fenomenalne.
– Robert Mazurek
Chiński mur, Rembertów, sprawiedliwość, melancholia. Jakże dowcipnie Tomczyk zmierza w te różne strony.
– Jacek Braciak
Praca dotyczy pięciu sezonów teatralnych, które przypadły na przełomowy i burzliwy pod każdym względem czas: w teatrze na placu św. Ducha następowali po sobie trzej ambitni dyrektorzy (Tadeusz Pawlikowski, Lucjan Rydel, Adam Grzymała-Siedlecki), wybuchły wojna światowa i kryzys ekonomiczny, które rzutowały na losy teatru, ważyły się losy zarówno sceny (jej modelu finansowo-administracyjnego), jak i państwa polskiego. Już sama specyfika wspomnianego okresu przemawia za tym, by baczniej przyjrzeć się życiu teatralnemu. Tym bardziej że Autor przyjął słuszną zasadę włączenia do wykazu repertuarowego, obok regularnych spektakli Teatru im. Juliusza Słowackiego, także innych artystycznych przedsięwzięć, którymi żył Kraków i którym gościny udzieliła scena. […] Dzięki temu obraz życia teatralnego i kulturalnego miasta jest pełniejszy, bardziej wiarygodny, a przy tym niejednokrotnie zaskakujący.
Z recenzji wydawniczej dr hab. Doroty Jarząbek-Wasyl
Prof. dr hab. Jan Michalik – jeden z najwybitniejszych polskich badaczy teatru XIX i XX wieku, historyk scen krakowskich (w szczególności) i galicyjskich (w ogólności), badacz dramatu i sztuki aktorskiej, inscenizacji, wreszcie teatru jako instytucji. Zajmował się teatrem włościańskim w Galicji, a także teatrem amatorskim, teatrem żydowskim, kabaretem oraz muzyką w teatrze. Był nauczycielem i opiekunem wielu obecnych naukowców. Dokonania Profesora Seniora nie oznaczają bynajmniej, że Jan Michalik osiadł na laurach: jest wciąż czynny naukowo, nieustannie uzupełnia luki badawcze polskiej teatrologii – niniejsze opracowanie jest jednym z wielu na to dowodów.
Książka towarzysząca wystawie Agnieszki Polskiej Auroryt, zawierająca ponad 50 zdjęć prac i kadrów z filmów. Uderza w niej płynna ewolucja praktyki artystycznej Polskiej, od fotografii do kolażu, animacji i wreszcie filmu, a także wciąż ta sama autentyczna fascynacja przetwarzaną przeszłością, wyraźnie ujawniona przez estetyzację pamięci i tęsknoty.
"Fizjonomika była stosowana w literaturze i malarstwie jako ważny środek służący do charakteryzowania postaci. Z tego narzędzia w największym zakresie na krajowym gruncie korzystała Eliza Orzeszkowa, która udowodniła, że jest prekursorką i wyborną polską portrecistką fizjonomiczną. Skoro jednak fizjonomika łączy pisarzy i malarzy, to warto było pokazać integrację sztuk w szczególny sposób: sprawdzić, jak literackie portrety fizjonomiczne Orzeszkowej czytają i interpretują artyści. Tego zadania podjął się Tomasz Wełna – grafik, projektant i artysta, który obrazy pisarki przełożył na język malarsko-plastyczny.
Ze wstępu
Ewa Skorupa – profesor tytularny na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, autorka książek: Lwowska satyra polityczna na łamach czasopism humorystyczno-satyrycznych epoki pozytywizmu (Kraków 1992), Polnische Druckschriften in Deutschland (Liechtenstein 1996), Polskie symbole kulturowe przed sądem pruskim w latach 1871–1914. O podburzanie do gwałtów… (Kraków 2004), Polski bez tajemnic. Język polski dla studentów niemieckojęzycznych, cz. 1–2 (współautorka, Kraków 2010), Twarze – emocje – charaktery. Literacka przygoda z wiedzą o wyglądzie człowieka (Kraków 2013), Zaułki literatury. Interpretacje tekstów kultury XIX i XX wieku (Kraków 2015), Kroniki tygodniowe Bolesława Prusa. Edytor – recenzent – czytelnik (współautorka, Lublin 2017).
Tomasz Wełna – doktor w dziedzinie sztuk pięknych. Urodzony w Krakowie w 1980 roku. Artysta grafik, wykładowca. Autor polskiego kroju pisma „Apolonia”. Prowadzi w Krakowie własną szkołę rysunku i grafiki OKO. W swojej twórczości artystycznej łączy różne media, m.in. rysunek, grafikę cyfrową, film, fotografię, muzykę, szczególnie interesuje się tematyką portretu.
„Tom Granit i tęcza… stanowi próbę monograficznego ukazania dzieła Józefa Czapskiego oraz samego autora jako malarza, pisarza, myśliciela i organizatora życia kulturalnego na emigracji. Jeśli wziąć pod uwagę fakt, że dzieło to jest opisane do tej pory bardzo fragmentarycznie, to trud zebrania autorów, którzy z różnych stron oglądają i analizują dorobek Czapskiego oraz jego sposób myślenia i komunikowania się ze światem, zasługuje na najwyższe uznanie.
Układ poszczególnych części daje możliwość stworzenia interesującego i wieloaspektowego wizerunku artysty oraz człowieka, pozwalając czytelnikom na zbudowanie spójnego portretu z rozproszonych w różnych źródłach informacji. Z tak skomponowanej całości wyłania się jeszcze jeden emigrancki los, biografia i doświadczenie wielkiego humanisty”.
Z recenzji prof. dr hab. Ewy Jaskółowej
Osobowości i dzieła Józefa Czapskiego – bogatej, wielowątkowej, różnorodnej – nie sposób ująć i zamknąć w wąskiej, jednorodnej formule, stąd cztery kategorie czy tropy, które budują i oświetlają jego sylwetkę artystyczną oraz wizerunek osobisty. Zaproponowane w monografii obszary tematyczne – patrzenie, czytanie, spotkania i pamięć – są tylko próbą scalenia dorobku, który wymyka się takim zabiegom, wyraźnie broni się przed nimi, łącząc wątki osobiste i twórczość w jedno dzieło – dzieło życia, tak że jawi się ono jako "granit i tęcza".
Badania nad uczestnictwem w historii Czapskiego, jego biografią, twórczością pisarską i malarską pozwalają spojrzeć na tę wybitną postać jako na konsekwentną, suwerenną, rzadko spotykaną tak złożoną osobowość. Niniejszy tom daje szeroki ogląd jego życia i dzieł. Spotkali się w nim literaturoznawcy – teoretycy i dydaktycy, historycy sztuki, historycy oraz muzealnicy, którzy razem tworzą jednorodność w różnorodności. Mamy pewność, że ułożone w tej monografii teksty oddają wyjątkowość każdej z wypowiedzi.
Anna Pilch i Anna Włodarczyk
Przedsięwziąłem tę część królestwa, w której się urodziłem i gdzie mi najpiękniejsze chwile życia mego ubiegły, tę, która tm samm jest i lepiej mi znajomą i bliższą, że tak powiem, serca mojego niż inne"". Adam Lerue (1825-1863) urodził się w roku w Dubience. W latach 1844-1851 uczył się w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Jeszcze w trakcie studiów został zaangażowany jako rysownik Delegacji do Opisywania Starożytności w Królestwie Polskim pracującej pod kierownictwem K. Stronczyńskiego. Delegacja inwentaryzowała zabytki znajdujące się guberniach Królestwa Polskiego. Adam Lerue postanowił opublikować swoje akwarele wykonane w 1852 roku w Guberni Lubelskiej. Dzieło zatytułowane Album Lubelskie składało się z 12 zeszytów, wydawanych od 1857 do 1859 roku w Zakładzie Litograficznym Adolfa Pecqa i S-ki w Warszawie. Każdy zeszyt zawierał 4 lub 5 litografii przedstawiających zabytki Guberni Lubelskiej oraz krótki opis obiektów. Litografie ukazujące reprezentacyjne, zabytkowe fragmenty Lublina, przygotował sam Lerue oraz trzech innych litografów: Julian Cegliński, Alfons Matuszkiewicz i Władysław Walkiewicz.
Książka autorstwa pp. Nory Orłowskiej i Andrzeja Orłowskiego (...) jest owocem wieloletnich doświadczeń, jakie Autorzy zebrali prowadząc na Uniwersytecie Gdańskim warsztaty teatralne. (...) studenckie grupy teatralne występowały na wielu pokazach oraz festiwalach organizowanych w kraju i za granicą (...).W syntetycznym wstępie Autorzy wymieniają kilka naczelnych cech, którymi powinna charakteryzować się sztuka teatralna pisana w celach dydaktycznych. (...) sztuki zebrane w książce w pełni spełniają opisane kryteria. Za ich podstawową zaletę uznałbym swoistego rodzaju dynamiczność, tak w sferze treści, jak i w warstwie językowej (...) sztuki naznaczone inteligentnym, czasami nawet dość absurdalnym humorem, które w błyskotliwy sposób nawiązują do aktualnych wydarzeń. Niektóre nie są pozbawione także wyraźnych celów poznawczych i mogą być wykorzystane w szeroko rozumianej praktyce szkolnej.- z recenzji wydawniczej dr. hab. Marka Barana, prof. UŁ
Główniejsze sceny i postacie z powieści i nowel Sienkiewicza w dwudziestu illustracyach (...). Z wstępem krytycznym Stanisława hr. Tarnowskiego. W części zasadniczej 19 fragmentów dzieł Sienkiewicza z całostronicowymi ilustracjami m.in. J. Brandta, J. Chełmońskiego, A. Kamieńskiego czy J. Kossaka. Album z 20 ilustracjami przedstawiającymi główne sceny i postacie z powieści i nowel Sienkiewicza. Treść właściwa poprzedzona portretem Henryka Sienkiewicza oraz wstępem Stanisława Tarnowskiego.
Najważniejsze dla niej jest - życie, spotkanie z drugim człowiekiem. No i poczucie humoru.
Twierdzi, że w miłości - trzeba się jeszcze… lubić.
A najpiękniejszym słowem po słowie kochać jest słowo - pomagać.
Na scenie czy w filmie - skraca niepotrzebne, przegadane dialogi, ucieka przed sieczką myślową i znaczeniową.
Nie akceptuje - publicznego epatowania swoimi problemami, bólem czy stratą najbliższych. To jej i tylko jej, ale zgodziła się uchylić drzwi do swojego świata i wpuścić tam Grzegorza Ćwiertniewicza.
Powstała szczera i pasjonująca rozmowa o życiu i grze, pełna codzienności i… niecodzienności z amantką z pieprzem - jak nazwał ją jeden z wybitnych reżyserów filmowych.
Grażyna Barszczewska - aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna o zaskakująco szerokim i wszechstronnym emploi od lirycznych amantek po "monstra". Jej charakterystyczny, intrygujący głos znają także słuchacze audycji Polskiego Radia. Ma w swoim dorobku artystycznym ponad 200 ról dramatycznych i komediowych w teatrze, filmie i telewizji. Współpracowała z uznanymi reżyserami w kraju i za granicą. Występowała także w Kabarecie Dudek i na estradzie. Śpiewa, nagrywa płyty. Za swoje osiągnięcia otrzymała wiele nagród i odznaczeń. Jej kreację w filmie Roberta Glińskiego "Wszystko, co najważniejsze" pochwaliła sama Meryl Streep, a na planie filmu "Jakub kłamca" spotkała się z Robinem Williamsem…
Największą popularność przyniosła jej rola Niny Ponimirskiej w "Karierze Nikodema Dyzmy".
Grzegorz Ćwiertniewicz - doktor nauk humanistycznych, polonista, wykładowca akademicki, pedagog, dyrektor Technikum nr 15 im. Marii Skłodowskiej-Curie we Wrocławiu, autor książki "Krystyna Sienkiewicz. Różowe zjawisko", a także wywiadów, recenzji oraz artykułów o tematyce edukacyjnej. Należy do Polskiej Sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych (AICT/IATC). Publikuje m.in. w "Polonistyce", "Teatrze", "Śląsku", "Dyrektorze Szkoły", "Kwartalniku Edukacyjnym" i "Edukacji i Dialogu". Mieszka we Wrocławiu.
Książka Grzegorza Wójcika jest analizą literackiej oraz filmowej twórczości pokolenia roczników siedemdziesiątych i wczesnych osiemdziesiątych, doświadczającego zjawisk epoki transformacji po 1989 roku oraz okresu końca wieku. Bohaterami poszczególnych rozdziałów są zarówno tytułowi NICponie, jak i ich utwory, których fabuła oraz postacie często odzwierciedlają postawy i przemyślenia samych autorów. Jednak zakres podjętych tematów jest znacznie szerszy i obejmuje zagadnienia dotyczące socjologicznego oraz medialnego wizerunku NICponi, opisywanych w publikacjach prasowych i opracowaniach naukowych. Wójcikowi udaje się więc oddać zarówno portret generacji, jak i koloryt rzeczywistości, w której przyszło jej tworzyć.Książka łączy materiał literacki i filmowy, stwarzając barwną panoramę pokoleniowych postaw oraz dokonań artystycznych. Ze względu na różnorodność przywołanych przykładów może ona trafić do szerokiego grona czytelników, szukających w książce obrazu własnej generacji albo też wizerunku historycznych już doświadczeń. Ze względu na temat, jest to ciekawa pozycja na rynku wydawniczym, zapełniająca lukę w opracowaniach dotyczących literatury i kina młodych twórców na przełomie wieków.
Książka, którą przedstawiamy czytelnikom, jest próbą interdyscyplinarnego spojrzenia na muzykę i miejsca, w których jest obecna. [...] Publikacja ta to także miejsce spotkania badaczy reprezentujących różne środowiska, których zainteresowania skoncentrowane są wokół różnych tematów – ale wspólnym mianownikiem pozostaje dźwięk. Mamy nadzieję, że tom ten będzie kolejnym, choćby małym krokiem ku lepszemu poznaniu i zrozumieniu obszarów dźwiękowo-muzycznych. (Słowo wstępne)
Artykuły zawarte w tym tomie podejmują tematy współczesne, stawiają ciekawe pytania i udzielają inspirujących odpowiedzi. (prof. Tomasz Misiak)
Mówimy: Jak z Barei i Bareja wiecznie żywy, dialogi z Misia czy Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz weszły do potocznego języka, a kadry z tych filmów pojawiają się w internetowych memach komentujących działania polityków.W 2019 roku, na dziewięćdziesiąte urodziny Stanisława Barei, Rafał Dajbor przypomina króla polskiej komedii poprzez jego aktorów i najsłynniejsze kwestie.Wszyscy znamy nieśmiertelne: Jest zima, to musi być zimno albo Golę się, jem śniadanie, idę spać, ale co tak naprawdę wiemy o ludziach, którzy wypowiedzieli je na ekranie? Każdy z bohaterów tej książki ma na swoim koncie niezapomniane epizody, ale ich życiorysy pełne są dramatycznych wydarzeń: alkoholizm, nieudane związki, frustracja zawodowa, występy w produkcjach uznawanych za reżimowe, przedwczesna śmierć.Poprzez anegdoty, wspomnienia rodziny i znajomych, cytaty z prasy, Dajbor odtwarza ich biografie i odkrywa kulisy powstania kultowych scen kina Barei.
Francis Als odbył w latach 20102014 wiele podróży do Afganistanu, co miało związek z zaproszeniem artysty do udziału w dOCUMENTA (13). Publikacja ta jest zbiorem materiałów z różnych źródeł, takich jak filmy, obrazy, rysunki, kolaże, pocztówki, szkicowniki oraz inne formy dokumentacji, składających się na Projekty afgańskie Alsa. Podobnie jak w wypadku storyboardu lub archiwum, dokumentacyjna, a zarazem narracyjna struktura książki przywodzi na myśl dziennik podróży z przedstawieniami wizualnymi i notatkami.
n the book by Łukasz Ronduda, Art Poland 70s., members of the avant-garde discuss the opening of the Polish avant-garde art movement of the 1970s, which resulted in a never before seen pluralization of attitudes and actions in Polish art.
Particular sections are presented by artists such as Marek Konieczny, Paweł Freisler, Ewa Partum, Zbigniew Warpechowski, Andrzej Partum, Krzysztof Zarębski, Natalia LL, Andrzej Lachowicz, Krzysztof Zarębski, KwieKulik, Zbigniew Dłubak, Jan Świdziński, Krzysztof Wodiczko, Henryk Gajewski, Anastazy Wiśniewski, Zygmunt Piotrowski, Paweł Kwiek, Jan S. Wojciechowski, Grzegorz Kowalski, Elżbieta and Emil Cieślar, Wiktor Gutt, Waldemar Raniszewski, art collectives like the Film Form Workshops (Józef Robakowski, Wojciech Bruszewski, Paweł Kwiek, Ryszard Waśko) and the Motion Academy.
Artists Piotr Uklański conceived the book to debunk the image of this art movement as one filled with cold black and white conceptual monstrosities, exposing it to be a reservoir of refined, revolutionary and humorous intellectual strategies that meld seamlessly with a fascination with beauty, aesthetics, erotica, fetishism, political visualism and fundamental existential questions. The artist’s design defends the visuality of the images presented in the album, in an attempt to give them an opportunity to generate new interpretations irrespective of the book’s text.
Obszerny, bogato ilustrowany katalog jest próbą ukazania niezwykłego zjawiska: równoczesnego rozkwitu sztuki współczesnej w Wielkiej Brytanii i w Polsce na przełomie lat 80./90. XX wieku, utożsamianego z Young British Artists i polską sztuką krytyczną. Ich przedstawiciele w bezpośredni sposób podejmowali podstawowe dla ludzi kwestie życie i śmierć, seks i przemoc, etyka i polityka tym samym wywołując w swoich krajach żywe i ważne dyskusje, również z udziałem mediów, co pozwoliło przekształcić sztukę współczesną w Wielkiej Brytanii i Polsce z dziedziny niszowej, wzbudzającej zainteresowanie tylko wtajemniczonych, w dziedzinę niemal kultury popularnej. Proces ten dokonywał się w czasie gwałtownych przemian ekonomicznych i społecznych w obu krajach: w Wielkiej Brytanii był to Big Bang, wywołany nagłą deregulacją rynków finansowych w 1986 roku, w Polsce zaś burzliwy proces transformacji ustrojowej po upadku komunizmu w 1989.Prezentację najważniejszych dzieł brytyjskiej i polskiej sztuki lat 90. uzupełniają dokonania artystów młodego pokolenia z Wielkiej Brytanii i Polski, którzy pojawili się po światowym kryzysie finansowym lat 2007/2008. W ten sposób postawione zostało pytanie: czy wybitni współcześni artyści nawiązują do spuścizny swoich poprzedników, czy ją odrzucają, a może najzwyczajniej ignorują? I czy tkwimy ciągle w długich latach dziewięćdziesiątych, czy też żyjemy już w nowych, nienazwanych jeszcze czasach?
Praca za/na drobne to bogato ilustrowany album prac Franciszka Orłowskiego. To pierwsza tak obszerna prezentacja twórczości poznańskiego artysty.
Publikacja, wydana przez Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski we współpracy z Galerią Miejską Arsenał w Poznaniu, powstała w ramach programu promocji polskich artystów. Jest próbą spojrzenia na twórczość Orłowskiego z szerszej, międzynarodowej perspektywy. Pomysłodawczynią i redaktorką publikacji jest Magdalena Radomska z Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Przewodnim motywem zarówno publikacji, jak i praktyki artystycznej Orłowskiego, jest pojęcie pracy w najszerszym znaczeniu. Artysta bada miejsce pracy we współczesnym kapitalistycznym społeczeństwie, naznaczonym kryzysem ekonomicznym – podejmuje problematykę prekaryzacji, pracy na czarno, emigracji zarobkowej, biedy i bezdomności. Ze społeczną wrażliwością podchodzi do tematyki klasowości, zadając pytania o własne usytuowanie jako artysty.
A sizable biography of an outstanding Polish composer, organ virtuoso, conductor, teacher and social activist. The book follows him from the day he was born in Polish lands under Prussian rule, through his education in Berlin, experience and prizes gained in Europe and across the world, social and artistic work in Kraków, and until the last years spent in Poznań. The author uncovered new facts from Nowowiejski's life, explaining some misunderstandings and correcting mistakes of past biographers. The story is illustrated with archive photos, documents, manuscripts, posters and press clippings.Obszerna biografia wybitnego polskiego kompozytora, wirtuoza organów, dyrygenta, pedagoga i społecznika. Książka opisuje jego losy od dnia narodzin na terenie zaboru pruskiego, przez studia w Berlinie, zdobywanie doświadczenia i nagród w Europie i na świecie, pracę artystyczną i społeczną w Krakowie, aż po ostatnie lata życia w Poznaniu. Autorka przedstawia też nowe fakty z życia F. Nowowiejskiego, wyjaśnia nieporozumienia i koryguje błędy w dotychczasowej wiedzy o jego życiu. Opowieść ilustrują archiwalne zdjęcia, dokumenty, rękopisy, afisze i wycinki prasowe.
Monografia Między Zachodem a Wschodem. To samo i inne Beaty Szymańskiej dotyka zagadnienia uniwersalnego i towarzyszącego człowiekowi od niepamiętnych czasów – mierzy się bowiem z pytaniami o możliwość zrozumienia innych kultur, o to, co je łączy, a co je dzieli, a także o współistnienie Wschodu i Zachodu. Autorka w sposób erudycyjny i wieloaspektowy odnosi się do literatury i sztuk plastycznych, relacji natura?człowiek (ukazanej tutaj na tle pejzaży ogrodów chińskich i japońskich, a także ogrodu Claude’a Moneta), pojęcia pustki, problemu cierpienia czy znaczenia empatii, które przedstawia w porównawczym ujęciu, sięgając do przykładów pochodzących zarówno z kultury Zachodu, jak i Wschodu.
W ośmiu rozdziałach książki pisarka skupia się na wybranych aspektach kultury, które pozwalają jej wskazać i zanalizować kluczowe kwestie dla spotkania Wschodu z Zachodem, a także podobieństwa i różnice w rozumieniu tych dwóch kultur i systemów myślenia. W swoich rozważaniach autorka przywołuje bogactwo tekstów źródłowych (od haiku do poezji Bolesława Leśmiana) i obrazów (jak choćby słynny cykl Dziesięć obrazów z wołami mistrza Kuoana), zaś swoją analizę uzupełnia niezbędnymi odwołaniami do tradycji filozoficznych Wschodu i Zachodu oraz do literatury przedmiotu (obszerna bibliografia, zawarta na końcu tomu, niewątpliwie może służyć jako przewodnik dla wnikliwego czytelnika, który – zachęcony lekturą – zechce zgłębić bardziej szczegółowo omawiane w monografii zagadnienia).
Eseistyczna konwencja tomu i nowatorskie – syntetyzujące, lecz jednocześnie dotykające konkretu – ujęcie tematu, a także jednoczesna ponadczasowość i aktualność omawianych treści, sprawiają, że książka stanowi istotny wkład w dyskusję dotyczącą relacji między Wschodem i Zachodem, szczególnie między kulturą Japonii i Chin a europejskim światopoglądem. To wyjątkowe spojrzenie na sztukę, literaturę i filozofię wywodzące się z tradycji kulturowych Wschodu i Zachodu pozwali czytelnikowi lepiej zrozumieć świat, który – niczym ogród – go otacza.
„Sztuka stanowi swego rodzaju przekaz tego, co wymyka się filozofii. Rzeczą artysty jest oglądanie świata i postrzeganie go, mówiąc słowami zen, „takim, jaki on jest”, w jego zmienności i nietrwałości, a wytworem dzieła sztuki jest szczególnego rodzaju notatka, uchwycenie momentu, sprawozdanie z metaforycznie i dosłownie rozumianej podróży. Tak właśnie człowiek może doświadczać świata, tak kształtuje się jego relacja z przyrodą. Życie jest podróżą przez otaczającą nas rzeczywistość”.
[Fragment z rozdziału 1]
„Pisać o kulturze japońskiej (podobnie jak o każdej kulturze) w sposób ogólny, a zarazem skrótowy, jest rzeczą niemożliwą. Można jednak, jak sądzę, skupić się na wybranych problemach, na tyle ogólnych, aby poprzez ich analizę dało się wskazać na pewne kluczowe dla tej problematyki kwestie. Taką kwestią najbardziej ogólną jest ustalanie, co rozumie się przez kulturę danego kraju. Jak wiadomo, dysponujemy niezmierną ilością definicji kultury (rokrocznie ta liczba się zwiększa). Trudno byłoby więc tutaj przyjąć jakąś jedną, określoną definicję”.
[Fragment z rozdziału 8]
Beata Szymańska ? profesor filozofii i poetka. Jej działalność dydaktyczna i naukowa była realizowana na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się przede wszystkim na filozofii kultury i filozofii Wschodu. Opublikowała siedem książek o charakterze naukowym, monografie poświęcone problematyce filozoficznej i pięć książek popularnonaukowych, zredagowała też podręcznik. Drugim obszarem jej zainteresowań jest poezja. Opublikowała osiem tomików poetyckich i tom opowiadań. Jest członkiem m.in. Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i PEN Clubu.
W Siatkach, czyli zasadach kompozycji typograficznej Kimberly Elam z przenikliwością analizuje najpowszechniejszy, a zarazem najbardziej wyrafinowany i rzadko właściwie rozumiany system organizacji wizualnej: siatki modułowe.
Siatki… rozwiewają nieporozumienia narosłe wokół projektowania za pomocą siatek modułowych. Publikacja ta z pewnością na stałe zagości w programach kursów poświęconych typografii.
—Be a Design Group
Młodym projektantom i studentom siatki modułowe wydają się skomplikowane, statyczne i sztywne. W Siatkach… Elam rzuca wyzwanie tym stereotypom, pokazując, w jaki sposób korzystać z tego systemu w praktyce.
—Speak Up
Kimberly Elam wykłada na Wydziale Projektowania Graficznego w Ringling College of Art and Design w Sarasocie na Florydzie. Jej książki są powszechnie używane w dydaktyce uniwersyteckiej, a także przez projektantów.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
