W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Krytyka jako interwencja. Sztuka, pamięć, afekt to wybór tekstów Ernsta van Alphena przygotowany z myślą o polskich czytelniczkach i czytelnikach. Autor pokazuje w nich, jak sztuka i literatura zmieniają nasze myślenie o świecie i sposobach jego doświadczania. W tym ujęciu obie dziedziny tworzą swoiste laboratorium, w którym rozmaite sposoby myślenia i postrzegania przekształcają się pod naporem wyobraźni, ujawniając szczególnie bolesne i niepokojące obszary kultury. Van Alphena interesują praktyki kulturowe będące formami interwencji nie tyle w aktywistycznym sensie tego słowa (choć i aktywizm wchodzi w grę w niektórych analizowanych tu przypadkach), ile w takim rozumieniu tej kategorii, które widzi w niej siłę przekształcania życia intelektualnego, społecznego i politycznego. Holenderski badacz otwarcie przyznaje, że dzięki interwencjom, jakie liczni polscy twórcy XX i XXI wieku podejmowali w obrębie kulturowej i politycznej historii Europy, udało mu się rozwinąć i pogłębić własną praktykę krytyczną.
Ernst van Alphen – badacz relacji między modernistyczną i postmodernistyczną literaturą a sztukami wizualnymi, awangardą, pamięcią i traumą Zagłady. Pracował w Muzeum Boijmans Van Beuningen w Rotterdamie oraz na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Opublikował m.in.: Caught by History. Holocaust Effects in Contemporary Art, Literature and Theory (Stanford University Press, 1997), Art in Mind: The Contribution of Contemporary Images to Thought (University of Chicago Press, 2005), Staging the Archive. Art and Photography in Times of New Media (University of Chicago Press, 2014) oraz Failed Images: Photography and Its Counter-Practices (Valiz, 2018).
Na wystawie w 1874 roku Claude Monet pokazał w atmosferze skandalu Impresję, wschód słońca obraz, który otworzył drogę do największej rewolucji w sztuce XIX wieku. Miejsce skostniałego stylu akademickiego zajął impresjonizm, który rozpoczął triumfalny marsz ku sztuce awangardowej. Album prezentuje kamienie węgielne współczesnego malarstwa. Możemy w nim podziwiać dzieła największych artystów tego okresu, takich jak: Czanne, Degas, Renoir, Manet, Pissarro, Sisley, Van Gogh, które osiągają dziś niebotyczne ceny.
Zdefiniowany w latach 90. XIX wieku zakopiański styl opierał się na elementach kultury góralskiej, uznawanej przez Witkiewicza za rdzennie polską. Autorka prezentuje bogactwo stylu obejmującego nie tylko budowę domów czy kościołów, ale też ich wnętrza i wyposażenie: meble, sprzęty gospodarcze, ubiory, wyroby z ceramiki, instrumenty muzyczne i pamiątki. Elementy kultury górali odnajdujemy także w twórczości kompozytorów i pisarzy. W szerszym pojęciu styl zakopiański obejmuje wszystkie przejawy przenikania ludowej sztuki Podhala do kultury narodowej.
Uważa się go za jednego z największych malarzy wszech czasów i najbardziej wszechstronnie utalentowaną osobę w historii. Był architektem, filozofem, muzykiem, pisarzem, odkrywcą, matematykiem, mechanikiem, anatomem, wynalazcą, geologiem, rzeźbiarzem i malarzem. Mona Lisa, Ostatnia wieczerza i Człowiek witruwiański to najbardziej znane dzieła na świecie. Jego Dama z gronostajem jest jedyną pracą artysty, jaka znajduje się w polskich zbiorach.
ASA NISI MASA magia 8 Felliniego.Analiza arcydzieła filmowego Federica Felliniego dotycząca jego fascynacji Jungiem, magią, telepatią oraz symboliką wody, ogniska domowego i tańca. Z unikatowymi fotosami z planu zdjęciowego.
Radio Wolna Europa zostało stworzone z myślą o przeciwdziałaniu propagandzie władz komunistycznych za żelazną kurtyną. Mimo politycznych celów, jakie stawiała sobie Radiostacja, dyrektor Rozgłośni Polskiej RWE, Jan Nowak-Jeziorański, doskonale rozumiał, że program musi łączyć politykę z edukacją, a także być dla słuchaczy w Polsce oknem na świat zachodniej kultury, nie wykluczając masowej. Taką właśnie rolę spełniały audycje o charakterze historycznym i kulturalnym: stanowiły przeciwwagę dla zniekształcanej przez władze komunistyczne interpretacji historii Polski oraz dostarczały informacji o najważniejszych wydarzeniach i osiągnięciach z dziedziny literatury, sztuki i muzyki. To właśnie dzięki RWE polska młodzież po raz pierwszy miała okazję posłuchać piosenek zespołu The Beatles.
Czwarty tom Dokumentów do dziejów Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa stanowi przegląd najważniejszych audycji historycznych i kulturalnych nadawanych na falach Radiostacji. Czytelnik znajdzie tu też obszerny wstęp Rafała Habielskiego, który wyjaśnia doniosłą rolę, jaką spełniały te programy.
„Próba przedstawienia procentowego udziału audycji historycznych w ogólnym czasie emisji nie jest zadaniem łatwym (…). Wypada zadowolić się wobec tego pewnością, że spełniały one w programie Rozgłośni doniosłą rolę. Dowodzą tego poruszane zagadnienia, ze względu na cenzurę zwykle nieobecne w obiegu krajowym, a także ranga autorów audycji, publicystów, naukowców i świadków historii”.
Ze „Wstępu” Rafała Habielskiego
Krótka historia fotografii to nowe, całkowicie innowacyjne wprowadzenie do tematu fotografii i sztuk pięknych. Skonstruowana w prosty sposób i bogato ilustrowana książka omawia 50 najważniejszych fotografii od pierwszych eksperymentów z początku XIX wieku po współczesną fotografię cyfrową. Zwarta w treści książka wyjaśnia jak, dlaczego i kiedy konkretne fotografie zmieniły oblicze świata. Zawiera wiele kultowych fotografii i ujawnia tajniki różnych technik, dzięki którym mogły one powstać. Objaśniając techniczny żargon pozwala czytelnikowi lepiej zrozumieć fotografię od momentu jej powstania. Ian Haydn Smith jest wydawcą magazynów Curzon oraz BFI Filmmakers. Ma w swoim dorobku dużo publikacji na temat filmu i fotografii.
Matejko był artystą i historiozofem, badaczem przyczyn upadku Polski. Zaskakiwał kolorystyką obrazów, oburzał wprowadzaniem na płótna postaci niewymienianych wcześniej przez kroniki.
Marek Sołtysik, autor wielu historycznych gawęd, m.in. Klanu Kossaków, w Klanie Matejków przywołał słowa wielkiego malarza Jerzego Nowosielskiego: „Pamiętajmy, że Hołd pruski i Bitwa pod Grunwaldem to są ewenementy w europejskim malarstwie historycznym ? to najlepsze dzieła, jakie w tym gatunku powstały. A czy na co dzień myślimy o Matejkowskiej polichromii kościoła Mariackiego w Krakowie? On [...] dał genialną koncepcję polichromii kościoła gotyckiego. Jeśli chodzi o sposób zdobienia kościoła w Europie XIX wieku, to Matejko stworzył największe dzieło”.
Europejski dramat i teatr przeżywały pod koniec XIX i na początku XX wieku okres burzliwych przemian, reagując na impulsy życia społecznego i propozycje reformatorów sceny. Krystalizowały się wtedy nowe formy dramatyczne i projekty teatralne, które w myśl ich twórców miały się wyzwolić spod wpływów przestarzałych konwencji i stać się wyrazem artyzmu i prawdy. W Polsce zjawisko to również się przejawiało. Rodzima dramaturgia i teatr rozwijały się w sieci różnorodnych uwarunkowań, oscylując między biegunami konwencji i innowacji. Ideowe i artystyczne inspiracje czerpano z zewnątrz, przy czym nierzadko łączono je z propozycjami własnymi. W prezentowanej książce Czytelnik znajdzie kilka szczegółowych przybliżeń polskiego dramatu i teatru, a także krytyki teatralnej. Omówiono tutaj zarówno literackie walory, jak i sceniczne realizacje kilku głośnych w swym czasie utworów, które reprezentatywnie odwzorowywały meandry rozwoju rodzimej dramaturgii i teatru. Bohaterami książki są dzieła m.in. Stefana Żeromskiego, Wincentego Rapackiego, Zygmunta Kaweckiego oraz największego spośród polskich artystów teatru - Stanisława Wyspiańskiego.
Historia budynków przy ul. Gołębiej 14-20, stanowiących dziś główną siedzibę Wydziału Polonistyki UJ, jest fascynująca od samego początku i znakomicie obrazuje, niczym w pigułce, dzieje Krakowa. Teren, należący wcześniej w fazie lokacyjnej do gminy żydowskiej, zaczął zmieniać swą przynależność wraz z działalnością Akademii Krakowskiej. Przy bezimiennej ulicy, następnie zwanej Garncarską, zmienionej później na Gołębią znalazły pomieszczenie dwie bursy: Sysyniusza i Starnigielska, znakomite drukarnie Hieronima Wietora i Jana Januszowskiego, domy czynszowe, w których mieszkali różni skromni i bardziej znaczący lokatorzy (jak choćby Tadeusz Ajdukiewicz), czasowo mieścił się Konsulat Czechosłowacji, a przez dłuższy czas Instytut Techniczny. Wreszcie po I wojnie światowej gmachy sukcesywnie zaczęli przejmować filologowie z Uniwersytetu. W dwudziestoleciu międzywojennym pomieszczenie znalazło tutaj Studium Słowiańskie, a po II wojnie polonistyka i częściowo inne filologie.
Pierwsza autobiografia legendy polskiego rapu Cała rodzina mocno wierzyła, że zostanę skrzypkiem. Został ikoną polskiego rapu, a rymowane opowieści do zapętlonych bitów uczynił sposobem na życie. Od początku lat dziewięćdziesiątych konsekwentnie utrzymuje, że nie wyobraża sobie, by mógł robić coś innego. O.S.T.R., czyli Adam Ostrowski – „Rocznik osiemdziesiąty, bez Insta, Facebooka, smartfona” nadal „robi to z serca”. Liczba zagranych koncertów i sprzedanych płyt są tego niezbitym dowodem. Ale Ostry umie bawić się słowem nie tylko przed mikrofonem. Brzydki, zły i szczery zaczyna się w mieszkaniu na trzecim piętrze bałuckiego wieżowca, w którym powstały pierwsze hip-hopowe kawałki. To napisana przejrzystym językiem opowieść o bohaterach z dzieciństwa, przyjaźniach, rodzinie, dniach spędzanych na boisku do kosza, kłopotach w szkole, muzycznych idolach i długich rozmowach o życiu. Jednak przede wszystkim to historia wielkiego idealisty, niezwykle zdeterminowanego i wytrwałego człowieka, który miał cel i konsekwentnie dążył do jego realizacji. Rapera, dla którego muzyka i trwające okrągły rok trasy koncertowe były całym światem. Aż do dramatycznego koncertu w Bielsku-Białej, kiedy ten świat się zatrzymał. Na szczęście zaczęło się „Życie po śmierci”. Książkę czyta Autor.
Praca zbiorowa pod redakcją Anny Parzymies
Zbiór artykułów z dziedziny językoznawstwa, historii i sztuki uczonych z najważniejszych ośrodków orientalistycznych Europy i Stanów Zjednoczonych. Artykuły napisane są w językach: angielskim, rosyjskim, włoskim, niemieckim i
francuskim. Książkę opublikowano dla uczczenia wieloletniej działalności naukowej i dydaktycznej profesora Tadeusza Majdy, turkologa z Uniwersytetu Warszawskiego.
Professor Tadeusz Majda is a scholar with diverse academic interests, covering such areas as the languages, literature and culture of the Turkish peoples, the Near East and Islam. Professor Majda is a distinguished representative of Polish Turcology, who continues the work of his eminent predescessors Professor Ananiasz Zjączkowski and Professor Jan Reychman. To celebrate many years of his work as an academic and a tutor, his friends and colleagues from the largest centres of Oriental Studies in Europe and United States have prepared this collection of valuable contributions.
Książka jest pierwszym monograficznym opracowanie barbakanów w Polsce. Autor zebrał dziesięć budowli obronnych tego typu istniejących w obrębie murów miejskich (zachowanych bądź nie), a także zamków (Bolczów, Siewierz, Tenczyn). W monografii znalazło się także miejsce dla angułu we Fromborku oraz rawelinu na Jasnej Górze w Częstochowie. Bogaty materiał zdjęciowy uzupełniają grafiki i zdjęcia archiwalne.
Felietony teatralne 2008-2017
Konserwatysta to człowiek, który sprzeciwia się zmianom – tak długo, aż staną się nieuniknione. Nie wymyśliłem tego zdania. Nie mogę sobie przypomnieć, gdzie je słyszałem, ani wyśledzić źródła. Aliści podpisuję się pod nim chętnie; wyraża to, co mi jest bliskie.
Cenię to, co i dla konserwatystów jest ważne. Ciągłość myślenia o kulturze – i nie tylko o niej. Uwzględnianie w myślowej robocie tego, co ktoś już wykombinował, niezakładanie, że każde własne myślątko ma wymiar odkrycia. Niechęć do uproszczeń, do zerojedynkowych wizji świata, do sloganów i manipulacji. Sympatię do stwierdzenia To nie jest takie proste. Cenię tradycję – intelektualną, estetyczną, etyczną – choć pilnuję się, by jej nie absolutyzować. Zwłaszcza wtedy, gdy ma tendencję (a ma często) do przekształcania się w rutynę, w lenistwo poznawcze, w bezmyślne tak było zawsze, więc tak jest normalnie. Nie nudzę się z założenia czymś, co wydaje się staroświeckie; nudzę się czymś staroświeckim,jeśli rzeczywiście jest nudne. A bywa, i nierzadko. O wiele bardziej alergicznie reaguję jednak na ekstatyczne (i nieuleczalne mimo tylu pouczających nieszczęść) ubóstwienie postępu. Owego przodem do przodu (a tył też do przodu), jak mawiał lokaj i zamordysta Edek u Mrożka. Na kult nowinek, których wartością ma być samo to, że są nowe, a nie to, czy cokolwiek ważą w konfrontacji ze starym. Sam fakt konfrontacji ma im gwarantować fory. Jeżę się na wszystkie te mody artystyczne i intelektualne, stadne zachowania, które sprawiają, że w kulturze coś się gremialnie nosi, coś się ceni, coś jest obowiązkowo ważne. Na nowoczesny żargon, który łączy akolitów w koła wtajemniczonych pełnych wyższości nad resztą zjadaczy kultury. Na łatwość ogłaszania radykalnych przełomów, otwierających się epok i modernizacyjnych przepracowań, które heroldowie postępu skłonni byliby wpoić zacofanym współziomkom w drodze edukacji surowej i bezwzględnej.Dla dobra edukowanych, rzecz jasna.A nasz teatr cielęcym zachwytem nad każdą radykalną nowością i łatwością stemplowania wszelkiej tradycji pieczątką „ramotka” grzeszy namiętnie i powszechnie. Pewnie grzeszył zawsze, dziś nastąpiło jednak w tym względzie potężne wzmożenie. Co więc ma w świecie sceny konserwatysta do roboty? Ano to, co w zdaniu na początku. Może oprotestowywać zmiany, może też oceniać, które są rzeczywiście nieuniknione – bo odbiór kultury się zmienia, choć niekoniecznie w doktrynerską, postępową stronę. Może patrzeć, jak to, co wymyślili młodzi, gra z tym, co było dawniej, dostrzegać nieoczekiwane indukcje i filiacje. Tudzież może samego siebie do niektórych zmian przekonywać, swój tradycjonalistyczny łeb na nie otwierać. Piszę o teatrze od czterdziestu lat, obserwuję go jeszcze dłużej.
Powiedziałem sobie kiedyś, że gdy się przyłapię na tym, iż wspomnienia z przeszłości będą mi przysłaniały i dezawuowały każdy dzisiejszy artystyczny twór – poszukam sobie innego zajęcia. Jeszcze do tego nie doszło. Pisywałem recenzje w wielu czasopismach – w „Teatrze”, w „Twórczości”,
w „Polityce” (najdłużej, 16 lat), w „Przekroju”, w „Zwierciadle”; „Dialogu”, w którym pracuję od 1984 roku nie liczę, bo recenzji sensu stricte pismo nie zamieszcza. W 2008 roku Mieczysław Orski namówił mnie na pisanie do wrocławskiej „Odry”. Pomyślałem sobie wtedy, że, mając trochę więcej miejsca, niż go zwykle daje dziś prasa, spróbuję komentować życie sceniczne, podkładając pod opisy współczesnych dzieł swoją pamięć, swoje doświadczenie, swoją edukację z lat siedemdziesiątych, czasu bardzo specyficznego w polskim teatrze i bardzo odmiennego od zdarzeń dzisiejszych.
Jacek Sieradzki
"Ech muzyka, muzyka"
O, dajcie mi te małe skrzypce
Może na skrzypcach wygram
Wiatr i pochyłą ulicę
I noc, co taka niezwykła
Ech, muzyka, muzyka, muzyka
Spod smyka zielony kurz
Lecą gwiazdy zielone spod smyka
Damy karo, bukiety róż.
(…)
Konstanty Ildefons Gałczyński
Jadwiga Mackiewicz – małym melomanom znana jako Ciocia Jadzia – od 1960 roku prowadzi w Filharmonii Narodowej koncerty dla dzieci.
Uczy słuchania muzyki. Chcąc „ocalić od zapomnienia” Jej umiejętność i wiedzę, oddajemy w Państwa ręce tę płytę…
Głos ma laureatka Orderu Uśmiechu – nagrody przyznawanej przez dzieci.
O popisach instrumentów
01 S. Moniuszko-W.Popp – Prząśniczka (parafraza)
Barbara Świątek – flet, Janina Baster – fortepian 2:09
02 A. Marcello – Koncert c-moll na obój i orkiestrę smyczkową (Allegro)
Janusz Banaszek – obój, zespół kameralistów Filharmonii
Narodowej, dyr. Karol Teutsch 4:26
03 x x x - Polka Dziadek 1:56
04 C. Saint-Saëns – „Łabędź” z cyklu „Karnawał zwierząt” 3:20
Wojciech Orawiec – fagot, Maria Orawiec-Dudek – fortepian
05 C. Saint-Saëns – „Słoń” z cyklu „Karnawał zwierząt”
Zdzisław Piernik – tuba, Lech Leśniak – fortepian 2:01
06 G. Fuhlisch – „Śmiejący się puzon”
Jerzy Górzyński – puzon, Witalis Raczkiewicz – fortepian 3:04
07 W. A. Mozart – Koncert na róg nr 3 Es-dur KV 447 (Allegro) Radek Baborák – róg, Orquesta Sinfónica de RTVE,
dyr. Jean-Jacques Kantorow 3:28
08 P. Czajkowski – Taniec neapolitański z „Jeziora łabędziego” Marcin Hiolski – trąbka, Elżbieta Ziomek – fortepian 2:30
09 G. Bacewicz – Kaprys polski 2:32
Konstanty Andrzej Kulka – skrzypce
10 J. S. Bach – Polonez
Stefan Kamasa - altówka, Krystyna Borucińska – fortepian 1:40
11 R. Schumann – Marzenie 3:16
Roman Jabłoński – wiolonczela, Krystyna Borucińska – fortepian
12 S. Kusewicki – Valse miniature op. 1, nr 2 2:30
Matthew McDonald – kontrabas, Tomoko Takahashi – fortepian
13 H. Kling – Słoń i mucha, op. 520 5:11
Peter Verhoyen – flet, Bernd Van Echelpoel – tuba,
Stefan De Schepper - fortepian
"Zestaw ćwiczeń, kanonów oraz krótkich utworów zawartych w niniejszej książce powstawał z myślą o rozwijaniu kompetencji rytmicznych młodzieżowego zespołu chóralnego, ale można stosować go bez obaw także w innych grupach wiekowych. Odwołuje się w dużej mierze do naturalnych skłonności młodego chórzysty do muzycznej zabawy, spontanicznego reagowania na bodźce dźwiękowe, a także do samolubnego czerpania przyjemności z procesu wytwarzania rytmicznego hałasu. Wykorzystano tu zasoby niskobudżetowej kreacji dźwiękowej, będące w zasięgu każdego adepta chóralistyki: począwszy od dźwięków wokalnych, możliwych do uzyskania za pomocą własnego narządu gębowego, po klaskanie, tupanie czy pstrykanie palcami.
Celem prezentowanych zadań rytmicznych i melorytmicznych jest koordynacja ruchowa ciała w czynnościach wokalnych, a w szczególności praca nad zespołowym synchronizowaniem pulsu muzycznego z artykulacją głosek frazy tekstowej. Przedstawione zostaną także kreatywne sposoby użycia do celów muzycznych swoistych cech fonetyki języka polskiego oraz zagadnienia rytmiczne podejmowane w edukacji muzycznej mniej chętnie: synkopy, polirytmia, polimetria i metrum nieregularne. Ćwiczenia w znacznym stopniu nawiązują do stylistyki muzyki popularnej, która stanowi naturalne środowisko powstawania wyrazistych zjawisk rytmicznych (szczęśliwie jest to również naturalny ekosystem młodzieży). Są one stopniowane pod względem poziomu trudności i opatrzone stosownym komentarzem metodycznym, objaśniającym ich cel oraz sposób wykonania, a także podpowiadającym możliwe rozwiązania ewentualnych problemów wykonawczych. Szczegółowe komentarze są również pewną wykładnią mojej metody pracy z chórem, wskazującą istotne zagadnienia i efektywne
sposoby osiągania celów".
Od Autora
Przy wybranych przykładach muzycznych znajdują się symbole odsyłające do do nagrań audio lub audio-wideo dostępnych na kanale PWM.
Reedycja dziesiątej i rewelacyjnie przyjętej płyty Eleni, jednej z najjaśniejszych gwiazd estrady końcówki lat siedemdziesiątych i całych lat osiemdziesiątych dwudziestego wieku, której popularność od tamtego czasu nie maleje. Pierwsze wydanie tego albumu pojawiło się na rynku w 1986 roku i znalazły się na nim takie evergreeny z repertuaru artystki jak „Na wielką miłość”, „Miły, już jesień”, „Dla Ciebie jestem ja” oraz „Pożar w godzinie serc”. Album dostępny jest również na płycie winylowej.
tracklista:
1. Na wielką miłość
2. Dla Ciebie jestem ja
3. Zanim czas zmieni nas
4. Za dziesięć lat
5. A nam do siebie za daleko
6. Nie wszystko z latem kończy się
7. Nasz najpiękniejszy dzień
8. Pożar w godzinie serc
9. Jeśli tutaj przyjdziesz
10. Spójrz z dwóch stron
11. Miły jesień już
12. Przeczuwanie
Reedycja szóstego albumu studyjnego zespołu Perfect. Na jej potrzeby wszystkie utwory z płyty przeszły dokładny remastering. Oryginalnie płyta ukazała się w 2004 roku i towarzyszyła jej nietypowa forma wydania. Początkowo, jako pierwszy album muzyczny w Polsce, była dostępna jedynie w postaci plików mp3, dopiero później trafiła na CD oraz winyl. Producentem wszystkich utworów ze „Schodów” jest Dariusz Kozakiewicz, zaś autorem wszystkich tekstów – Bogdan Olewicz.
tracklista:
1. Perfect Show & Hip Top Band part I
2. Taki jestem
3. EM
4. Kainowe pokolenie
5. Wieczny dylemat
6. Jesteś jak wirus
7. Strzelec wyborowy
8. Schody
9. Urodziłem się nie do pary
10. Perfect Show & Hip Top Band part II
Druga część cyklu „Miniatury” rozpoczętego przez znanego kompozytora i producenta Tomka Luberta, który tutaj, dla niepoznaki, ukrywa się pod pseudonimem Qndel. Na jego płycie
skierowanej do najmłodszych odbiorców znalazło się dziesięć utworów. Każdy zaprasza do zabawy i słuchania muzyki w rodzinnym gronie. Skomponowana przez Luberta muzyka może być wykorzystywana w trakcie przedszkolnych gier, a także jako tło do przedstawień i teatrzyków. „Miniatury” pobudzają muzyczną wyobraźnię dzieci, uwrażliwiają na piękno i idealnie odprężają. Są również doskonałym wstępem do odkrywania bogatego i wspaniałego świata muzyki klasycznej. Płyta dla dzieci małych i dużych.
tracklista:
1. Zabawa
2. Miłość
3. Rodzina
4. Zabawa w chowanego
5. Smutek
6. Radość
7. Wiosna
8. Bajka
9. Dziecko
10. Kocham muzykę
Długo wyczekiwana reedycja debiutanckiej i zdecydowanie kultowej płyty Roberta Chojnackiego. Album ukazał się w 1995 by jeszcze w tym samym roku osiągnąć ogromny sukces. To tutaj po raz pierwszy pojawiły się jedne z największych polskich przebojów muzyki pop, czyli „Budzikom śmierć”, „Prawie do nieba” oraz „Niecierpliwi”, w których wokalnie Chojnackiego wspierał Andrzej Piaseczny. Po ponad dwudziestu latach od premiery „Sax & Sex” nadal brzmi świeżo i porywa swoją przebojowością. Absolutny klasyk, który od kwietnia 2019 roku dostępny jest również na płycie winylowej.
tracklista:
1. Budzikom śmierć
2. Prawie do nieba
3. Niecierpliwi
4. Mój dobry duch
5. Sax & Sex
6. Kosmiczny dreszcz
7. Wielka strata
8. Ciągle czekam
9. Feel Like Makin’ Love
10. Niecierpliwi
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
