Sekrety technik komunikacji ludzi sukcesu TYLKO JEDNA BARIERA STOI MIĘDZY TOBĄ, A SUKCESEM. Nie jest nią doświadczenie. Nie jest nią talent. Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, dlaczego inni ludzie szybko robią karierę, podczas gdy twoja utknęła w martwym punkcie? Dlaczego nikt nie zachwyca się twoimi wspaniałymi pomysłami? Czy nie wygląda na to, że nikt nie słucha tego, co masz do powiedzenia? Być może nie, gdyż, mimo że się komunikujesz, nie potrafisz się porozumieć. John C. Maxwell, światowej sławy ekspert zarządzania twierdzi, że jeśli chcesz odnieść sukces, musisz nauczyć się porozumiewać z ludźmi. Chociaż może się wydawać, że niektórzy rodzą się z tą umiejętnością, prawda jest taka, że każdy może nauczyć się, jak przekształcić kontakt w  porozumienie. W książce Wszyscy się komunikują, niewielu potrafi się porozumieć Maxwell przedstawia pięć zasad i pięć porad praktycznych które pozwolą ci na efektywne porozumiewanie się z indywidualnymi osobami, z grupą i z publicznością. Można do nich zaliczyć: •    Znajdowanie wspólnej płaszczyzny; •    Upraszczanie przekazu; •    Wzbudzanie zainteresowania; •    Inspirowanie; •    Bycie sobą w relacjach z innymi ludźmi. Gdy je opanujesz, relacje z całym otoczeniem – z szefem, z dziećmi, ze współpracownikami, czy z sąsiadami - osiągną zupełnie nową jakość. Umiejętność porozumiewania się jest podstawą wykorzystania całego potencjału, jaki masz do dyspozycji. Nie ma w tym żadnej tajemnicy! Porozumiewanie się jest umiejętnością, której możesz się nauczyć i którą możesz stosować we wszystkich sytuacjach – osobistych, zawodowych, rodzinnych. Nie zwlekaj, zacznij już teraz! John C. Maxwell jest znanym na świecie ekspertem ds. przywództwa, mówcą i autorem książek, które sprzedały się w ponad 18 milionach egzemplarzy. Dr Maxwell jest założycielem EQUIP, organizacji non profit, która przeszkoliła ponad 5 milionów liderów w 126 krajach na całym świecie. Każdego roku prowadzi seminaria dla tak różnych organizacji, jak firmy z listy Fortune 500, National Football League, United States Military Academy w West Point, a także dla przywódców rządowych. Jego książki regularnie trafiają na listy bestsellerów „New York Timesa”, Wall Street Journal” i „Business Week”. Każda z trzech jego książek – The Irrefutable Laws of Leadership, Developing the Leader within You i  The 21 Indispensable Qualities of a Leader – osiągnęła wynik ponad miliona sprzedanych egzemplarzy. Z prowadzonym przez niego blogiem można zapoznać się na stronie JohnMaxwellOnLeadership.com.

Dominika Łęcka podejmuje się interesującej i nowej problematyki w rozważaniach pedagogicznych i socjologicznych. Na potrzeby teorii konstruuje model postawy części współczesnej młodzieży (nazwanej przez autorkę 3x), która opiera się na trzech zasadach: nie piję, nie palę, nie zażywam narkotyków. Autorka dokonuje wyraźnego rozróżnienia postawy 3x od zjawiska abstynencji. Książka jest tym samym bardzo dobrym uporządkowaniem terminologii i podejść wobec abstynencji jako faktu społecznego i przejawu oddziaływania warunków zewnętrznych na określone wybory i decyzje. Celem książki jest przedstawienie świata indywidualnych przeżyć młodzieży z postawą 3X i jej relacji z otoczeniem społecznym opartych na konfrontacji, kompromisie i konsensusie. Przyjrzymy się także samemu otoczeniu tej postawy i zjawiskom, które uaktywniają się w różnych relacjach. Jak młodzież postrzega abstynencję? Jaki ma stosunek do osób posiadających taki styl życia? Czy zawsze jest to niechęć? W jaki sposób przeżywają spotkanie z abstynentem? W jaki sposób naciskają na zmianę postawy i jak osoba z postawą 3X próbuje się temu sprzeciwić? Na czym polega rola dublera w opisywanym świecie? Odpowiedzi na te pytania i inne problemy czytelnik znajdzie w prezentowanej książce. Książka ?Postawa 3X wśród młodzieży ? coś więcej niż abstynencja. Studium psychokulturowe? jest wynikiem obserwacji zachowań abstynenckich wśród młodzieży. Nie chodzi jednak o abstynencję wynikającą z wcześniejszych doświadczeń z używkami, terapii uzależnień, wartości religijnych, czy przynależności do Związku Harcerstwa Polskiego ale abstynencji rozumianej jako dobrowolny wybór, wartość, styl życia młodego człowieka poszukującego swojej tożsamości ? nazwanej właśnie postawą 3X. Zjawisko to będące wynikiem buntu i kryzysu tożsamości jest zjawiskiem naturalnym, angażującym jednak wartość która, jak się okazuje, nie jest akceptowana przez otoczenie rówieśników, ale też samych dorosłych. Jako niezrozumiałe ?umartwianie się? , czy dobrowolna rezygnacja z przyjemności w wymiarze jednostkowym, jest postrzegana, przede wszystkim, jako sprzeciw wobec wartości kulturowych i norm panujących w tych środowiskach. Wynikiem takiego nastawienia są liczne konfrontacje, którym osoba z opisywaną postawą stara się sprzeciwić. Pomimo istnienia cichych zwolenników jej sposobu życia, którzy z różnych powodów nie uzewnętrzniają swojej akceptacji, zmuszona jest do angażowania licznych zasobów indywidualnych, aby znaleźć swoje miejsce w otaczającym świecie. W dobie prowadzenia licznych oddziaływań profilaktycznych w środowisku młodzieży, wyników badań wskazujących na coraz młodszy wiek inicjacji alkoholowej i narkotykowej oraz zwiększającej się liczbie osób szukających pomocy w związku z rozwojem uzależnienia, warto przyjrzeć się odmiennemu obrazowi nastolatka, który na co dzień nie jest widoczny na tle sprawiających kłopoty rówieśników. Książka skierowana jest do specjalistów ? teoretyków zajmujących się problematyką młodzieży, zwłaszcza jej zachowań zdrowotnych. Znajdzie zastosowanie także wśród osób w praktyce realizujących idee profilaktyki, pracujących z młodzieżą oraz wśród adeptów, którzy w przyszłości chcieliby poświecić swoją pracę zawodową tej właśnie grupie.

Książka Geoffreya Inghama jest dobrym wprowadzeniem w najważniejsze zagadnienia kapitalizmu. Rozpoczyna się od analizy klasycznych teorii kapitalizmu, które można znaleźć w pracach Adama Smitha, Karola Marksa, Maxa Webera, Josepha Schumpetera i Johna Maynarda Keynesa. Każdy z nich kładł nacisk na inne charakterystyczne elementy kapitalizmu ? Smith na ?niewidzialną rękę rynku?, Marks na wyzysk robotników, Weber na fundament racjonalności ekonomicznej, a Schumpeter i Keynes na niestabilność, która wynika z zasadniczo monetarnego i finansowego charakteru kapitalizmu. Czerpiąc z tych klasycznych prac, Ingham proponuje zwięzłą analizę podstawowych instytucji kapitalizmu i łączących je zależności. W poszczególnych rozdziałach omawiane są zagadnienia wymiany rynkowej, systemu monetarnego, przedsiębiorstw, rynków kapitałowych i finansowych oraz roli państwa. Wszystkie opierają się na współczesnych materiałach dotyczących najnowszej historii systemu kapitalistycznego, w tym ogromnej inflacji w latach 70. XX wieku i ostrej reakcji neoliberałów, bańki internetowej z końca lat 90. XX wieku, upadku Enronu i innych amerykańskich korporacji oraz rozwoju finansowania przez kapitał prywatny (private equity). Autor zwraca uwagę na związek, jaki zachodzi między globalizacją gospodarczą, nierównością oraz wrażliwością systemów monetarnych i finansowych. Rezultatem jego pracy jest zwięzłe, celne i aktualne podsumowanie najpotężniejszego na świecie systemu gospodarczego, które przyda się studentom i innym zainteresowanym czytelnikom jako bezcenna pomoc we własnych poszukiwaniach. Geoffrey Ingham wykłada ekonomię polityczną i socjologię na University of Cambridge (Wielka Brytania).

To książka, która wzbudziła głośną dyskusję, zanim jeszcze ukazała się na rynku, po tym, jak Wydawnictwo Znak zrezygnowało z jej wydania. Pokazuje udane i nieudane werbunki SB w środowisku ?Tygodnika Powszechnego? i w samej redakcji. Autor Roman Graczyk dokonał rzetelnej analizy materiałów archiwalnych. W tej książce nie ma uproszczonych interpretacji.

Wbrew oczywistemu, szkolnemu podziałowi na fikcję i nie-fikcję, obszary dziennikarstwa i literatury przenikają się na różne sposoby. To, co zdaje się wykazywać cechy wspólne obu obszarom, bywa określane jako gatunki pograniczne. Taka nazwa może być wprawdzie przydatna do sporządzenia tymczasowej klasyfikacji, lecz przecież nie stanowi rozwiązania problemu wzajemnych związków literatury i dziennikarstwa. Związki dziennikarstwa i literatury w tomie Mistrzowie literatury czy dziennikarstwa? są rozpatrywane na konkretnych przykładach twórczości mniej lub bardziej współczesnych polskich autorów. Podstawę konstrukcji tomu stanowią kolejne gatunki dziennikarskie ? od szeroko pojętej publicystyki, poprzez felieton, reportaż i fotoreportaż, aż po gatunki radiowe i portal internetowy. W każdym z tych gatunków można się doszukać mniej lub bardziej wyraźnych związków z dziełami literackimi. Widoczne są jednak również zdecydowane odstępstwa. Choć o związkach literatury i dziennikarstwa napisano w Polsce bardzo wiele, wydaje się, że problematyka ta nigdy nie zostanie wyczerpana. Dowodzi tego niniejszy tom Mistrzowie literatury czy dziennikarstwa?, zawierający kilkanaście ciekawych opracowań dotyczących zarówno historii, jak i współczesności literatów uprawiających dziennikarstwo oraz dziennikarzy piszących książki. Jak barwne i nieszablonowe jest to środowisko świadczą choćby trzy postaci: Hanna Krall, Leopold Tyrmand i Ryszard Kapuściński, o których, ale nie tylko o nich, znowu czegoś nowego dzięki tej publikacji możemy się dowiedzieć. Mistrzowie literatury czy dziennikarstwa? śmiało wkroczyli w świat współczesnej prasy, występują w radiu i w telewizji, są obecni w internecie. Autorzy publikacji próbują za nimi podążać, dokonać analizy tej aktywności, przewidywać, jak będzie wyglądała w przyszłości. To właśnie stanowi walor tego podręcznika, ukazującego mistrzów i klasyczne gatunki funkcjonujące we współczesnej komunikacji społecznej. prof. zw. dr hab. Tomasz Mielczarek Instytut Bibliotekoznawstwa i Dziennikarstwa Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach W serii Akademickie warsztaty dziennikarskie ukazują się podręczniki akademickie, książki o charakterze monograficznym i warsztatowym, a także tłumaczenia ważnych publikacji z dziedziny mediów ukazujących się zagranicą.

Gniew, marginalizowany współcześnie jako wstydliwe nieopanowanie, zasługuje na psychopolityczną rehabilitację, stosownie do roli elementarnej siły sprawczej historii. Ujmując politykę jako sztukę zarządzania afektywną irytacją, Sloterdijk kreśli historię politycznych funkcjonalizacji gniewu: począwszy od chrześcijańskiego wynalazku metafizycznego banku gniewu poprzez komunistyczne banki światowe gniewu aż po uderzającą dziś nieporadność zbiórki gniewu na skalę ponadlokalną. ?Gniew, jak się zdaje, nie chce się już uczyć. Nie nabrał rozumu, a rozum nie nabrał gniewu.? Wykształcenie kultury cywilizowania i kanalizowania gniewnych energii staje się obecnie ? zdaniem filozofa ? stawką naszego przetrwania.

Celem niniejszej książki jest ukazanie filozoficznych podstaw, na których wspiera się teoria komunikacji Habermasa. Istotę teoretycznego zamysłu twórcy Teorii działania komunikacyjnego należy, jak się zdaje, ująć w kategoriach zmiany paradygmatu, o czym zresztą przekonany jest sam jej autor. Nie chodzi przy tym o to, by posługiwać się tym wieloznacznym terminem w jakimś bardzo mocnym sensie, co mogłoby zostać uznane za podejrzaną i gołosłowną deklarację zasadniczych zmian w obrębie filozoficznego dyskursu. Używanie terminu paradygmat jest zasadne z kilku powodów. Po pierwsze, chodzi o wyraźne uwypuklenie odejścia od tradycji filozofii świadomości. Po drugie - o wskazanie, że szczegółowa i zarazem krytyczna analiza złożonych relacji pomiędzy podmiotami życia społecznego wymaga zasadniczo nowego podejścia. Po trzecie wreszcie, komunikacyjna teoria racjonalności, łącząca dwa dobrze już ugruntowane w naukach społecznych paradygmaty - systemowy oraz Lebenswelt, wskazując na fundamentalne znaczenie racjonalności komunikacyjnej, wyznacza ramy konceptualne nowej teorii działania, na tyle odmiennej od swych poprzedniczek, że można tu mówić o zmianie paradygmatu. Działanie, mówiąc najogólniej, w komunikacyjnie ustrukturowanym wymiarze intersubiektywności przestaje być dla podmiotów działaniem w oparciu o własny tylko świat wewnętrzny, lecz czerpie pojęcia, sensy, cele, motywacje i wyobrażenia z obszaru wspólnego wszystkim istotom uspołecznionym. Tomasz Maślanka

Popkomunizm to interdyscyplinarny zbiór tekstów naukowych, dotyczących kultury popularnej w komunizmie i komunizmu w kulturze popularnej. Autorzy proponują: dla początkujących ? dzieje czeskiej komedii, dla dociekliwych ? rozwiązanie Hydrozagadki, dla turystów ? podróż Zastawą 750 po Jugosławii albo zwiedzanie Nowej Huty i elektrowni w Czarnobylu, dla smakoszy ? tajniki kuchni Marszałka Tity, dla prawdziwych mężczyzn ? losy Kapitana Żbika i Majora Zemana, dla odważnych ? horror w wydaniu polskim i czechosłowackim, dla znudzonych ? peerelowską wersalkę lub odrobinę hippisowskiego buntu, dla kolekcjonerów ? polski vintage i peerelowskie komiksy, dla sympatyków nieoczywistego mistycyzmu ? życie po życiu powieści milicyjnej lub drugie życie radzieckiego imperium znaków, dla postępowców ? nowomowę w krzywym zwierciadle, dla nostalgików ? gejowskie wczasy w Lubiewie, ostalgię i różne inne powroty do komunistycznej przeszłości.

Johan Huizinga (1872-1945), z wykształcenia orientalista, przez dziesiątki lat profesor historii kultury na uniwersytecie w Lejdzie (Holandia), jest szeroko znany w świecie jako autor dwóch przede wszystkim dzieł: Jesień średniowiecza (1919) i właśnie Homo ludens. Ta ostatnia książka, choć opublikowana w 1938 roku, do dziś fascynuje historyków i filozofów kultury świeżością i odkrywczością spojrzenia, czego dowodem jest nowa dziedzina badawcza zainicjowana pod koniec XX wieku: ludologia. Autor wskazuje na grę-zabawę jako element kultury konstytutywny dla wielu jej dziedzin. Zabawa nie jest tu zwykłą rozrywką, lecz współzawodnictwem, rywalizacją, która z czasem przybrała instytucjonalne formy. Huizinga wynajduje nowe słowo "ludiek" na oznaczenie niuansów tego "ludycznego" charakteru ludzkiej kultury. Nie twierdzi, że kultura jest wprost "zabawą", lecz w subtelny sposób wywodzi z "ludycznych" poczynań człowieka najrozmaitsze zjawiska kulturowe - od wojny i prawa po naukę, poezję i sztukę. "Ludyczność" współokreśla kształt dzieła stworzonego przez homo faber.

Słynny amerykański językoznawca George Lakoff (ur. 1941) jest wraz z Markiem Johnsonem (ur. 1949) autorem tej równie słynnej książki o metaforycznym charakterze naszego języka i w konsekwencji - myślenia. Jej sława bierze się też stąd, że w odpowiedniej chwili dobitnie i przekonująco wypowiedziała tezę o metaforyczności. Teza ta nie jest nowa (już np. Nietzsche nazywał język ""armią metafor""), lecz pojawiła się w okresie triumfu ""gramatyk generatywnych"" opartych na ""komputerowej"" idei języka. Rozwijane przez Lakoffa językoznawstwo kognitywne wychodzi od żywego doświadczenia ufundowanego przede wszystkim na wyobraźni. Kognitywizm głosi, że język i poznanie wpływają na siebie nawzajem - język nie jest gotowym ""narzędziem"" poznania, danym z góry lub nawet wpisanym w strukturę umysłu. Za pomocą mnogości efektownych przykładów Lakoff i Johnson pokazują, jak w praktyce metafory sterują naszym postrzeganiem świata. W nieakademickim, przystępnym wywodzie uwidoczniają, że metonimie czy synekdochy nie stanowią tylko figur narzucanych odgórnie przez retorykę, lecz są głęboko zakorzenione w naszej codziennej mowie.

Zjawisko emigracji zarobkowej nie jest jeszcze dostatecznie zbadane, mimo, że opublikowano już liczne prace badawcze o charakterze demograficznym, ekonomicznym, politologicznym, socjologicznym czy też pedagogicznym. Wiele informacji pojawia się w mediach. Brakuje jednak rozszerzonych analiz i głębszej refleksji ważnej z punktu widzenia nauk o wychowaniu. Publikacja obejmuje rozprawy o różnym charakterze teoretycznym i empirycznym, syntetycznym i analitycznym, przeglądowym i przyczynkarskim, prezentujące podejście jakościowe i ilościowe, obszerne i zwięzłe, powierzchowne i wnikliwe. Publikacja zbiorowa składa się z przedmowy, wprowadzenia oraz trzech części: I. Implikacje społeczno-wychowawcze migracji zarobkowej młodzieży (6 artykułów); II. Polscy emigranci w nowym środowisku społeczno-zawodowym (9 artykułów); III. Rodzinny i wychowawczy wymiar emigracji zarobkowej Polaków (8 artykułów).

Socjologia religii jest książką na dzień dzisiejszy wieńczącą rozmaite nurty zainteresowań Grace Davie. Stanowi swoistą sumę jej refleksji nad teoretycznymi, empirycznymi i porównawczymi aspektami obecności religii jako zjawiska społecznego we współczesnym świecie i jednocześnie ? jako przedmiotu refleksji socjologicznej.

Praca ta jest w dobrym sensie wielowątkowa, autorki starają się dotrzeć do licznych składników i cech złożonej społecznej rzeczywistości [?]. Jednocześnie umiejętnie precyzują i wyodrębniają szczególny przedmiot i aspekt swej analizy, dotyczący właściwości religijnych oraz dążenia do indywidualnej i zbiorowej pomyślności w warunkach względnie silnego (biorąc pod uwagę warunki ogólnopolskie) zróżnicowania etniczno-wyznaniowego [?]. Religia, dobrostan (będący pokłosiem tej konceptualnej podstawy, jaką jest teoria i praktyka welfare), wreszcie struktura i dynamika etniczno-wyznaniowa w warunkach miejskich stanowią skorelowane ze sobą punkty skupienia, określające podstawową poznawczą funkcję tego studium i zarazem swoisty peryskop, dzięki któremu dowiadujemy się o szerszym toku społecznych zjawisk oraz ich cech. Z recenzji prof. dra hab. Krzysztofa Frysztackiego

Społeczeństwo nie sprowadza się do praw swojego funkcjonowania, a tym bardziej nie jest kierowane przez idee, czyli przez znaczenie nadane z zewnątrz praktyki społecznej, a dotyczące prawa boskiego lub sensu Historii. Ono ustanawia się samo. To, co społeczne jest wyjaśniane tylko przez to, co społeczne ? to znaczy przez własne zasoby społeczeństwa i jego samoświadomość oddziaływania na siebie fragment książki

W życiu wielu małych grup regularnie zdarzają się okazje, podczas których gromadzą się wszyscy ich członkowie ? i nikt poza nimi ? i wspólnie podtrzymują system usytuowanych czynności czy też spotkanie: odbywają zebranie, grają w grę, dyskutują nad filmem lub idą razem na papierosa. Nazywanie tych zgromadzeń ?spotkaniami grupy? może łatwo wpędzić nas w pułapkę myślenia, że badamy bezpośrednio samą grupę. Tymczasem w rzeczywistości są to zgromadzenia osób, które są członkami tej grupy, i nawet jeśli zebranie zostało zwołane z uwagi na problemy stojące przed grupą jako taką, to wyjściowe dane dotyczą uczestników zgromadzenia, a nie członków grupy. fragment książki

Płeć, władza a przyszłość świata Autorka ujawnia kulisy światowej wojny o prawa reprodukcyjne kobiet (m.in. prawo do legalnej i bezpiecznej aborcji, prawo do opieki medycznej podczas ciąży i porodu, prawo do edukacji seksualnej i antykoncepcji). Wskazuje na zagrożenia, jakie niesie ze sobą przegrana kobiet. Kobiece ciało jest polem bitwy fundamentalistów religijnych, polityków i feministek, stawką w tej walce jest bezpieczeństwo konkretnych jednostek, i całego świata. Książka jest zapisem podróży po czterech kontynentach, jak się okazuje kobiety wszędzie są dyskryminowaną większością, na szczęście skutki (ekonomiczne i demograficzne) tej opresji zaczynają odczuwać również mężczyźni, na szczęście, bo cierpienie kobiet i ich dzieci dotąd możnym tego świata było obojętne. Goldberg demaskuje ostatnie 50 lat działań amerykańskich przywódców, wskazując jaką rolę w budowaniu potęgi Stanów Zjednoczonych odegrała kontrola płodności. Ale książka to też piękna historia kobiecej solidarności i siostrzaństwa w walce o wolność i lepsze życie. Michelle Goldberg - dziennikarka, badaczka, autorka bestsellera "Kingdom is Coming. The Rise of Christian Nationalism". Książka Wojny reprodukcyjne w 2008 roku zdobyła nagrodę J. Anthony Lukas Work-in-Progress Award. dr Jean-Michel Cohen

Dlaczego chodzi nam akurat o ?kult wyobraźni?? Czyżby dlatego, że ?rozum śpi?? Otóż niezupełnie. Ten ostatni na pewno - na swój sposób - czuwa nieustannie nawet gdy o tym nie wiemy. To wyobraźnia działa jak życie poety: poetą się nie jest - nim się BYWA. Czy istnieją takie zasady, wedle których możemy mówić, że wyobraźnia stanowi podstawę naszych przedstawień rzeczywistości w sferze biznesu? Na pewno tak; temu ważkiemu problemowi poświęcam całą pracę. Nie chodzi tutaj oczywiście o żadną teorię, czy paradygmat. Chodzi głównie o właściwą artykulację wyobraźni np. w komunikacie reklamowym. O modyfikację utrwalonych i nieco skostniałych pojęć, np. w dziedzinie jakości życia, estetyki itp. Chodzi także o używanie całkowicie nowych pojęć, które powstają chociażby w sferze NOWYCH MEDIÓW i które mogą dać bogatszy i wyrazistszy obraz tego, co obiecuje producent w sferze nowych produktów, usług, pomysłów, idei i technologii. Takie nowe podejście do znanych kwestii może uruchomić nawet NOWE LOGIKI, jak logika emocji, potrzeby, motywacji itp. A może wyobraźnia stanowi remedium na wszystkie nasze życiowe niepewności? Tę tezę postaram się dowieść w dalszych rozważaniach. Wszystkie te i inne przesłanki wspomagają i w ogóle umożliwiają dekonstrukcje, czy też dezorganizację zastanych hierarchii wartości, potrzeb, marzeń, pragnień itp. Wymagają te zjawiska NOWEGO OPISU i to być może w innych kategoriach pojęciowych. Wymaga taka nowatorska DEKOMPOZYCJA ukształtowania się nowego rozumienia zawiłości naszego świata. Nowej jego interpretacji, co trąci już nie tylko biznesem, ale wręcz swoistą filozofią nowego biznesu. Na koniec tych propozycji pozostaje kwestia ich OCENY. Wszystkie te procesy, procedury, opcje i koncepcje opieraja się na fundamentalnych dla wszelkiego komunikowania zbiorze takich pojęć, jak: DYSKURS, NARRACJA i KONTEKST.

W społeczeństwach zachodnich nie potrafimy już żyć skromnie. Mamy zbyt dużo dóbr materialnych, zbyt wielki wybór, nadmiar pragnień i pokarmu. Wszystko marnujemy, niszczymy. Używamy nakryć stołowych, długopisów, zapalniczek, aparatów fotograficznych jednorazowego użytku. Ich produkcja powoduje zanieczyszczenie wody i powietrza, całego środowiska. Z własnej woli zaprzestań już teraz marnotrawstwa, zanim zostaniesz do tego zmuszona w niedalekiej przyszłości. Dopiero kiedy usuniesz wszystko, co niepotrzebne, dostrzeżesz nowe perspektywy, a podstawowe czynności, takie jak ubieranie się, jedzenie, spanie, zyskają inny, głębszy sens. Nie chodzi o dążenie do doskonałości, ale o wzbogacenie życia. Obfitość nie uczy wdzięku ani elegancji. Niszczy duszę i pozbawia wolności. Prostota zaś rozwiązuje wiele problemów. Miej mało rzeczy - będziesz mogła poświęcić więcej czasu swojemu ciału. A gdy poczujesz się dobrze w swojej skórze, będziesz mogła zapomnieć o sprawach ciała i zająć się kwestiami duchowymi, wieść życie pełne sensu. Będziesz szczęśliwa. Prowadząc skromniejsze życie wzbogacasz swoją egzystencję. Współczesne społeczeństwo konsumpcyjne twierdzi coś innego? Nie wierz. Mieszkająca od wielu lat w Japonii Dominique Loreau przyjęła styl życia swojej przybranej ojczyzny. Jest on oparty na zasadzie "mniej znaczy więcej", stosowanej we wszystkich dziedzinach - od spraw materialnych po życie duchowe. Uporządkuj mieszkanie, opróżnij szafy, porzuć kompulsywne zakupy, jadaj skromniej, zajmij się swoim ciałem i umysłem.   Fragment książki Wstęp Od dzieciństwa chciałam wiedzieć, co dzieje się poza granicami Francji. To zadecydowało o kierunku mojej edukacji i moim życiu zawodowym. Mając dziewiętnaście lat, byłam nauczycielką języka francuskiego w gimnazjum w Anglii, a mając dwadzieścia cztery lata - na uniwersytecie amerykańskim w Missouri. Dzięki temu poznałam Kanadę, Meksyk, kraje Ameryki Środkowej i większą część Stanów Zjednoczonych. Ale kiedy odwiedziłam ogród zeń w okolicach San Francisco, doświadczyłam nieodpartej potrzeby odkrycia źródła tak niezwykłego piękna. Wyjechałam więc do Japonii. Nie potrafię powiedzieć, dlaczego pociągała mnie ona, odkąd pamiętam. Mieszkam tu do dziś. Podróżowanie po tak wielu krajach zachęciło mnie do nieustannego zadawania sobie pytań o to, jaki jest idealny styl życia. I do poszukiwania tego stylu. Z czasem zrozumiałam, że najwłaściwszy, wygodny i odpowiadający mojej osobowości styl to prostota. Gdy mówię, że mija dwadzieścia sześć lat, odkąd zamieszkałam w Japonii, ludzie pytają, dlaczego wybrałam właśnie ten kraj. Sprawiły to pasja i potrzeba. W Japonii czuję się swobodnie, codziennie rano odczuwam radość na myśl o nowych odkryciach. Zawsze fascynował mnie zeń i wszystko, co się z nim wiąże: rysunek tuszem, świątynie, ogrody, źródła termalne, kuchnia, ikebana. Niedługo po przyjeździe miałam szczęście poznać profesora sumi-e (technika malarska, w której wykorzystuje się tylko czarny tusz), który w ciągu dziesięciu lat nie tylko przybliżył mi ten gatunek sztuki, ale także sposób myślenia Japończyków - przyjmowanie życia takim, jakie jest, bez prób wyjaśniania, analizowania, rozkładania wszystkiego na czynniki pierwsze. Krótko mówiąc — życie zeń. Uczyłam języka francuskiego w uczelni buddyjskiej, mogłam więc uczestniczyć we wtajemniczeniu w świątyni zeń Aichi Senmon Nissoudo w Nagoi. Gdy opuściłam świątynię, dotarło do mnie jeszcze dobitniej, do jakiego stopnia Japończycy, mimo że wydają się bardzo nowocześni, są aż po najdrobniejsze szczegóły życia codziennego przesiąknięci filozofią przodków. Dzięki Japonii odkryłam, że prostota ma pozytywną wartość i jest wzbogacająca. Zresztą starożytni filozofowie, mistycy chrześcijańscy i buddyjscy, mędrcy hinduscy na przestrzeni wieków starali się przypominać jej zasady. Prostota uwalnia od uprzedzeń, ograniczeń oraz obciążeń, które nas rozpraszają i stresują. Przynosi rozwiązanie wielu problemów. Jednak prowadzenie prostego życia nie przyszło mi łatwo! Był to raczej wynik długotrwałej przemiany, coraz potężniejszej tęsknoty za skromnością, wolnością, różnorodnością. A także - za wyrafinowaniem. Powoli zdałam sobie sprawę z tego, że im większej liczby rzeczy się pozbywałam, tym mniej to, co pozostało, było mi potrzebne. Żeby żyć, naprawdę potrzebujemy niewiele. Zyskałam głębokie i ugruntowane przekonanie, że im mniej mamy, tym bardziej jesteśmy wolni i tym bardziej możemy się rozwijać. Ale wiem też, że trzeba zachować czujność pułapki konsumpcjonizmu, bierności fizycznej, apatii umysłowej i negatywizmu czyhają na nas przy najmniejszym osłabieniu uwagi. Książka ta powstała na podstawie notatek, prowadzonych przez wiele lat od chwili, gdy zamieszkałam w Japonii. Jest owocem moich doświadczeń, lektur, spotkań, refleksji... Wyraża mój ideał, moje credo, mój sposób postępowania i styl życia, do których aspiruję i które staram się stosować. Notatki te zawsze pieczołowicie przechowywałam i woziłam ze sobą, by były mi przewodnikiem, by mi przypominały o tym, o czym jestem skłonna zapominać. Miały także utwierdzać mnie w moich głębokich przekonaniach, kiedy wszystko wokół wydaje się tym przekonaniom zaprzeczać. Wciąż są dla mnie znakomitym źródłem rad i ćwiczeń, które staram się wykonywać w małych dawkach w zależności od rodzaju napotykanych trudności oraz moich potrzeb. Zaczynamy zdawać sobie sprawę z niebezpieczeństw, wiążących się z przesadą i nadmiarem. Coraz więcej kobiet pragnie odkryć na nowo radości i dobrodziejstwa skromnego, bliższego naturze życia. Z dala od żarłocznego społeczeństwa konsumpcyjnego szukają jego sensu, który pozostawałby w harmonii z naszą epoką. Do nich właśnie adresowana jest ta książka.   Sztuka prostoty Spis treści Wstęp 11 MATERIALIZM I MINIMALIZM 15 1. Zbytki materializmu 17 Ciężar własności (w sensie dosłownym i przenośni) 18 Dom — wojna wydana przepełnieniu 24 Przedmioty — co wyrzucić, co zatrzymać? 38 Ubranie - styl i prostota 51 2. Korzyści wynikające z minimalizmu 65 Czas — trać go mniej, by więcej i lepiej z niego korzystać 65 Pieniądz— nasz sługa i nasz pan 76 3. Etyka i estetyka 82 Potrzeba piękna 82 Masz mniej, zyskujesz porządek i czystość 88 CIAŁO 97 1. Piękno i tylOl Poznaj swój prawdziwy wizerunek 101 Wyzwól swoje ciało 109 2. Zabiegi minimalistki 112 Włosy, skóra, paznokcie 112 Pożegnaj się z brudem 124 Nie musisz chodzić do fitness clubu 131 3. Jedz mniej, ale lepiej 138 Nadmiar pożywienia 138 Posiłki — skromność i wyrafinowanie 142 Kilka napomnień dietetycznych 147 Poczuj na nowo, co to głód 154 UMYSŁ 175 1. Ekologia twojego wnętrza 180 Oczyść umysł 180 Kontroluj umysł 191 Koncentracja i medytacja 193 2. Inni ludzie 201 Zmniejsz objętość swojej książki adresowej 201 Kiedy jesteś w towarzystwie 202 Altruizm i samotność 208 3. Poleruj siebie jak rzeka poleruje kamień 215 Bądź gotowa na zmiany 215 Lektura i pisanie 224 Ćwiczenia i dyscyplina 230 Oszczędzaj swoją energię 241 Zakończenie... 249

Erving Goffman (1922-1982) zalicza się do niekonwencjonalnych klasyków amerykańskiej socjologii. Mniej zainteresowany teoriami systemów i badaniami ilościowymi, preferował obserwację uczestniczącą. Najbardziej znane jego dzieło "Człowiek w teatrze życia codziennego" (1959) należy do światowego kanonu badań socjologicznych. Jest w tej książce tyleż frapujących szczegółów co metodycznych analiz, służących także opisowi obyczajowości. Na podstawie przeróżnych źródeł - od anonsów reklamowych po podręczniki dobrego wychowania - autor rozważa "teatralny" charakter ludzkich zachowań społecznych. Uświadamia nam ich mechanizmy, z których na ogół nie zdajemy sobie sprawy: prezentujemy siebie za pomocą "fasady" w pewnych "dekoracjach", wycofujemy się za "kulisy". "Fasad", masek mamy wiele w zależności od "sytuacji". Wszyscy jesteśmy aktorami, wszyscy też widzami, ale jak przekonuje zebrany przez Goffmana materiał, nie musimy mieć z tego powodu wyrzutów sumienia, bo taka "gra", taka "interakcja symboliczna" są wprost niezbędne do właściwego funkcjonowania społeczeństwa.  SŁOWO WSTĘPNE — Jerzy Szacki PRZEDMOWA PODZIĘKOWANIA WPROWADZENIE I. WYSTĘPY Zaufanie do roli Fasada Dramatyzacja działalności Idealizacja Kontrolowanie ekspresji Fałszywa prezentacja Mistyfikacja Rzeczywistość i gra II. ZESPOŁY III. SCENA I KULISY IV. ROLE POBOCZNE V. KOMUNIKATY NIE W STYLU PRZEDSTAWIENIA Stosunek do nieobecnych Rozmowy inscenizatorskie Zmowa członków zespołu Działania na pograniczu zespołów VI. SZTUKA MANIPULOWANIA WRAŻENIAMI Przymioty i praktyki obronne Praktyki protekcyjne Taktowne reakcje na taktowne postępowanie VII. WNIOSKI Punkt wyjścia Kontekst analityczny Osobowość — interakcja — społeczeństwo Zróżnicowanie kulturowe Rola ekspresji polega na przekazywaniu obrazu swego ,ja" Inscenizacja a ludzkie ,ja" INDEKS OSÓB  

Publikacja jest socjologiczną rozprawą problemu kary w odniesieniu do rodzaju przewinienia - w aspekcie historycznego rozwoju. Męczenie skazańca i długie zadawanie bólu z czasem sprowadza się do szybkich egzekucji kończących przedłużające się „spektakle”. Przemiany te są wynikiem zmieniającej się moralności społeczeństw.