Podświadomość może być twoim potężnym sojusznikiem we wszystkich działaniach lub groźnym sabotażystą. Ta książka w bardzo praktyczny sposób pomoże ci uchronić się przed tym drugim. W podświadomości są zapisane nasze poglądy na temat różnych aspektów życia, tworzone od czasów dzieciństwa. Obecnie nawet nie jesteśmy do końca świadomi ich treści, a jednak to one decydują w konkretnych sytuacjach o naszym zachowaniu i decyzjach, a więc tak naprawdę sterują naszym życiem. Co więcej, gdy twój świadomy umysł i podświadomość mają odmienne zdania, i tak zawsze wygra podświadomość, nawet jeżeli to będzie niekorzystne dla ciebie. Autor przestudiował i wypraktykował wszystkie znane dotychczas metody pracy z podświadomością, zmagając się od dzieciństwa z groźną chorobą. Wyselekcjonował to, co naprawdę działa, i po przejściu na emeryturę zaczął uczyć tego innych, a ponieważ jego wiedza nie jest dostępna w innych książkach, uczniowie poprosili go o napisanie niniejszego podręcznika. Praca z podświadomością i przeprogramowanie szkodliwych zapisów w niej zawartych pomoże ci: - osiągać stawiane sobie cele; - stać się bardziej twórczym; - rozładowywać codzienne stresy; - zwiększyć zaufanie we własne siły; - zadbać o stan swojego zdrowia. Autor uczy 15 sposobów uruchamiania naszych nieograniczonych wewnętrznych mocy. Ich skuteczność jest tym większa, im lepiej rozumie się mechanizmy podświadomości i umie się nimi posługiwać.  

Nowoczesne kompendium o miłości i seksie dla nastolatków, rodziców i nauczycieli W książce znajdziesz informacje z zakresu psychologii, seksuologii i fizjologii ludzkiego ciała oraz porady, jak uniknąć chorób, niechcianej ciąży czy kłopotów w komunikacji między dwojgiem zakochanych. Autorzy rzetelnie i z wyjątkową wrażliwością informują o czekających cię przyjemnościach, ale też możliwych problemach, jakie niesie ze sobą rozpoczęcie współżycia. Ponadto książka zawiera wskazówki co robić, gdy dojdzie do nadużycia seksualnego (np. kazirodztwa) lub gwałtu; informacje na temat antykoncepcji, pornografii, masturbacji i cyberseksu oraz ryzyka uprawiania seksu pod wpływem narkotyków, dopalaczy czy alkoholu.

Poliamoria, czyli utrzymywanie intymnych relacji z więcej niż jedną osobą jednocześnie – bywa często źle rozumiana. Ta owiana tajemnicą i otoczona lękiem przed dewiacjami praktyka intryguje nas i jednocześnie niepokoi. Autorka jako doświadczona trenerka relacji i specjalistka w dziedzinie poliamorii jest idealną przewodniczką po tym temacie. Wyjaśnia m.in. jak radzić sobie w związkach z zazdrością, jak dzielić obowiązki i przyjemności między partnerami, jak żyć w nieprzyjaznym otoczeniu. Łącząc w książce wyniki badań i fakty, przedstawia kompetentną i bezstronną analizę poliamorii jako stylu życia i ruchu oraz umieszcza ją w kontekście psychospołecznym i historycznym. Zaczerpnięte z życia anegdoty pozwalają czytelniczce i czytelnikowi lepiej zrozumieć zjawisko poliamorii oraz osoby, które ją praktykują i cieszą się nią. Deborah Anapol doktor psychologii klinicznej na Uniwersytecie Waszyngtońskim. Jako trenerka relacji specjalizuje się w pracy z osobami odkrywającymi i zgłębiającymi poliamorię oraz świadome związki. Prowadzi seminaria i wygłasza wykłady na całym świecie.  

"W kwietniu 1983 roku musiałem przestać pić. Niedługo później trafiłem na pierwszy mityng Anonimowych Alkoholików. Po pół roku abstynencji pojechałem na czterotygodniową kurację odwykową. Tam pozbyłem się wszelkich złudzeń. Przekonałem się, że jestem alkoholikiem i że muszę zrezygnować z alkoholu pod każdą postacią. Dowiedziałem się, że alkoholizm wiązał się z niedojrzałością emocjonalną i brakiem podstawowych umiejętności życiowych, choćby takich jak rozpoznawanie i wyrażanie własnych uczuć, bezpieczne radzenie sobie z lękiem, złością i samotnością, nawiązywanie i utrzymywanie nieegoistycznych relacji z innymi ludźmi oraz wyznaczanie granic i umiejętność powiedzenia "nie". I że bez tych zdolności trudno będzie mi zachować trzeźwość." (ze wstępu)  

Robert B. Cialdini jest Benjaminem Franklinem świata nauki o technikach wywierania wpływu ? uważnym obserwatorem ludzkiej natury, mistrzem pióra, twórcą zgrabnych, chwytliwych sformułowań, bystrym eksperymentatorem, który wie, jak uwięzić błyskawicę w słoiku. prof. Chip Heath ze Stanford Graduate School of Business, autor książki Pstryk. Jak zmieniać, żeby zmienić Czy można zmienić książkę naukową w komiks? Jak najbardziej. Skoro jeden obraz wart jest więcej niż tysiąc słów, to komiks może okazać się prawdziwą skarbnicą treści! Jeśli jesteś już wyznawcą nauk Cialdiniego i miłośnikiem jego książki Wywieranie wpływu na ludzi, z pewnością docenisz formę, w jaką ujęta została esencja trzydziestoletnich badań nad psychologią wpływu. Jeżeli jednak to Twój pierwszy kontakt z tym genialnym dziełem, miej się na baczności ? zawarta tu wiedza zaostrzy Twój apetyt! Zanurz się w świat niedalekiej przyszłości, w którym toczy się walka z mrocznymi siłami pragnącymi zmienić ludzi w bezmyślną tłuszczę. Poznaj strategię, która może ocalić nasz gatunek ? czyli odkryj sześć najskuteczniejszych zasad wpływania na ludzi. Naucz się działać skutecznie na gruncie prywatnym i zawodowym oraz demaskować tych, którzy usiłują wywrzeć na Ciebie wpływ. W Twoje ręce składamy broń o niepokojąco dużym polu rażenia, która pozwoli Ci dowolnie kształtować otaczającą rzeczywistość. Ta broń to psychologia wpływu. Przetestuj ją i sprawdź, jak działa, a gwarantujemy, że już nigdy się z nią nie rozstaniesz?

Niniejsza praca o charakterze eksploracyjnym wychodzi naprzeciw wzrastającemu zainteresowaniu problematyką współczesnego ojcostwa, szczególnie tych ojców, którzy na skutek rozpadu rodziny w zdecydowanej większości pozbawieni praw do dziecka podejmują aktywność w celu odzyskania i utrzymania kontaktów z dzieckiem. W opracowaniu podjęto próbę charakterystyki sytuacji trudnej ojców ubiegających się o prawo do dziecka po rozwodzie, jak też oceny zależności sposobów radzenia sobie w sytuacji trudnej ze względu na posiadane przez nich zasoby osobiste. Na podkreślenie zasługuje fakt, że problematyka ta nie była dotychczas przedmiotem odrębnego szerszego opracowania naukowego. Ze względu na specyfikę grupy badawczej praca ma zatem nowatorski charakter.

Rozprawa stanowi niezwykle aktualne i wartościowe z punktu widzenia obszarów zainteresowań współczesnych nauk społecznych (pedagogiki społecznej, pracy socjalnej, pedagogiki zawodu) opracowanie dotyczące instytucjonalizacji zawodu pracownika socjalnego we współczesnym społeczeństwie obywatelskim. Na ogólny - nota bene bardzo wysoki - walor całego opracowania składa się ów fakt, że jest ono znakomitym przykładem przeprowadzenia badań oraz szerszych refleksji typu "active research". Tym samym można będzie sformułować praktyczne wnioski (dezyderaty), przedkładając je wszystkim osobom zainteresowanym, przede wszystkim zwierzchnikom/przełożonym oraz odpowiednim wyspecjalizowanym agendom (instytucjom) społecznym, realizatorom polityki społecznej w III Rzeczypospolitej, po to aby kompensować powstałą sytuację pojawiającego się dyskomfortu psychicznego wśród badanej grupy zawodowej. Dzięki takim właśnie opracowaniom można w analizowanym obszarze ważkich zainteresowań likwidować podstawową sprzeczność między zasadą niesienia indywidualnej pomocy w rozwiązywaniu problemów jednostek, rodzin czy grup społecznych, a własną indywidualną satysfakcją.

Matka, Mama, Mamusia. Jakich słów szukać, by dziękować za jej bezinteresowną miłość, troskliwość i opiekę?

Judith Desjardins uczy w swej książce, jak osiągnąć równowagę w relacjach z innymi ludźmi oraz z własnymi Ja i jak to wpływa na powodzenie w stworzeniu udanego związku czy to małżeńskiego, czy to partnerskiego. Przekaz płynący z tej lektury jest pełen nadziei i wiary, że możemy udoskonalić sami siebie oraz swoje relacje z innymi. Książkę uwiarygodniają opisy doświadczeń autorki - sama przeszła drogę, którą opisuje, a własne doświadczenia zamieniła w narzędzie pomagania innym.  

Książka jest cyklem rozmów dotyczących rozwoju osobistego, life coachingu, lecz również życia współczesnej, polskiej rodziny - prowadzonych przez doświadczonego coacha [utożsamienie narratora z autorem] z ośmioletnią, a pod koniec książki dziewięcioletnią Karolcią, członkiem dalszej rodziny. Nie znamy pokrewieństwa. Dziewczynka zwraca się do narratora – wujciu, przyjmując postawę wnikliwego obserwatora życia codziennego. Zadaje mnóstwo pytań, nierzadko przypierając narratora do muru, wprowadzając w konfuzje lub po prostu zmuszając do zajęcia stanowiska w niełatwych sprawach. Na przykład: Dlaczego dorośli są wobec siebie okrutni, a potem się rozwodzą, chociaż wcześniej deklarowali miłość? Dlaczego nakazują dzieciom zachowywanie zdrowych standardów życia [na przykład ograniczanie słodyczy] a sami palą tytoń? Z jakiego powodu sankcjonuje się przemoc wobec zwierząt i przemysł rzeźny, a dzieciom nie mówi się prawdy o pochodzeniu mięsnych potraw? Dlaczego ludzie są gotowi płacić za coaching, choć potem nie korzystają z jego efektów? Za każdym razem coach – wujcio stara się odpowiedzieć Karolci dobierając odpowiedzi i argumenty do jej ośmiu lat. Jednak bardzo często jest zaskakiwany dojrzałością Karolci wynikającą z jej prawdomówności i spójności. Dziecko jest uważnym obserwatorem, reagującym sprzeciwem na najmniejsze przekłamania, elementy hipokryzji lub braku wiarygodności dorosłych. Te i wiele innych pytań pozwala czytelnikowi zrozumieć idee coachingu, mechanizmy własnego oporu i zmiany oraz dokonać świadomej oceny własnej postawy. Na ile to, co robisz, jak myślisz i postępujesz jest dla ciebie użyteczne? Czy to w co wierzysz prowadzi ciebie do celu? Czy jesteś spójny? Czego uczą się od ciebie dzieci? Dziecko to też człowiek, z tymże mądrzejszy, uważniejszy i bardziej spójny od dorosłych – to jedno z początkowych odkryć, którego może dokonać czytelnik. Dlaczego dzieci mają naturalne zdolności coachingowe? Dlatego, że komunikują się wprost, niczego nie kalkulują i potrafią asertywnie wyrazić to, z czym dorośli oportuniści mają problem – własne zdanie na dany temat. W czasie spotkań z Karolcią wujcio- coach także zmienia postawę. Staje się stopniowo klientem [coachee] bardzo mądrej, ośmioletniej coacherki i bierze od niej lekcje własnej spójności i wiarygodności.

Kiedy jakaś książka sprzedaje się w ponad dwudziestu milionach egzemplarzy, szacunek dla zdania czytelników narzuca obowiązek wytłumaczenia, dlaczego ktoś' chce podważać zawarte w niej kluczowe przesłanie. Mam nadzieję zrobić to w skrócie we wstępie. Jednak właściwe wyjaśnienie zawiera dopiero sama przypowieść. Ta książka stanowi twór samodzielny i jako taki powinna być czytana. Nic dziwnego jednak, że spotykam się z pytaniami, czy jest to polemika z książką Spencera Johnsona Who Moved My Cheese [Kto zabrał mój ser?(KZMS)] albo jej kontynuacja. Innymi słowy: czy twierdzę, że przesłanie zawarte w KZMS jest nieprawdziwe albo niepełne. Odpowiedź brzmi: i jedno, i drugie. KZMS to atrakcyjna lektura dla każdego, kto ma kłopoty z radzeniem sobie z nawet najmniejszymi zmianami w życiu. Przypomina nam, że należy akceptować zachodzące zmiany, które często pozostają poza naszą kontrolą, i trzeba znajdować siły, aby iść dalej i umieć się przystosować. To przesłanie trafne i niebanalne. Ale też niepełne. Nawet jeżeli akceptacja wydaje się jedynym wyjs'ciem, nie należy ograniczać się do ślepego akceptowania zmian i gorliwego przystosowania. Powinniś-my dążyć do zrozumienia, dlaczego ktoś wymusza na nas zmiany, jak w przyszłości bardziej panować nad swoim życiem, czy dążymy do właściwych celów i w jaki sposób dałoby się uciec z labiryntów, które zawsze są zaprojektowane przez kogoś innego. A zatem - skuteczna adaptacja to za mało, aby osiągnąć sukces albo szczęście. Pod pewnymi względami przesłanie KZMS jest nie tylko niepełne, ale wręcz niebezpieczne. Być może zanim powiemy komuś, że mądrze jest automatycznie akceptować swoje ograniczenia, należałoby się dwa razy zastanowić. Może jednak przyszłym innowatorom, wynalazcom, przedsiębiorcom i liderom nie powinniśmy sugerować, żeby zamiast tracić czas na zastanawianie się nad przyczynami, mają zaakceptować narzucony im świat. Może nie powinniśmy przekonywać ludzi, że są myszami goniącymi za serem w labiryncie, który ktoś wcześniej zbudował. Wiem, że nie takie przesłania miała głosić książka Spencera Johnsona, ale wielu czytelników takie właśnie wyciąga wnioski. Książka To ja zabrałem twój ser ma pomóc czytelnikom kwestionować ograniczenia i zachęcić do podejmowania działań zmieniających nie tylko ich postępowanie, ale także sytuację, w jakiej się znajdują. Utrwalane od dawna reguły, silne normy społeczne, deficyt zasobów i wysokie oczekiwania stawiane przez innych sprawiają czasami, że człowiek nie docenia swojej zdolności do panowania nad przeznaczeniem, kształtowania otoczenia i przezwyciężania napotkanych przeszkód. W karierze zawodowej, innowacyj-nos'ci, przedsiębiorczości, twórczości, rozwiązywaniu problemów i rozwijaniu działalności gospodarczej — a także w rozwoju osobistym — sukces zależy właśnie od umiejętności podważania założeń, zmieniania swojego środowiska i gry według innych zasad... własnych. Podobnie jak KZMS jest to książka o myszach mieszkających w labiryncie. Tutaj rolę głównych bohaterów grają trzy specyficzne, skłonne do przygód myszy: Maks, Zet i Wielki. Obserwując bieg i przeplatanie się ich życia, odkrywamy, że zamiast reagować na zmiany i gonić za serem, mamy szansę wydostać się z labiryntu albo nawet przebudować go tak, jak nam się podoba. Możemy tworzyć sobie takie otoczenie, jakie nam odpowiada, jednak najpierw musimy pozbyć się często głęboko zakorzenionego przekonania, że jesteśmy myszami w czyimś labiryncie. - Bo widzisz, Maks - tłumaczy Zet -problem nie polega na tym, że mysz jest w labiryncie, ale na tym, że labirynt jest w myszy. Książka ta jest przeznaczona dla osób i przedsiębiorstw, które czują się osaczone przez warunki, w jakich istnieją. Dla ludzi, którzy ciężko pracują, lecz mają trudności z odnalezieniem sensu i spełnienia w tym, co robią. - ze wstępu do książki  To ja zabrałem Twój ser Spis treści: Wstęp Dobra książka Maks Zet Dlaczego Nawet „Niemożliwe" W górę Wielki Na zewnątrz Kto zabrał mój ser? To ja zabrałem twój ser Ściany Labirynt w myszy Mysz jak żadna inna Są myszy wielkie Pytania do przemyśleń indywidualnych Pytania do przedyskutowania w grupach i klubach książki Pytania do przedyskutowania w organizacji (zespole) Uwagi dla nauczycieli i szkoleniowców Uwagi dla menedżerów i liderów Pytania do autora Podziękowania O autorze

Książka „Siły, które pokonają raka” jest znakomitym przewodnikiem dla osób, które szukają dla siebie źródeł wsparcia w chorobie nowotworowej i procesie jej leczenia. Wiele cennych wskazówek znajdą w niej również ich bliscy, terapeuci i lekarze. Publikacja prowadzi Czytelników od diagnozy, poprzez medyczne aspekty terapii nowotworów, do wspomagających terapii psychologicznych. Prezentuje szeroki wachlarz dostępnych terapii psychoonkologicznych, a wśród nich terapię poznawczo-behawioralną, terapię akceptacji i zaangażowania oraz interwencje psychologii pozytywnej skoncentrowane na nadziei i wzroście osobowym. Przy każdym z tekstów zamieszczono propozycje ćwiczeń i technik terapeutycznych - praktyczne porady, pomocne na każdym etapie choroby. Doświadczeni terapeuci wyjaśniają jak radzić sobie z chorobą i wspomagać leczenie. Dr Ewa Wojtyna podpowiada, w jaki sposób zmniejszać lęk i kształtować zdrowe przekonania. Joanna Dudek-Głąbicka opisuje nowatorską terapię, która uczy jak mimo choroby żyć zgodnie z tym, co dla nas najważniejsze. Dr Mariusz Zięba przybliża fenomen pozytywnych konsekwencji trudnych wydarzeń życiowych, zaś dr Kinga Tucholska pokazuje jak rozwijać prawdziwą nadzieję.

Autorce KSIĄŻKI O ŻYCIU udała się trudna sztuka: mówi o sprawach najważniejszych - o życiu i o śmierci, o własnym cierpieniu i o odchodzeniu najbliższych - językiem prostym i zrozumiałym, językiem codziennej rozmowy. Nie znaczy to, że mówi gładko i grzecznie - nieraz jej odważne sądy, przełamujące utarte schematy, mogą budzić sprzeciw. Pisząc po prostu to, co myśli, Ewelina Słowińska zachęca nas do tego samego - do myślenia i stawiania czoła nawet najtrudniejszym doświadczeniom. Patroni: Fundacja Nagle Sami PuellaNova Kobieta Wie Lepiej "Tu i Teraz" - magazyn psychologiczny

Prezentowana publikacja wskazuje na dążenia jako na ukryte źródło naszych wyborów, które kreują los. Człowiek jest skłonny wybrać określoną pracę właśnie dlatego, że pragnie znaleźć się w pewnych relacjach zawodowych, dąży do pewnych wartości. Nie zawsze zdaje sobie jednak sprawę ze swych pragnień. Doradca zawodowy jest zatem kimś, kto pomoże klientowi zrozumieć samego siebie i doprowadzić głębokie pragnienia do praktyki życia zawodowego. Dążenia są względnie trwałym wytworem przeżyć. Choć tak ważne dla człowieka, są zwykle bezwiedne, odczuwane wewnętrznie, dla psychologa zaś stają się dostępne za pomocą tzw. metod jakościowych diagnozy, a więc takich sposobów postępowania, których celem jest rozpoznanie stanu pragnień. Książka jest odpowiedzią na sokratejskie wezwanie „poznaj samego siebie”. Ma dostarczyć doradcom zawodowym narzędzi pomocnych w budowaniu samowiedzy młodzieży i osób dorosłych na rynku pracy.

Rozgromić konkurencję – wstęp. Dlaczego Wojsko? Nie mamy w Polsce najlepszego zdania o armii. Gruby, opity, wiecznie wrzeszczący na podwładnych i niezbyt inteligentny żołnierz to typowy bohater dowcipów, chętnie opowiadanych przez cywili. Przez lata, kiedy obowiązywała zasadnicza służba wojskowa, jej unikanie było powodem do chluby, a nie do wstydu. Panowało przekonanie, że czas spędzony przymusowo na nauce zasad obrony ojczyzny to czas stracony. Pajacyki na porannych zaprawach, nieustanny dryl, obsesyjne przywiązanie do „utrzymywania czystości" ćwiczenia rzutu granatem „na sucho" czy niestrawne jedzenie to najczęściej wymieniane „doświadczenia" cywili z kontaktu z armią. Wyniesione z tych „doświadczeń" wrażenie przaśności, absurdalności, braku profesjonalizmu i kompletnej nieprzydatności wojska zbudowało na lata krzywdzący wizerunek polskiej armii, zwłaszcza wśród wykształconej części społeczeństwa. Nic więc dziwnego, że cywile, zwłaszcza w Polsce, rzadko korzystają z doświadczeń armii w zakresie zarządzania i leadershipu. Zakładają bowiem, że wszechobecny w wojsku rozkaz jest podstawą budowania relacji przełożonych z podwładnymi. Tymczasem to właśnie armia najlepiej szkoli liderów zdolnych podejmować samodzielne, kreatywne, trudne decyzje, wymagające twórczego sposobu myślenia, co więcej, decyzje obarczone wysokim ryzykiem, bo ich koszt może być wysoki, łącznie z zagrożeniem życia własnego i podwładnych. Dziś w armii nie wystarczą nakazy i wrzask. „Opierdol" przestał być motorem postępu. Wiele działań, jakie podejmuje się w „cywilnych miejscach pracy" podobnych jest do tych, które obserwuje się na polu bitwy. Kierowanie nawet małą firmą czy częścią większej spółki zakłada wszak budowanie strategii „wojny", tworzenie taktyki prowadzenia „bitew" i ewoluowanie pierwotnych założeń. Zarządzanie musi się opierać na ciągłości procesów decyzyjnych (planowanie i prowadzenie operacji bieżących), musi kalkulować ryzyko (koszt a efekt), uwzględniać takie okoliczności, jak: dynamiczne, turbulentne procesy zmian i towarzyszący im stres. Priorytetowe traktowanie realizacji misji nad funkcjonowaniem organizacji wymusza nieustanne reorganizacje w obliczu nowych wyzwań. Istnienie wrogów zwanych konkurentami każe nie tylko rozpoznawać strategię ich działania, ale i zaplanować własną odpowiedź na ich aktywność. Bywa, że z przeciwnikiem trzeba zasiąść do negocjacji, czasem podpisać rozejm czy pakt o nieagresji, ustalić linie ognia lub wspólne sektory działania. Skoro tak jest, to dlaczego nie sięgnąć do doświadczeń z wojska? Nie przypadkiem amerykańska West Point — jedna z lepszych szkół wojskowych na świecie — tak dużo czasu poświęca nie nauce strzelania i czołgania się, ale właśnie zarządzaniu, przywództwu i budowaniu zespołu. To tam kształcą się przyszli dowódcy, którzy później kierują liczącymi dziesiątki tysięcy żołnierzy kontyngentami w Iraku czy Afganistanie. Żeby to robić dobrze, muszą znać się na czymś więcej niż tylko na strzelaniu i budowaniu okopów. Nie ma na świecie, może poza Kościołem katolickim rozumianym jako zhierarchizowana instytucja, a nie wspólnota ludzi wierzących, drugiej takiej struktury, która by sama szkoliła liderów na własne potrzeby i w dodatku robiła to tak dobrze, jak wojsko. Tu każdego żołnierza od pierwszego dnia szkolenia przygotowuje się do przejęcia dowodzenia — wszak na polu bitwy jego bezpośredni przełożony może w każdej chwili zginąć, a wojna trwa. W dodatku w wojsku od początku kieruje się innymi liderami — za podwładnych też się ma dowódców. Tam, gdzie jest choćby dwóch żołnierzy, jeden z nich jest dowódcą („starszym"). Jak słusznie przypominają Amerykanie: You don'tjust lead subordinates, you lead the other leaders (z ang. nie dowodzisz tylko podwładnymi, ale również innymi liderami). Wreszcie w wojsku dowódca musi przygotowywać dowódców-podwładnych do kierowania kolejnymi, większymi oddziałami. Dowódca plutonu ma nie tylko dobrze kierować aktualnie podległymi mu 30 ludźmi, ale i musi być gotowy do objęcia kompanii (100 żołnierzy). Nie może się spokojnie okopać na pozycji naczelnika, bo za chwilę może zostać wicedyrektorem i wraz z powiązanym z awansem splendorem natychmiast przyjąć na siebie również wszystkie wynikające z tego obowiązki. Co więcej, to „wicedyrektorskie" stanowisko najczęściej jest mu przydzielane w innej instytucji (jednostce) niż ta, w której dotychczas służył, bo kadrowa wędrówka oficerów rzadko kiedy przebiega tylko przez jeden typ formacji. W praktyce wygląda to np. tak, że dowódca plutonu zmechanizowanego zostaje dowódcą kompanii po-wietrzno-desantowej, następnie oficerem w sztabie, gdzie zajmuje się logistyką, stąd trafia do dowództwa batalionu czołgów. Takie „rzucanie" po różnych jednostkach nie jest wbrew pozorom marnowaniem czasu na zdobywanie wielu nieprzydatnych umiejętności, ale przygotowaniem do planowania i prowadzenia operacji połączonych: najbardziej złożonego rodzaju działań, gdzie wszystkie wojska muszą ze sobą współdziałać według jednego planu. Wymaga to ogromnej wiedzy, doświadczenia, znajomości procedur i dyscypliny. Wbrew stereotypom, wojsko jest organizacją ludzi wyszkolonych. Wykształcenie wyższe ma nie tylko każdy oficer (a jest ich w tej chwili w Polsce 22,7 tyś., co stanowi 22,6 proc. stanu polskiej armii), ale również 12 proc. cywilnych pracowników armii, przy czym coraz więcej jest tych, którzy kończyli cywilne, ale potrzebne wojsku kierunki, a nie jedynie tradycyjne szkoły wojskowe. W czym tkwi tajemnica sukcesu wojskowego szkolenia? Może w tym, że armia, jako jedna z niewielu instytucji, sama szkoli liderów na własne potrzeby, a nie tylko „doucza" tych, co przyszli. Że, choć uczy się tu pokonywania wroga, co czasem oznacza również jego zabijanie, to jednocześnie nigdzie indziej nie stawia się tak mocno na takie wartości, jak: honor, odpowiedzialność, uczciwość, zaangażowanie i ojczyzna. I że nigdzie indziej, w przeciwieństwie do wojska, błędy popełnione w szkoleniu nie są okupywane krwią ludzi w trakcie praktycznych działań. Książka, którą oddajemy w Państwa ręce, to efekt współdziałania Romana Polko, generała Wojska Polskiego, żołnierza z krwi i kości, komandosa, dwukrotnego dowódcy GROM-u, spadochroniarza i maratończyka, z Paulina Polko, cywilem, dziennikarką i politologiem. Chcieliśmy pokazać, że różnorodne doświadczenia wyniesione z wojska można w konkretny sposób zaadaptować do potrzeb rynku cywilnego. Że dylematy, przed którymi stają menedżerowie, są z powodzeniem rozstrzygane przez dowódców różnych armii. A przy okazji walcząc z wojskowym stereotypem, próbowaliśmy udowodnić, że często to w korporacji można spotkać więcej bezsensownej dyscypliny, działań na pokaz czy zwykłego marnotrawstwa niż w armii. Jak stać się zaufanym dowódcą? Dlaczego (biznesowych) wojen nie wygrywają bohaterowie, ale kompanie bohaterów? Co skuteczniej eliminuje armie pracowników — zmiana czy rutyna? Czy misje zespołowe to właściwa droga do awansu? Jak uniknąć ciosu w plecy?   RozGROMić konkurencję Spis Treści   WSTĘP. DLACZEGO WOJSKO? LIDER. BE, KNOW, DO BE AUTENTYCZNA OSOBOWOŚĆ KONTROLA EMOCJI I TWARDOŚĆ KREATYWNOŚĆ PRECYZYJNOŚĆ ZACHOWANIE HIERARCHII TOLERANCJA AUTODYSCYPLINA WYKSZTAŁCENIE NASTĘPCY / ZASTĘPCY KNOW PLANOWANIE STRATEGIA ROZUMIENIE MISJI / ŚWIADOMOŚĆ ZAGROŻEŃ WIEDZIEĆ, KTO WIE WIEDZIEĆ, Z KIM SIĘ PRACUJE DO DO BOJU! ZESPÓŁ PRACUJ Z TYMI, KTÓRYCH MASZ NAUCZ SIĘ NAGRADZAĆ I KARAĆ. UMIEJ AWANSOWAĆ I ZWALNIAĆ DYSCYPLINUJ UCZ LUDZI UCZ SIĘ OD LUDZI ZBUDUJ WYDAJNĄ STRUKTURĘ ZAPLANUJ ROZWÓJ SWOJEGO ZESPOŁU USTAL KRYTERIA SUKCESU WSKAŻ ZESPOŁOWI WARTOŚCI ZADBAJ O SUKCES OSOBISTY LUDZI DO BOJU! KRYZYS ZADANIE DLA LUDZI: SŁUCHAJ POLECEŃ. JEŚLI NAPRAWDĘ NIE MUSISZ, NIE KWESTIONUJ DECYZJI PRZEŁOŻONYCH, AKURAT GDY MAMY KRYZYS. ZADANIE DLA ZESPOŁU: ZACHOWAJ JEDNOŚĆ. WALCZ Z ZEWNĘTRZNYM WROGIEM, A NIE WE WŁASNYM GRONIE. SPORY Z KOLEGAMI ODŁÓŻ NA LEPSZE CZASY. ZADANIE DLA ZESPOŁU: TO WŁAŚCIWY MOMENT NA KREATYWNOŚĆ. WSZAK TONĄCY BRZYTWY SIĘ CHWYTA. ZADANIE DLA ZESPOŁU: NIE TRAĆCIE DUCHA WALKI. ZADANIE DLA ZESPOŁU: WYELIMINUJCIE SŁABE OGNIWA. ZADANIE DLA SZEFA: STAŃ NA CZELE SWOICH LUDZI I BĄDŹ ODWAŻNY W PODEJMOWANIU DECYZJI. ZADANIE DLA SZEFA: NIE PRZESZKADZAJ SWOIM EKSPERTOM. ZADANIE DLA SZEFA: UCHROŃ ZESPÓŁ OD SWOICH PROBLEMÓW. DO BOJU! ZMIANA KIEDY SUKCES ZWIASTUJE PORAŻKĘ KIEDY ELITA SIĘ STARZEJE KIEDY ZMIANA JEST CZĘŚCIĄ SUKCESU KIEDY WARTO SIĘ UCZYĆ OD TERRORYSTÓW KIEDY RUTYNA ZABIJA DO BOJU! DETERMINACJA I RYZYKO DETERMINACJA W OBLICZU SILNIEJSZEGO WROGA DETERMINACJA W CZASIE PRAWDZIWEJ WSPÓŁCZESNEJ WOJNY: OPERACJA GROM-U W IRAKU MISJA PLATFORMA GRANICE DETERMINACJI ANALIZA RYZYKA GOŁĄB CZY WRÓBEL? GDY BRAKUJE DETERMINACJI DO BOJU! KONFLIKT i WSPÓŁDZIAŁANIE OPERACJE POŁĄCZONE TASK FORCES WIEŻA BABEL ŹRÓDŁA KONFLIKTÓW ROZWIĄZYWANIE SPORÓW DO BOJU! NEGOCJACJE PRZYGOTOWANIE STOŁU NEGOCJACJE Z PRZECIWNIKIEM NEGOCJACJE Z PRZEŁOŻONYMI NEGOCJACJE Z PODWŁADNYMI NEGOCJACJE Z KOOPERANTAMI CZY I JAKIE ZASADY OBOWIĄZUJĄ KRYTERIA WYGRANEJ. PODWÓJNE ZWYCIĘSTWO? CO PO NEGOCJACJACH? DO BOJU! ZWYCIĘSTWO KRYTERIA ZWYCIĘSTWA PYRRUSOWE ZWYCIĘSTWO SKAZANI NA SUKCES ZWYCIĘZCA Z PRZYPADKU? DAWID I GOLIAT WYGRAĆ ZE STRESEM POKONAĆ EMOCJE MORALNE ZWYCIĘSTWO KOMPANIA BOHATERÓW DO BOJU! RANGER SCHOOL. SZKOŁA LEADERSHIPU W BŁOCIE PEŁZAJ, MASZERUJ, BIEGNIJ: 62 DNI W PIEKLE PEŁZANIE MARSZ BIEG SZKOŁA MOTYWACJI DO BOJU! POSTSCRIPTUM  

Diabelska pułapka odkrywa prawdę o jednej z najbardziej zabójczych pułapek szatana, która utrzymuje wierzących z dala od Bożej woli. Większość ludzi uwięzionych w tej pułapce nawet nie zdaje sobie z tego sprawy. Nie daj się oszukać! Na pewno napotkasz na swojej drodze urazę i to od ciebie zależy w jaki sposób zdarzenie to wpłynie na twoją relację z Bogiem. Twoja reakcja decyduje o twojej przyszłości. Jeśli rozprawisz się z urazą w twoim życiu w odpowiedni sposób, staniesz się silniejszy zamiast bardziej zgorzkniały. John Bevere pokazuje jak być uwolnionym z diabelskiej pułapki - od urazy, oraz jak pozbyć się mentalności ofiary. Diabelska pułapka okazała się największym bestsellerem John`a Bevere`a. W ciągu dziesięciu lat sprzedano ponad 400,000 egzemplarzy. Nadal widnieje na liście światowych bestsellerów. To wydanie dodatkowo zawiera świadectwa przemiany życia ludzi, którzy przeczytali pierwszą wersję książki. Znajdziesz odpowiedzi na trudne pytania, takie jak: Czy naprawdę muszę przedstawiać własną wersję wydarzeń? Jak mogę walczyć z podejrzliwymi myślami i brakiem zaufania? Jak mogę przestać myśleć o zranieniach z przeszłości? Jak mogę na nowo zaufać komuś, kto mnie głęboko zranił? Ta książka pomoże ci uwolnić się z diabelskiej pułapki urazy, a jednocześnie uzdolni do bycia od niej wolnym, pozwalając ci na relację z Bogiem bez przeszkód. John Bevere jest jednym z najlepiej sprzedających się autorów oraz popularnym mówcą. On oraz jego żona, Lisa, również autorka wielu bestsellerów, w 1990 roku założyli organizację Messenger International. Ich misja rozrosła się do wielopłaszczyznowej o zasięgu międzynarodowym. Prowadzą również cotygodniowy program „The Messenger”, który jest nadawany do 214 krajów świata. John Bevere jest autorem wielu książek.

Klucz do twoich zachowań – także tych, które nie pozwalają ci realizować marzeń i żyć naprawdę szczęśliwie – tkwi w dzieciństwie. Psychoterapeutka Małgorzata Liszyk-Kozłowska zabierze cię w pouczającą i wyzwalającą podróż do przeszłości. Pozwoli ci ona zrozumieć, dlaczego w pewnych sytuacjach reagujesz w określony sposób, i pomoże ci to zmienić: uzdrowić relacje z innymi, docenić siebie, nadać tempo karierze zawodowej, cieszyć się drobiazgami, czerpać z życia pełnymi garściami. Jeśli jesteś mamą lub tatą, nie tylko zmienisz swoje życie na lepsze, lecz także nie powtórzysz błędów swoich rodziców i przekażesz własnym dzieciom posag najcenniejszy z możliwych – nawyki, które pozwolą ci żyć pełniej i szczęśliwiej. Dowiedz się: •    jaką pułapkę kryje w sobie oczekiwanie rodziców, by dziecko było zawsze grzeczne •    czemu nie należy dzielić emocji na dobre i złe •    dlaczego trening przyjemności jest nie mniej ważny niż uczenie odpowiedzialności •    jakie błędy popełniają rodzice, także z miłości Małgorzata Liszyk-Kozłowska – autorka poradnika Życie we dwoje, psychoterapeutka. Od kilkunastu lat prowadzi konsultacje psychologiczne i psychoterapię indywidualną dla dorosłych, zajęcia rozwojowe dla kobiet oraz warsztaty umiejętności wychowawczych dla rodziców. Stworzyła ogólnopolski projekt „Świat przyjazny dziecku” w Komitecie Ochrony Praw Dziecka. Współpracuje z mediami (m.in. Polskie Radio, TVP, TV4, w tym program Mała czarna, a także z portalami zwierciadlo.pl i onet.pl) i z miesięcznikami „Sens” oraz „Claudia”. Wywiady z psychoterapeutką publikowano w „Wysokich Obcasach”. Tomasz Kosiorek – dziennikarz z przygotowaniem psychologicznym, twórca i prowadzący audycję radiową Zostaw wiadomość! Prowadzi szkolenia z zakresu kompetencji komunikacyjnych, sztuki autoprezentacji i emisji głosu.  

Poznaj zasady, które wyprowadzą cię z częstej pułapki lęku i braku poczucia bezpieczeństwa i poprowadzą ku sile, mocy i wolności, jaką daje odwaga, która zawsze jest w tobie. Naucz się kochać siebie – swoją historię, wady, obawy, słabości i lęki. Stań się wojowniczką miłości. Zawalcz o siebie i stań w obronie tego, kim jesteś i kim pragniesz zostać. Kiedy to zrobisz, zauważysz, że to, co cię blokuje i osłabia, to nic innego jak tylko iluzje z przeszłości. Ta świadomość umożliwi ci odzyskać pewność siebie i da ci siłę. Twoje nowe ja będzie umiało dokonać wszystkiego. Poczujesz się dobrze we własnej skórze! Odważna wojowniczka: •    kieruje się sercem i jest zdeterminowana, by wydobyć ze wszystkiego to, co najlepsze. • przemawia głośno nawet wtedy, gdy wszyscy szeptają, by siedziała cicho. •    jest gotowa stawić czoło wszystkiemu, co przyniesie jej życie. •    wie, że codziennie może decydować, by poddać się lękowi czy też pokonać go za pomocą miłości, wiary i odwagi. •    jest wystarczająco odważna, by zostawić tych, którzy przeszkadzają jej osiągnąć sukces lub umniejszają jej wartość. • nie rozmyśla o tym, że rodzina ją skrzywdziła, lecz o tym, co ona sama może zrobić, aby rodzina była silniejsza oraz jak ona sama może być silniejsza, by chronić bliskich. Debbie Ford jest autorytetem w dziedzinie przewodnictwa duchowego, coachem, autorką bestsellerów „New York Timesa” i założycielką Ford Institute for Integrative Coaching. Szkoliła dziesiątki tysięcy ludzi w Stanach Zjednoczonych i na całym świecie.  

Nierównowaga jest stanem jak najbardziej naturalnym... Problem polega na tym, żeby właściwie ją wykorzystać. W Życiu na linie autor kilku książek z listy bestsellerów New York Timesa, Todd Duncan, rzuca wyzwanie naszemu status quo, wyruszając na poszukiwanie takiego sposobu życia i pracy, który byłby dla nas jeszcze lepszy i ciekawszy. Przedstawia nam sylwetki kilku osób, które starają się za wszelką cenę odnaleźć w życiu "równowagę". Poznacie między innymi historie przedsiębiorcy, barmanki i finansisty. Dowiecie się o ich problemach, sposobach radzenia sobie z przeciwnościami losu oraz o pouczających lekcjach, jakich udzieliło im życie. Duncan twierdzi, że ostatnią rzeczą, jakiej potrzebujemy, w sytuacji nierównowagi, która stanowi nieodłączny element naszego życia, jest próba poszukiwania kolejnej praktycznej formuły umożliwiającej nam uzyskanie doskonałej równowagi - równego podziału między pracę i życie prywatne. W rzeczy samej, utrzymuje on, że ów święty Graal po prostu nie istnieje. Zamiast tego, Duncan proponuje nam bardziej pragmatyczne rozwiązanie, które nazywa celową nierównowagą: chodzi o proces świadomego "skłaniania się" w stronę pracy bez poświęcania życia prywatnego oraz świadomego "przechylania się" w stronę życia prywatnego bez konieczności szkodzenia naszej karierze zawodowej. Jest to dokładnie ten sam sposób poruszania się, jaki stosuje linoskoczek, który pewnie kroczy przed siebie, nieustannie balansując na szerokiej na 3,5 cm linie i nie spadając w dół. OPINIE "Zawsze uważałem, że w pracy trzeba ciężko pracować, a w domu należy intensywnie wypoczywać. To łatwo powiedzieć, ale wielu ludzi ma poważne problemy, żeby regułę tę wprowadzać w życie.  W Życiu na linie Todd Duncan obala mit "życia w równowadze", pokazując, w jaki sposób czerpać korzyści i radość z celowego - i zaplanowanego - 'życia w nierównowadze'" - Dave Ramsey, autor bestsellerów książkowych, gospodarz programu The Dave Ramsey Show. "Ta książka nauczy was, w jaki sposób można załatwić więcej ważnych spraw w krótszym czasie, pozwalając wam w znaczący sposób podnieść jakość całego waszego życia." - Brian Tracy, autor bestsellera Eat That Frog. "Jeśli cały sekret jest tak prosty i polega na tym, żeby co tydzień znaleźć trochę czasu na robienie czegoś, co naprawdę lubimy i co sprawia nam przyjemność, to dlaczego w ten właśnie sposób nie postępuje więcej z nas? Dlaczego przez większość dnia czujemy się raczej przytłoczeni i przygnębieni niż uwzniośleni i podniesieni na duchu? Czy jesteśmy po prostu nazbyt zajęci i zapracowani?"  - Todd Duncan Zwiń Nierównowaga jest stanem jak najbardziej naturalnym... Problem polega na tym,...  

W świecie morderczego tempa, niepewności, globalnej konkurencji, firma stale musi porządkować i doskonalić swoje działanie. Wymaga to dyscypliny, która pomaga osiągać zaplanowane rezultaty i działać skutecznie bo to się liczy na rynku bardziej niż poprawność metodologiczna czy estetyka. Dyscyplina zarządzania to cztery przedstawione w książce etapy: interpretacja otoczenia, ustalanie granic firmy, określanie celów i priorytetów, podejmowanie decyzji o modelu biznesowym. Nie wolno jednak zapominać o roli pasji, intuicji i marzeń, bo są one są firmie niezbędne, jak nigdy przedtem. Pasja jest źródłem innowacji i zmian – każe sięgać w przyszłość, stawiać ambitne cele, przekraczać oczywiste granice, łamać kanony myślenia. Pasja buduje motywację i zaangażowanie, które nadają firmie sens istnienia, daje także menedżerom i pracownikom szansę na prawdziwe zaangażowanie i odrobinę zwyczajnej radości. Dopiero połączenie pasji i dyscypliny tworzy prawdziwie wygrywające strategie. Gdy firmy działają strategicznie, to obok świata skuteczności pojawia się w ich funkcjonowaniu świat wartości, marzeń i nadziei. I to tworzy niezbędny mythos firmy i rynku – opowieść nie tyle o skutecznej alokacji zasobów, ale o wielkich pasjach i dyscyplinie skutecznych strategii. I o nich jest ta książka.