Poradnik dla dzieci i młodzieży z ADHD Znakomity poradnik dla dzieci i rodziców dzieci z zaburzeniami koncentracji uwagi i ADHD. Książka jest skierowana do dzieci w wieku od 8 do 13 lat. Czytając ją razem ze swoimi pociechami, rodzice mogą równolegle omawiać poruszane w niej tematy, dzięki czemu dzieci otrzymają niezbędne informacje oraz zyskają poczucie wsparcia. Ważne, aby podczas wspólnej lektury i w trakcie rozmów z dziećmi stale pamiętać o zawartym w książce optymistycznym przekazie. W zależności od stopnia opanowania umiejętności czytania dziecko może przeczytać ten poradnik samodzielnie lub też osoba dorosła może mu czytać na głos. Na końcu książki zamieściłyśmy Słowniczek, w którym wyjaśniamy trudne lub nieznane terminy i do którego można zajrzeć za każdym razem, gdy napotka się niezrozumiały wyraz.

Co wiemy o sobie i naszym życiowym partnerze? Jak zrozumieć siebie i ukochaną osobę? Jak zbudować szczęśliwy związek partnerski? Na te i inne pytania odpowiesz sobie po przeczytaniu książki Zuzanny Celmer, znanej psycholog, autorki wielu publikacji, audycji radiowych i telewizyjnych poświęconych problemom miłości, rodzicielstwa i małżeństwa.

Ojcostwo przeżywa kryzys. Wypływa on nie tylko z postaw i zachowań samych mężczyzn, ale także powszechnego w naszej cywilizacji kryzysu małżeństwa i rodziny. I choć wielu mężczyzn pogubiło się dzisiaj w pełnieniu ojcowskiej roli, nie zatracili jednak głębokiego pragnienia posiadania i wychowywania dzieci. Umarł na naszych oczach jedynie pewien model ojcostwa; ojciec w rodzinie stracił "charakter autorytetu pana rodziny i niepodlegającej dyskusji wyroczni". Ojcostwo jawi się dzisiaj bardziej jako służba dzieciom. Stąd też trzeba mówić nie tyle o funkcji czy roli ojcowskiej, odtwarzanej z pokolenia na pokolenie, ile raczej o misji i powołaniu, które - jak nigdy dotąd - domagą się osobistego zaangażowania, odwagi, woli zmagania się ze swymi słabościami, zapomnienia o sobie, męskiej twórczości oraz powrotu do duchowości i religii. Książkę Ojcostwo, która jest owocem wielu rozmów z młodymi ludźmi spragnionymi ojcowskiej miłości, chciałbym polecić nie tylko dojrzałym ojcom, młodym mężczyznom przygotowującym się do małżeństwa, ale także alumnom i młodym księżom. Przejrzyste i pogłębione relacje z własnym ojcem są ważnym elementem dojrzewania do ojcostwa duchowego, które jest integralnym elementem celibatu ze względu na królestwo niebieskie. I chociaż książka traktująca o ojcostwie jest skierowana najpierw do mężczyzn, pragnę ją polecić również kobietom. Dobre rozumienie własnego ojca, narzeczonego i męża, dobre odczytywanie ich pragnień i potrzeb, mocnych i słabych stron ich męskości jest jednym z ważniejszych warunków dojrzałej relacji narzeczeńskiej, małżeńskiej i rodzinnej. Józef Augustyn SJ

Ta momentami drastyczna książka, opisująca dramat dziecka w miejscu, które każdemu powinno kojarzyć się ze spokojem i bezpieczeństwem, niesie ze sobą nadzieję dla każdego, kto potrzebuje wybaczyć niewybaczalne. Miliony osób na całym świecie przeszło przez piekło przemocy domowej, jednak niewielu z nich zwyciężyło. Kitty Chappell swoim życiem pokazuje jak nie tylko przeżyć rodzinny koszmar, ale jak z tego koszmaru wyjść zwycięsko.

Kolejna książka duetu Wiktorska-Święcka – Sysło to ilustrowana opowieść o stereotypach i schematach płci oraz o gwałtownych przeobrażeniach bycia kobietą i bycia mężczyzną we współczesnym świecie.

Wiele jest książek o mężczyznach pisarzach. I choć literatura nie dzieli się na damską i męską, ale na dobrą i złą, warto na chwilę zastosować ten pierwszy podział i bliżej przyjrzeć się kobietom w literaturze. Książka jest encyklopedycznym przeglądem pisarek oraz bohaterek literackich, które wywarły największy wpływ na kształt literatury zarówno polskiej, jak i światowej. Publikacja prezentuje dorobek artystyczny pisarek z całego świata, opis ich wpływu na rozwój literatury, tematów podejmowanych przez pisarki, form literackich, działalności pozaliterackiej itd. Wizerunki m.in. Haliny Auderskiej, Marii Dąbrowskiej, Harriet Elisabeth Stowe, Betty Friedan, Margaret Thatcher. Prócz wizerunków, książka opisuje poglądy twórcy, sytuację społeczną współczesną pisarce, zmiany, jakie nastąpiły, skutki, jakie miała jej twórczość, a także zawiera wiele odniesień do innych dziedzin sztuki ? filmu, teatru, malarstwa?

Jak dobrze wykorzystywać swoje doświadczenia? Jak godzić własne potrzeby z pomocą rodzinie? Jak angażować się w wychowywanie wnuków, nie wchodząc w kompetencje rodziców? Jak przekazać swoją życiową mądrość i doświadczenie, nie strofując bezustannie słuchaczy? Na te i wiele innych pytań autorzy odpowiadają mądrze, z właściwą im swadą i humorem. Wojciech Warecki i Marek Warecki są doświadczonymi psychologami (Uniwersytet Warszawski, Wydział Psychologii) i od 1989 roku zajmują się przeprowadzaniem treningów oraz doradztwem psychologicznym. Autorzy książek i artykułów z zakresu szeroko rozumianej psychologii. Obecnie prowadzą własną firmę szkoleniowo – doradczą.

W obliczu narastającej przestępczości nieletnich, chuligaństwa i znieczulenia na cudzą krzywdę coraz pełniej uświadamiamy sobie konieczność podjęcia działań profilaktycznych, zapobiegających takim negatywnym zjawiskom społecznym. W związku z tym wzrasta potrzeba zajęcia się dziećmi, które nie wykroczyły jeszcze przeciw ogólnym normom społecznym, ale w stosunkach z otoczeniem wykazują cechy niedostosowania społecznego, mają trudności w kontaktach z rówieśnikami, zbyt często zachowują się agresywnie. Wydaje się, że nauczyciele-wychowawcy, a zwłaszcza pedagodzy szkolni lub inne osoby zajmujące się wychowaniem na terenie szkoły mogliby prowadzić specjalne zajęcia terapeutyczne obejmujące muzykoterapię z dziećmi przejawiającymi często agresję w swym zachowaniu.

To miejsce, w którym możesz opisać wszystkie swoje tajemnice, a Twoi przyjaciele i znajomi mogą opisać Ciebie! Znajdziesz tu: - szałowe paznokcie - malowane buzie - zasady savoir-vivre'u - pomysły, jak spędzić wyjątkowe dni - tajemnicze cyfry

Doskonale opracowany poradnik, dający wyczerpujące odpowiedzi na najważniejsze pytania nastolatek. Doradztwo profesjonalnych autorów. Przejrzysty, a zarazem bliski dzisiejszym nastolatkom styl przekazu. Bogata szata graficzna wnosząca dodatkowe informacje. Autorka książki rozpoczynała pracę jako kosmetyczka, a obecnie jest dyplomowanym kosmetologiem. Autorka przekładu Katarzyna Rodak i konsultantka Anna Kondratowicz to wybitne specjalistki w dziedzinie makijażu. Obie panie są doświadczonymi dziennikarkami pracującymi w tzw. działach urodowych najpopularniejszych pism kobiecych w Polsce, m.in. „Uroda”, „Look Twój styl”, „Świat kobiety”.

>Mój zegar biologiczny wybijał właśnie północ. Spełniałam się zawodowo jako szef bostońskiej redakcji „New York Timesa”, ale moje życie osobiste było kompletną porażką. Biegałam do upadłego na randki, a efekt? Wciąż samotna, z czterdziestką na karku. Najwyższy czas – myślałam. Jeśli chcę urodzić dziecko, muszę się zacząć o nie starać. Sama. Cóż, trzeba porzucić romantyczne mrzonki o miłości i rozpocząć akcję „Samotne Macierzyństwo”.< Jeśli nie mąż, to co? Może fiolka z zamrożonym nasieniem Dawcy 5252?... Trzy kobiety – nowoczesne, niezależne, inteligentne, atrakcyjne i... samotne – w okolicach magicznej czterdziestki porzucają marzenia o stabilnym związku i tradycyjnej rodzinie, ale nie o macierzyństwie. Trzy relacje o marzeniach, przyjaźni, miłości i o bardzo trudnych decyzjach. Brzmi współcześnie? Bo takie jest. „Lucky Sperm” przedstawia przeplatające się trzy prawdziwe historie Amerykanek, spisane dopiero co. Książka równocześnie wchodzi na rynek USA i już teraz budzi spore zainteresowanie tych, które o podobne dylematy się otarły lub też przeżywały je same.

Wiek XXI niesie ze sobą nowe, skomplikowane wyzwania w zakresie opieki i wychowania Istnieje więc pilna potrzeba prowadzenia szerokiej dyskusji w tym zakresie. Książka ? Opieka i wychowanie- tradycja i problemy współczesne? obejmuje opracowania, w których problematyka procesu opieki i wychowania zaprezentowana jest w ujęciu historycznym i współczesnym. Dialog współczesności z przeszłością konieczny jest do wypracowywania nowych, coraz doskonalszych rozwiązań teoretycznych i praktycznych w opiece i wychowaniu. Celem książki jest zatem kontynuowanie tej dyskusji oraz wskazanie obszarów, w których jest jeszcze wiele do zrobienia, np. opieka nad osobą starszą i niepełnosprawną, problemy opieki i wychowania małego dziecka oraz dorastającej młodzieży. Celem książki jest również zwrócenie uwagi na fakt, że prawidłowo realizowana opieka i wychowanie stwarzają szansę prawidłowego rozwoju dziecka i poprawnego funkcjonowania w dalszym życiu. Książka składa się z trzech wyraźnie określonych części. Pierwsza z nich zawiera opracowania będące egzemplifikacją obszarów opieki i wychowania w kontekście historycznym. Problematyka tego obszaru jest bardzo zróżnicowana. Zawiera bowiem elementy szczegółowe począwszy od roli tańca jako ważnego składnika wychowania i kultury w dawnej Polsce poprzez wybrane aspekty pracy wychowawczej na przestrzeni dziejów. Część druga obejmuje obszar opieki ? konteksty teorii i praktyki.Autorzy poddają analizie problematykę opieki międzyludzkiej w różnych środowiskach wychowawczych i w różnych okresach życia człowieka począwszy od opieki nad dzieckiem we wczesnodziecięcym okresie rozwoju poprzez problem opieki w środowisku szkolnym, w okresie dorastania, a także w dorosłości i u schyłku życia. Autorzy prezentują także problemy opieki nad człowiekiem wynikające z jego niepełnosprawności. Część trzecią stanowią opracowania dotyczące różnorodnych problemów związanych z szeroko pojętym procesem wychowania człowieka. Składa się z trzynastu opracowań, które poruszają trudne problemy wychowania w rodzinie, szkole i środowisku lokalnym. Podjęte zagadnienia analizują proces wychowania w odniesieniu do dziecka, człowieka dorastającego, dojrzałego, starszego, a także w odniesieniu do osoby z niepełnosprawnością. Autorzy prezentują również problematykę niekorzystnych zjawisk pojawiających się w procesie wychowania.

Książka jest efektem realizowanego od 2008 r. projektu badawczego. Autorki zwracają uwagę na stosunkowa rzadko podejmowane w literaturze zjawisko nadmiernego i nieuzasadnionego stosowania dostępnych bez recepty środków przeciwbólowych. Z ich obserwacji wynika, że młodzież traktuje leki przeciwbólowe jako sposób na radzenie sobie z problemami okresu dojrzewania. Książka adresowana do osób zajmujących się wychowaniem, w szczególności rodziców, nauczycieli, pedagogów szkolnych i edukatorów zdrowia.

Czy chcecie samodzielnie zlikwidować codzienne problemy zdrowotne swojego dziecka? Szukacie środków zapobiegania chorobom i wzmocnienia odporności lub potrzebują delikatnych terapii wspomagających medycynę konwencjonalną? W takim razie ta książka będzie fachowym doradcą i towarzyszem dla Was i Waszego dziecka. Autorki Birgit Laune i Angelika Salomon, jako osoby wykonujące wolny zawód położnej, pracujące na własny rachunek nauczycielki jogi oraz edukatorki w dziedzinie zdrowia, w czasie wieloletniej praktyki zdobyły bogate doświadczenie w leczeniu holistycznym. W łatwy i przystępny sposób objaśniają zastosowanie naturalnych metod leczenia i sposobów samodzielnego zajmowania się chorymi. Rzeczowo i poglądowo przekazują rodzicom, jak można wykształcić w sobie umiejętną obserwację dziecka, jak rozpoznać choroby od A(lergii) do Z(ranienia) oraz jak leczyć dolegliwościami i jak im zapobiegać. Pokazują, jak wiele można osiągnąć, stosując okłady, wodolecznictwo, zioła i łagodne leki. A przy okazji ze zdjęć i z tekstu dowiecie się wiele o skarbach ukrytych w przyrodzie. 200 przepisów i pomocnych rad, sprawdzonych w praktyce! Bóle brzucha, kaszel, cieknący nosek, bóle uszu i gorączka są nieodzownymi elementami dzieciństwa, podobnie jak otarte kolana, siniaki i inne drobne obrażenia. Dlatego ważne jest, żeby wiedzieć, jak rozpoznać, czy dziecko jest chore. Co można zrobić, żeby zapobiec chorobie lub samodzielnie pomóc choremu dziecku? Które z naturalnych, prostych sposobów leczenia można zastosować samemu: okłady, wodolecznictwo, herbatki, artykuły spożywcze o leczniczych właściwościach czy też łagodne medykamenty naturalne?

Dlaczego mielibyśmy zajmować się mówieniem o duchowości, która jest specyficznie męska? Jestem przekonany, że drogi do Boga są różne, ponieważ kobiety i mężczyźni zwracają uwagę na różne sprawy. Wiedzą o tym producenci filmowi i wydawcy, wiedzą o tym specjaliści od reklamy i sprzedawcy, wie o tym prawie każdy za wyjątkiem duchowieństwa. Na szczęście różnice te są mocno podkreślane w uniwersalnych mitach i legendach religijnych. Również w tekstach należących do tradycji Judeo-Chrześcijańskiej. Będzie to wyraźnie widać po lekturze tej książki. Richard Rohr To odpowiednia książka dla każdego mężczyzny, który prawdziwie pragnie docenić dar, jakim jest męskość. Pecos Benedictine Book Nook Dla mężczyzny, który szuka afirmacji męskości w tradycji chrześcijańskiej lektura ta będzie prowokującym doświadczeniem. The Journal of Men's Studies Richard Rohr (ur. 1943 r.) franciszkanin, znany w wielu krajach rekolekcjonista i pisarz. Jest założycielem Centrum Działania i Kontemplacji w Stanach Zjednoczonych. Mieszka w pustelni niedaleko wspólnoty zakonnej w Albuquerque.

Poradnik dla par, którego celem jest przybliżenie świata męskiego i kobiecego – ukazanie różnic i wskazanie, jak interpretować i modyfikować zachowania/komunikaty, aby być lepiej rozumianym. Wszystko to w konwencji terapii poznawczo-behavioralnej. Każdy rozdział rozpoczyna się krótkim streszczeniem badań na dany temat i interpretacją wniosków. Później autorka zamieszcza case study, gdzie śledzimy zachowania bohaterów i widzimy np. impas w kontakcie, potem jest interpretacja, podane zasady, wskazówki, dobre rady – osobne dla mężczyzn, osobne dla kobiet, jak unikać blokad w kontakcie i nieporozumień. Fragment książki       WPROWADZENIE       Matt wraca do domu po ciężkim dniu pracy. Rachel, jego żona od pięciu lat, natychmiast przypiera go do muru.       RACHEL: Świetnie, że jesteś. Możemy teraz przejrzeć próbki tkanin, które zebrałam, i zdecydować się na coś do sypialni.       MATT: Na litość boską, nie mogłabyś mi dać chociaż pięciu minut, żebym zdjął płaszcz i trochę ochłonął? Poza tym chyba ustaliliśmy, że nie będziemy na razie odnawiać sypialni. Robiliśmy to dwa lata temu.       RACHEL: Matt nie kocha mnie dość mocno, bo inaczej bardziej by go interesowało, co planuję do naszego wspólnego domu. Przecież chcę, żeby był doskonały dla nas obojga.       MATT: Nie powinienem być opryskliwy, ale to zabrzmiało jak jeszcze jedno żądanie, z podtekstem, jak beznadziejnie wygląda nasz dom. Nie mogę robić wszystkiego!       Brzmi znajomo? Podobne scenki rozgrywają się codziennie w domach na całym świecie. Kobiety i mężczyźni rozmawiają ze sobą, ale źle interpretują to, co mówi druga strona, a konsekwencje często bywają bolesne.       To powinno być takie proste. Całe wieki ludzkiego rozwoju, uspołecznienia i cywilizacji muszą przecież coś znaczyć. Wysłaliśmy mężczyzn w kosmos, a kobiety do urn wyborczych i stworzyliśmy całkiem imponującego klona owieczki, dlaczego zatem, kiedy chodzi o porozumienie między płciami, mamy wrażenie, że ciągle jesteśmy na etapie: „Ja Tarzan, ty Jane"?       Jakim cudem stwierdzenie: „Świetnie wyglądasz!" może zostać odebrane jako: „Miło, że się postarałaś... chociaż raz"? Dlaczego: „Pozmywam naczynia po meczu" niepostrzeżenie przemienia się w: „Nie szanuję cię aż tak, żeby się jeszcze wysilać w tym związku"? I dlaczego w ogóle chce się nam zadawać pytanie: „Czy moja pupa nie wydaje się za duża w tej sukience?", skoro i tak żadna odpowiedź nie może się okazać zadowalająca?       Na nieszczęście dla nas, istot społecznych, istnieje przepaść znaczeniowa pomiędzy tym, co mówimy, a tym, co inni wówczas słyszą Dzieje się tak podczas każdej rozmowy, ale zwłaszcza podczas rozmów z ukochanymi ludźmi, którzy - jak nam się zdaje - powinni nas rozumieć najlepiej. Najwięcej wysiłku w to, żeby rozumieć siebie nawzajem, powinno się jednak wkładać w kontekście najbliższych, osobistych relacji, gdzie trzeba przyjąć do wiadomości, że interpretacje wypowiedzi wynikają w znacznej mierze z wcześniejszych przekonań, jakie wyrobiliśmy sobie na własny temat i na temat otaczającego nas świata, nie zawsze zgodnie z intencją rozmówcy.       Nieporozumienia pomiędzy osobami różnych płci dla nikogo nie są niespodzianką. Społeczeństwo bardzo różnie ocenia kobiety i mężczyzn, a to z kolei odgrywa dużą rolę w naszym sposobie porozumiewania się. Płeć jest ważnym czynnikiem, który w nieunikniony sposób kształtuje nie tylko nasze reakcje na świat, ale także to, jak świat reaguje na nas. Tak jak musimy brać pod uwagę odmienności kulturowe osoby pochodzącej z innego kraju, tak musimy się spodziewać różnic kulturowych dochodzących do głosu, kiedy próbują się porozumieć mężczyzna i kobieta. Od prowadzenia samochodu przez kwestie mody po pytanie, jak długo można trzymać w lodówce resztki chińskiego dania na wynos, zanim zaczną grozić zatruciem - prawdopodobieństwo zaistnienia konsensu pomiędzy przeciętnym mężczyzną i przeciętną kobietą jest niewielkie. Dodajmy do tego niezwykły i wspaniały świat romansów i voila - nowe pole dla najróżniejszych nieporozumień gotowe.       Oczywiście zdrowe różnice bywają użyteczne, co może potwierdzić każda kobieta, która próbowała kiedykolwiek flirtować z policjantem, żeby uniknąć zapłacenia mandatu. Ale system często się załamuje. Nawet zwykłe komplementy brzmią inaczej, kiedy zderzą się z naszymi głęboko zakorzenionymi wątpliwościami. Zamiast przyjąć komplement wypowiedziany prostolinijnym męskim językiem, wolimy go roztrząsać, używając mowy kobiet, a wtedy obwody się krzyżują i przesłanie zaciera. Książka Co mówią mężczyźni, co słyszą kobiety została napisana, żeby pomóc ci zrozumieć skomplikowane damsko-męskie wymiany zdań i poprowadzić cię przez pole minowe, jakim jest miłosny związek.       Jest w niej mnóstwo rad, które pomogą wam nauczyć się mówić tym językiem, żeby wasz związek rozwijał się łatwiej. A, jak pokazało moje doświadczenie, jest to j e d y n a droga do prawdziwego szczęścia w miłości.       W błogiej nieświadomości tej prostej prawdy staramy się radzie sobie z problemami w związkach na milion różnych, nieskutecznych sposobów. Stawiamy nieuzasadnione żądania, obiecujemy za wiele, kupujemy kwiaty i pięknie opakowane pudełka czekoladek, żeby „powiedzieć", że jest nam przykro. Strategie te jednak okazują się bezużyteczne, ponieważ głęboko zakorzenione problemy pozostają. Nie da się powiedzieć komuś tego, co chciałby usłyszeć, jeżeli przede wszystkim nie zrozumie się, co ten ktoś do nas mówi! Trudno zrozumieć, co się dzieje w związku, odwołując się wyłącznie do automatycznego tłumacza - naszej własnej wersji, naznaczonej kulturowymi oczekiwaniami wobec płci.       Na szczęście zmiana nie wymaga uczestniczenia w popołudniowych zajęciach z męskiej psychologii. Polega na pogłębianiu zrozumienia, że przez wszystkie dni naszego życia jesteśmy uspołeczniane, w ten czy inny sposób, żeby mówić i słuchać jak kobiety, a nie jak mężczyźni. A wspólna płaszczyzna pomiędzy tymi dwiema możliwościami nie jest zbyt wielka. Uświadomienie sobie tego jest pierwszym, znaczącym krokiem w kierunku harmonii.       Kiedy już zaakceptuje się ten nierozerwalny związek pomiędzy biologią i akulturacją oraz ich wpływem na to, jak reagujemy na otaczający świat (w tym partnera) i jak go interpretujemy, będziemy w stanie rzeczywiście słyszeć to, co się do nas mówi, zamiast tylko reagować na to, co spodziewamy się usłyszeć. Kluczem jest nabranie dystansu, i trzymanie na wodzy wszystkich nonsensownych, a przy tym przemożnych myśli sprowadza się do ustalenia, jak realistyczne są nasze obecne obawy, i zastąpienia ich zestawem znacznie rozsądniejszych przekonań. (...) Co mówią mężczyźni, co słyszą kobietySpis treści Podziękowania 9 Wprowadzenie 11 Rozdział 1. On pyta: „Zmokłaś?", ty słyszysz: „Jesteś okropna" 15 Rozdział 2. Flirtowanie i zaloty. Ukryte znaczenia zwrotu „Co słychać?" 25 Rozdział 3. Uskrzydlające i przygnębiające pierwsze randki 37 Rozdział 4. Zaproszenie do wspólnego życia 51 Rozdział 5. Pomówmy o seksie, kochanie 63 Rozdział 6. Kłopoty z zaangażowaniem 77 Rozdział 7. Spotkanie z krewnymi partnera 93 Rozdział 8. Wspólne mieszkanie 107 Rozdział 9. Uczciwe zasady walki 121 Rozdział 10. Kiedy ktoś zdradza 137 Rozdział 11. „Musimy porozmawiać" 155 Rozdział 12. Materiał na męża lub żonę 169 Rozdział 13. Co naprawdę znaczy „długo i szczęśliwie" 185 Wybrane źródła 195

Ewolucja zatroszczyła się o jasny podział ról. Każdy biolog wie, co mężczyznę czyni mężczyzną: muskuły, dominacja zachowań i meandry mózgu. Te ostatnie sprawiają, że mężczyzna wprawdzie nie bardzo umie słuchać, ale lepiej parkuje auto. Mózg mężczyzny zaprogramowany jest na walkę i polowanie. Mężczyźni inaczej nie potrafią. Pedagodzy społeczni również redukują męskość do jednej formuły. Najprostsza z nich to: mężczyźni są sprawcami, kobiety ofiarami. Mężczyźni funkcjonują potem w poczuciu konkurencji, nie umieją komunikować się z otoczeniem, są zagrożeni zawałem serca i nie są zbyt użyteczni jako partnerzy. Czy mężczyzna rzeczywiście nie jest skomplikowany? A MOŻE TO TYLKO KOLEJNY STEREOTYP?

Książka zawiera zbiór listów, które młodzi ludzie pisali do ojców pijarów na przestrzeni kilku lat; stawiali w nich bardzo konkretne pytania dotyczące powołania, zwłaszcza powołania do życia zakonnego. Czytelnik znajdzie w niej wiele osobistych przemyśleń, świadectw i wątpliwości młodych chrześcijan, a także wskazówek i odpowiedzi udzielonych im przez duszpasterzy- zakonników. Korespondencja ta może okazać się pomocna także dla innych osób, które chciałyby wstąpić na drogę życia zakonnego czy kapłańskiego, ale zmagają się z licznymi wątpliwościami. Ponadto świadczy ona o tym, ze i dzisiaj Chrystus zaprasza do pójścia za Nim. Możesz być pewien, że głos, który słyszysz w swym sercu, nie jest złudzeniem. Wiele osób skorzystało z propozycji Jezusa — i są szczęśliwi. Warto skorzystać z ich doświadczenia.

"Jadę sobie" nie jest przewodnikiem pokazującym turystyczne atrakcje. To opis tego, co widać z okna zdezelowanego autobusu albo hoteliku na ruchliwym bazarze, o czym rozmawiają klienci lokalnych restauracji, czym się emocjonują miejscowe nastolatki. Opis niespieszny, bo autorka nie postawiła sobie za punkt honoru obejrzenie wszystkich zabytków, pojechanie na wszystkie wycieczki i pójście na wszystkie trekkingi; wybierała to, co ją interesuje najbardziej, jeśli gdzieś jej się podobało zostawała dłużej. Część I Jest utrzymana w konwencji blogu. Marzena Filipczak opowiada o ludziach spotkanych po drodze, drewnianych autobusach, którymi jeździła, przydrożnych knajpach, w których jadała, małpach, które ją pogryzły i szpitalach, które ją potem leczyły. O tym, jak nie mogła porozumieć się z miejscowymi (trudności zarówno komunikacyjne, jak i mentalne) i jak ci miejscowi jej pomagali. Część II Jest bardziej praktyczna i traktuje o bezpieczeństwie samotnej (i nie tylko) kobiety w podróży. To odpowiedzi na najczęstsze pytania, które autorka zadawała sama sobie przed wyjazdem, i które inni zadawali jej po powrocie. Od tego: gdzie i jak znaleźć porządny hotel, jak przeżyć kradzież pieniędzy, jak to jest podróżować nocą w wagonie pełnym facetów z plecakiem przypiętym łańcuchem do siedzenia, po odpowiedzi na pytania czy można kupić miejscowe kosmetyki (można, ale trzeba uważać na kremy wybielające) albo pójść do fryzjera (nie można, bo często po prostu go nie ma).

Okres dojrzewania płciowego to magiczne przeobrażenie chłopca w mężczyznę. Przebudzenie, które prowadzi do podjęcia społecznych zobowiązań dorosłości i rozprzestrzenienia swoich genów w nowym pokoleniu. Dla rodziny to sygnał rozpoczęcia czegoś, co może stanowić burzliwy okres obfitujący w nowe konflikty i wzywania. Dla chłopca owe dramatyczne przemiany zachodzące w jego ciele i umyśle mogą być niczym szalona przejażdżka kolejką górską, która podnieca i onieśmiela zarazem. Wielu moich pacjentów wspomina swój okres dojrzewania i wiek młodzieńczy jako czas udręki i cierpienia, który stał się zmorą ich dorosłego życia. To czas niepewności związanej z tożsamością seksualną, osłabionej samooceny, kompleksów na punkcie własnego ciała, z których nigdy nie odważyli się nikomu zwierzyć, osamotnienia, niepokoju o wyniki w nauce i ciągłego lęku przed tym, aby nie sprawić zawodu rodzicom. Wielu z nich przyznaje, jak rzadko zdarzało im się wówczas rozmawiać z rodzicami o tych problemach, jak trudno było im poruszać temat seksu. Rodzice nigdy nie zachęcali ich do takiego dialogu, nigdy nie wychodzili naprzeciw, aby ułatwić porozumienie. Chłopcy są bez wątpienia bardziej wrażliwi od dziewcząt. Ich mózgom z większym trudem przychodzi porozumiewanie się i przekładanie uczuć na słowa. Skazani są więc, aby cierpieć w milczeniu i okazywać swą siłę, współzawodnicząc z rówieśnikami tej samej płci. Na tym właśnie może polegać ich klęska. Szerząca się na zewnątrz dżungla nigdy nie była okrutniejsza niż teraz. I to nie ze względu na coraz większe niebezpieczeństwa oraz głód, ale dlatego, że obecne pokolenie nigdy tak naprawdę ich nie zaznało, gdyż były mu oszczędzone wojny, epidemie i nędza. A mimo to jest groźnie, ponieważ trudniejsze stało się przetrwanie w sferze mentalnej. Prawdopodobnie dojrzewanie nigdy nie było tak skomplikowane jak dziś, kiedy to nastolatki codziennie stają w obliczu nieznośnej presji. Presji, która każe im odnosić sukcesy, zarabiać co najmniej tyle, co ich rodzice i być dla nich powodem do dumy. Presji, która każe doskonale się prezentować, być twardzielem a jednocześnie pozostawać „w kontakcie ze swymi uczuciami" i być seksownym mężczyzną oraz dobrym kochankiem, który potrafi zadowolić swoją partnerkę. Presji, która każe być inteligentnym i rozsądnym, wysportowanym i sympatycznym, wzbudzać podziw otoczenia, mięć odwagę sięgnąć po prochy i dość siły, by z nich zrezygnować. Nigdy dotąd nastoletni chłopiec nie miał do czynienia z taką ilością pornografii i narkotyków, nigdy nie musiał sprostać tak wysokim wymaganiom, jakie stawia mu współczesne pokolenie dziewcząt. Nigdy nie miał tak słabego kontaktu z autorytetem ojca, który został wyparty przez fikcyjnych bohaterów kina akcji. Wysoki współczynnik rozwodów oraz rosnące wymagania, które każą rodzicom harować do upadłego, oznaczają, że nastolatek zatraca z nimi kontakt w takim okresie swego życia, kiedy potrzebuje ich najbardziej. Wpływ rówieśników oraz mediów nabiera coraz większego znaczenia w rozwoju jego osobowości i kształtowaniu tożsamości. Nie jest rzeczą nadzwyczajną, że rodzice małych chłopców, którzy troszczą się o pewne aspekty ich rozwoju, jednocześnie unikają konsultacji ze specjalistami i nie wiedzą, gdzie szukać odpowiedzi na nurtujące ich pytania. Pytania takie, jak: „Czy jego jądra nie powinny już zejść?", „Czy będzie tak samo wysoki, jak jego ojciec?", „Czy to normalne, że chłopiec w tym wieku miewa erekcje i bawi się swoimi genitaliami?", „Czy jego napletek nie jest zbyt ciasny i kiedy należy skontaktować się z lekarzem?". Jeżeli rodzice wytworzą most porozumienia, powinni być przygotowani, aby udzielić odpowiedzi na pytania swego syna: „Dlaczego mam tak dużo pryszczy?", „Co to są zmazy nocne?", „Dlaczego jedno z jąder zwisa niżej od drugiego?", „Kiedy zacznę się golić?", „Kiedy stanę się płodny?", „Czemu tak często czuję się zły i przygnębiony?". Prawidłowe odpowiedzi mogą zmniejszyć mentalne obciążenie, zlikwidować potencjalne źródło kompleksu niższości i r