Rodzina jest dla nas niezmiennie ważna, a nawet najważniejsza. Rodzina jest wyzwaniem. W tej sferze zapraszamy po mnóstwo książek psychologicznych właśnie o rodzinie, roli rodziny w naszym życiu. Proponujemy szereg poradników, podręczników , powieści i opowieści opowiedzianych z dużym wyczuciem i wrażliwością, poruszajacych problemy zdrowia psychicznego dzieci i rodziców. Prezentowane publikacje opisują jak takie problemy, których jest przecież niemało w rodzinie są postrzegane i rozwiązywane. Autorzy proponowanych przez nas publikacji przedstawiają ciekawe pomysły na mierzenie się z problemami typowo małżeńskimi: seks, finanse, wychowywanie dzieci. Polecamy książki dla każdego, kto chce przyglądnąć się swojemu funkcjonowaniu w rodzinie. Polecamy ciekawą lekturę Anny Bimer dla wszystkich kobiet, bo wszystkie jesteśmy córkami : Być córką i nie zwariować.
Książka poświęcona jest problematyce małżeństwa i rodziny. Jest to obszar nauki, który w ostatnich latach wzbudza coraz większe zainteresowanie specjalistów różnych dziedzin (psychologów, socjologów, pedagogów, lekarzy) i rozwija się bardzo dynamicznie. W obszarze psychologii małżeństwa i rodziny wyłaniają się nowe koncepcje i modele, a wyniki badań dostarczają podstaw do formułowania nowych hipotez badawczych i wytyczają nowe kierunki badań. Współczesne przemiany społeczno-ekonomiczne powodują, że wżyciu małżeństw i rodzin pojawiają się nowe problemy, nowe wyzwania i nowe możliwości rozwoju. Zjawiska, takie jak: wzrost liczby rozwodów, nowe formy związków, opóźnianie prokreacji i inne, są przykładami znaczących zmian w życiu rodziny, które można rozpatrywać w szerszym kontekście ekologicznym. Teksty zebrane w publikacji podejmują ważne problemy z życia rodziny i małżeństwa. Wśród autorów znajdują się uznani polscy familiolodzy oraz młodzi naukowcy, którzy na łamach książki dzielą się z Czytelnikiem własnym, świeżym spojrzeniem na zjawiska zachodzące w wybranych obszarach życia rodzinnego.
Pierwsza w Polsce pozycja naukowa dotycząca psychoterapii reparacyjnej mężczyzn o orientacji homoseksualnej – terapii ukierunkowanej na zmianę tożsamości płciowej i rozwijanie potencjału heteroseksualnego.
Książka Nicolosiego, psychologa i psychoterapeuty, pokazuje praktykę psychoterapii niechcianego pociągu do tej samej płci (SSA - Same Sex Attraction). Wyjaśnia genezę homoseksualizmu biorąc pod uwagę czynniki biologiczne, teorie psychodynamiczne i elementy teorii systemowej. Wyróżnia typy homoseksualizmu męskiego sprzed fazy identyfikacji płciowej i po fazie identyfikacji płciowej. Opisuje w sposób wyczerpujący proces terapii reparatywnej, wypracowany w czasie 25 lat praktyki klinicznej z mężczyznami SSA.
Jest to pierwszy w Polsce, kompletny podręcznik dla psychoterapeutów, opisujący zarówno proces terapeutyczny jak i kształtowanie się pociągu do tej samej płci.
Książka Dydaktyczne i pozadydaktyczne uwarunkowania efektów nauczania indywidualnego dzieci przewlekle chorych (z badań uczniów klas III szkół podstawowych) jest próbą ukazania problemów dotyczących kształcenia tej grupy uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Stąd w pierwszej części książki zawarto koncepcje choroby w odniesieniu do jej wpływu na funkcjonowanie człowieka oraz strategię radzenia sobie z nimi. Zwrócono również uwagę na psychologiczne następstwa choroby w kontekście potrzeby projektowania działań terapeutycznych wspomagających rozwój i funkcjonowanie psychospołeczne dziecka. Opisano tu uwarunkowania związane ze środowiskiem rodzinnym, które w sytuacji nauczania indywidualnego często pozostaje głównym źródłem doświadczeń socjalizacyjnych i edukacyjnych, oraz uwarunkowania związane ze środowiskiem pozarodzinnym, ze szczególnym uwzględnieniem grup rówieśniczych, formalnych i nieformalnych. Centralnym punktem zainteresowania był rozwój kompetencji społecznych ucznia, który w sytuacji izolacji edukacyjnej, w tym rówieśniczej, może ulegać zaburzeniom. Uwzględniając fakt, że nauczanie indywidualne jest specyficzną formą kształcenia oferowanego ściśle określonej grupie uczniów, warto zadać pytanie o jego efektywność. Z jednej strony należy wziąć pod uwagę, że zaplanowano działania edukacyjne gwarantujące realizację obowiązku nauczania również dzieciom przewlekle chorym, które czasowo bądź długotrwale muszą pozostawać poza szkołą, z drugiej zaś należy poszukiwać optymalnych rozwiązań w tym zakresie.
Wojna nie ma w sobie nic z kobiety była gotowa już w 1983 roku. Dwa lata przeleżała w wydawnictwie. Autorkę oskarżono o "pacyfizm, naturalizm oraz podważanie heroicznego obrazu kobiety radzieckiej". W okresie pierestrojki książka prawie jednocześnie ukazywała się w odcinkach w czasopiśmie Oktiabr i Roman-gazietie oraz została wydana w dwóch wydawnictwach: Mastackaja Litieratura oraz Sowietskij Pisatiel. Łączny nakład wyniósł prawie dwa miliony egzemplarzy. Na podstawie książki powstał cykl filmów dokumentalnych, wyróżniony m.in. Srebrnym Gołębiem na Festiwalu Filmów Dokumentalnych i Animowanych w Lipsku. Jegor Letow, założyciel i wokalista legendarnego rosyjskiego zespołu punk rockowego Grażdanskaja Oborona, napisał piosenkę zainspirowaną książką Aleksijewicz.
Kiedy mówią kobiety, nie ma albo prawie nie ma tego, o czym zwykle czytamy i słuchamy: jak jedni ludzie po bohatersku zabijali innych i zwyciężyli. Albo przegrali. Jaki mieli sprzęt, jakich generałów. Kobiety opowiadają inaczej i o czym innym. 'Kobieca' wojna ma swoje własne barwy, zapachy, własne oświetlenie i przestrzeń uczuć. Własne słowa. Nie ma tam bohaterów i niesamowitych wyczynów, są po prostu ludzie, zajęci swoimi ludzkimi-nieludzkimi sprawami. I cierpią tam nie tylko ludzie, ale także ziemia, ptaki, drzewa. Wszyscy, którzy żyją razem z nami na tym świecie. Cierpią bez słów, a to jest jeszcze straszniejsze…
fragment książki
To książka pasjonująca – i wstrząsająca. Wielka białoruska reporterka, Swietłana Aleksijewicz, jedna z najwybitniejszych dziennikarek Europy, na miarę Oriany Falacci, zapisała wojnę… kobiet. W drugiej wojnie światowej bowiem walczyły przeciw Niemcom hitlerowskim kobiety – rosyjskie, białoruskie, ukraińskie. Z bronią w ręku. Strzelając, rzucając granatami, wysadzając. Jako żołnierze pierwszej linii, jako zwiad, jako dywersantki. A więc – zabijając i same ginąc. W tej książce nie ma patetycznych komentarzy autorskich. Jest zapis opowieści tych kobiet, które przeżyły…
Stefan Bratkowski
Księga Swietłany Aleksijewicz ma szanse nie tylko na rozgłos, ale i na lekturę uważną. Nie jest jedynie zbiorem wyznań i relacji o losach kobiet sowieckich, uczestniczących bezpośrednio w minionej wojnie, choć i to stanowi ewenement bez precedensu. Przez przytoczone w niej zwierzenia przebijają się co rusz świadectwa składające się na nieznany lub ukrywany obraz codzienności sowieckiej; są równie wymowne jak opisy przeżyć, cierpień i wojennych przygód relatorek.
Prof. Jerzy Pomianowski
Swietłana Aleksijewicz uporczywie walczy o pamięć, pisze o wojnie, patrząc oczami kobiet, i nagle okazuje się, że takiej wojny nie znaliśmy - że 'przed nami ukryty jest cały świat'. Przebija się przez mur stereotypów i niechęci, także ze strony samych bohaterek, i spisuje zapomniane historie. Historie, które muszą urodzić się na nowo.
Sylwia Chutnik
Daniel Tammet urodził się 31 stycznia 1979 roku. W środę. Dla zwykłego śmiertelnika nie jest to szczególnie ważna informacja, ale Daniel cierpi na zespół Aspergerera i zaburzenie zwane synestezją, które sprawiają, że liczby wywołują w nim szczególne skojarzenia i emocje. Widzi ich kolory, kształty i faktury, które w jego umyśle układają się w przedziwne, harmonijne krajobrazy. Dlatego data jego urodzin jest niebieska, a cyfry, które ją tworzą, kształtem przypominają gładkie otoczaki. Daniel potrafi dokonywać obliczeń, których wynik możemy sprawdzić jedynie za pomocą komputera. Liczby są od najmłodszych lat jego najwierniejszymi przyjaciółmi. Dostrzega ich odmienne charaktery i osobowości. Najbardziej lubi cyfrę cztery, podobnie jak on ""cichą i nieśmiałą"".
Daniel Tammet nie jest jednak oderwany od rzeczywistości. Opowiada o swoim niełatwym dzieciństwie i dorastaniu, a także problemach, z którymi styka się na codzień jako dorosły człowiek. Urodziłem się pewnego błękitnego dnia daje czytelnikowi klucz do niezwykłego umysłu człowieka dotkniętego autyzmem i szansę spojrzenia na świat jego oczami.
"Daniel Tammet potrafi wykonywać w pamięci najbardziej złożone obliczenia matematyczne i w tydzień nauczyć się nowego języka. Każdego ranka zjada na śniadanie dokładnie 45 gramów owsianki i zanim wyjdzie z domu, liczy wszystkie rzeczy, które na siebie zakłada. Jego niezwykła książka to poruszające spojrzenie do wnętrza człowieka cierpiącego na niezwykle rzadką i wciąż tajemniczą chorobę".
"Independent"
"Danniel Tammet jest człowiekiem o niezwykłym umyśle. Dlatego tym bardziej godne podziwu są jego skromność i prostoduszność, które przebijają z tej arcyciekawej książki. Jeszcze do niedawna ludzie tacy jak on nazywani byli ‘idiotami-sawantami’, ale na szczęście cząstka ‘idiota’ została słusznie odrzucona. W tym człowieku nie ma bowiem nic idiotycznego".
"Sunday Times"
"Urodziłem się pewnego błekitnego dnia jest przypuszczalnie pierwszym raportem z wnętrza umysłu sawanta (...). W Tammecie zdumiewająca jest przede wszystkim nie tyle niezwykłość jego umysłu, ile fakt, że potrafi nam o nim opowiedzieć"
"Daily Mail"
"Można powiedzieć, że Tammet powrócił z podróży w świat autyzmu, miejsca niemal niedostępnego dla naukowców i rodziców".
"ABC News"
Mariam Notten opowiedziała Erice Fischer dzieje swojej rodziny, sięgając cztery pokolenia wstecz. Historia życia afgańskich kobiet zaczyna się od zabójstwa prababki przez pradziadka. Kobieta posądzona o romans splamiła honor rodziny - najwyższą wartość, na którą powoływać się będą kolejne pokolenia mężczyzn i przez którą cierpieć będą kolejne pokolenia kobiet. Śledząc losy prababki, babki, matki i córki, zaglądamy za zamknięte drzwi afgańskiego domu i poznajemy nie tylko trudy życia tamtejszych kobiet, ale też ich wolę walki o samostanowienie i godność. Opowieść o kobietach przeradza się zaś w opowieść o Afganistanie i burzliwych zmianach, jakie zaszły w tym kraju w ciągu ostatnich stu lat. Erica Fischer i Mariam Notten nie kreślą czarno-białego obrazu, barwnie opisują nieznany i piękny świat islamu, oddając jego kolory, zapachy, dźwięki, jego bogactwo i złożoność. Pokazują wielkie tragedie, ale też codzienne radości afgańskiej rodziny. Przede wszystkim jednak pokazują siłę i wytrwałość afgańskich kobiet.
Babka Malalai zabiła teścia, bo odkrył jej romans z parobkiem. Ciotka Malalai spędziła dwadzieścia lat w więzieniu, bo rodzina jej męża użyła jej jako narzędzia w zemście rodowej. Siostra Malalai codziennie rano kłóciła się z matką o długość spódnicy, w której szła do szkoły. Zanim skończyła szkołę, musiała wyjść za mąż za chłopaka, który przewiózł ją na motorze.
Malalai wolała wyjechać za granicę, niż wyjść za mąż. Obsługiwała zapomnianych przez rodziny starców w niemieckich szpitalach. Dyskutowała z afgańskimi marksistami w Berlinie. Przebrana za cudzoziemkę jeździła szukać siostrzeńca w obozach afgańskich uchodźców w Peszawarze. To ona jest główną bohaterką tej fascynującej opowieści o afgańskich kobietach, zmieniającym się Afganistanie i umiłowaniu wolności.
Ludwika Włodek-Biernat
"Trzynastu nietuzinkowych mężczyzn. Wybitni twórcy, podziwiani intelektualiści, budzące szacunek autorytety. Łączy ich odwaga przekraczania granic, pasja życia, nieustępliwość, umiejętność realizacji marzeń. Ich rozmówczyniom ? Agnieszce Drotkiewicz i Annie Dziewit ? udaje się podważyć kulturowy pancerz i zachęcić do szczerych, zaskakujących wyznań. Przed nami maluje się barwny portret Mężczyzny. Intelektualisty. Europejczyka. A może... kulturowego trutnia?
?Wczoraj wieczorem, kiedy nie mogłem zasnąć, zastanawiałem się, jak to jest być istotą ludzką, na której organizm bezpośredni wpływ ma Księżyc. Wy przecież tak macie? Gdybym był kobietą, czułbym się chyba pewniej jako Ziemianin. Jeśli już mam się narażać, to mogę zaryzykować twierdzenie, że nie mielibyśmy telefonów komórkowych czy innych wynalazków, gdyby mężczyźni mogli rodzić dzieci. Bo czymś trzeba wypełnić życie. Moja teoria trutnia podpowiada mi, że w tym trutniowym życiu trzeba sobie samemu stworzyć sens. Bo biologia to nie tylko przekazywanie genów, to o wiele więcej?"
Maciej Zaremba
Szeroki zakres tematów, a co za tym idzie metodologii, odzwierciedla zamysł Redaktorek tomu, by dokonać całościowego oglądu sytuacji społecznej Polek. Poszczególne teksty dopełniają się, tworząc panoramę zagadnień dotyczących kobiecości w polskim społeczeństwie i kulturze.
Książka na pewno okaże się przydatna dla osób, które dopiero zaczynają badać sytuację kobiet w Polsce i poszukują informacji o podstawowych narzędziach. Artykuły zawarte w niniejszym zbiorze mogą służyć za wskazówkę, dostarczając inspiracji bibliograficznych, a także pokazując, jak poszczególne źródła można wykorzystać w praktycznych analizach.
Z recenzji dr hab. Małgorzaty Radkiewicz
Książka wpisuje się znacząco w nurt dyskusji nad teoretycznymi, empirycznymi i praktycznymi problemami rozwoju zawodowego dzieci i młodzieży. Oprócz rzetelnego warsztatu i realistycznego podejścia widać w niej wyraźnie piętno osobistych przemyśleń autorów oraz poszukiwań nowego spojrzenia na pozornie dość dobrze znane kwestie. Dzięki temu publikacja przedstawia oryginalne ujęcie poruszanych tematów, a jednocześnie pokazuje w przystępny sposób zagadnienia, które w większości są intuicyjnie znane, wyczuwane lub bliskie.
Na polskim rynku wydawniczym oraz wśród polskich opracowań naukowych jest stosunkowo mało prac, które w tak szerokim zakresie obejmowałyby psychologiczne problemy wspomagania rozwoju zawodowego dzieci i młodzieży. Jestem przekonany, że książka znajdzie odpowiedni odzew w szerokich kręgach czytelników.
prof. dr hab. Augustyn Bańka
Ginefobię można wstępnie określić jako kulturowy i jednocześnie genderowy rodzaj fobii powstały na podstawie kilku odrębnych elementów, do których należą: wewnętrzny dziecięcy obraz matki wraz ze skojarzonymi z nim afektami oraz subiektywny stan lęku skojarzony z kulturowo i społecznie skonstruowanymi, zestereotypizowanymi reprezentacjami kobiecości. Ginefobia jest jednym z aspektów męskiego lęku o kruchą męską tożsamość.
W Indiach, gdzie tożsamość męska jest budowana na gruncie społecznie zaprogramowanej, sekwencjonalnej zmiany statusów w obrębie sztywnej struktury społecznej, istotnym problemem jest zachowanie niezmienności ról społecznych. Szczególnie ważne są role kobiece, na których w zasadniczy sposób wspiera się fundament męskich statusów. Męski lęk przed kobiecością w Indiach jest lękiem anihilacyjnym, o wyraźnym osobniczym i społecznym zabarwieniu. Klasyczne reprezentacje tego lęku można było przez wieki odnaleźć w uniwersum religijnych symboli, mitów i rytuałów hinduizmu.
Z Wprowadzenia
Jest to relacja z czterech lat, które spędziłam w buszu. Kierowana wielką miłością mego życia, wyszłam za mąż za Lketingę, Masaja z Kenii. Tam doświadczyłam nieba i piekła, dotarłam do granic wytrzymałości fizycznej i duchowej. Wraz z córką Napirai wygrałyśmy największą walkę o przetrwanie.
Analizując twórczość Petera Taylora (1919-1994), autorka podejmuje w książce temat współczesnej kobiecości amerykańskiego Południa jako praktyki performatywnej. Wychodząc z założenia, że kobiecość ta zasadza się na modelu "Idealnej Opiekunki" kultury Południa, oraz że ten ostatni jest "regionalnie nacechowanym" rozwinięciem XIX-wiecznego ideału Prawdziwej Kobiecości, ukazuje, jak model ów wpływał i nadal wpływa na trzy analizowane grupy kobiet Południa: białe mężatki z klasy uprzywilejowanej, białe kobiety niezamężne oraz kobiety czarne. Książka jest próbą zademonstrowania, iż koncepcja "Idealnej Opiekunki", którą krytyka genderowa swojego czasu uznała za opresyjny model kobiecości, może być również postrzegana jako specyficznie twórczy sposób radzenia sobie z ograniczeniami narzucanymi kobietom Południa przez kulturę, którą przychodzi im się "opiekować". Tak rozumiana koncepcja "Idealnej Opiekunki" kultury Południa, a z nią idea Prawdziwej Kobiecości, z której koncepcja owa się wywodzi, staje się sposobem także na przetworzenie pojęcia amerykańskiego Południa jako kontekstu "(nie)wolnego" od tradycyjnie rozumianych podziałów kulturowych.
Znajdziecie tu przepisy dopasowane do upodobań kulinarnych dzieci i umiejętności rodziców, a także do pór roku. Dzięki nim jesienią, zimą, wiosną i latem uda się Wam razem, w miłej atmosferze wyczarować w kuchni coś pysznego.We wspólnym gotowaniu chodzi nie tylko o to, by przyrządzić coś do jedzenia, ale również o to, by być razem, rozmawiać ze sobą i pomóc dziecku w zdobywaniu wielu cennych umiejętności.Do kuchni możecie zaprosić zarówno malucha (dwu-, trzylatka), jak i starsze dziecko: przedszkolaka czy ucznia. Każdy znajdzie tu zajęcie na miarę swoich możliwości, a pod Waszym nadzorem będzie bezpieczny. Jeśli zaś w kuchni pojawią się kolorowe akcesoria, a na stole barwna zastawa, mały człowiek poczuje się jak... na wspaniałym placu zabaw.
Rodzina, wcielona miłość, żywa komórka Kościoła i społeczności jest włączona w nurt życia w szalonym, czasami niszczącym tempie i musi stawiać czoła obowiązkom, wymaganiom, odpowiedzialności i innym nieprzewidzianym okolicznościom. Dlatego czytanie Biblii wydaje się być iluzją, pobożnym życzeniem zarezerwowanym dla niewielu szczęśliwców.
Ta mała książeczka została napisana z myślą o czasie, obowiązkach i zmęczeniu "normalnej" rodziny. Jest ona pokorną i prostą próbą pomocy małżonkom i członkom rodziny w czytaniu Biblii, a przynajmniej w rozpoczęciu jej czytania, poświęcając temu krótkie, lecz intensywne momenty, rodzaj pokrzepiającego wytchnienia na zakończenie dnia.
Zasugerowane fragmenty Pisma odnoszą się do wydarzeń lub spraw związanych z życiem rodziny i zostały zebrane w pierwszej części (W bruzdach życia), bądź są związane z niektórymi okresami liturgicznymi Kościoła, zebranymi w drugiej części (W bruzdach roku liturgicznego).
Człowiek staje się w pełni sobą, jeśli podejmuje wysiłek realizowania, rozwijania wrodzonych potencjalności. Mimo wielkich osiągnięć nauki, badacze nadal poszukują bardziej adekwatnych do współczesnych czasów i skuteczniejszych narzędzi oraz sposobów wdrażania nowych idei wychowawczych w celu osiągnięcia jak najbardziej wszechstronnego rozwoju człowieka. Na gruncie poszukiwań naukowych zauważa się nadal brak szerszych opracowań dotyczących sposobów realizacji tych przedsięwzięć. Wynika to m.in. z tego, że różnego rodzaju instytucje, troszcząc się o dobro człowieka, ciągle muszą odpowiadać na znaki czasu i podejmować konfrontacje z aktualnymi warunkami społeczno-ekonomicznymi danych społeczeństw, nowymi odkryciami naukowymi oraz wymaganiami rozwojowymi człowieka. Autor rozprawy, na podstawie literatury przedmiotu oraz przeprowadzonej analizy badań empirycznych dotyczących powiązania altruizmu, empatii, wrażliwości sumienia, sensu życia i wartości z przeżyciem religijnym: obecności Boga i Jego nieobecności, podjął próbę wskazania kilku propozycji psychologiczno-pastoralnych, które mogłyby posłużyć integralnemu rozwojowi człowieka. Dotyczą one m.in. poszukiwania prawdy i wyboru wartości, potrzeby samoakceptacji i odnalezienia sensu życia, udziału w poradnictwie psychologiczno-duszpasterskim.
Publikacja jest vademecum standardów organizacji kształcenia specjalnego w szkołach publicznych i niepublicznych oraz innych placówkach prowadzonych przez jednostki samorządu terytorialnego. Omówiono w niej sposoby realizacji kształcenia różnych grup uczniów niepełnosprawnych oraz możliwe formy spełniania przez nich obowiązku szkolnego i obowiązku nauki na wszystkich etapach edukacyjnych, w szczególności przez:
?zagwarantowanie przez władze lokalne edukacji dostosowanej do potrzeb, możliwości i talentów tych uczniów,
?łączenie zajęć edukacyjnych z organizacją zajęć rewalidacyjnych, kreatywności i sportowo-rekreacyjnych,
?tworzenie strategii wyrównywania szans edukacyjnych dzieci z różnymi niepełnosprawnościami oraz prowadzenie kształcenia specjalnego najbliżej miejsca zamieszkania.
Opracowanie pozwoli rodzicom, nauczycielom, dyrektorom placówek oświatowych oraz organom prowadzącym na lepszą organizację nauki dzieci niepełnosprawnych, prawidłowe rozumienie i stosowanie przepisów prawa oraz wypełnianie obowiązków organizatorów oświaty. Kuratorom ułatwi monitorowanie i ocenę realizacji prawa dzieci i młodzieży niepełnosprawnej do działań edukacyjnych dostosowanych do ich potrzeb i możliwości rozwojowych.
S O S dla nastolatków, czyli odpowiedzi na pytania, które towarzyszą dorastaniu to książka skierowana do wszystkich tych, którzy chcą wiedzieć jak dojrzeć, nie oszaleć i zrozumieć siebie. Ten wyjątkowy zbiór listów to pytania o najważniejsze i najbardziej drażliwe kwestie związane z dorastaniem: przyjaźń, szkołę, rodziców, miłość i zrozumienie... Jak pokochać swoje ciało? W jaki sposób pokonać nieśmiałość i bez tremy rozmawiać z rówieśnikami? Jak radzić sobie ze swoimi emocjami? Na te i na wiele innych pytań odpowiada doświadczona psycholog - Ružica Obradović. Warto przeczytać i nie wywarzać otwartych drzwi...
Katarzyna Stemplewska-Żakowicz - Diagnoza w dwóch kontekstach: odkrycia i uzasadnienia
Marina Zalewska - Obserwacja psychologiczna w procesie diagnozy klinicznej dziecka
Hanna Olechnowicz, Felicyta Krawczyk - Terapia trzyletniego chłopca autystycznego przez zestrajanie działań w diadzie dziecko-dorosły
Małgorzata Święcicka - Skale szacunkowe dla rodziców i nauczycieli jako narzędzia diagnozy w psychologii klinicznej
Magdalena Górska-Michałowska - Przegląd najważniejszych metod kwestionariuszowych oceny funkcjonowania rodziny
Johen Hardt, Katarzyna Schier, Małgorzata Dragan - Retrospektywna ocena dziecięcych doświadczeń osób dorosłych. Aspekty teoretyczne i metodologiczne
Tadeusz Szyłłejko: To dramatyczny krzyk rozpaczy! Nie jest to lektura dla smakoszy deserów. To rzeczywiście "Restauracja strasznych potraw".
Drażni, porusza, irytuje.
Anna Bojarska: Boże, jakie to dobre!
W książce zostały omówione wybrane problemy dotyczące życia rodzin z dziećmi niepełnosprawnymi lub przewlekle chorymi ? szczególnie ważne dla ich aktualnego funkcjonowania i możliwości rozwoju ? odwołując się do podejścia systemowego do rodziny. Teksty zebrane w tym tomie dotyczą między innymi społecznego stereotypu niepełnosprawności i osoby niepełnosprawnej, który jest ciągle obecny w świadomości wielu z nas. Podejmują także zagadnienie konsekwencji niepełnosprawności dziecka dla przekształceń systemu rodziny, dla przebudowy psychiki i zachowania członków rodziny: rodziców i rodzeństwa. Autorzy analizują sytuację rodziny z dzieckiem niedosłyszącym i niewidomym oraz z dzieckiem z chorobą nowotworową. Omawiają zmiany w systemie rodziny z dzieckiem, którego choroba ma podłoże genetyczne, jak to jest na przykład w przypadku zespołu Downa. Dokładnie przedstawiają pełnienie ról rodzicielskich w rodzinach z dziećmi o różnych postaciach niepełnosprawności, ukazują także zmiany w systemach wartości rodziców oraz w sposobach realizowania przez nich ważnych zadań rozwojowych. Wreszcie zarysowują możliwości pozytywnego rozwoju w rodzinie z dzieckiem niepełnosprawnym.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
