Nie jesteśmy zawodowymi pisarzami ani dziennikarzami. Podróżowanie po świecie i fotografowanie to nasze pasje. Lubimy poznawać nowe miejsca, zawierać interesujące znajomości, spotykać ciekawych ludzi i słuchać opowieści o ich zwyczajach, kulturze, świecie odmiennym od naszego. Ta wiedza wzbogaca, spotkania pozostają w pamięci, stanowią pewnego rodzaju skarb, którego nikt nie może odebrać. Podróżowanie to doświadczenie przede wszystkim subiektywne, ponieważ to nie tylko zabytki, muzea, ale także atmosfera odwiedzanych miejsc, zawierane przyjaźnie i związane z tym indywidualne przeżycia. Warto je jednak porównać z doświadczeniami innych ludzi, dlatego zwykle, planując kolejną wyprawę, sięgamy po teksty czy artykuły innych autorów po to, żeby uzyskać wiedzę choćby na tematy tabu obowiązujące w danym kraju. Istotne jest przecież poznanie, co wolno, a czego raczej nie powinniśmy w odmiennej od naszej społeczności czynić. Nasza książka niewątpliwie zawiera prawdy subiektywne, ale jednocześnie staraliśmy się o obiektywizm, pisząc choćby o bezpieczeństwie odwiedzanych przez nas miejsc. Zachęcamy czytelników naszych wspomnień do spakowania plecaka i wyruszenia w drogę, bo świat nie jest wcale taki straszny i groźny, jak go niektórzy przedstawiają. Podróżowanie również nie jest tak drogie, jak chcą nam wmówić wszelkie renomowane biura podróży. Trzeba umieć się wokół siebie rozglądać, zachowywać we wszystkim zdrowy rozsądek i nauczyć się oddzielania opowieści podróżniczych od fantastycznych... Mamy nadzieję, że nasza książka trochę Państwu w tym pomoże. Tomasz Jagielski Inżynier ochrony środowiska, wieloletni prezes zarządu firmy działającej w sektorze oczyszczania ścieków przemysłowych, ceni aktywny i niebanalny sposób spędzania wolnego czasu, jest zapalonym podróżnikiem, fotografuje, uprawia bieganie. Odwiedził ponad 100 krajów, ale jego ulubionym kierunkiem pozostaje Ameryka Południowa. Czuje się znakomicie tam, gdzie ciągle dzieje się coś interesującego. Niezrealizowane dotąd marzenie: przepłynięcie wzdłuż całej Amazonki. Beata Szlezyngier-Jagielska Lekarz weterynarii, miłośniczka koni arabskich, czynnie uprawia dyscyplinę o nazwie: sportowe rajdy konne, członkini kadry narodowej. Razem z mężem Tomaszem prowadzi klub jeździecki, będąc jednocześnie zawodniczką i trenerką. Pasjonatka podróży z plecakiem i aparatem fotograficznym, odwiedziła ponad 100 krajów. Zafascynowana Azją Południowo-Wschodnią i wszystkim, co wiąże się z tym regionem.
„Bywały okresy, kiedy wyprawy w przeszłość pociągały mnie bardziej niż moje aktualne podróże korespondenta i reportera. Działo się to w chwilach zmęczenia teraźniejszością. Wszystko w niej się powtarzało: polityka - przewrotne, nieczyste gry i kłamstwa; życie szarego człowieka - bieda i beznadzieja; podział świata na Wschód i Zachód - ciągle ten sam. A podobnie jak kiedyś pragnąłem przekroczyć granicę w przestrzeni, tak teraz fascynowało mnie przekraczanie granicy w czasie".
Terror Czerwonych Khmerów oczami dziecka. Książka w ścisłym finale National Book Award, najważniejszej amerykańskiej nagrody literackiej. Wciągająca narracja, znakomity, stylizowany na dziecięcy język. Poruszająca opowieść o woli przetrwania. Oparta na faktach, ale fabularyzowana historia 11-letniego chłopca, Arn Chorn Ponda, który trafia do obozu pracy, gdy rządy przejmują Czerwoni Khmerzy. U schyłku ich rządów chłopiec trafia do oddziałów Khmerów, skąd udaje mu się uciec do tajskiego obozu uchodźców i wreszcie stamtąd - w wieku 15 lat - do USA.
Pierwsza książka Ani Wendzikowskiej, znanej dziennikarki, prezenterki i aktorki, która od 2007 roku przeprowadziła dla „Dzień Dobry TVN” setki wywiadów z największymi gwiazdami Hollywood, takimi jak Angelina Jolie, Robert DeNiro, Meryl Streep, Dustin Hoffman czy Julia Roberts. Jej niezwykłe doświadczenia dziennikarskie i spotkania z wybitnymi osobowościami świata filmu i muzyki zaowocowały wyjątkową książką, w której barwnie opisuje kilkadziesiąt światowych sław znanych nam jedynie z ekranu czy kolorowych magazynów.
Jak naprawdę nazywa się Helen Mirren? Jak Robert Pattison odnajduje się w roli idola? Czy Jennifer Aniston jest tak zabawna, jak w filmach? Niezwykła wnikliwość, wyczucie i intuicja dziennikarska, w połączeniu z pozytywnym nastawieniem i szczerym uśmiechem, pozwalają autorce dotrzeć do najgłębiej skrywanych sekretów jej rozmówców. Wendzikowska w swojej pierwszej książce dzieli się z czytelnikami wiedzą zarezerwowaną tylko dla nielicznych. Opisuje, jakie naprawdę są gwiazdy światowego formatu i jak wyglądają bez retuszu, przytacza liczne anegdoty, niepublikowane wypowiedzi i zaskakujące wyznania gwiazd. Książka zawiera również liczne wywiady i barwne opisy spotkań z najbardziej intrygującymi hollywoodzkimi gwiazdami, które mogą zainspirować i zafascynować, ale także rozbawić oraz zadziwić czytelników.
Niezwykle ciekawym elementem książki są tajniki pracy dziennikarki, która podąża tropem gwiazd Hollywood. W książce znajdują się także kulisy spotkań Ani ze znanymi ludźmi, których dopełnieniem jest zapis prowadzonego bloga, obfitujący w pasjonujące opowieści pełne zabawnych i wzruszających historii z udziałem gwiazd, od początku jej dziennikarskiej kariery do dziś.
Wraz z Anią Wendzikowską czytelnik odbędzie fascynującą podróż od Cannes do Hollywood, która odsłoni prawdziwe, często zaskakujące oblicze plejady gwiazd znanych z czerwonego dywanu.
Ania Wendzikowska: „Najpiękniejszą i zarazem najgorszą częścią mojej pracy jest to, że widzę gwiazdy bez retuszu i bez cenzury. Widzę ludzi. Może trochę ładniejszych, trochę bogatszych, trochę lepiej ubranych, ale tylko ludzi. Bez photoshopa i bez autoryzacji. Oglądanie filmów czy seriali i czytanie wywiadów już nie jest takie same, kiedy się wie, jaki ktoś jest, a nie tylko - jakim chce się przedstawiać. Ktoś jest niski, ktoś ma pryszcze, ktoś stroi fochy, a jeszcze ktoś ma inteligencję orzeszka ziemnego. Ta konfrontacja bajki, za jaką zawsze uważałam Hollywood, z rzeczywistością, jest dla mnie tak samo ciekawa, jak i przykra. Bo przecież fajniej jest wierzyć w bajki... Jeśli nie wierzycie już w bajki, to przedstawiam wam porcję faktów. Bez cenzury. Choć zabarwionych moim subiektywnym odbiorem.”
Te romanse wydarzyły się naprawdę, a mimo to zachwycają bardziej niż te znane z bajek. Rozgrywały się na przestrzeni siedmiuset lat, w ciągu których monarchowie ryzykowali wszystko, by zaspokoić swoje pożądanie.
Eleganckie pałace, połyskujące klejnoty i gra o największą z wygranych - nic nie może się równać z autentycznymi historiami miłosnymi koronowanych głów. Ludwik XIV sprzeciwił się Bogu i prawu ziemskiemu, pozwalając swojej zamężnej kochance Madame de Montespan przejąć rolę królowej Francji, po czym w tajemnicy ożenił się z jej następczynią - Madame de Maintenon. Grigorij Potiomkin był równoprawnym partnerem dla Katarzyny Wielkiej zarówno w jej łożu, jak i na rosyjskiej scenie politycznej. Dziarski hrabia Axel von Fersen niejednokrotnie ryzykował wszystko, by ocalić życie Marii Antoniny, i być może odwzajemniał jej uczucia. Niezachwiane oddanie śp. umiłowanej "Królowej Matki" pomogło królowi Jerzemu VI Windsorowi, oraz Anglii, w najczarniejszej godzinie.
A bezpretensjonalne, pełne splendoru małżeństwo Księcia Williama i Kate Middleton wciąż pasjonuje cały świat.
Seks! Intryga! Skandal! Najnowsza propozycja Carroll przedstawia dobrze znane małżeństwa europejskich monarchów na przestrzeni ostatnich 700 lat. Jej świeża i tętniąca życiem opowieść pokazuje bez upiększeń całą kolekcję często źle dobranych małżeństw.
"The Historical Novels Review"
Czułem smutek, taki zwyczajny, jaki się czasami czuje, kiedy żegnamy kogoś dopiero co poznanego, podświadomie wiedząc, że ten ktoś odszedł na zawsze, a nam się wydaje, że coś nam umknęło, czegoś w tym krótkim spotkaniu zabrakło i że zaraz, za moment, tych kilka krótkich chwil rozpłynie się w niepamięci i teraz już nic nie da się zrobić, aby je ocalić. Może każde takie spotkanie, ci wszyscy przypadkowi ludzie na mojej drodze, zabierają jakąś cząstkę mnie, a ja zabieram cząstkę ich, i jedyne co po nas pozostaje, to niewyraźne, rozmazane powidoki, w których później, po latach, na próżno usiłujemy siebie odnaleźć. Mały Piotr ma kilkanaście lat, kiedy po raz pierwszy wybiera się zupełnie sam w swoją rowerową wędrówkę z małej miejscowości Łuków na południe Polski. Podstępem, w pełnej konspiracji, na pożyczonym rowerze, tylko po to, żeby zrealizować kotłujące się od dłuższego czasu w głowie dziecięce marzenia i przekroczyć granicę znanego, oswojonego świata. 25 lat później dorosły Piotr ma za sobą tysiące przejechanych na jednośladzie kilometrów w śniegu i w upale, dziesiątki odwiedzonych krajów na obu półkulach, setki napotkanych na swojej drodze ludzi. Powidoki to jego wersja wspomnień z drogi, która cały czas trwa, nawet jeśli trzeba na chwilę się zatrzymać. To opowieść o ludziach, których mija się na szlaku, pamiętając mniej lub bardziej wyraźnie ich przyjazne słowa i pomocne gesty. To wreszcie zapiski z podróży pełnej kolorów, zapachów i dźwięków, które z czasem rozmywają się, ale nigdy nie blakną. Bo najpiękniejsze podróże nigdy się nie kończą.
To jest książka głęboko „miłosna”, dowód miłości późnej, ale wiernej i bezwarunkowej.
Pisałem ją kilka lat, podróżując po Peloponezie, greckich i chorwackich wyspach, Azji Mniejszej, odwiedzając historyczne miejsca, sławne miasta, znakomite muzea archeologiczne i wioseczki trudne do odszukania na mapie, czytając dzieła klasyczne i te współczesne, w których objawia się fascynacja Grecją i mitem Śródziemnomorza.
Towarzyszyła mi myśl Borgesa, że „wszyscy jesteśmy Grekami na wygnaniu”, i że kilku jeszcze czytelników może uda się zachęcić do tej, niekończącej się nigdy podróży.
Krzysztof Lisowski
Czy można mieć w życiu dwie miłości? Beata Sabała-Zielińska, dziennikarka i rodowita góralka, udowadnia, że tak. Miłość do Zakopanego miesza się w tej książce z miłością do radia, a anegdoty o Bollywood pod Tatrami przeplatają z historią reporterskiej kariery. Błyskotliwa opowieść dla tych, którzy chcą poznać góry i tych, którzy pragną odnowić stare sentymenty.
Poruszający los dziecka wykorzystywanego seksualnie.
Christina Krüsi urodziła się w 1968 roku w Szwajcarii. Pierwsze lata dzieciństwa spędziła niczym w raju – we wspólnocie misyjnej w boliwijskiej dżungli, gdzie jej rodzice zostali posłani przez organizację Wycliffe jako tłumacze Biblii. Ów raj zmienił się jednak niespodziewanie w piekło, gdy w tajnym, przerażającym rytuale Christina została naznaczona jako „wybrana”.
Od tej pory traktowana była jak bezwolna ofiara i przez lata wykorzystywana seksualnie przez znajomych jej rodziców. Dopiero jako dorosłej osobie udało się jej pokonać traumatyczne przeżycia i stawić czoła doświadczeniom z dzieciństwa. Przemówić i wydać przestępców. Zeznawać przeciw nim, mimo obaw, że sprowadzi niebezpieczeństwo na swoją rodzinę.
Ta silna kobieta obecnie zajmuje się rozwiązywaniem konfliktów, działa na polu sztuki i prowadzi fundację pomagającą skrzywdzonym dzieciom.
Barbarzyńca w Azji to utwór zainspirowany wyprawą do Indii, Chin, Japonii, Malezji i Indonezji, którą Henri Michaux rozpoczął w 1931 roku. Ta fascynująca opowieść przełamuje wszelkie schematy typowej relacji z podróży, zachowując jednocześnie najlepsze cechy stylu pisarza: ironię, liryzm, niepowtarzalne poczucie humoru. Michaux nie interesują krajoznawcze ciekawostki - w osobistej, porywczej narracji próbuje dotrzeć do istoty duchowości i kultury ludów Azji, odsłaniając przy tym wiele tajemnic własnego wnętrza. Książka nieufna, niespokojna mogąca stać się ważnym impulsem do namysłu nad dziwnością i pięknem świata.
Kiedy na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych zaczynał swoją przygodę, amerykańska scena muzyczna była dosyć monotonna. Popularne stacje radiowe nadawały piosenki łatwe i przyjemne. Słuchacze dopiero czekali na rewolucję, nową energię i nowe życie. Dylan nie chciał być rewolucjonistą, ale i nie wpisywał się w promowany przez radio nurt muzyki popularnej. Robił swoje, nie przejmując się, że – jak mu się zdawało – nie ma szans na komercyjny sukces. Muzykę folkową uważano wtedy za coś gorszego: trochę prostacka, trochę wstydliwa. Ale Dylan chciał ją grać – i żeby grać, porzucił dom, rodzinę i wyruszył do Nowego Jorku – miasta legendy i mekki artystów.
"Kroniki" to zapis pierwszych muzycznych doświadczeń i niezwykłych spotkań, które zapoczątkowały karierę jednego z najważniejszych artystów XX wieku.
"Fotosynteza byłaby niemożliwa bez chlorofilu. Bez fotosyntezy nie mielibyśmy tlenu. Bez chlorofilu pod nazwą „Bob Dylan” nie do pomyślenia jest muzyka, która śpiewa O CZYMŚ – tlen dla ludzi wrażliwych. A najbardziej niezwykłe, że jego pojawienia się nie wymusiła żadna logika dziejowa. Niewytłumaczalnie zstąpił z zadupia w Minnesocie, czasy się zmieniły i już kto inny stał na wieży strażniczej. Wielu z nas do dziś słucha jego starego, mądrego głosu. Ale można go także poczytać. Z Kronik dowiadujemy się, skąd naprawdę do nas przyszedł."
Filip Łobodziński
"Słucham go od tamtej pory, od 1976 roku. Żaden inny muzyk nie towarzyszy mi tak długo. Kupuję płyty w sklepie. Jestem staroświecki. Wyobrażam sobie, że pomagam mu utrzymywać byłe żony, kobiety, dzieci, wnuki, posiadłości, że dzięki mnie ma spokojniejszą starość. Zgrywam płyty do odtwarzacza w samochodzie i słucham podczas długich, samotnych tras. Słucham, jak jego głos matowieje, traci dźwięczność, lecz nie traci siły."
Andrzej Stasiuk, fragment Posłowia
Czego pragnie kobieta, a czego mężczyzna? Czy monogamia może być podniecająca? Czy nimfomankę kiedykolwiek boli głowa? I po co ludziom wierność? Jak kocha się ginekolog?
Autorów tej książki pewnie nie trzeba nikomu przedstawiać. Jeden jest wybitnym seksuologiem, drugi autorem wielu bestsellerowych powieści i jednocześnie naukowcem, który chemię miłości potrafi rozłożyć na czynniki pierwsze.
Zbigniew Izdebski i Janusz L. Wiśniewski spotkali się, by porozmawiać o najważniejszych sprawach w życiu człowieka: o miłości i o tym, co z tą miłością jest nierozerwalnie związane - o seksualności, intymności, bliskości i czułości.
Ich rozmowa wciąga, skłania do refleksji, czasami zaskakuje. Nie ma w niej tematów tabu, ani niewygodnych pytań; jest wiedza, są konkretne porady i obrazowe przykłady, a także bardzo intymne wyznania.
A co więcej - obok należnej tematowi naukowej powagi - znajdziecie w tej książce także bardzo dużo humoru.
Murzyńskość, ośmiorniczki, robienie loda Amerykanom, ch..., d... i kamieni kupa. Te słowa i zwroty weszły już do powszechnego obiegu i użytku językowego. Wszyscy słyszeli o aferze taśmowej, niewiele jednak wiadomo o jej kulisach. Ujawnia je dziennikarz śledczy, który dotarł do najbardziej sensacyjnych nagrań ostatnich lat. - O, to ty jeszcze nie siedzisz? - zagadnął mnie jeden ze znajomych urzędników państwowych. Faktycznie. Jeszcze nie siedzę, choć prześwietlano już moje połączenia telefonicznie, analizowano znajomości, podsłuchiwano, śledzono, sprawdzano moją rodzinę, a nawet - jak dowiedziałem się z dwóch źródeł - służby miały założyć tzw. dziuplę tuż obok mojego mieszkania. Przedstawiam Państwu: OPIS WYDARZEŃ CO JEDLI I PILI PODSŁUCHIWANI STENOGRAMY NAGRAŃ REAKCJĘ MEDIÓW SKUTKI POLITYCZNE Przedstawione w książce zdarzenia to dowód na matematycznie dającą się opisać prawidłowość: jakość demokracji, poczucie oferowanej przez nią wolności, są wprost proporcjonalne do rzeczywistej wolności mediów i odwrotnie proporcjonalne do ilości sił usiłujących tą wolność ograniczać. Płk Mieczysław Tarnowski, były wiceszef ABW wcześniej UOP Dziś większość dziennikarzy to ,,mordercy zza biurka"". Nisztor w redakcji bywał rzadko. Nie da się bowiem robić dziennikarstwa śledczego siedząc przy biurku. Cezary Gmyz, dziennikarz śledczy, tygodnik ,,Do Rzeczy"" Rolą dziennikarza jest ujawnianie prawdy, nawet jeśli nie dla wszystkich jest ona wygodna. Piotr Nisztor bezkompromisowo dążył do ujawnienia taśm, które wstrząsnęły polską sceną polityczną. Lektura tej książki pozwala spojrzeć na sprawę jego oczami, oczami jednego z bohaterów afery, który spotkał się z niespotykanym atakiem niektórych mediów.
Thriller trzymający w napięciu jak książki Zafona. Will Starling, młody chirurg, po zakończeniu wojen napoleońskich przybywa do Londynu, by rozpocząć prywatną praktykę medyczną. Dla niego oznacza to nawiązanie bliskich kontaktów z Trupiarzami, rabusiami grobów zaopatrującymi londyńskich chirurgów i anatomów w materiały do badań. Jednak podczas jednej próby rabunku zostaje zamordowany lichwiarz i aresztowana młoda kobieta, Meg Nancarrow. Kiedy Meg zostaje skazana na śmierć przez powieszenie, Will zyskuje przekonanie, że jest ona niewinną ofiarą bezbożnego spisku.
Wieczorem Olga rozpoczęła lekturę otrzymanych dokumentów: Komendant Armii Krajowej „Leśnik”, donosił: „Ze szczególnym okrucieństwem rozprawili się Niemcy z Mazurami z powiatu Działdowo po przekroczeniu granicy w 1939 roku. Na przykład Herbert Wiebe, członek Salbstschutzu w obecności Edwarda Owasta i Fredricha Feijfera dokonali zbrodni na Janie Wiśniewskim, Józefie Urbańskim i będącej w ciąży Rozalii Skowrońskiej. Skatowanych Polaków wywieziono do lasu w okolicach Lidzbarka Welskiego, gdzie Wiebe nożem wydłubywał oczy swym ofiarom, obcinał im palce u rąk i nóg, a następnie po dokonanych torturach kolbą karabinu rozbijał im głowy. Podobny los spotkał innych Mazurów z powiatu działdowskiego, przeważnie znanych ze swej propolskości. Tego, czego dokonał demonstracyjnie Wiebe dokonywali później funkcjonariusze gestapo, maltretując aresztowanych. Komendant AK – „Leśnik”.
Kilka innych kartek czytanych dokumentów dotyczyło jeńców wojennych: „29.09 1939 r. Zabierają nas grupami. W dalszym ciągu nie wiemy dokąd. Skierowano mnie razem z 50 jeńcami. Już dziś zapędzili nas do kopania kartofli. Jesteśmy głodni, brudni, zawszeni. Na kolację dostajemy kocioł nieobranych kartofli. Śpimy w remizie strażackiej zamknięci. Nawet potrzeby fizjologiczne musimy załatwiać na Sali. Nie pomagają tłumaczenia, że jesteśmy jeńcami wojennymi ... W. Połabski, były żołnierz Wojska Polskiego, 19 pp”. Do tej notatki doklejony był wyciąg instrukcji z dnia 8 września 1941 roku Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu: „Należy dokonywać selekcji jeńców i likwidować osoby niepożądane ...”
W miarę czytania dokumentów Olga coraz bardziej odczuwała potrzebę porozmawiania z kimś, kto bliżej zna te skomplikowane sprawy. Rokossowski obiecał jej konsultanta, ale zbliżał się wieczór więc postanowiła z tym zwrócić się do niego jutro, a teraz zapragnęła chwilę odpocząć.
Ze wstępu do książki
Komunizm w Krainie Śniegu
„Czerwony tybet” to realistyczny portret obrosłego legendami kraju. Heroicznego i zastraszonego, stawiającego opór i kolaborującego, pięknego i zaśmierdłego.
Robert Stefanicki podróżował po Tybecie pociągiem, autobusem, na jaku i pieszo. Opowiada o kraju,
w którym Chińczycy oraz podlegli im politycznie i ekonomicznie, ale nie kulturowo, czy religijnie,
Tybetańczycy, prowadzą ze sobą dialog głuchych. Zawiesza swoją opowieść między beznadzieją,
a nadzieją. Od Czytelnika zależy, którą wersję wybierze.
prof. Bogdan Góralczyk, politolog i sinolog, b. ambasador
„Ryje” to znani politycy i celebryci. Polują na nich „paparuchy”, czyli fotografowie robiący zdjęcia z ukrycia. Chcą zdobyć „mordochwyty”, czyli kompromitujące fotki. Wszystko to opisują „hieny”, czyli pracownicy brukowców, a w postaci kolorowej medialnej papki spożywacie to Wy – czytelnicy, choć tak naprawdę jesteście dla nich tylko „targetami”. Wulgarna, brudna i cyniczna książka dziennikarza, który przez 7 lat pracował w „Fakcie”. Wielka polityka, mali politycy, dziennikarskie hieny, morze alkoholu i ani kropli moralnych zasad. Ta książka demaskuje prasę brukową. A przy okazji ludzi z pierwszych stron tabloidów.
W książce opisuję trzy odległe w czasie podróże do Włoch, podczas których chciałam poczuć, jak smakuje słynne włoskie dolce vita. Po pierwszej zdawało mi się, że przeszłam niesamowitą zachodnią inicjację. Podczas drugiej odkryłam piękno i tajemnicę Sycylii. Trzecia podróż pokazała mi, że Włochy to taki europejski Meksyk.Włochy to tylko z pozoru łatwy kraj do podróżowania. Włoskie dolce vita za każdym razem ma inny smak.
Przekazuję w Państwa ręce opowieść o fascynacji nurkowaniem, przygodzie, poszukiwaniu nowej drogi życia, ale przede wszystkim o pasji fotografowania w miejscach odległych, niedostępnych, w warunkach skrajnie trudnych i surowych. Dzielę się z Państwem efektem pięciu lat pracy, przebycia stu pięćdziesięciu tysięcy kilometrów, dziesiątek godzin spędzonych w najmniej przyjaznych wodach naszej planety, trzydziestu pięciu tysięcy wykonanych zdjęć w bliskim kontakcie z najbardziej fascynującymi i rzadkimi gatunkami zwierząt. Dalej i zimniej już się nie da. Jestem przekonany, że kiedy coś widzimy, to lepiej to rozumiemy i bardziej doceniamy. Arktyka i Antarktyka mają wielu zagorzałych ambasadorów, których stosunek do tych unikalnych terenów często jest rezultatem odbytych podróży. Mówi się, że jeśli ktoś choć raz w zobaczy to piękno, pozostanie z nim na zawsze. Z tym przeświadczeniem zapraszam Państwa na wyjątkową subiektywną podróż fotograficzną w najdalsze i najzimniejsze wody naszego globu
Historie opisane w reportażach literackich i opowieściach są prawdziwe. Napisało je samo życie i wszystko, co niesie ze sobą: przypadek, los, przeznaczenie.
Bohaterowie tej książki uwikłani są w mechanizmy dzisiejszej rzeczywistości. Ma ona ogromny wpływ na owe dary losu. Dla jednych jest szczodra, zaś innych niszczy bezlitośnie. Co robić, by być sobą i nie dać się zniszczyć przez innych?
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
