Tyle już napisano o Ewagriuszu! Czy jest sens coś dodawać? Wydaje się, ze wielka myśl żyje w rozlicznych jej interpretacjach i komentarzach. Tak jest niewątpliwie z ośmioma logismoi Pontyjczyka...
Nowa interpretacja, jeśli tak można określić niniejszą refleksję, w pierwszym rzędzie chce być pozytywna, czyli uniknąć powielania klasycznej już lektury ośmiu logismoi jako opowieści po grzechach, wadach czy pokusach. Nie znaczy to, ze neguje takie odczytanie. Chce jednak zobaczyć je nie tylko, jako główny przedmiot zainteresowania, wręcz cel refleksji i analizy, lecz jako sposobności do doświadczenia czegoś dobrego: własnego rozwoju, nade wszystko zaś spotkania z Panem Jezusem.
Bernard Sawicki OSB - absolwent Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie (teoria muzyki, fortepian). Od 1994 r. profes opactwa tynieckiego, gdzie w r. 2000 przyjął święcenia kapłańskie, a w latach 2005-2013 był opatem. Studiował teologię w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie oraz w Ateneum św. Anzelma w Rzymie, gdzie obecnie wykłada.
Piotr Damiani (1007–1072) był jednym z najwybitniejszych reformatorów Kościoła w XI stuleciu, autorem licznych traktatów, pism polemicznych, żywotów, kazań oraz poezji. W 1035 r. wstąpił do eremu w Fonte Avellana, osiem lat później został przeorem tego zgromadzenia i zaprowadził w nim zwyczaje zapoczątkowane przez św. Romualda. W 1067 r. zrezygnował z zaszczytów i urzędów kościelnych, wrócił do rodzimego klasztoru i odtąd służył dziełu reformy Kościoła swym piórem. Umarł w Faenzy w 1072 r., wracając z powierzonej mu przez papieża Aleksandra II misji do rodzinnej Rawenny. Autor żywotu był uczniem i współpracownikiem Piotra Damianiego; jako dwudziestolatek po raz pierwszy słuchał kazania swego mistrza w rodzinnym Lodi najpewniej w 1059 r.; prawdopodobnie już w roku następnym wstąpił do eremu w Fonte Avellana, w którym pozostawał przez czterdzieści lat, pełniąc m.in. funkcję przeora eremu Świętego Krzyża. Aż do śmierci Piotra był jego współpracownikiem, „sekretarzem”, towarzyszem licznych podróży, świadkiem jego działalności, obserwatorem praktyk ascetycznych, portrecistą duchowości i pobożności Avellanity. Żywot spisywany był najpewniej w latach 1076-1082. W 1104 r. Jan został wybrany biskupem Gubbio, umarł w roku następnym w opinii świętości. Ucznia i mistrza łączyły więzy czułości i przyjaźni duchowej / Krzysztof Skwierczyński
Św. Diadoch z Fotyki (ur. ok. 400 r. - zm. ok. 486 r.) by biskupem z Epiru. O jego życiu niewiele wiadomo. Zapewne brał udział w Soborze w Chalcedonie (451 r.). Zmarł prawdopodobnie w Afryce Północnej. jest pierwszym znanym nam autorem, który wprost zachęcał do modlenia się Imieniem Zbawiciela, co czyni go jednym z prekursorów Modlitwy Jezusowej.
Gdy zacznie ktoś doświadczać obficie miłości Boga, wtedy zaczyna w duszy świadomie kochać także bliźniego. To bowiem jest miłość, o której mówią wszystkie pisma. Przyjaźń według ciała łatwo może zostać zniszczona z błahej przyczyny, ponieważ nie jest związana duchową świadomością. Dlatego nawet jeśli zdarzyłoby się, że pobudzona przez Boga dusza odczułaby jakieś rozdrażnienie, węzeł miłości nie zostaje u niej rozwiązany. Rozpłomienia się na nowo przez ciepło miłości Boga, powraca szybko do dobra i z wielką radością szuka miłości bliźniego, choćby została przez niego bardzo znieważona czy skrzywdzona. Słodycz Boga bowiem pochłania całkowicie gorycz kłótni.
De miraculis to niezwykłe zbiór opowieści o cudownych zdarzeniach, które zapraszają czytelnika do świata wyobrażeń XII-wiecznego mnicha. Cuda eucharystyczne, widzenia demonów i zmarłych, a także włączone w dzieło żywoty kluniackich świętych w prostym języku uchwytują głębokie teologiczne prawdy, które kształtowały religijność i duchowość epoki.
Ciało Pańskie, wyrzucone impetem powietrza i uderzeniem języka, upadło na ziemię w pobliżu ula. Wtedy to całe mnóstwo pszczół, wydostawszy się z ula, przyleciało ze czcią do ciała swojego Pana i – na oczach tego człowieka – podniósłszy je z ziemi, zaniosło do swojego domu z wielkim szacunkiem, na sposób stworzeń rozumnych. Człowiek, chociaż widział, co się zdarzyło, albo nie zwrócił na to uwagi, albo to zlekceważył.
Piotr Czcigodny (1092 lub 1094-1156), dziewiąty opat Cluny w latach 1122-1156, jeden z najwybitniejszych kluniackich intelektualistów. W czasie pełnienia urzędu wyprowadził opactwo z podwójnego kryzysu, doprowadzając zarówno do rozwiązania toczących wspólnotę konfliktów wewnętrznych, jak i odnowienia klasztornych obyczajów. Broniąc w licznych pismach tradycji swoich wielkich poprzedników stał się najpełniejszym wyrazicielem dojrzałej kultury i teologii kluniackiej.
Gnostycka Ewangelia Pistis Sophia, przypisywana Walentynowi (2 wiek n.e.), jest pismem niezwykle zawoalowanym. Wyczerpujące objaśnienia Jana van Rijckenborgha do Księgi Pierwszej Pistis Sophii pozwalają poważnym uczniom zrozumieć zawarte w niej uwalniające gnostyczne przesłanie. W książce tej Autor przedstawia sposób, w jaki możliwe jest dla człowieka, dokładnie tak jak dla Pistis Sophii, przeniknięcie za zasłonę Trzynastego Eonu. Daje nam pełne objaśnienie nowej Siły Światła, która jest niczym wołanie, nowe zadanie życiowe, nowa misja. Misja ta musi jednak zostać spełniona, ażeby można było dostąpić nie śmierci, lecz jedynego prawdziwego Życia.
Od Autorki
"Celem niniejszej książki jest pomoc kandydatkom i kandydatom dożycia pustelniczego w rozeznaniu decyzji o sposobie realizacji tego powołani. Do rozeznawania dobrze jest przystępować z jasnością sytuacji, pełną świadomością konkretnych spraw, jakie stoją przed kandydatami w czasie wyboru."
Przedmiotem badań Autorki są współczesne powieści pisane przez autorów pochodzących z różnych kręgów kulturowych i światopoglądowych, które czerpią inspirację z tekstów Ewangelii. Głównymi bohaterami tych powieści są Jezus z Nazaretu, Maryja, Poncjusz Piłat i Judasz. Autorka wykorzystuje w swej pracy założenia metodologiczne, które zostały wypracowane na gruncie literackiej sakrologii przez środowisko badaczy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II (prof. Maria Jasińska-Wojtkowska, prof. Stefan Sawicki). Podstawą tych badań jest tzw. kwadrat sakrologiczny, którego wierzchołkami są sacrum, homo religiosus, epifania, sacrosfera. Kwadrat ten stanowi swoisty probierz w badaniach zjawisk z pogranicza religii i kultury.
Z recenzji ks. prof. dr. hab. Mirosława S. Wróbla, KUL
"Dusze moich przyjaciół, przybliżcie się z ufnością! Nie lękajcie się niczego. (...) Macie dziś szczęście brania udziału w godzinie czuwania. Jeżeli się ogrzewacie przy płomieniach mego Boskiego Serca, to dlatego, ze was wyróżniłem - bez żadnej waszej zasługi! (...)
Przybądźcie do mnie i w cieniu nowego Getsemani - tabernakulum - podzielcie się ze mną uczuciami przyjaźni. Chcę otworzyć przed wami moje Boskie Serce..."
(z tekstu sł. Bożego o. Mateo na godzinę świętą)
"...Wreszcie, jest jeszcze jeden, pełen słodyczy, aspekt tej godzinnej modlitwy. (...)
Godzina święta jest czasem, w którym jednocząc się z cierpiącym Chrystusem, jednoczymy się zarazem z Jego Matką".
(z zachęty duchowej o. Wawrzyńca Marii Waszkiewicza)
Książka zawiera ponad 30 tekstów do rozmyślań na godzinę świętą autorów uznanych, świętych i mistyków ubiegłych wieków oraz wstęp i liczne dodatki (m.in. rozważania drogi krzyżowej, zegar Męki Pańskiej, przestrogę św. Teresy od Jezusa oraz 33 dni z Sercem jezusowym i artykuł o jego kulcie).
Rok 1919 obfitował w powołanie wielu instytucji nowo powstałego po latach niewoli państwa polskiego. Do jego najpilniejszych zadań w obszarze wojskowym należało m.in. ustalenie ram prawno-organizacyjnych działalności kapelanów wyznań niekatolickich. Sprawa ta wymagała jednak wzajemnych uzgodnień i regulacji prawnych na szczeblu państwowym pomiędzy przedstawicielami wojska oraz odpowiednimi władzami, reprezentującymi określone środowiska wyznaniowe. Proces ten, uwieńczony ostatecznie sukcesem, rozpoczął się właśnie w 1919 roku, oficjalnie inaugurując instytucjonalną działalność ewangelicko-augsburskiego duszpasterstwa wojskowego w armii polskiej.W 2019 roku minęła więc setna rocznica wydarzenia, które nie tylko wypada wspomnieć, lecz o którym także warto pamiętać i dziś, zwłaszcza że reaktywowane w III Rzeczypospolitej duszpasterstwo wojskowe nawiązuje do dawnych tradycji. Tym celom niechaj posłuży niniejsza publikacja prezentująca działalność ewangelickiego duszpasterstwa wojskowego w Polsce okresu międzywojennego.
Kolejny tom w bestsellerowej serii po ""Zakazanej historii ludzkości"" i ""Zakazanej nauce""Jak Kościół fałszuje prawdziwą historię religiiKościół katolicki od 2000 lat walczy z heretykami, którzy podważają jego dogmaty! Ta książka stanowi wstęp do prawdziwej historii zakazanych religii Zachodu i ujawnia ich wzajemne powiązania oraz ogromne znaczenie w kształtowaniu społeczeństw i wierzeń. Zrodzone w tym samym duchu co chrześcijaństwo, przetrwały jako herezje w średniowieczu i jako teorie wielkich myślicieli oraz mistyków renesansu i ich duchowych spadkobierców, takich jak Giordano Bruno i Isaac Newton. Przeniesione do Nowego Świata przez masonów zainspirowały rewolucję amerykańską, a w Europie wielkich pisarzy: Szekspira, Hugo i Dostojewskiego. Ich ukryte, silne wpływy są nadal obecne w dzisiejszym świecie, od polityki przez wiarę aż po kulturę masową.Korzenie chrześcijaństwa są ściśle związane z religią starożytnego Egiptu...Kim naprawdę byli biblijni Trzej Królowie i jakie mieli zamiary?Dlaczego Watykan nadal ukrywa fakty dotyczące życia i nauki Jezusa?Co wiąże herezje joannitów i skarb templariuszy?Czego nie wiemy o Nostradamusie i Joannie d'Arc?Czego nie mówią nam takie filmy jak ""Braveheart"" i jakie błędy popełnił Dan Brown w ""Kodzie Leonarda da Vinci""?W Zakazanych religiach, tak jak w światowych bestsellerach ""Zakazana historia ludzkości"" i ""Zakazana nauka"", J. DOUGLAS KENYON - pisarz, redaktor i wydawca amerykańskiego magazynu ""Atlantis Rising"" poświęconego zagadkom naszej przeszłości i współczesności - zebrał 40 artykułów znanych nieortodoksyjnych badaczy dziejów ludzkości. Ujawniają oni, jak Kościół zwalczał obrazoburcze koncepcje, eliminował przeciwników i jakie fakty zatajał przed światem.
Jak słuchać, kiedy Bóg mówiNOWOŚĆo. Mitch PacwaJak słuchać, kiedy Bóg mówiPrzewodnik dla współczesnych katolikówSłuchaj słowa Bożego i żyj nim na co dzień!Współczesny świat oparty na ciągłym pędzie i odarty z duchowości nie pozwala nam wsłuchiwać się w kierowane do nas słowa Boga. Czy istnieje sposób, by to zmienić? Jak nauczyć się rozpoznawać głos Pana?Mitch Pacwa SJ opracował specjalny przewodnik dla współczesnych katolików, którzy chcą podążać za głosem Boga. Czerpiąc z Ćwiczeń duchowych św. Ignacego Loyoli i przywołując odpowiednie fragmenty Pisma Świętego oraz konkretne życiowe przykłady, autor pokazuje, na czym polegają rozeznawanie i modlitwa Słowem. Daje czytelnikom wskazówki, jak walczyć z rozproszeniami w codziennym modlitewnym spotkaniu z Bogiem.Mitch Pacwa kapłan katolicki, jezuita, doktor filozofii, jeden z najbardziej inspirujących duchownych w Ameryce. Jego program w telewizji EWTN cieszy się niesłabnącą popularnością. Autor książek Zwyciężać w walce z grzechem i Zbawieni.
NIEZWYKŁA HISTORIA POLOWAŃ NA CZAROWNICE W ŚREDNIOWIECZNEJ EUROPIEW ciągu trzech stuleci życie straciło kilkadziesiąt tysięcy osób oskarżonych o czary. Polowaniami na czarownice zajmowali się inkwizytorzy i władze świeckie. Wielu sędziów, wydając wyroki skazujące, sugerowało się katolickim traktatem na temat czarownictwa, spisanym przez dominikańskiego inkwizytora Heinricha Kramera, zatytułowanym Młot na czarownice, który stanowił kompendium ówczesnej wiedzy z dziedziny demonologii i czarownictwa. W średniowieczu i wczesnym okresie nowożytnym strach przed czarną magią wpisywał się w bolączki życia codziennego. Za głód, choroby oraz wiele innych nieszczęść obwiniano osoby, które podejrzewano o uprawianie czarów i konszachty z diabłem.Dieter Breuers zaprasza na fascynującą podróż przez stulecia zabobonu, histerycznego lęku i wiary we władzę szatana, kiedy oskarżyć o czary można było każdego - kobiety, dzieci i mężczyzn, żebraków i szlachetnie urodzonych, uczonych i niepiśmiennych. Przeważnie odbywało się to w wyniku nieszczęśliwych zbiegów okoliczności lub pomówień ze strony nieżyczliwych. Czasem wystarczyło być piękną kobietą, upośledzonym dzieckiem, znachorką czy niewdzięcznym sługą żeby zostać sługą szatana.
W drugim tomie rozpatruje autor podstawowe pytania dotyczące ludzkiego bytu: kim jestem? Skąd przychodzę? Dokąd zmierzam?
W odległej starożytności te same pytania stawiane były przez Hermesa Trismegistosa, który w odpowiedzi na nie, czerpiąc ze swojej wiedzy, wskazywał Ścieżkę. Hermes Po Trzykroć Wielki, Trismegistos, jest pratypem. Nie jest jungowskim archetypem, nie jest bogiem ani znanym z mitologii półbogiem. Jest tym, czym niegdyś byliśmy wszyscy: boskim człowiekiem. Opierając się na wykładzie Hermesa zawartym w Corpus Hermeticum, Autor odwołuje się do autentycznej informacji, udzielającej bliższej odpowiedzi na przytoczone wyżej pytania: Kim Jestem? Skąd przychodzę? Dokąd zmierzam?
„Prognoza egipska” stanowi świadectwo nieprzerwanego wołania Gnozy.
Książka prezentuje wywierający silne wrażenie obraz Ścieżki prowadzącej do naszej pierwotnej tożsamości. Urzeczywistnienie tych idei wymaga fundamentalnego zwrotu i decyzji życia z Gnozy i z Gnozą.
Gnoza jest tematem w najwyższym stopniu aktualnym, o czym świadczy wielość publikacji w ciągu ostatnich dziesiątków lat. Pragnoza egipska , której drugi tom mają Państwo przed sobą, pozwala poznać, czym Gnoza jest i co zamierza: stworzyć miejsce dla naszego pierwotnego bytu.
Święty Wawrzyniec z Brindisi (1559-1619) kapłan, generał kapucynów, doktor Kościoła, teolog, kontrreformator, poliglota, dyplomata, żołnierz i kapelan wojsk chrześcijańskich, odnowiciel życia zakonnego, mistyk, cudotwórca oraz apostoł Włoch, Czech i Niemiec. A wreszcie kaznodzieja i polemista autor dziesięciu tysięcy stronic pism. Święty zapomniany, choć ogłoszony Doktorem Kościoła; odkrywany na nowo, bo święty papież Jan XXIII zapewnił: Kto pójdzie za św. Wawrzyńcem, nie zbłądzi!* * *Trudną rzeczą jest do rosnących bogactw serca nie przywiązywać, trudno nie mścić się za krzywdy, trudno pokutować za dawne grzechy, trudno łaknąć i pragnąć nie tego, co doczesne, ale tego, co wieczne, nie tego, co cielesne, ale tego, co duchowe, trudno dawać jałmużnę ubogim,trudno miłować nieprzyjaciół, trudno mieć serce czyste od jakiejkolwiek zmazy grzechu, trudno zachowywać pokój ze wszystkimi, trudno znosić cierpliwie prześladowania dla sprawiedliwości, a za dobro cierpieć zło. Trudne jest nto wszystko i wymagające dużego wysiłku,ale jednak niezbędne do zbawienia.Fragment kazania na II niedzielę Wielkiego Postu* **Książka zawiera łacińsko-polską edycję wybranych kazań św. Wawrzyńca z Brindisi. Jest to drugi tom serii wydawniczej Patrologia Tridentina, która obejmuje pisma doktorów Kościoła XVI i XVII wieku, dotąd niepublikowane w nnaszym języku.
Do czego odnosi się tytuł książki?
Nunc coepi oznacza „teraz zaczynam” – jest to wezwanie psalmisty występujące w łacińskim przekładzie Biblii. Poprzez zwrot ten nawołuje on nie tylko do nawrócenia się, ale i do podążania ścieżką prowadzącą do świętości. Posiłkując się Tradycją Kościoła katolickiego oraz Żywotami Świętych, ksiądz Wawrzyniec udowadnia, że świętość nie musi stanowić domeny jedynie nielicznych – w końcu Bóg zaprasza do niej każdego człowieka. Twórca dzieła porusza zagadnienia odnoszące się do grzechu, czystości, cierpienia, czy też łaski uświęcającej. W ten oto sposób wskazuje nam kierunki oraz cele wędrówki ku pogłębieniu swego życia duchowego i zjednoczeniu się z Chrystusem.
Kim jest autor książki?
Autorem książki jest urodzony w 1985 roku we Wrocławiu ksiądz Wawrzyniec Maria Waszkiewicz. Duszpasterz ukończył studia na Uniwersytecie Wrocławskim (kierunek bibliotekoznawstwo). Studia seminaryjne ukończył we Włoszech. Działa w charakterze misjonarza na Słowacji. Ksiądz Waszkiewicz jest autorem licznych artykułów w polskich i włoskich czasopismach. W jego dorobku twórczym odnaleźć można także biografię pochodzącej z Włoch mistyczki i matematyczki Marii Gaetany Agnesi („Piękna dusza” z roku 2018), maryjną katechezę („Czyńcie, cokolwiek wam powie” z roku 2020) oraz – napisaną wraz z A. Canavesim – książkę z opowiadaniami historycznymi (Guerrieri serafici: racconti di pace, bene e… guerra z roku 2021).
Ze wstępu: Każda parafia diecezjalna i zakonna posiada własne archiwum, w którym gromadzi akta spraw zakończonych, wynikających z prowadzonej działalności duszpasterskiej (archiwum bieżące). W niektórych archiwach parafialnych można znaleźć jeszcze cenne archiwalia z przeszłości, np. dokumenty pergaminowe, dawne księgi metrykalne, starodruki (archiwum historyczne).
Archiwa parafialne są wyjątkowe i nie da się ich zamknąć w określonych ramach, a tym bardziej obwarować sztywnymi zasadami i regułami. Wynika to nie tylko z samej istoty parafii, będącej jedną i niepowtarzalną administracyjną cząstką Kościoła powszechnego.
Każda diecezja i każda prowincja zakonna – oprócz zastosowania powszechnych norm prawa kanonicznego – ustala własne przepisy i kieruje się w lokalnej wspólnocie kościelnej wypraktykowanymi zwyczajami funkcjonowania archiwum parafialnego. Z tego powodu nie ma jednego, uniwersalnego podręcznika dotyczącego prowadzenia archiwum parafialnego, który byłby obowiązujący w całym Kościele katolickim.
Niniejsze opracowanie nie rości sobie tak wysokich aspiracji. Celem opracowania jest przedstawienie duszpasterzom, którzy wcale nie muszą być archiwistami znającymi się biegle na archiwistyce, zebranych norm prawa kanonicznego i przepisów partykularnych w zakresie archiwum parafialnego.
Ktoś może zarzucić autorowi: Po co tyle teorii, skoro wszystkiego i tak nie da się zastosować w parafii? To prawda, lecz jeśli tylko jakąś część tej teorii uda się wprowadzić w czyn, to będzie z pożytkiem dla archiwum i jego zasobu. Wiedza pomoże praktyce. Niniejsze opracowanie ma charakter konkretnej pomocy dla duszpasterzy, którzy często zostają sami na polu archiwalnym. Nie narzuca im niczego, lecz konkretnie proponuje, jak można prowadzić archiwum z pożytkiem dla duszpasterza, parafii i Kościoła.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
