Dzienniczek zawiera osobiste zapiski siostry Faustyny, polskiej zakonnicy zmarłej w 1938 r., wizjonerki i mistyczki, której Jezus zlecił przekazanie światu orędzia o Bożym Miłosierdziu. Niezwykłe dzieło duchowe, zachwycające swą prostotą i mądrością. Kieruje ono do każdego z nas osobiste wezwanie do bezgranicznego zawierzenia Bogu, który jest „samym Miłosierdziem”.
Mało kto wie, że Ojciec Święty Jan Paweł II niemal co piątek odprawiał nabożeństwo Drogi Krzyżowej na… dachu Pałacu Apostolskiego. Znajduje się tam 14 stacji wykonanych na polecenie Pawła VI. Nikt tam nie fotografował naszego papieża – poza Adamem Bujakiem, który został tam raz dopuszczony – w 1987 r. Nic tak nie oddaje głębi wiary przyszłego Świętego, jak wspomnienie odprawianej przez Niego prywatnie modlitwy Drogi Krzyżowej; jest to wspomnienie przejmujące. Zdjęcia oddają pełnię dramatu, jaki przeżywał Jan Paweł II krocząc w rozmodleniu od stacji do stacji; artysta utrwalił na Jego twarzy cierpienie, zdaje się On osobiście uczestniczyć w Męce Chrystusa. Tylko przy tej okazji można było zobaczyć papieża ubranego na czarno – celowo, by nie mógł stać się łatwym celem dla snajperów…
W przededniu kanonizacji Jana Pawła II czytelnicy otrzymują całkowicie unikatową książkę składającą się ponadto z wielu innych nie publikowanych zdjęć polskiego Papieża z okresu Triduum Paschalnego. „Via Crucis” to jednak dzieło nie tylko artysty fotografika, ale w jeszcze większym stopniu samego Jana Pawła II, którego krótkie, ale jakże głębokie i poruszające rozważania Drogi Krzyżowej znajdują się także na kartach tej książki. Zachowały się teksty dwóch Dróg Krzyżowych autorstwa Karola Wojtyły – Jana Pawła II; jedna z roku 1976, druga z 2000. Obie znalazły się w „Via Crucis”. Premiera książki przypada na początek Wielkiego Postu i poprzedza 9. rocznicę śmierci polskiego Papieża.
Jest to zapis wydarzeń – a zarazem towarzyszących im refleksji – jakie miały miejsce w Watykanie w związku z ustąpieniem papieża Benedykta XVI i wyborem kard. Jorge Mario Bergoglio na nowego papieża, który przyjął imię Franciszek. Autorem tego zapisu jest o. Antonio Spadaro SJ, jezuita, redaktor naczelny wpływowego miesięcznika „La Civilta Cattolica”, a zarazem konsultant Papieskiej Rady Kultury, który znany jest szerszej publiczności jako autor pierwszego wywiadu z papieżem Franciszkiem przedrukowanego później przez prasę na całym świecie. Książka ta w niczym nie przypomina zalewu publikacji, jakie się pojawiły zaraz po wyborze nowego papieża. Ukazuje ona bowiem ścisły związek, jaki zachodzi między ustąpieniem Benedykta i wyborem Franciszka. Stało się to możliwe za sprawą głębszej wiedzy płynącej z duchowego wnętrza autora, który tak jak papież jest jezuitą.
Jednotomowa edycja Pisma Świętego, tzw. Biblia Poznańska, przyjęta z powszechnym uznaniem dla pracy autorów przekładu oraz wstępów i komentarzy.
Nowa szata graficzna dobrze znanej Biblii Poznańskiej.
Zalety:
- zdaniem biblistów najlepszy polski przekład Pisma Świętego
- każda księga poprzedzona wstępem
- praktyczne przypisy
- zrozumiały język
- komentarze
Droga krzyżowa nie kończy się wraz z ostatnią stacją w kościele. Ona trwa nadal. Jezus ze swoim krzyżem idzie do naszych domów, gdzie czasem trudno związać koniec z końcem, gdzie miłość zgubiła się w natłoku małych i dużych problemów. Jezus z krzyżem mija nas na ulicy, w tramwaju, w parku. Nie wiedząc, że to On, przechodzimy obojętnie. Mijamy Go zabiegani i zajęci życiem, które przecieka nam przez palce. A On - Jezus, cierpliwie uczy nas miłości, która trwa wiecznie.
Rozważania pasyjne i rozważania drogi krzyżowej, które mogą pomóc w dobrym przeżyciu Wielkiego Postu.
„Bóg idzie tą drogą ze względu na miłość! Nie ma innego wytłumaczenia: tylko miłość podejmuje takie czyny. Dzisiaj patrzymy na krzyż, dzieje człowieka i dzieje Boga. Spoglądamy na ten krzyż, gdzie można zasmakować owego miodu aloesu, miodu gorzkiego, tej gorzkiej słodyczy ofiary Jezusa. Ale jest to tajemnica tak wielka, że sami nie możemy dobrze jej dostrzec, nie tyle, aby ją zrozumieć – tak, zrozumieć... ale by dogłębnie odczuć jej zbawcze znaczenie. Przede wszystkim tajemnicę krzyża można trochę zrozumieć na kolanach, na modlitwie, ale również poprzez łzy: to one bowiem przybliżają nas do tej tajemnicy”.
Papież Franciszek
Jednotomowa edycja Pisma Świętego, tzw. Biblia Poznańska, przyjęta z powszechnym uznaniem dla pracy autorów przekładu oraz wstępów i komentarzy.
Nowa szata graficzna dobrze znanej Biblii Poznańskiej.
Zalety:
- zdaniem biblistów najlepszy polski przekład Pisma Świętego
- każda księga poprzedzona wstępem
- praktyczne przypisy
- zrozumiały język
- komentarze
Wydanie w podręcznym formacie. Publikacja idealna jako prezent dla naszych bliskich i przyjaciół.
Oto – w jednym tomie! – niezwykłe kompendium wiedzy o sakramentach Kościoła, a zarazem – w najszerszym tego słowa znaczeniu – przewodnik dla wiernych świeckich i kapłanów. Znalazły się tu nie tylko opisy obrzędów i związana z nimi teologia, ale także uwagi praktyczne, a nawet anegdoty. Obok użytecznych porad (np. jak załatwiać sprawy w kancelarii parafialnej) jest tu niezbędna teoria (odpowiedź na podstawowe pytania oraz przepisy prawa kościelnego podane w zwięzłej formie) i odniesienia do życia duchowego, a nawet eschatologii. Książka jest rezultatem przeszło trzydziestoletnich studiów nad Biblią i liturgią, owocem pracy duszpasterskiej w różnych środowiskach, z młodzieżą, wśród ludzi w podeszłym wieku i chorych oraz niewierzących i poszukujących.
Ks. Jan Kuźniar, wyświęcony w 1978 roku, pracuje w Warszawie. Jest autorem m.in.: Dał nam znak życia – w poszukiwaniu głębszego uczestnictwa we Mszy Świętej (1997); Książka o mistyce Eucharystii (2004); Książka o duszy. Podstawowe prawdy dotyczące życia wewnętrznego i niektóre zasady, które nim rządzą (2004); Przewodnik po codziennych biblijnych czytaniach Mszy Świętej (2006); Trzy drogi życia duchowego odczytane w Biblii (2010); Droga krzyżowa na nowo odczytana (2010); Boże perpetuum mobile, czyli sekret prawdziwego szczęścia (2010); Między niebem a konfesjonałem. Poradnik nie tylko dla tych, którzy boją się spowiedzi (2012); Anatomia Drzewa Życia. Poradnik życia duchowego (2013).
„Komentarz historyczno-kulturowy do Starego Testamentu” to w polskim piśmiennictwie biblijnym dzieło niezwykle potrzebne i ważne. Znaczący wkład rodzimych specjalistów i przekłady z języków obcych sprawiły, że mamy znaczne osiągnięcia w zgłębianiu i przedstawianiu teologicznego orędzia Pisma Świętego. Brakowało nam jednak kompendium obejmującego rozmaite aspekty historyczno-kulturowego podłoża i zaplecza starotestamentowych ksiąg świętych i temu zapotrzebowaniu
wychodzi naprzeciw niniejsza publikacja. Prawidłowe i coraz pełniejsze poznawanie religijnego i teologicznego bogactwa Biblii zależy w dużym stopniu od poprawnej znajomości i uwzględniania realiów, w jakich urzeczywistnił się Boży plan zbawienia
… kto nie rozwinął w sobie zdolności duchowych, jasnowidzenia, nie może samodzielnie dojść do duchowych prawd o wyższym świecie. Dla zdobywania prawd duchowych jasnowidzenie jest warunkiem koniecznym.
Ale tylko dla zdobywania, gdyż do dnia dzisiejszego żaden prawdziwy prąd Różokrzyża nie podawał nauk, których nie można zrozumieć zwykłym, powszechnym, logicznym rozumem. Jeżeli ktoś zarzuca teozofii różokrzyżowców, że do zrozumienia jej trzeba być jasnowidzącym, to nie ma racji. Nie chodzi tu wcale o zdolności bezpośredniego przeżywania wyższych prawd widzeniem i słyszeniem duchowym.
Jeżeli ktoś nie może pojąć mądrości różokrzyżowców na drodze czysto myślowej, to oznacza, że jeszcze nie wyrobił w sobie dostatecznie umiejętności logicznego myślenia…
Książka zawiera opis kosmicznego wymiaru pojawienia się Chrystusa w eteryczności i działania przeciwnych mocy, które mają na celu ukrycie tego faktu przed ludzkością. Opisane są również cele rozwoju Ziemi aż do końca szóstej epoki poatlantydzkiej, do czasu wojny wszystkich ze wszystkim.
Jedno z najsłynniejszych współczesnych dzieł hermetyzmu, napisane w latach 60. XX wieku i opublikowane anonimowo. Stanowi ukoronowanie dziejów mistyki, gnozy i magii, jest swoistą teologią mistyczną. Mimo nawiązań do rozmaitych nurtów w tych dziedzinach, także do kabały i hinduizmu, są to medytacje chrześcijańskie, a nawet katolickie. Ich podstawą jest symbolika kart do gry w tarota (marsylskiego). 22 karty (21 „arkanów wielkich” i Głupiec) tworzą system opisujący świat. Sens ich symboli autor wykłada w duchu hermetyzmu – dla którego bóg Hermes Trismegistos uosabia magiczno-mistyczną jednię wszelkich intelektualnych działań umysłu – ale zmodyfikowanego w duchu chrześcijańskim, gdyż opartego na „sercu” i miłości. Choć „Medytacje…” są dziełem zasadniczo religijnym, zawierają niezmiernie bogatą treść „kulturową”, odnosząc się do najważniejszych zjawisk w dziejach człowieka aż po najnowsze problemy. To historyczne tło łączy się z osobistymi doświadczeniami autora w dziedzinie medytacji i „magii świętej”. Wprawdzie książka ukazała się anonimowo, ale dziś jej autorstwo nie jest już tajemnicą: Valentin Tomberg (1900–1973) urodził się w Rosji, w luterańskiej rosyjsko-estońsko-niemieckiej rodzinie i po przebyciu drogi przez prawosławie i antropozofię zbliżył się po II wojnie światowej do katolicyzmu. Ożeniony z Polką, działał w Estonii i Holandii, od 1944 roku w zachodnich Niemczech, by w 1948 roku osiąść na resztę życia w Anglii. Jego główne dzieła ukazały się pośmiertnie.
Kiedy świat mówi do nas, że „jesteśmy coś warci”, dotyka w nas jednej z najgłębszych potrzeb, ale kiedy stawia warunek „jeśli”, głęboko rani w nas tę potrzebę. Nieraz nie jesteśmy tego świadomi. Dlatego pozwalamy się ranić. Gonimy za tym, by świat nas dowartościował. Sądzimy, że musimy się rozprawić z mnóstwem podyktowanych nam „jeśli”: aby się liczyć, aby być cenionym, aby nie wypaść z gry. Tak bardzo ulegamy mnożącym się „jeśli”, że przestajemy żyć własnym życiem. Żyjemy na życzenie innych, w „gorsecie” ludzkich oczekiwań. Zgadzamy się być „tablicą” do zapisywania oczekiwań pod naszym adresem czy opinii o nas. I tak powoli ulegamy przekonaniu, że na wartość trzeba sobie zapracować, zasłużyć, a nawet ją kupić. Zapominamy o jednej z fundamentalnych i niezaprzeczalnych prawd o naszym życiu: że wartość po prostu się ma.
Nowe poprawione i uzupełnione wydanie głośnej książki "Śledztwo w sprawie Szatana".
Opętanie, czary, składanie ofiar z ludzi na cześć Szatana – to tylko niektóre ze zjawisk, z jakimi słynny egzorcysta walczy już od dłuższego czasu i odprawia egzorcyzmy nad ludźmi z całego świata. Opętanie dotyka nie tylko młodzież czy ludzi dorosłych, ale również małe dzieci, które zostały już w chwili narodzin “oddane” Szatanowi.
W książce, oprócz rozmowy ze znanym egzorcystą, ks. Gabrielem Amorthem, znajdziemy również opinię słynnego psychiatry, prof. Simone Morabito, znanego socjologa religii, Massimo Introvigne, oraz Vittorio Messoriego – wybitnego intelektualisty, badacza sytuacji Kościoła i jego problemów w naszych czasach.
Wszyscy oni dzielą się nie tylko swoją wiedzą, ale przede wszystkim doświadczeniem.
Zdradzają przypadki opętania osób, dla których życie stało się dramatem.
Książka porusza temat, który w kręgach kościelnych jest uważany za mocno przesadzony, ale czy naprawdę Szatan nie ma wpływu na nasze codzienne życie? Największym sukcesem Szatana jest zaszczepienie w ludziach wiary w to, że on nie istnieje... A on naprawdę przecież jest. Sięgnij po tę książkę, a przekonasz się o tym.
Zbiór kilkudziesięciu modlitw, m.in. człowieka: zmęczonego... modlitwą, czującego się oszustem podatkowym, zganionego przez szefa, zgorszonego postawą kapłana oraz takich, które pomogą po kłótni małżeńskiej, kiedy stoimy wobec trudnego wyboru albo przed egzaminem. Nie brakuje tu słów mądrości Ojców Kościoła i wielkich ludzi modlitwy XX wieku.
W trzeciej części opowieści biblijnych autorka przybliża młodym czytelnikom Nowy Testament. Zawiera ona tematy znane, a wciąż przejmujące, jak: narodzenie Jezusa, Jan Chrzciciel, dzieje Jezusa, śmierć i zmartwychwstanie. Pisarka w biblijne wątki wplata swoje wspomnienia z dzieciństwa, opis drewnianego domku dziadków w zimowym plenerze i harce na świeżym powietrzu. Przedstawia też ludowe zwyczaje towarzyszące świętom Bożego Narodzenia i Wielkanocnym, jakie zapamiętała z tamtych czasów. Przede wszystkim, tak jak jej dziadek gawędziarz, stara się prostym językiem opowiedzieć dzieciom żywot Jezusa i wytłumaczyć sens Jego śmierci i zmartwychwstania.
?Prawdopodobnie Bóg nie istnieje, więc przestań się martwić i ciesz się życiem? (R. Dawkins): jest to stare przekonanie, zgodnie z którym radość i wiara w Boga nie mogą ze sobą współistnieć; jest tylko albo jedno, albo drugie. To przekonanie zakłada kolejne: wyobrażenie Boga zbyt poważnego, którego katecheza nie może zmienić. Smutek wielu chrześcijan nadal je umacnia.
Bóg natomiast jest nieskończoną radością, cieszy się ze stworzenia i świętuje w niebie, gdy nawraca się choćby jeden grzesznik, dając Ojcu możliwość pokazania całej swojej miłości. Dlatego to ?radość jest prawdziwym zajęciem w niebie? (C.S. Lewis). Nie będą do niego mieli prawa wstępu ci, którzy nie nauczyli się cieszyć już tutaj, na ziemi, lub też nigdy nie sprowokowali radości Odwiecznego. ?Radujcie się zawsze w Panu? (Flp 4,4)
Peter Sloterdijk (ur. 1947), jeden z kilku najważniejszych dziś intelektualistów niemieckich, filozof kultury, w pierwszej dekadzie XXI wieku poświęcił kilka swoich prac kwestii religii. Niniejsza książka jest pod tym względem najbogatsza treściowo i intelektualnie. Trzy monoteizmy wywodzące się „od Abrahama”, judaizm, chrześcijaństwo i islam, dzielą dziś między siebie większość ogółu wierzących na świecie, a nawet obejmują w sumie większość ludzkiej populacji. Swoim zelotyzmem, „gorliwością” stanowią dla świata i dla siebie nawzajem niemałe ryzyko, gdyż każdy z nich aspiruje do monopolu na prawdę i rywalizuje o nią z pozostałymi. Jako dopełnienie obrazu współczesności czwartym „monoteizmem” okazuje się komunizm. Sloterdijk przeprowadza głęboką analizę natury tych ruchów oraz możliwości i ryzyka konfrontacji. Rozważa szanse sprowadzenia ich na „drogę cywilizacyjną” i wykonując rozmaite eksperymenty myślowe, jak ten z powrotem do nieksenofobicznych religii przedmonoteistycznych, poszukuje możliwości „rozładowania” nagromadzonego w monoteizmach potencjału walki. Rysowany tu obraz religii nie jest wizją Nietzschego: solidarnego stowarzyszenia słabych, lecz wydobywa aspekty ksenofobii, dogmatyzmu i nieprzejednania. Historyczne i współczesne dowody na te aspekty są mocne. Czy podlegają one ucywilizowaniu i czy wyczerpują obraz monoteizmów, to pytanie do rozstrzygnięcia na dziś i kwestia nadziei na jutro.
Teksty dwunastu mniejszych proroków już w starożytności zapisywano na jednym zwoju, traktując je jako pojedynczą księgę Biblii. Powody były, jak wynika z Talmudu, wyłącznie praktyczne: istniała obawa, że poszczególne proroctwa są tak krótkie, że któreś z nich może zaginąć, o ile nie zostanie włączone do wspólnego zbioru. [?] Z całą pewnością ? świadczą o tym znaleziska z Qumran ? Księga Dwunastu Proroków stanowiła całość w II wieku przed erą chrześcijańską.
Pod względem rangi proroctw ?mniejsi? nie ustępują trzem ?prorokom wielkim?: Izajaszowi, Jeremiaszowi i Ezechielowi. Zwyczajowa nazwa ?mniejsi? pochodzi zresztą dopiero od Augustyna z Hippony, który przyznawał, iż określenie to odnosi się wyłącznie do rozmiarów tekstów i nie ma w nim nic deprecjonującego. W tradycji żydowskiej mówi się po prostu o Dwunastce. Tak jak ?wielka trójka? wszyscy oni należą do grupy newiim achronim, proroków późniejszych (dla odróżnienia od newiim riszonim, pierwszych ? od Jozuego do Samuela). Księga Dwunastu Proroków zamyka drugą część Biblii, Proroków właśnie.
Tyr i Sydon to największe miasta fenickie. Księgi biblijne najczęściej wymieniają je razem. Chociaż Pismo Święte nie wiąże z nimi zbyt wielu doniosłych czy przełomowych wydarzeń, to jednak warto przyjrzeć się ich historii, co pozwoli lepiej zrozumieć i głębiej wniknąć w wydarzenia historii zbawienia, w którą te pogańskie miasta także się wpisały. Z tego też powodu kolejny tomik serii „Archeolog czyta Biblię”, który oddajemy do rąk Czytelników, im właśnie został poświęcony.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
