Książki o różnych religiach: chrześcijaństwo, islam, judaizm, historia religii i teologia, księgi kanoniczne i teksty święcone, religie Dalekiego Wschodu, religie pierwotne i starożytne, sekty, sanktuaria i cmentarze. Praktyczne przewodniki odnośnie wiary, kazania dla dzieci. Ksiązki o Maryi, o świętych, pisma święte nowego i starego testamentu, ewangelie, śpiewniki - zapraszamy.
W naszym życiu relacje międzyludzkie stanowią jeden z ważniejszych elementów. Człowiek rozwija się właściwie jedynie w relacji, a swoje ludzkie cechy może budować tylko poprzez relację z innymi osobami.Szczególną trudność w relacjach stanowią granice. Z jednej strony chodzi o obronę. Jeśli nie postawimy granic, to potem może być za późno na ich wyznaczenie. Z drugiej strony wyznaczanie granic jest postawą bardzo pozytywną, pełną odwagi i godności.Mistrzem, który pokazuje, jak stawiać granice w relacjach, jest sam Jezus. W relacji ze swoimi uczniami, ale też w relacjach z nieznajomymi, których uzdrawiał, odwiedzał, ukazuje On, jak ważne jest wyznaczanie granic. Tym samym daje przykład, że granice są czymś dobrym, pożytecznym, a niekiedy wręcz koniecznym, gdyż stanowią element zdrowej troski o siebie i drugiego człowieka.
List do Rzymian zbyt często kojarzy się z problemami teologicznymi, ze sporami pomiędzy katolikami a protestantami. Uważany jest za tekst, który trzeba zostawić teologom.W rzeczywistości jest to list do wszystkich wierzących, napisany dla bardzo prostych ludzi. Chrześcijanami Rzymu byli przede wszystkim niewolnicy, którzy nie umieli czytać ani pisać. To najpotężniejsza synteza naszej wiary, ale także najskuteczniejszy przewodnik duchowej odnowy i najlepszy plan nowej ewangelizacji.List do Rzymian napisany był niedługo po tym, jak św. Paweł, głosząc zmartwychwstanie Chrystusa, usłyszał: posłuchamy cię innym razem. Mimo tego niepowodzenia Paweł miał odwagę powiedzieć, że został powołany, by być apostołem i doprowadzić wszystkie narody do posłuszeństwa wierze.Nie miał wątpliwości, że pewnego dnia Ewangelia zostanie zaakceptowana przez wszystkie narody. Gdybyśmy mieli choć część odwagi św. Pawła, moglibyśmy zewangelizować cały nasz świat.
Celem każdej religii jest uszczęśliwienie człowieka. Dla religii małych to szczęście polega na zaspokajaniu ludzkich apetytów. Najczęściej są one związane z pożądliwością ciała, oczu i pychą żywota. Wielkie religie ukierunkowują poszukiwania w stronę wartości nastawionych na karmienie apetytów wyobraźni, rozumu i woli. Chrześcijaństwo jest jedną z wielkich religii, a szczęście, jakie Jezus ofiaruje swoim wyznawcom, jest najwyższym szczytem ludzkich pragnień. On sam ten szczyt zdobył i wytyczył szlak, który na niego prowadzi.Wielu poszło tym szlakiem i mają udział w szczęściu. Wśród nich jest św. Paweł, nawrócony Żyd, którego Bóg poprosił, aby przekazał prawdę o szczęściu zawartym w dwóch słowach: wybawić i zbawić. Jezus bowiem pragnie wybawić i zbawić każdego człowieka. Wybawienia dokonał przez odkupienie, a ludzi dobrej woli zbawia od wszystkich zniewoleń, z jakimi mamy do czynienia.
Księga Jonasza stawia nas wobec dość niepokojącej rzeczywistości. Być wierzącym nie znaczy wierzyć tylko w Boga. Oznacza też wierzyć w człowieka. Być wierzącym to nie tylko widzieć zło, które jest w braciach, ale umieć przynajmniej wyczuwać możliwości dobra, które są w każdym człowieku. Zmiana świata zaczyna się od konkretnego serca, które pierwsze potrzebuje pogodzić się z Bogiem. Chodzi o to serce, które bije w nas. Bóg wierzy, że uda Mu się je zmienić, tak jak zmienił serca Niniwitów i Jonasza, by wierzyły w Boga i w człowieka.
Warto wsłuchać się w człowieka, który całe swoje życie kapłańskie poświęcił zgłębianiu i odnowie świętej liturgii, i który przechowuje w sercu doświadczenie celebrowania Eucharystii u boku Jana Pawła II. Warto razem z nim zapytać: Jak celebrować Eucharystię? i razem z nim szukać odpowiedzi.Liturgię sprawować trzeba sercem. Zależy ona od naszych uczuć, od wiary, z którą przyjmujemy Słowo Boże, od nawrócenia serca, które się w nas dokonuje, od naszego spotkania z Chrystusem. Oprócz tego, co zapisane jest w regułach, wartość sprawowanej celebracji nadaje przemiana serca.abp P. MariniSpis treści:1. Celebracja Misterium Chrystusa2. Początki reformy liturgicznej w świetle mojego doświadczenia3. Podstawy reformy liturgicznej4. Celebrować w przestrzeni: główne miejsca celebracji5. Elementy strukturalne celebracji: wejście, złożenie Darów, Komunia6. Liturgia, piękno i świętość7. Świadectwo mistrza ceremonii papieskich moje doświadczenie z Jane Pawłem II8. Pytania i odpowiedzi
Kryzys może okazać się stanem błogosławionym, brzemiennym w potrzebne zmiany, rokujące nowe życie. To czas przełomu i przesilenia, czas domagający się decydującego zwrotu. Wskazuje na moment decydowania i wyboru; zakłada walkę i zmaganie. Jest jak czerwona kontrolna lampka, która sygnalizuje nam, że coś nie funkcjonuje, że pojawiło się niebezpieczeństwo i potrzebna jest nasza interwencja, jakaś ważna decyzja, z której nikt inny nie może nas wyręczyć; ani terapeuta, ani kierownik duchowy, ani spowiednik. Mogą pomóc, ale nie mogą nas wyręczyć w odpowiedzialności za siebie. Ucieczka przed kryzysem, przed odpowiedzialnością za obecny stan rzeczy, wcale nie oddala nas od kryzysu, lecz wprost przeciwnie - prowokuje kryzys jeszcze większy. Nawet jeśli na chwilę uda nam się go zagłuszyć, po czasie ujawni się ze zdwojoną siłą. Wypierany kryzys generuje narastający stan napięcia i niepokoju. Kryzys to nawiedzająca nas godzina prawdy, która ma otworzyć przed nami nowy czas życia stan pokoju rodzący się w zdrowiejącym sercu.
Sny wpisane są w życie człowieka. Od dzieciństwa aż po śmierć towarzyszą w jego rozwoju. Przez wielu są lekceważone, niezauważane, zbyt szybko zapominane, przez innych magicznie interpretowane i nadużywane w podtrzymaniu własnej niedojrzałości. W psychologii przyjmowane są jako cenny materiał poznania i rozumienia człowieka, szczególne zaś miejsce znajdują na kartach Biblii, gdzie niejednokrotnie są miejscem spotkania z Bogiem. Jak przyjąć i wykorzystać sny, aby dobrze zintegrować je w drodze do dojrzałości w powołaniu do świętości?
Alessandro Pronzato pisze o spotkaniach z Jezusem w Ewangelii św. Jana. Ich bohaterami są mężczyźni i kobiety o różnej reputacji religijnej, duchowej i moralnej: Nikodem, nauczyciel życia duchowego, Samarytanka z Sychar rozwódka i na wpół poganka, bezimienna prostytutka przyłapana na gorącym uczynku, Maria z Magdali, z której Jezus wyrzucił siedem złych duchów, Tomasz, który chciał dotknąć Jego ran, i zalany łzami Piotr, który wyparł się Go trzy razy. W wypadku każdego z nich rozmowa z Jezusem zmienia radykalnie ich życie, przeobraża je.
Temat Zeszytu ""Między lękiem a ufnością"" dotyka czułej struny naszej ludzkiej kondycji. Prawdziwym wyzwaniem staje się umiejętne przeżywanie napięcia między lękiem a ufnością. Wydaje się, że największy problem rozpoczyna się nie wtedy, gdy nachodzi nas lęk, lecz wtedy, gdy uchodzi z nas wiara. Lęk wydaje się nasilać tam, gdzie zaniedbywana jest, a nawet odrzucana wiara w Boga. Im bardziej świat dzisiejszy żyje, jakby Bóg nie istniał, tym bardziej narasta w nim lęk. Człowiek, który nie potrafi wierzyć, nie potrafi także ufać.Na przewodnika po naszym ważnym temacie wybieramy ojca Jordana. Założyciel salwatorianów należy do tych ludzi, którzy nauczyli się odważnie i twórczo przeżywać napięcie między lękiem a ufnością.
Pod koniec XX wieku zrobiło się głośno na temat ""rewolucji seksualnej"", która głosiła nową erę ludzkiego wyzwolenia ku szczęściu. Dzisiaj propagatorzy tych idei usiłują budować sobie pomniki (...). Tymczasem prawda jest inna. U wielu, zwłaszcza młodych, ""rewolucja"" pozostawiła po sobie krwawiącą ranę w przeżywaniu własnej seksualności(...). Ta rana ma swój zasadniczy powód. Jest nim próba oddzielania seksualności od miłości (...). Dzisiejszy Czytelnik (...) pozostaje głodny treści, a także przewodników, którzy z szacunkiem dla człowieka i prawdy o dojrzewaniu jego osobowości, z odwagą wskazują na seksualność jako na wielki dar i równie wielkie zadanie. Bogusław Szpakowski z wielką kulturą, ludzką i duchową, jako wrażliwy i kompetentny przewodnik, wprowadza nas w bogaty świat ludzkiej seksualności. Wyczula na jej tajemnicę, uczy, jak się z nią dobrze spotykać, jak o niej rozmawiać, nad nią medytować, jak czynić z niej intymne sanktuarium osobistej modlitwy.
Historia Jeremiasza przedstawia prawdziwy dramat człowieka rozmiłowanego w ojczyźnie i wiernego swojemy Bogu, który - paradoksalnie - powierza mu misję głoszenia swego Słowa wśród narodu izraelskiego. Jeremiasz przeżywa męczarnie patrząc z przerażeniem na zepsucie narodu. Uznany za zdrajcę, upokorzony, wygnany przez krewnych, został też pozbawiony możliwości założenia rodziny. Był przeklęty, prześladowany, torturowany ale Bóg wywyższył go przez jego wierność w powołaniu i głoszeniu Bożego Słowa.Spis treściSłowo z Centrum Formacji DuchowejKim jest prorok?Ludzki profil Jeremiasza""Jestem młodzieńcem nie umiem mówić""Słowo Boga w życiu JeremiaszaKryzys i droga krzyżowa w życiu JeremiaszaPamiętam twoją miłość""Pytania i odpowiedzi
Do czego odnosi się tytuł książki?
Nunc coepi oznacza „teraz zaczynam” – jest to wezwanie psalmisty występujące w łacińskim przekładzie Biblii. Poprzez zwrot ten nawołuje on nie tylko do nawrócenia się, ale i do podążania ścieżką prowadzącą do świętości. Posiłkując się Tradycją Kościoła katolickiego oraz Żywotami Świętych, ksiądz Wawrzyniec udowadnia, że świętość nie musi stanowić domeny jedynie nielicznych – w końcu Bóg zaprasza do niej każdego człowieka. Twórca dzieła porusza zagadnienia odnoszące się do grzechu, czystości, cierpienia, czy też łaski uświęcającej. W ten oto sposób wskazuje nam kierunki oraz cele wędrówki ku pogłębieniu swego życia duchowego i zjednoczeniu się z Chrystusem.
Kim jest autor książki?
Autorem książki jest urodzony w 1985 roku we Wrocławiu ksiądz Wawrzyniec Maria Waszkiewicz. Duszpasterz ukończył studia na Uniwersytecie Wrocławskim (kierunek bibliotekoznawstwo). Studia seminaryjne ukończył we Włoszech. Działa w charakterze misjonarza na Słowacji. Ksiądz Waszkiewicz jest autorem licznych artykułów w polskich i włoskich czasopismach. W jego dorobku twórczym odnaleźć można także biografię pochodzącej z Włoch mistyczki i matematyczki Marii Gaetany Agnesi („Piękna dusza” z roku 2018), maryjną katechezę („Czyńcie, cokolwiek wam powie” z roku 2020) oraz – napisaną wraz z A. Canavesim – książkę z opowiadaniami historycznymi (Guerrieri serafici: racconti di pace, bene e… guerra z roku 2021).
Biskup Jakub Kurdwanowski jako rządca diecezji płockiej okazał się wyjątkowo utalentowanym prawodawcą, gorliwym pasterzem i administratorem, opierając się w wielu ważnych decyzjach na radzie lub zgodzie kapituły katedralnej, a także jego najbliższych współpracowników. Potrafił jednak działać też wbrew woli wpływowych członków kapituły, co najwyraźniej ujawniło się w wydarzeniach z sierpnia i września 1420 r. Jego zdecydowany i zakrojony na szeroką skalą program reformy Kościoła płockiego nie zawsze trafiał na podatny grunt. Bliskie związki przedstawicieli elity kościelnej z urzędnikami mazowieckimi tworzącymi ówczesną elitę polityczną niemal całkowicie sparaliżowały jego działalność w diecezji w ostatnich latach jego rządów. Dlatego słuszny wydaje się wniosek, że na polu polityki personalnej w diecezji biskup Jakub poniósł swoją największą klęskę. Natomiast w wymiarze Kościoła polskiego i Kościoła powszechnego zapisał się on przede wszystkim jako jeden ze zwolenników reformy Kościoła, aktywny uczestnik soboru w Konstancji, synodów prowincjonalnych i wielu sądów arbitrażowych. Dzięki rozwiniętej współpracy ze Stolicą Apostolską jako jedyny z biskupów płockich późnego średniowiecza (przed wcieleniem księstwa płockiego do Korony) miał możliwość awansowania na stolicę biskupią we Włocławku, czego jednak nie uczynił, pozostając wiernym królowi. Jako polityk ustępował innym członkom polskiego episkopatu, ale należał za to do grona jednych z najbardziej zaangażowanych w służbę monarchii dyplomatów króla Władysława Jagiełły. Właśnie owa bliskość polityczna z królem znacznie osłabiała jego pozycję polityczną w lokalnych układach na Mazowszu, gdzie ciągle dominującą rolę odgrywali miejscowi książęta i ich najbliższe otoczenie. Nie zmienia to jednak faktu, że należał do grona najwybitniejszych pasterzy diecezji płockiej, a także w ogólności episkopatu polskiego u schyłku wieków średnich, który trzymając się jasno sformułowanego programu reform, ujętego w postaci dostosowanych do potrzeb lokalnych ustaw, starał się go. Natomiast dokonana przez niego kodyfikacja prawa diecezjalnego (kodyfikacja płocka), która spotkała się z żywą jeszcze wiele lat po jego śmierci recepcją, ciągle przypominała kolejnym pokoleniom mazowieckich duchownych osobę tego wybitnego prawnika i intelektualisty polskiego przełomu XIV i XV wieku, jedynego Małopolanina zasiadającego na stolicy biskupiej w Płocku.
Fragment „Podsumowania” do książki
Zachowany dorobek kompozytorski Annibale Orgasa (15851629) pierwszego kapelmistrza wokalno-instrumentalnej kapeli katedralnej na Wawelu obejmuje, obok dzieł ze zbioru Sacrarum cantionum (FMP C/XII, http://sublupa.pl/pl/p/Sacrarum-cantionum-liber-primus/374), dwa utwory bożonarodzeniowe na osiem głosów i organy (Angelus ad pastores ait i Hodie Christus natus est), czterogłosowy motet a cappella De Sancto Stanislao o incipicie Vir inclite Stanislae oraz niekompletny przekaz motetu De Sancto Martino o incipicie Deus noster. Orgas był także autorem kompozycji okolicznościowych związanych z ważnymi wydarzeniami historycznymi. Do naszych czasów przetrwały, niestety wyłącznie w postaci tekstów słownych, dwa tego typu utwory: Ode inter declamationem, qu cohortabamur nostros ad arma contra Turcam strenu capienda, decantata oraz Ode inter declamationem epitaphiam, qu laudabantur ij, qui cecidre in bello contra Turcam, decantata.W niniejszym tomie publikujemy wyżej wymienione utwory, jak również teksty słowne ód okolicznościowych.
Modlitwy, jakich jeszcze nie było. Pisane przez mamę dla dzieci. W prostych słowach ujęte wcale nie takie proste myśli, uczucia i prośby. Piękne teksty, które ułatwią najmłodszym rozmowę z Ojcem. Urocze, kolorowe ilustracje dopełniają całości. Na końcu książki dołączono modlitwy codzienne.
W diecezji Chieti Vasto, na wzgórzu Tarini (Tarigni), w Manoppello (30 km od Peskary w Abruzji) wznosi sie bazylika Boskiego Oblicza. To tutaj jest przechowywana, w bogato zdobionym ostensorium, relikwia, która ukazuje na bardzo delikatnej tkaninie oblicze cierpiącego i chwalebnego Chrystusa. Według tradycji, potwierdzonej przez najnowsze badania, mamy do czynienia z prawdziwym wizerunkiem Jezusa (veronika = vera prawdziwa + icona ikona), z obliczem, które nie zostało namalowane ludzką ręką (acheropita). Książka opowiada o historii i wielkim znaczeniu tego świętego wizerunku. Bracia Mniejsi Kapucyni z Abruzji przechowują Boskie Oblicze od 1638 roku, gdy zostało im ofiarowane przez doktora Donata Antoniego De Fabritiis. Do wielu pielgrzymów, którzy nawiedzili I kontemplowali Boskie Oblicze, dołączył także papież Benedykt XVI, który przybył do Manoppello 1 września 2006 roku.
Brat Piotr Michalik urodził się w 1963 r. w Kędzierzynie-Koźlu. Na kapłana w Zakonie Braci Mniejszych Kapucynów został wyświęcony w Krakowie w 1991 r. Przez rok pracował w parafii św. Antoniego w Nowej Soli.W 1993 r. wyjechał na misje do Republiki Środkowoafrykańskiej, gdzie do dzisiaj głosi Dobrą Nowinę, sprawuje sakramenty święte, prowadzi duszpasterstwo. Przez lata swojej posługi misyjnej pełnił odpowiedzialne funkcje w zakonie. Był radnym zarządu Vice-Prowincji Czad-RŚA, gwardianem (przełożonym domu zakonnego), ekonomem (zajmował się finansami misji), mistrzem nowicjatu (odpowiadał za formację duchową młodych zakonników) oraz proboszczem parafii. Organizował obozy dla uchodźców podczas rebelii, tworzył wspólnoty Caritas niosące pomoc dla potrzebujących. Poza tym jest pierwszym wśród misjonarzy kapucynów, Polaków, budowniczym dróg i mostów.Mosty w Assana i Wantounou oraz liczne przepusty wodne na terenie parafii Ngaoundaye to obok wielu wybudowanych kaplic, budynków parafialnych, szkół, studni głębinowych i boisk sportowych materialne owoce obecności brata Piotra w Republice Środkowoafrykańskiej, z których korzystają i przez wiele lat jeszcze będą korzystać mieszkańcy tej ziemi.Andrzej Kerner jest dziennikarzem Gościa Niedzielnego, autorem książek Guinness ze świętym Patrykiem i Bóg urodził się na wschodzie. Mieszka w Kędzierzynie-Koźlu, od lat szkolnych przyjaźni się z bratem Piotrem Michalikiem.
Obudź swoje serce ze św. Józefem!W obliczu współczesnego kryzysu męskości i ojcostwa Marek Zaremba i ks. Mateusz Dudkiewicz proponują odbycie dwudziestosześciodniowych rekolekcji odnowy serca, w których nauczycielem i przewodnikiem ma być św. Józef wzór prawdziwego mężczyzny. Rozważają cztery cechy serca opiekuna Jezusa, o których mówi papież Franciszek: czułość, posłuszeństwo, przyjmowanie i odwagę, i pokazują, jak za przykładem św. Józefa możemy skutecznie przemieniać własne życie. Odwołując się do nauczania trzech ostatnich papieży i osobistego doświadczenia, uczą podążania do świętości drogą Cieśli z Nazaretu.O Święty Józefie, okaż się ojcem także i nam i prowadź nas na drodze życia. Papież Franciszekks. Mateusz Dudkiewicz wikariusz parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bielsku-Białej. Nauczyciel w Młodzieżowym Ośrodku Socjoterapii. Człowiek tysiąca pomysłów, który zwykł powtarzać za św. Janem Bosko: odpoczniemy w niebie.Marek Zaremba dyplomowany dietoterapeuta, specjalista medycyny komórkowej i terapeuta I stopnia medycyny św. Hildegardy. Jest autorem bestsellerów: Boży skalpel, Jaglany detoks.
Kim są dusze ofiarne? Jaką odgrywają rolę w dziejach ludzkości? Czy wypowiedziane przez nie proroctwa wypełniają się na naszych oczach?Saverio Gaeta uważnie przygląda się takim postaciom jak Luiza Piccarreta, Aleksandrina Maria da Costa, Natuzza Evolo, Marta Robin czy Teresa Neumann i zauważa, że ich wizje oraz proroctwa są ściśle ze sobą powiązane. Zebrane razem, tworzą konkretny obraz i ostrzeżenie dla całej ludzkości.Mistyczki widziały zapowiedzi trzech dni ciemności, ostrzeżenia i końca świata. Każda z nich otrzymała szczególne wezwanie do tego, by stać się duszą ofiarną. Wszystkie oddały siebie, by ratować grzeszną ludzkość przed potępieniem. Czy to właśnie dzięki nim, mimo zalewu grzechu i demoralizacji, sąd Boży jeszcze nie nastąpił?Warto słuchać tych, przez których Bóg przemawia w sposób wyjątkowy. Czasu mamy coraz mniejSaverio Gaeta wybitny dziennikarz i autor licznych książek. Publicysta uznanych tytułów katolickich, takich jak L'Osservatore Romano czy Famiglia Cristiana. Napisał głośne książki o świętym ojcu Pio, cudach św. Jana Pawła II, objawieniach w Medjugorje i tajemnicy objawień w Fatimie.
Potrzeba słuchania i bycia wysłuchanym wpisana jest w samą istotę osobowej relacji. Tam, gdzie nie ma słuchania, tam słabną i wygasają osobiste, przyjacielskie więzi.Słuchanie jest pierwszym słowem miłości, szacunku i wiary w człowieka. Potrafią słuchać jedynie ci, którzy wierzą w Boga i wierzą w człowieka w jego głęboką wartość i godność.Można zdobyć umiejętność słuchania tak, jak wyucza się teatralnej roli. Człowiek słucha wtedy technicznie, dla szeroko pojętego interesu i korzyści. Taka subtelna forma egocentryzmu ostatecznie odpycha, niepokoi i poniża.Słuchanie powinno być bowiem znakiem szacunku wobec drugiego, gotowością budowania szczerej i czułej więzi, znakiem wiary w wartość tej osoby, werbalnym i niewerbalnym przekazem: Jesteś wartościowy w moich oczach.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
