?Niewolnice? to poruszająca analiza ludzkiego serca, ludzkich wyborów i ich konsekwencji. Doskonały debiut literacki w niezwykły sposób opisujący losy ciemnoskórych kobiet u schyłku epoki niewolnictwa. Cztery młode kobiety są wykorzystywane seksualnie przez swoich panów. Na kolejnych stronach powieści obserwujemy budzącą się w nich samoświadomość, pragnienie wolności i szacunku do samych siebie. Dolen Perkins-Valdez próbuje odpowiedzieć na pytanie, co takiego działo się między niewolnicami, a ich właścicielami, że mając wolność na wyciągnięcie ręki, nie próbowały po nią sięgnąć? Chwytająca za serce, intrygująca, oryginalna, trzymająca w napięciu powieść, która dowodzi talentu Perkins-Valdez do wskrzeszania niechlubnej przeszłości. ?Publishers Weekly?

O swoim niezwykłym spotkaniu z nieżyjącym ojcem, O trudnej walce o jego dobre imię, O niełatwej miłości do ukochanego mężczyzny, O podróżach i wielkim świecie, O tym, czym jest szczęście i zgoda na samą siebie Pisze w swojej najnowszej książce Roma Ligocka. Historia bohaterów dowodzi, że kochać można mimo cierpienia, że z bolesną przeszłością można się pogodzić i że na miłość zawsze jest się wystarczająco młodym. Tylko ja sama to piękna opowieść o życiu.

Jest to najdziwniejsza książka o nieszczęśliwej miłości i dojrzewaniu. Autor próbuje znaleźć przyczyny cierpienia zakochanego człowieka w samym sednie, w mózgu posługując się dotychczas zdobytą wiedzą ze świata zewnętrznego. Zaczynając od religii, poprzez filozofię dociera do uznania mózgu oraz jądra Ziemi do metakomputera, by wymyślić w końcu wytłumaczenie wszelkich doznań człowieka przy pomocy metamatematyki. Akcja książki rozgrywa się na tytułowej wyspie, która jest metaforą świata, raz przyjaznego i opiekuńczego, kiedy indziej groźnego i niebezpiecznego. Bohater poszukuje na niej wzorca, przyjaciela, przewodnika, ducha. Jak kończy się to poszukiwanie dowiemy się wkrótce w drugiej części ""Wyspy"".

Kolejna powieść Barbary Rosiek o życiu, chorobie, przemijaniu, próbie odnalezienia własnego miejsca w rzeczywistości jakby równoległej.

A wszystko zaczyna się od kradzieży bochenka chleba!. Historia byłego galernika Jana Valjeana, komisarza Javera, Fantyny, Kozety i bojowników z paryskiej barykady staje się wielowątkową powieścią rozgrywającą się w XIX-wiecznej Francji. Stanowi zarówno wnikliwe spojrzenie na socjologiczne mechanizmy rządzące społeczeństwem, jak i zadziwiająco trafną analizę natury ludzkiej. Ale przede wszystkim jest pełną wartkiej akcji i przygód historią z pogranicza kryminału. Zadziwia fakt, że ta powstała w drugiej połowie dziewiętnastego wieku powieść, ciągle króluje na listach bestsellerów, jest jedną z najczęściej komentowanych książek w historii literatury. O niesłabnącej popularności „Nędzników” świadczą liczne musicale, adaptacje filmowe i animowane. Historia Jana Valjeana, Javerta i Kozety znana jest nie tylko dorosłemu czytelnikowi, ale i młodemu odbiorcy. Czas Wersja pełna 55 godz. 56 minut Wersja skrócona 41 godz. 54 minut Cała powieść 10 tomów

McMurphy, szuler, dziwkarz i zabijaka, udaje wariata, żeby się wykpić od odsiadywania wyroku. Pobyt w szpitalu psychiatrycznym jawi mu się jako dobry żart do chwili, kiedy się dowiaduje, że nie odzyska wolności, dopóki nie uznają go za "wyleczonego". Decyzja należy do Wielkiej Oddziałowej, z pozoru uosobienia słodyczy i dobroci, w rzeczywistości sadystki znęcającej się nad pacjentami. McMurphy, który dotąd buntował przeciwko niej chorych, nagle zaczyna rozumieć, że musi ukorzyć się przed nią, jeśli chce opuścić szpital. Ale czy gotów jest dać się pokonać bezdusznemu Kombinatowi, który złamał tyle istnień ludzkich?  

Jedna z najwybitniejszych powieści XX wieku, oraz najsłynniejsza powieść na temat II wojny światowej. Powieść pełna czarnego humoru, ukazuje bezsens wojny i armii jako instytucji, wyśmiewa mechaniczny społeczne rządzące się logiką absurdu. Jej bohaterowie to zbiorowisko wariatów, fanatyków, oportunistów, ale nade wszystko ludzi którzy mają jeden wspólny cel - za wszelką cenę przeżyć...

Wstrząsający debiut powieściowy Kosińskiego, zawierający wątki autobiograficzne, to jedna z najgłośniejszych książek ostatniego półwiecza, która przyniosła autorowi sławę i uznanie. Utrzymana w konwencji surrealistycznej parabola ludzkiego losu, naturalistyczne studium barbarzyństwa i przemocy, wizja świata wynaturzonego przez wojnę.

Stylizowana na osobiste zapiski minipowieść „Piąte piętro, czyli 13 dni w szpitalu psychiatrycznym” stanowi zapis pierwszych dni pracy młodego lekarza psychiatry. Pozwala zajrzeć za drzwi, które zwykle są zamknięte, i zobaczyć, kim są współcześni pacjenci szpitala psychiatrycznego, jakie problemy zaprowadziły ich w to miejsce. Przy okazji można przyjrzeć się z bliska personelowi, który sam również boryka się z różnymi osobistymi problemami. Inspiracją autorki były osobiste doświadczenia związane z pracą psychologa.

Ciemna zimowa noc odbiera mu Natalię. Gorący letni dzień stawia na jego drodze Lilę. Jest piękna, rudowłosa, tajemnicza, niemal eteryczna. Lila przenika do jego życia, miesza zmysły. Jednak w najmniej odpowiednich momentach zaczyna niebezpiecznie przypominać Natalię... Bohater błądzi w labiryncie przeszłości i teraźniejszości, usilnie próbując zrozumieć, co się wokół niego dzieje. Żyje Lilą, ale wspomnienie Natalii nigdy go nie opuszcza. Sytuację jeszcze bardziej komplikuje pojawienie się jego dawnego kolegi - Dawida, którego jednak nie ma prawa spotkać. W zapanowaniu nad rzeczywistością próbuje mu pomóc przyjaciel Michał, ale tutaj nic nie jest takie, jakim być się wydaje. Gdzie zaczyna się jawa a kończy sen? Aby przezwyciężyć wszechogarniające poczucie pustki, umysł ludzki nie cofnie się przed niczym.

Eliza Karnstein, sławna pisarka młodego pokolenia, nie czuje kompletnie niczego. Przyjaciół ma za niepotrzebne i denerwujące ?składniki rzeczywistości? a rodzinę traktuje jak zło konieczne. Nawet narzeczonego oraz młodziutkiego kochanka uważa za niezbyt ciekawe przedmioty, mające co prawda charaktery, ale warte tyle, co rzeczy i zwierzęta. Panna Karnstein jest dwudziestoletnią, ?zmęczoną życiem? schizofreniczką, która umyśliła sobie istnienie siostry bliźniaczki o imieniu Atris? W jakim świecie żyją pisarze? Jak człowiek może czytać rzeczywistość i jak chory umysł ją postrzega? Czy choroba równa się obojętności i znieczulicy? ?Efekt Elizy? jest próbą ukazania tajników psychiki ludzkiej dotkniętej chorobą.

Czym jest prawda? Odpowiedzi na to pytanie poszukuje pięcioro studentów zamieszkujących poddasze jednej z krakowskich kamienic. Laura – studentka ASP, która swoje emocje wyrzuca na płótno, lecz oto nagle odkrywa zupełnie nowe powołanie. Ale czy pomoże jej ono uporać się z własną traumą przeszłości? Olga – pozornie najsilniejsza – załamuje się. Co jest przyczyną: trudne studia medyczne czy może skomplikowane relacje rodzinne i czy wyjdzie z tej próby obronną ręką? Kala – twardo stąpająca po ziemi studentka polonistyki, wielbicielka raczej Czechowa niż Witkacego. Wydaje się, że los jej sprzyja, ale jaką prawdę dla niej przygotował? Adam – do niedawna zafascynowany studiami ekonomicznymi, teraz przestaje widzieć w nich sens. Czy to lenistwo, zwyczajne zniechęcenie, czy może jakiś głębszy kryzys tożsamości, bo gdzieś tam czeka na odkrycie nowe – prawdziwsze ja. I wreszcie Jale, pełen sprzeczności wrażliwy luzak z kulturoznawstwa, dla którego punktem zwrotnym w świadomości będzie poznanie niewidomej harfistki Sary – kruchej i delikatnej, a zarazem silnej i fascynującej. Czy złamie kolejne serce, czy pozwoli by to jemu je złamano. Które z nich znajdzie odpowiedzi na swoje pytania? Dla kogo będą wyzwoleniem, a dla kogo przekleństwem? Powieść Anny Łakomy, niedawnej maturzystki, a obecnej studentki socjologii na UW pokazuje, że autorka świetnie zna realia, o których pisze. Jej bohaterowie to pełnowymiarowe postaci, które stawia w ekstremalnych niekiedy sytuacjach i sprawdza, jak się zachowają. Co skłonni będą poświęcić, by poznać tytułową prawdę, by zgodnie z nią żyć? Interesująco nakreślone portrety młodego pokolenia, a w tle Kraków i jego niepowtarzalne klimaty.

Książka wyróżniona w konkursie im. Andrzeja Adamusa w 2005 roku. ?Urodziłam się o zmierzchu? to powieść-poemat o rzeźbach ? żywych drzewach, które przez wychowanie, bolesne okoliczności oraz własne złe decyzje przekształcają się w kawałki martwego drewna. Pozornie, to historia jednego nieudanego roku studiów, wspomnienia z dziewięciu miesięcy roku akademickiego, które przeplatają się z obrazami z dzieciństwa, z przemianami dziejowymi w tle. Powieść bez imion i nazwisk, bez opisów wyglądu osób i miejsc, nie wiadomo na jakiej uczelni ani w jakim mieście. Jednak zasadniczo jest to historia jednego świata wewnętrznego, wyrzeźbionego bolesnym dłutem ojca, świata, do którego otaczająca rzeczywistość wdziera się jedynie w postaci zasłyszanych dialogów mijanych ludzi. Opowieść o zamknięciu się przed barwnym i gwarnym otoczeniem; relacja o tym, jak zmagania z niematerialną spuścizną rodziców oraz rozważania o przeszłości obezwładniają i doprowadzają do samozniszczenia. To również przedstawienie cierpienia związanego z konwersją matki i utratą wiary u córki. Wreszcie jest to opowieść o lęku paraliżującym nawet pojawiające się uczucie. Monika Szela (ur. 1976), z wykształcenia filolog języka angielskiego i rosyjskiego. Zawodowo trudni się przekładem tekstów prawnych. Prywatnie miłośniczka matematyki. Amatorsko zajmuje się rysunkiem. W 2005 otrzymała wyróżnienie w konkursie ogólnopolskim na powieść współczesną.

Szkielety, które mają piękne sny i ludzie, którzy próbują zasnąć. Czar księżyca za dnia, ślepy wiraż i tramwaj zwalniający ludzi przed wykolejeniem. Przytomny człowiek na dzień przed pomyłką.

Jules Barbey d'Aurevilly (ur. 1808 ? zm. 1889) to wielki skandalista doby romantyzmu, we Francji uchodzący do dziś za klasyka tej miary co Balzak czy Zola i równie jak oni poczytny. Barbey to jednak nie tylko dziecko swoich czasów, ale wielka osobowość czynnie wpływająca na kształtowanie się prądów i mód literackich epoki. Silnie oddziaływał na wyobraźnię późniejszych twórców. Echa jego wpływów pobrzmiewają wyraźnie w prozie Marcela Prousta i Henry'ego Jamesa. Wiele z jego dzieł zostało zekranizowanych. O Oczarowanej (1854) sam Barbey d'Aurevilly pisał, że ?to Szekspir na mokradłach Contentin?. Naruszająca wszelkie tabu historia zakazanego romansu mężatki i księdza była dla autora pretekstem do drążenia istoty kondycji ludzkiej. Na przykładzie tej miłości ?[...] autor przekonuje, że tylko piekło jest w stanie wytłumaczyć istnienie nieba. Ale opisuje nam wyłącznie piekło, wieczne i bezlitosne, w którym samotny człowiek ma tylko jeden wybór: między buntem a niewolnictwem. Za wzór buntu służy mu dumna samotność, bunt i wreszcie upadek Szatana.? (ze wstępu Marka Dębowskiego)

Autor bestsellerowej Chaty wydał Rozdroża, następną powieść ku pokrzepieniu serc. Wiiliam Paul Young , autor bestsellerowej Chaty powraca z Rozdrożami, inną prowokującą opowieścią o uzdrowieniu duszy, nadziei, egoizmie i zaufaniu. Wydana w USA 13 listopada 2012 roku w ponad milionowym pierwszym nakładzie ma szansę na osiągnięcie statusu bestsellera swojej poprzedniczki. Chata zaczynała się jak powieść sensacyjna, przechodziła w fantazję aby na koniec uwrażliwić nas na obecność Boga i przynieść katharsis. W Rozdrożach Young ponownie stawia nas przed kontrowersyjnym opisem Trójcy Świętej lecz zarazem podnosi ważne pytania o kondycję duszy ludzkiej i istotę człowieczeństwa. Treścią Chaty jest porwanie najmłodszej córki Mackenziego, Missy podczas rodzinnych wakacji. W opuszczonej chacie, ukrytej na pustkowiach Oregonu, znaleziono ślady wskazujące na to, że została brutalnie zamordowana, ale ciała dziewczynki nie odnaleziono. Cztery lata później pogrążony w Wielkim Smutku Mack dostaje tajemniczy list, najwyraźniej od Boga, a w nim zaproszenie do tej właśnie chaty na weekend. Wbrew rozsądkowi Mack przybywa do chaty w zimowe popołudnie i wkracza do swojego najmroczniejszego koszmaru. Jednakże to, co tam znajduje, na zawsze odmienia jego życie. Mack spędza w chacie weekend, uczestnicząc w czymś w rodzaju sesji terapeutycznej z Bogiem, nazywającym siebie Tatuśkiem, Jezusem, który pokazuje się pod postacią żydowskiego robotnika, i Sarayu, Azjatką uosabiającą Ducha Świętego. W czasach, gdy religia staje się coraz mniej istotna, „Chata” zmaga się z ponadczasowym pytaniem: „Gdzie jest Bóg w świecie tak pełnym niewysłowionego bólu?”. Odpowiedzi, które dostanie Mack, zadziwią Was, i być może odmienią tak jak jego. W otoczce twórczej błyskotliwości „Chata” jest głęboka duchowo, teologicznie oświecająca i ma moc wpływania na życie. „Chata” odcina się zarówno od komunałów religijnych, jak i tanich chwytów złego pisarstwa, i ujawnia coś ważnego i pięknego na temat tańca życia z boskością. Tę historię czyta się jak modlitwę, jak najlepszy rodzaj modlitwy, pełen męki, zadziwienia, jasności i zaskoczenia. Spostrzeżenia Williama Younga są nie tylko zniewalające, ale również prawdziwe i zgodne z Biblią. „Chata” to uprzejme zaproszenie do podróży do samego serca Boga. Podobnie jak Chata Rozdroża to wzruszająca historia jednego człowieka. Historia zaczyna się od biznesmena, Anthony Stewart, który własną praca doszedł do obecnej pozycji. To samotny mężczyzna po czterdziestce znany jako "negocjator trudnych i dużych transakcji." Uzależnienie od wygranej, o którym świadczy jego "rosnący portfel inwestycyjny", było jego celem bez względu na koszty. Pracownicy drżeli przed nim, a on był zachwycony "wyrywając resztki godności ludzi wokół niego." Jednak jego dusza, ukryta za samolubną ambicją i strachem skutecznie zagłuszała wewnętrzny ból spowodowany przez utraconą miłość i poczucie osamotnienia. Do czasu, gdy lekarze wykrywają u niego nowotwór. Guz mózgu sprawia, że zapada w śpiączkę i trafia do szpitala na OIOM. „Budzi się” w surrealistycznym świecie, w którym przeżywa ponownie swoje wzloty i upadki. Anthony jest nieświadomy swojego prawdziwego stanu i kieruje się prosto ku źródłu światła. Young w mocny słowach przedstawia zagubienie i niedowierzanie Anthonego, Odmienna od codziennej sytuacja w jakiej się znalazł, wystawia jego wierzenia na próbę i pozostawia mu wybór zmiany samego siebie. W surrealistycznym świecie spotyka Irlandczyka Jacka, "obcego", który pociesza i babcię, która gotuje z "sekretnych receptur rodzinnych." Babcia uczy również o śmierci, przebaczeniu, i tym co się znajduje pomiędzy czasem i wyborem. Tak jak w przedstawionym w Chacie opisie chrześcijańskiej Trójcy, tak i tutaj Bóg, Jezus i Duch Święty mają wzbudzać kontrowersje. Jej portret wynika z duchowego aspektu, opisany przez człowieka, który uważa się za "wierzącego, ale nie religijnego." Young w wywiadzie dla Publishers Weekly przyznaje że Crossroads "... rodzi nowe pytania" i mówi, że prawdopodobnie znajdą się czytelnicy, którym powieść może się nie spodobać. Chociaż dopiero trzeci rozdział książki przykuwa uwagę czytelnika, pierwsze dwa rozdziały są potrzebne, aby zrozumieć resztę opowieści. Potem tempo narasta i stawia Anthony’ego wobec fundamentalnego wyboru, który Jezus miał na myśli kiedy powiedział: "... wybierz jedną osobę aby ją fizycznie uzdrowić ... tylko jedną ... a kiedy zrobisz to, wraz z Twoim wyborem, Twoja podróż się skończy." Obie powieści Williama Paula Younga traktują o ludzkim cierpieniu i pokazują jak się z niego uleczyć. Na wrażenia, jakie wywierają na czytelnikach, zapewne wpłynął fakt doświadczenia przez autora wielkiego nieszczęścia. Zazwyczaj osobiste tragedie otwierają nas i uwrażliwiają. Tak było i tym razem. Na niezwykłą mieszankę cierpienia i wiary niewątpliwie wywarły wpływ wychowanie i doświadczenia Williama Younga z dzieciństwa. Jego rodzice byli misjonarzami. William P. Young urodził się jako Kanadyjczyk i dzieciństwo spędził wśród plemienia z epoki kamiennej żyjącego na Papui - Nowej Gwinei. Tam został zgwałcony. Pod wpływem doznanego nieszczęścia Young doświadczył zwątpienia i przechodził kryzys wiary. Tą beletrystyczną alegorią jego osobistej podróży przez ocean zwątpienia aż do osiągnięcia wybaczenia jest Chata. Young zaczął pisać książkę w 2005 roku, aby pokazać swoje nawrócenie i nowe podejście do Boga. Do przedstawienia Boga wykorzystał postać białego starszego człowieka, stolarza i Azjatki, starając się tym samym zmienić religijne uprzedzenia. „Chciałem powiedzieć coś w rodzaju: wiesz, nie wierzę, że Bóg jest Gandalfem ani Zeusem, który karze za jakiekolwiek twoje niedoskonałości”. Wyjątkowa podróż uzdrowienia, którą przechodzi Anthony jest tajemnicą owiniętą fascynującą fantazją. Young, jak wcześniej, po mistrzowsku oddaje poczucie powszechnego cierpienia i bólu, ucząc, że wybory są tam, gdzie potrafimy je zobaczyć. W przypadku Chaty Young rozdał pierwsze 10 kopii swoim dzieciom i przyjaciołom. Kiedy przyjaciele przyszli po więcej, aby rozesłać je znajomym, pomyślał, że książka nadaje się do udostępnienia większej liczbie odbiorców. Wysłał ją do zaprzyjaźnionego pastora, który uznał ją za rzecz wyjątkową. We trójkę z Bradem Cummingsem pracowali nad książką przez następne 16 miesięcy. Potem pokazywali ją w wydawnictwach. Niestety, żadne nie było nią zainteresowane. Chrześcijańskie wydawnictwa odrzucały ją jako zbyt świecką, komercyjne – jako zbyt religijną. Wtedy zdecydowali się wydać „Chatę” na własny koszt. Rok zajęło osiągnięcie statusu megabestselleru. Tym razem na Rozdroża czekają miliony wiernych czytelników. Czy Young sprosta ich oczekiwaniom, zobaczymy już niebawem. Rozdroża ukazują się w Polsce 28 listopada nakładem wydawnictwa Nowa Proza  

Nazwy to siódma w kolejności powieść Dona DeLillo, napisana w 1982 roku. Jej bohaterem jest James Axton, Amerykanin zamieszkały w Grecji pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku. Axton pracuje jako ?analityk ryzyka? dla amNazwy to siódma w kolejności powieść Dona DeLillo, napisana w 1982 roku. Jej bohaterem jest James Axton, Amerykanin zamieszkały w Grecji pod koniec lat siedemdziesiątych XX wieku. Axton pracuje jako ?analityk ryzyka? dla amerykańskiej firmy, która prowadzi rozmaite operacje (biznesowe, wywiadowcze?) w basenie Morza Śródziemnego i na Bliskim Wschodzie, gdzie sytuacja polityczna staje się coraz bardziej niepewna ? upada reżim szacha Iranu, zbliża się interwencja Związku Radzieckiego w Afganistanie. Axton ? Amerykanin za granicą ? jest outsiderem, człowiekiem wyobcowanym nie tylko kulturowo, ale także psychologicznie. Nie potrafi zaangażować się całkowicie w żadną relację (ma żonę i syna) ani działanie ? bez przerwy ?analizuje ryzyko?. Choć czuje brak przynależności, przekonuje się, że ?amerykańskość? to garb, brzemię, od którego trudno się uwolnić, bo postrzegany jest przez pryzmat polityki zagranicznej Waszyngtonu ? ?Amerykanie dostrzegają innych tylko w chwilach kryzysu?. Staje się więc poszukiwaczem indywidualnej jaźni, chce odnaleźć własną odrębną tożsamości tu i teraz ? poza zdefiniowaniem i ograniczeniem jej za pomocą słów i przedmiotów. Szukając indywidualnego ?ja?, Axton usiłuje wyrwać się z potrzasku słów, które są spoiwem społecznym ? tę relatywną funkcję słowa widzi wyraźnie, zmieniając często miejsca swojego pobytu. ?Społeczna? funkcja języka jest przytłaczająca ? tak jak starożytne zabytki Grecji. Jak twierdzi archeolog Owen Brademas, wynalezienie języka przez człowieka było umotywowane potrzebą prowadzenia księgowości, a więc potrzebą wyrażania relacji i umownie wymiernych wartości, nie jaźni. Z jednej strony zdolność do stworzenia języka i posługiwania się nim to fundament ludzkiej cywilizacji, z drugiej jednak słowa nie potrafią wyjaśnić natury jednostki i służą do samooszukiwania się. Tylko jaźń ? w odróżnieniu od języka, polityki, a nawet, zdawałoby się, zrytualizowanej przemocy ? nie ma granic i nie jest skrępowana regułami. Jak więc jednostka ma odnaleźć własny ?głos?? Przemoc jednak wymyka się tej typologii. Axton i dwaj inni Amerykanie, wspomniany już archeologi i awangardowy filmowiec, ulegają obsesyjnej fascynacji tajemniczym Kultem działającym w regionie. Członkowie Kultu mordują ludzi, których nazwiska w zawoalowany sposób łączą się z nazwami miejsc ich pobytu. Ta swoista powieść podróżnicza to zarazem zbiór rozważań nad językiem i cywilizacją.

Świat opisany przez Andrzeja Górnego odsłania się przed nami stopniowo, fragmentarycznie. Z okruchów zdarzeń i pamięci budowana jest postać głównego bohatera. Równolegle przebiegają dwa czasy - przeszły, wojenny i tuż powojenny i teraźniejszy - "czas Zakładu", przenikają się, plączą tak jak obrazy zapamiętane, odtworzone z trudem przez Kazimierza. Czas przeszły niesie bolesną historię wojenną, opowieść o przybranej matce, trudnych relacjach braci, nie-braci: Zygusia, który nową Polskę chciał budować i Kazimierza - innego, obu kochających jedną kobietę. Teraźniejszy to rozmowy z Doktorem i doktor Święczkowską, praca w domu Doktora, rozmowy z jego żoną. Ale nie chronologia zdarzeń, nawet nie sama opowieść jest istotna w prozie Andrzeja Górnego. Istotne jest odkrywanie siebie, swoich najgłębszych tajemnic, z których ciężko się zwierzyć drugiemu człowiekowi, a jeszcze ciężej nazwać je przez samym sobą. [?] Skazany jest historią o poszukiwaniu swojej zagubionej tożsamości, próbą odpowiedzi na pytanie: "czujesz, że czegoś za dużo w tobie, czy za mało? I co najgorsze, pewno wydaje ci się, że nie masz wpływu na nic, co się zdarzało". Ostateczna decyzja bohatera ma wymiar heroiczny i oczyszczający. Jest też pierwszą autentyczną decyzją, potwierdzeniem, że mamy wpływ na bieg wydarzeń. Fragment recenzji Katarzyny Grajewskiej

Komplet trzech książek wybitnych argentyńskich poetów z Jorge Luis Borges na czele Labirynty Nowa antologia Autor: Jorge Luis Borges Osoby i twórczości Jorge Luisa Borgesa (1899-1986) wielkiego argentyńskiego pisarza, jednego z najlepiej znanych w Polsce przedstawicieli boomu latynoamerykańskiego, Czytelnikowi przedstawiać nie trzeba. Wywierając olbrzymi wpływ na kształt całej literatury światowej Borges pozostawał jednocześnie wierny swemu wewnętrznemu przekonaniu o „inności” znaczeń, wobec których człowiek czuje się bezradny. Labirynty. Nowa antologia to wędrówka po świecie Borgesa, w którym przenikają się wzajemnie sacrum i profanum, rzeczywiste i nierzeczywiste, proste i najbardziej złożone w labiryncie codziennego życia, emocji, poznawania i zamyślenia. To nowa próba odczytania świata, który, aczkolwiek dobrze nam znany, pozostaje tajemniczy i nieodgadniony. Cienie w mroku pamięci Autor: Olga Orozco Długo zastanawialiśmy się, czy przedstawiany Czytelnikom wybór wierszy Olgi Orozco poprzedzać wstępem. Czytanie Orozco jest bowiem podróżą na tyle fascynującą samą w sobie, co niebezpieczną i pełną przygód niespodziewanych, pobudzających krążenie krwi znacznie lepiej, niż filiżanka kawy, yerba mate czy kieliszek przedniego wina. Odkrywanie krajobrazów, które stanowią osnowę twórczości Olgi, zapuszczanie się w labirynty rzeczywistości i nierzeczywistości, bez świecy i nici Ariadny, poznawanie najbardziej intymnych zakątków człowieczej duszy, pamięci i serca sprawiają, iż każde słowo wstępu, w mniejszym czy większym stopniu, stać się może słowem prowadzącym na manowce, słowem, którego znaczenie zmieni (odmieni?) słowo wiersza, słowem, kierującym uwagę Czytelnika ku najbardziej istotnemu z pytań: czym jest poezja Olgi Orozco? Są jednakże powody ku temu, aby słów kilka tytułem wstępu napisać. Jednym z nich jest długotrwała przyjaźń poetki z Alejandrą Pizarnik, inną z wielkich kobiet literatury argentyńskiej, której twórczość przedstawiliśmy Czytelnikom w wyborze jej wierszy. Przyjaźń ta odcisnęła trwały ślad w życiu osobistym i poetyckiej twórczości obu tych kobiet. Można odnieść wrażenie, że ich poetyki uzupełniają się w drapieżnej rywalizacji i dążeniu do odkrywania znaczenia rzeczywistości i nierzeczywistości. Kolejnym powodem powstania tego wprowadzenia jest świadomość, iż labirynt poetycki Olgi Orozco wymaga delikatnego wprowadzenia w materię żywą, bolesną, przeszywającą dreszczem odkrywania prawdy o człowieku, świecie, w którym żyje oraz świecie, którego instynktownie pożąda, pragnie i nienawidzi. Pragnienie szaleństwa Poezja i proza Autor: Alejandra Pizarnik Alejandra Pizarnik (1936-1972) to jedna z najciekawszych i najbardziej oryginalnych przedstawicielek latynoamerykańskiego surrealizmu. Argentynka, obywatelka świata, w swej twórczości odsłania najbardziej intymne momenty życia pełnego osamotnienia, walczących ze sobą emocji oraz pragnień zrozumienia i poznania. Przedstawiana antologia twórczości pisarki to pasjonująca wędrówka po tajemniczym ogrodzie, w którym w każdym miejscu czai się ciemność i tajemne przejście do następnego ogrodu; lecz w tym drugim ogrodzie nie czeka na nas Alicja, a my musimy rozpocząć kolejną wędrówkę zadając sobie pytanie o sens i znaczenie śmierci, a nie życia.

Lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy chcą zrozumieć jak żyje się gejom w dzisiejszej Polsce. Wyjątkowo realistyczne opowiadanie o miłości, która nie śmiała wymówić swojego imienia. Robert Biedroń O książce: Marek, zwyczajny chłopak, dobrze zapowiadający się piłkarz, odkrywa u siebie skłonności homoseksualne. Nie może pogodzić się ze swoją innością i podejmuje nieudaną próbę samobójczą. Terapia psychologiczna utwierdza go w przekonaniu, że nic się nie da zmienić. Powieść opisuje dość powikłane losy bohatera, walkę z samym sobą, z nietolerancją społeczną i brakiem akceptacji najbliższych. Marek szuka też miłości i mimo przeciwności losu wierzy, że taka miłość istnieje. Powieść zaczyna się w latach 70. i toczy się przez całe życie bohatera. Wątki, które składają się na "Oto człowiek", to historie prawdziwe, połączone z fikcją literacką.