Konsekwentnie rozwijana fenomenologia aktów prowadzi Maxa Schelera zarówno do aktualistycznego ujęcia osoby jako czynu, jak i do wykazania jej solidarnej natury. Towarzyszy temu próba odzyskania aksjologicznego wymiaru rzeczywistości, który nadaje kierunek procesualnej rzeczywistości, realizującej się dzięki solidarnej wspólnocie. Osoba zbiorowa za sprawą noetycznej dynamiki zdwajania aktów staje się żywym organizmem, za którego wzrost i upadek odpowiadamy my wszyscy. Na przestrzeni wieków ten żywy organizm rezonowania aktów oddaje najpełniej siłę i naturę samych dziejów, a także współtworzonej w czasie i ponad nim osoby zbiorowej. Scheler wydaje się uprzedzać swymi intuicjami zarówno szeroko dziś dyskutowaną problematykę intencjonalności kolektywnej oraz zbiorowej podmiotowości, jak i prace psychologii rozwoju (M. Tomasello), eksponując emocjonalny charakter wzajemnej odpowiedzialności i solidarności, także tej ponadgatunkowej.
„Człowiek musi znowu nauczyć się na nowo pojmować wielką niewidzialną, wzajemną solidarność wszelkich istot żywych w całokształcie życia, solidarność wszelkich istot duchowych w wieczystym duchu, jednocześnie zaś solidarność rozwoju świata (Weltprozesses) z kolejami losu (Werdeschicksal) ich najwyższej zasady oraz tejże zasady z rozwojem świata”.
M. Scheler, Człowiek w epoce zacierania się przeciwieństw, przeł. S. Czerniak
Tomasz z Akwinu (1224/25–1274) jako etyk jest kontynuatorem najbardziej tradycyjnej i najstarszej szkoły etycznej, mającej swój początek w nauczaniu Sokratesa (ok. 470 BC – 399 BC) oraz w pismach Arystotelesa (384 BC – 322 BC), który z etyki uczynił systematyczną „filozofię moralną”.
Nie jest więc Tomasz autorem jakieś nowej etyki, wywracającej do góry nogami odwieczne przekonania ludzi o dobru i złu, nie szokuje, nie bulwersuje, ale też nie szasta potępieniami, obcy jest mu elitaryzm moralny, przemawianie do czytelników czy słuchaczy z moralną wyższością. Pozostaje przede wszystkim uczniem Arystotelesa, o którym mówiono, że jest „umiarkowany do przesady”. Właśnie tego filozofa Tomasz wybrał na swego mistrza.
Jednakże, podobnie jak ma to miejsce w innych działach filozofii, także i w etyce Akwinata nie ogranicza się do powtarzania tez Greka, ale stara się je zinterpretować po swojemu i – bardzo wyraźnie to widać w przypadku etyki – wbudować w gmach myśli chrześcijańskiej. Nie jest to jednak – o co często Tomasza oskarżano – prymitywne „przygięcie” myśli Arystotelesa do ortodoksji chrześcijańskiej, ale raczej ukazanie i rozwinięcie punktów zbieżnych obu doktryn. Zbieżności dostrzegał Doktor Anielski bardzo dużo, czego wyjaśnienie jest proste: właśnie filozofię Arystotelesa uważał Tomasz za najbliższą prawdzie, czyli najbardziej adekwatnie opisującą rzeczywistość.
Z kolei w doktrynie katolickiej uznawał prawdę, którą objawił sam Bóg. Nie oznaczało to jednak bezkrytycznego przyjmowania wszystkich tez i poglądów Filozofa. Tomasz bowiem powtarzał, że „studium filozofii nie jest po to, aby poznać to, co ludzie myśleli, lecz jakby to się miało do prawdy rzeczy”. Ta „prawda rzeczy” jest także najważniejsza dla Tomasza w jego etyce. Wszystko to staramy się w tej książce ukazać.
„Psychologia ma długie dzieje, lecz krótką historię”. Jej „historia” rozpoczyna się bowiem w XVI wieku wraz z terminem „psychologia”, upowszechnionym dopiero dwa stulecia później przez niemieckiego filozofa Christiana Wolffa (1679–1754). Z kolei następne sto lat (1889) przyszło poczekać na wyodrębnienie się psychologii jako osobnej dziedziny wiedzy.
Długie dzieje psychologii to natomiast wielowiekowe rozważania o duszy – ???? ????? (peri psychés) – de anima. Arystoteles (384 BC –322 BC), autor pierwszego w dziejach traktatu O duszy, wiąże duszę z życiem i przypisuje jej posiadanie wszystkim istotom żywym: roślinom – wegetatywną, zwierzętom – zmysłową, a człowiekowi – rozumną.
Tomasz z Akwinu (1224/25–1274) nawiązuje wyraźnie w swojej filozofii do ujęć Arystotelesa, ale znacznie rozbudowuje teorię człowieka, opierając się na swojej nowatorskiej wizji rzeczywistości (w której dominuje akt istnienia) oraz uwzględniając osiągnięcia kilku kolejnych stuleci refleksji (filozofów chrześcijańskich, arabskich i żydowskich).
Spójrz na siebie z łagodnością.Pragniesz zaakceptować siebie taką, jaką jesteś? Poczuć się kobietą spełnioną, żyjącą pełnią życia? Jak często obwiniasz się za to, że nie radzisz sobie z bólem, strachem i brakiem sił? Czy masz wątpliwości, jaka jest twoja rola we wspólnocie? Czy potrafisz jeszcze z pasją angażować się w życie Kościoła?Przyjąć siebie to nie tylko opowieść o odkrywaniu piękna własnej kobiecości czy okazywaniu sobie czułości i wyrozumiałości. To także moc dobrych słów, które pomogą ci w budowaniu dojrzałej duchowości, dostrzeżeniu własnej wartości i piękna oraz traktowaniu z miłością siebie, Boga i drugiego człowieka. Wiesz, że można nie rozumieć Boga albo nawet się z Nim nie zgadzać, a jednak Mu ufać? Powinności, warunki, normy. Nie znajdziesz tego w tej książce. Nie będzie tu listy zadań do wykonania ani przykładów, które powinnaś naśladować. Zamiast tego zapraszam cię do wyruszenia w drogę, na której znajdziesz wiele znaków zapytania. One są w życiu potrzebne jak pauzy w utworze muzycznym, jak cisza po odbiorze przejmującego dzieła. Są potrzebne, by mogło w nas wybrzmieć to, co najprawdziwsze: nasze tak i nie, i nie wiem; to, co o sobie wiemy, i to, czego nie chcemy w sobie przyjąć.Rozważania dla kobiet inspirowane duchowością św. Ignacego przygotowane specjalnie dla ciebieMaja Komasińska-Moller psycholog i dentysta. Szczęśliwa żona i mama dwójki dzieci. Prowadzi blog . Autorka książek: Pogoda ducha. Pełna uczuć jesteś boska (2019), O matko święta. Chrześcijańska mama od A do Z (2019) i Przy nadziei. Organizera dla kobiet w ciąży (2020). Jest również współautorką książki Ile lat ma Twoja dusza? (2018).
Ile dusz katolickich zginęło w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat? Ilu ludzi odeszło od wiary katolickiej albo z powodu wyznawania religii fałszywej, albo z powodu braku jakiejkolwiek religii w ich życiu? I dlaczego praktycznie nikt w Kościele nie mówi nic na ten temat? Kościół stracił zrozumienie samego siebie. Katolicy nie rozumieją już, kim są, jaka jest ich rola w historii ani jaka ma być ich właściwa relacja z Bogiem. Stało się to w wyniku niszczycielskiej destrukcji życia katolickiego. Dzisiejsi biskupi funkcjonują w rzeczywistości, jaką jeden z kanadyjskich biskupów nazwał zarządzaniem upadkiem. Ta książka ma pomóc katolikom zrozumieć naturę kryzysu i błędy, które go wywołały, a także wzbudzić w katolikach poważną potrzebę uporządkowania naszego życia duchowego jeśli chcemy osiągnąć niebo.
Słowo Europa jest dziś odmieniane przez wszystkie przypadki i pojawia się we wszystkich kontekstach życia społecznego, gospodarczego, a nawet duchowego czy religijnego. Czym jednak jest Europa i jej jedność?Hilaire Belloc w tej książce daje odpowiedź zarówno zadziwiająco prostą, jak i niezwykle dziś kontrowersyjną: ""Europa to Wiara"". A potem powtarza to samo, ale w inny, bardziej dobitny sposób: ""Europa to Kościół, Kościół to Europa"". Słowa Belloca są dziś dla wielu równie bulwersujące (a może nawet bardziej), jak w czasach publikacji tej książki - w roku 1920.Książka Belloca tak zadziwiająco aktualna to wielkie, prorockie ostrzeżenie dla nas, którego spełnienie niestety możemy bez trudu stwierdzić. Obserwując z niepokojem takie zjawiska, jak rugowanie religii katolickiej ze sfery publicznej w wielu krajach europejskich czy unikanie nawiązań do Kościoła katolickiego i chrześcijaństwa w dokumentach Unii Europejskiej, nie sposób nie wspomnieć na słowa Belloca, że ""wartości europejskie znikną wraz ze zniknięciem katolicyzmu"". Europa być może będzie wówczas wciąż nosić tę samą nazwę, ale będzie to już zupełnie inny byt. Zamieszkujący ją ludzie będą patrzeć na jej historię i kulturę, na pozostawione przez przodków dzieła sztuki, literatury, muzyki i architektury, jak nic nierozumiejący barbarzyńcy - przybysze z zewnątrz.
Przygotowując wydanie ""Ćwiczeń Duchowych"" św. Ignacy postanowił je wzbogacić i dołączył do nich swoisty dodatek biblijny, który nazwał ,,Tajemnice Życia Chrystusa, Naszego Pana"" (numery od 261 do 312). Niniejszy Biblijny przewodnik po ""Ćwiczeniach Duchowych"" św. Ignacego Loyoli jest odczytaniem tego dzieła mistycznego inspirowanym przez doświadczenie Drogi neokatechumenalnej, czyli poprzez odkrycie głębi Chrztu św. i obfite czerpanie z Tradycji Kościoła. Książka wprowadza w medytację wybranych przez św. Ignacego fragmentów Biblii i w prosty sposób uczy metody Ćwiczeń, a także zrozumienia samego siebie.
Interesujący dialog między papieżem-emerytem Benedyktem XVI i naczelnym rabinem Wiednia Arie Folgerem, zainicjowany dokumentem przygotowanym przez przedstawicieli ortodoksyjnych wyznawców judaizmu z okazji 50-lecia deklaracji Soboru Watykańskiego II zmieniającej stosunek Kościoła do Żydów. Benedykt XVI opublikował swoją odpowiedź na żydowski dokument, za którą został skrytykowany przez wielu postępowych teologów katolickich. Tymczasem wsparli go uczeni żydowscy, wykazując się większym zrozumieniem dla argumentów papieża-seniora. Tak rozpoczął się ten nadzwyczajny dialog, stając się niejako wzorcowym modelem spotkania chrześcijan i Żydów. Obaj rozmówcy, trwając w wierności wyznawanej wierze, potrafią okazać zrozumienie dla racji drugiego, wytyczając dobrą i uczciwą drogę dla relacji chrześcijańsko-żydowskich, wolną od politycznej poprawności i manipulacji prawdą.
Całemu zbiorowi nadana została przejrzysta i logiczna struktura, która sprzyja uważnej lekturze przyszłego odbiorcy i jednocześnie pozwala uniknąć możliwego w takich zbiorach wrażenia braku spójności lub ewentualnej przypadkowości skomponowanej ad hoc książki. Zdecydowanie mamy do czynienia z przemyślaną koncepcją, za którą stoi także określona wizja tego, czym jest krytyka literacka i jakie są jej fundamentalne powinności.
Tak, autor książki ma świadomość swojego fachu, a jednocześnie zdecydowanym gestem odrzuca pokusę powierzchownego utylitaryzmu i unika ściśle pragmatycznego podejścia, stawiając sobie za cel – co szczególnie cenne – poszukiwanie istoty opisywanych przez siebie zjawisk. Warto jednocześnie podkreślić, że nie jest w swoich tekstach krytykiem dogmatycznym. Charakteryzuje go postawa, której istotą jest raczej stawianie pytań i inspirowanie dalszej lektury niż udzielanie gotowych, podręcznikowych w swej naturze odpowiedzi. Nie oznacza to jednak, że autor unika jednocześnie formułowania wyrazistych opinii i ocen. Przeciwnie, zgodnie z najlepszą tradycją krytycznoliteracką horyzont aksjologiczny czyni on istotnym punktem odniesienia dla swojego myślenia o literaturze.
Kolejne części książki składają się z serii szkiców poświęconych Andrzejowi Zawadzie, Łukaszowi Musiałowi, Marcinowi Pliszce, pisarstwu Juliana Kornhausera, Wojciecha Kassa, Stanisława Barańczaka, Feliksa Netza, Heleny Raszki, Bogusława Kierca, Ewy Lipskiej i Adama Zagajewskiego.
(z recenzji wydawniczej dr. hab. Pawła Panasa)
Okruchy - mała książka z konkretami. W tej książce nie znajdziesz ani nauk rekolekcyjnych ani konferencji, ani też rozważań drogi krzyżowej, ale krótkie i konkretne ćwiczenia, które mają Cię skłonić do nawrócenia. Proponowane zadania mają wychowywać serce do miłości Boga i bliźniego, nauczyć wdzięczności. Mogą się wydawać pozornie nieistotne, właśnie jak okruchy: małe gesty życzliwości, chwila uwagi, uśmiech, drobne wyrzeczenie. Wierzę, że z tych okruchów mogą zrodzić się w nas wielkie rzeczy, co potwierdził też Pan Jezus, mówiąc: Kto w drobnej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny (Łk 16,10) podkreśla o. Adam Szustak.Choć Okruchy powstały jako seria wielkopostna, nawracanie swojego serca małymi krokami można zacząć w dowolnym momencie roku!Dla kogo jest ta książka?dla poszukujących sprawdzonych wskazówek na nawrócenie własnego sercadla zwolenników krótkiej formy i zasady mniej gadania, więcej robieniadla tych, którzy chcą zbliżyć się do Boga, także obecnego w drugim człowieku
Monografia dotyczy specjalistycznego wsparcia osób z niepełnosprawnością intelektualną w uzyskaniu maksymalnego stopnia samodzielności życiowej w odniesieniu do ograniczeń i możliwości tej grupy. W publikacji zaprezentowano praktyczne rozwiązania dotyczące przygotowania młodzieży z niepełnosprawnością intelektualną do wejścia na rynek pracy, w tym analizie poddano rolę rodziców oraz wskazano działania szkół przysposabiających do pracy, w szczególności model praktyk wspomaganych.Książka adresowana jest do naukowców, których zainteresowania koncentrują się wokół problematyki aktywizacji zawodowej osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz praktyków pedagogów specjalnych, nauczycieli, pracowników socjalnych, doradców zawodowych i pośredników pracy, studentów kierunków społecznych oraz osób z niepełnosprawnościami i rodziców.
„Tercet metafizyczny” (I wyd. 2009) to ostatnia książka Barbary Skargi, bardziej jednak medytacja, otwarta na różnorakie odpowiedzi, aniżeli metafizyczna summa. Myślenie oscyluje tu między Osobistym doświadczeniem recepcją filozoficznej tradycji, konfrontując się z problemami świata, podmiotu, zbiorowości.[...] myślenie całości -jak śmiało można twierdzić - jest zasadniczym wątkiem rozwijanym na stronach tej książki. Przy tym chodzi tu o jej różne rodzaje, poczynając od świata lub miriadów niezliczonych jego odmian. Narratorka wędruje pomiędzy nimi, przygląda się ich podstawom i kresom, żeby w sposób organiczny przejść - lub raczej przechodzić tam i z powrotem - do rozważania istoty własnej jednostkowości i jej granic.(Anton Marczyński)
Najnowsza książka autorki kultowej ""Magii sprzątania"".Japońska guru porządkowania teraz postanawia uprzątnąć bałagan nie tylko w naszych domach, ale również w pracy i naszym podejściu do niej. Pokazuje, jak doprowadzić do porządku biura i gabinety, a także dane cyfrowe, sieci kontaktów, czas pracy, podejmowanie decyzji i organizowanie zebrań, niematerialne aspekty działalności zawodowej.Praktyczne wskazówki Scotta Sonensheina - psychologa organizacji oraz wykładowcę biznesu, którego Marie Kondo zaprosiła do współpracy - pomagają natomiast zorganizować życie zawodowe, osiągać sukcesy w pracy oraz zyskiwać motywację i zapał do budowania życia, jakiego się pragnie i - oczywiście czerpać z tego radość.
Zbiór modlitw do św. Józefa, opiekuna Jezusa, Świętej Rodziny. Za jego wstawiennictwem możemy zanosić nasze prośby w każdej intencji, a zwłaszcza w intencji naszych rodzin, prosząc o dobrą śmierć czy o silną wiarę.
Na publikację składają się hymny wschodnich ojców Kościoła z pierwszych wieków chrześcijaństwa podejmujące temat nawrócenia do Boga. Piękne frazy zawierają teologiczną głębię prawd wiary, jak i wskazania odnośnie do chrześcijańskiego sposobu życia. Utwory ukazują ponadto dynamikę życia duchowego i jego mechanizmy. Podczas ich lektury może zaskakiwać doskonała znajomość ludzkiego wnętrza, jaką posiedli autorzy, oraz fakt, że ludzie od czasów starożytnych niewiele się zmienili. Obnażają oni przykładowo pozorność intencji postanowienia poprawy czy zaufania Bogu oraz metody, jakimi człowiek sam się oszukuje. Czytelnicy mogą się przejrzeć w tej literaturze jak w lustrze i za autorami zapytać samych siebie, w czym lokują swe nadzieje gdzie się rzeczywiście znajduje ich skarb (Mt 6,21) stawiając w ten sposób pierwszy krok ku nawróceniu.lecz mnie, o Panie, a stanę się zdrowy,gdyż tylko Ty jeden jesteś mądrym i współczującym lekarzem.Błagam Twoją dobroć:Ulecz moje rany i oświeć oczy mego ducha,abym mógł poznać,że Twoja opatrzność zawsze czuwała nade mną!Moje serce i duch utraciły swój smak,dlatego przypraw mnie swoją łaską prawdziwą solą!Dawco światła! Spełnij moją prośbę i udziel mi tego,o co Cię proszę,i wlej w moje serce choćby jedną kroplę swojej łaski!Niech zapali się w nim płomień Twej miłościjak ogień w lesiei niech pochłonie złe myśli jak osty i ciernie.Fragment książkiCorona mystica to seria wydawnicza zaprojektowana jako pomoc w przeżywaniu kolejnych wydarzeń roku liturgicznego. Utwory mocno osadzone w Piśmie Świętym ukazują jego piękno i inspirują do przemiany życia.
W roku 2019 kierujemy wzrok na Maryję właśnie w tajemnicy życia. Pragniemy przybliżać Jej słowa, czyny i całą postać w świetle macierzyństwa. Jest Ona Matką Życia. Jako wspólnota wierzących, wspólnota nowego, duchowego życia, chcemy uczyć się od Niej akceptacji tego nowego nadprzyrodzonego życia, jakie idzie od Jej Syna, Jezusa Chrystusa. Chcemy Maryi dziękować za Jej Amen w Nazarecie, za to, że otworzyła się na życie tak biologiczne, jak i Boskie. Chcemy Maryję uwielbiać za to, że wciąż na nowo oręduje za nami, abyśmy uzdolnieni łaską Trójcy Świętej, w trakcie ziemskiej drogi osiągali pełnię życia we wszystkich jego wymiarach.Fragment Wprowadzenia
Monografia jest pozycją wartościową, ukazującą w różnych ujęciach teoretycznych i przy zastosowaniu wielu zróżnicowanych metod problemy i szanse rozwoju człowieka w późnej dorosłości. Już sam jej tytuł informuje, że jest to pozycja nowatorska, bo jeszcze w połowie XX wieku nawet w psychologii rozwojowej skupiano się na deficytach starości, a nie na możliwościach rozwoju. Poszczególne teksty, które znalazły się w recenzowanym tomie, świadczą jednoznacznie, że rozwój w późnej dorosłości jest faktem i dotyczy różnych sfer życia psychicznego człowieka.
Ta wieloautorska monografia ukazuje zaangażowanie polskich jezuitów w dzieło duszpasterskie Kościoła katolickiego prowadzone na pograniczu kultur, religii i narodowości na przykładzie dwóch wybitnych duchownych: Tadeusza Kuczyńskiego i Jana Urbana. Pierwszy z nich działał w XIX wieku pośród wiernych Kościołów Wschodnich i wyznawców islamu na terenie Morza Egejskiego, dokąd przybył z Italii po uzyskaniu przez Grecję niepodległości. Drugi działał od początku XX wieku, najpierw w zaborze rosyjskim na Podlasiu, a następnie włączył się w wolnej Polsce w projekt neounii, czyli wsparcia obrządku bizantyńsko-słowiańskiego na "białoruskich" Kresach II RP.
Prof. dr hab. Bogusław Górka, Uniwersytet Gdański
Towarzystwo Jezusowe wykształciło w swych szeregach wiele osób, których obecnie moglibyśmy określić mianem nietuzinkowych, wybijających się ponad przeciętność, zasługujących na szczególne uznanie czy uwagę. Odnosi się nie tylko do jezuitów pracujących w innych krajach Europy i świata, ale także do jezuitów polskich. Upadek państwa polskiego w końcu XVIII wieku nie wyznaczył zmiany przynależności do grupy narodowej, jaką stanowił żywioł polski. Mimo braku polskiej państwowości jezuici ci dalej zachowywali świadomość przynależności do grupy narodowej, z którą byli związani.
Postacie Tadeusza Kuczyńskiego i Jana Urbana łączy przynależność i do polskiej grupy narodowej, i do zgromadzenia jezuickiego, podobnie łączy ich wymiar duchowy oraz działalność społeczna prowadzona na rzecz lokalnych społeczności, jednakże obszar tych działań był stosunkowo odmienny. Obaj jezuici pozostawili po sobie dzieła pisane, które warto było przybliżyć szerszemu kręgowi odbiorców (...). Stąd też należy z satysfakcją odnieść się do Autorów, którzy poświęcili więcej uwagi postaci o. Tadeusza Kuczyńskiego. Podobnie i na uwagę zasługuje osoba o. Jana Urbana.
Prof. dr hab. Jacek Knopek, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Książka stanowi pozycję poświęconą zagadnieniom społecznym budzącym wiele emocji wśród społeczeństwa, jak i w środowiskach naukowych przede wszystkim ze względu na wykluczenie społeczne i ostracyzm jakiego doświadcza wiele osób dotkniętych bezdomnością. […]
Wielozakresowa analiza sytuacji życiowej Badanych w kontekście ich trajektorii życia znakomicie prezentuje bogaty materiał badawczy zgromadzony z dużym profesjonalizmem przez Autorów. Opisy przypadków stanowią doskonały materiał „ku pokrzepieniu serc” wskazujący na determinację opisywanych osób, które dzięki wsparciu innych, niekiedy bardzo przypadkowych, ale obdarzonych empatią i wrażliwością ludzi z otoczenia, doprowadzili wspólnie do szczęśliwego wyjścia Badanych ze strefy wykluczenia społecznego. Informacje te mogą być cenną inspiracją dla instytucji zajmujących się działalnością pomocową dla osób bezdomnych oraz wskazaniem możliwości udzielenia adekwatnej pomocy i wsparcia tej grupie osób. Opracowanie ma wiele walorów o charakterze diagnostycznym i bez wątpienia w tym obszarze jest dziełem wartościowym.
Dr hab. Małgorzata H. Kowalczyk, prof. UMK
Publikacja jest innowacyjna i poznawczo nowatorska. Powstała w oparciu o materiały empiryczne zgromadzone przez Autorów w wyniku badań jakościowych prowadzonych w Polsce w roku 2019–2020. Ze względu na biografistyczny i jakościowy charakter zastosowanych badań cechuje ją wysoka poprawność merytoryczna, a obecna w niej interdyscyplinarność i odwołanie się do danych empirycznych podnosi jej walor poznawczy i aplikacyjny, czyniąc zawarte w niej przesłanie jeszcze bardziej wiarygodnym i przekonywającym. Można zatem powiedzieć, że jest niezwykle udaną próbą, może nie nowego, ale bardzo interesującego podejścia metodologicznego budującego pomost między teorią a praktyką dotyczącą osób bezdomnych.
Autorzy, poprzez odwołanie się do danych empirycznych zebranych w wyniku pogłębionych wywiadów narracyjnych i bazując na własnych obserwacjach czynionych w trakcie badań, wnoszą szereg spostrzeżeń, które należy polecić nie tylko pracownikom socjalnym i pedagogom, ale również rodzicom oraz wszystkim zainteresowanym zjawiskiem inkluzji społecznej osób bezdomnych.
Dr hab. Alina Rynio, prof. KUL
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
