Liberalizm jest nurtem społeczno-politycznym obecnymw Europie od kilku wieków. W Polsce był onw minimalnym stopniu realizowany w życiu społecznym,istnieje natomiast bogata spuścizna piśmienniczatworzona przez teoretyków tego nurtu.Praźródłem liberalizmu w Polsce był fizjokratyzm,promujący ten sam katalog wartości, który odnajdujemyu twórców myśli liberalnej w Europie Zachodniej.Badanie polskiego liberalizmu wymaga jednoznacznegowyznaczenia linii demarkacyjnej międzypraktyką i teorią. Badania w obszarze filozofii politykiprowadzone są z wykorzystaniem innego instrumentariumbadawczego niż badania nad historią życiaspołeczno-ekonomicznego. Wyniki tych badań sązgoła odmienne, dlatego uogólnienie, że w Polsceliberalizm był nieobecny, jest nieprawdziwe. Polscyteoretycy liberalizmu pozostawili bogaty i bardzointeresujący materiał, który wymaga opracowaniai interpretacji.Analizując system wartości liberalizmu, należy wziąćpod uwagę wielość czynników, które wpłynęły najego ukształtowanie. Jednym z nich jest tradycjachrześcijańska, która wbrew stereotypowym mniemaniommiała ogromny wpływ na polską myśl liberalną.Dlatego nie można sytuować liberalizmu w tymsamym nurcie co marksizm. Jest to myśl przewodniatowarzysząca autorce przy opracowywaniu zbioruszkiców.
Language is humanity's most spectacular open-source project, and the internet is making our language change faster and in more interesting ways than ever before. Internet conversations are structured by the shape of our apps and platforms, from the grammar of status updates to the protocols of comments and @replies. Linguistically inventive online communities spread new slang and jargon with dizzying speed. What's more, social media is a vast laboratory of unedited, unfiltered words where we can watch language evolve in real time.
Even the most absurd-looking slang has genuine patterns behind it. Internet linguist Gretchen McCulloch explores the deep forces that shape human language and influence the way we communicate with one another. She explains how your first social internet experience influences whether you prefer "LOL" or "lol," why ~sparkly tildes~ succeeded where centuries of proposals for irony punctuation had failed, what emoji have in common with physical gestures, and how the artfully disarrayed language of animal memes like lolcats and doggo made them more likely to spread.
So often in life, we get stuck in a cycle of response. We put out fires. We deal with emergencies. We stay downstream, handling one problem after another, but we never make our way upstream to fix the systems that caused the problems. Cops chase robbers, doctors treat patients with chronic illnesses, and call-center reps address customer complaints. But many crimes, chronic illnesses, and customer complaints are preventable. So why do our efforts skew so heavily toward reaction rather than prevention?
Upstream probes the psychological forces that push us downstream—including “problem blindness,” which can leave us oblivious to serious problems in our midst. And Heath introduces us to the thinkers who have overcome these obstacles and scored massive victories by switching to an upstream mindset. One online travel website prevented twenty million customer service calls every year by making some simple tweaks to its booking system. A major urban school district cut its dropout rate in half after it figured out that it could predict which students would drop out—as early as the ninth grade. A European nation almost eliminated teenage alcohol and drug abuse by deliberately changing the nation’s culture. And one EMS system accelerated the emergency-response time of its ambulances by using data to predict where 911 calls would emerge—and forward-deploying its ambulances to stand by in those areas.
Upstream delivers practical solutions for preventing problems rather than reacting to them. How many problems in our lives and in society are we tolerating simply because we’ve forgotten that we can fix them?
'One of the great social historians of our time. No one else makes history this fun' Amanda Foreman
'How Was It For You? subtly but powerfully subverts complacent male assumptions about a legendary decade' David Kynaston
"A feeling that we could do whatever we liked swept through us in the 60s . . ."
The sixties: a decade of space travel, utopian dreams and - above all - sexual revolution. It liberated a generation. But mostly men.
Meet dollybird Mavis, debutante Kristina, bunny girl Patsy, industrial campaigner Mary and countercultural Caroline. From Carnaby Street to Merseyside, white gloves to Black is Beautiful, their stories illustrate a turbulent power struggle, throwing an unsparing spotlight on morals, drugs, race, bomb culture and sex.
This is a moving, shocking book about tearing up the world and starting again. It's about peace, love and psychedelia, but also misogyny, violation and discrimination, in a decade discovering a new cause: equality.
And women would never be the same again.
'Sparkling . . . there is a wonderfully diverse range of voices . . . we have a long way to go, but reading this book made me grateful for how far we have come' Daisy Goodwin, The Sunday Times
'An absorbing study of an extraordinary age. Beautifully written and intensively researched' Selina Hastings
'This is one of those rare books that have something really important to say. Anatol Lieven, one of the most original and independent-minded foreign policy thinkers, is telling his fellow realists that at this moment the world's great powers are far more threatened by climate change than they are by each other.' - Ivan Krastev, author of The Light That Failed
In the past two centuries we have experienced wave after wave of overwhelming change. Entire continents have been resettled; there are billions more of us; the jobs done by countless people would be unrecognizable to their predecessors; scientific change has transformed us all in confusing, terrible and miraculous ways.
Anatol Lieven's major new book provides the frame that has long been needed to understand how we should react to climate change. This is a vast challenge, but we have often in the past had to deal with such challenges: the industrial revolution, major wars and mass migration have seen mobilizations of human energy on the greatest scale. Just as previous generations had to face the unwanted and unpalatable, so do we.
In a series of incisive, compelling interventions, Lieven shows how in this emergency our crucial building block is the nation state. The drastic action required both to change our habits and protect ourselves can be carried out not through some vague globalism but through maintaining social cohesion and through our current governmental, fiscal and military structures.
The profoundly moving story of how love, courage and determination brought Greta Thunberg's family back from the brink
'Urgent, lucid, courageous ... a must-read message of hope ... It is a glimpse of a saner world' David Mitchell, Guardian
This is the story of a happy family whose life suddenly fell apart, never to be the same again. Of two devoted parents plunged into a waking nightmare as their eleven-year-old daughter Greta stopped speaking and eating, and her younger sister struggled to cope.
They desperately searched for answers, and began to see how their children's suffering reached far beyond medical diagnoses. This crisis was not theirs alone: they were burned-out people on a burned-out planet. And so they decided to act.
Our House is on Fire shows how, amid forces that tried to silence them, one family found ways to strengthen, heal, and gain courage from the love they had for each other - and for the living world. It is a parable of hope and determination in an emergency that affects us all.
Jak przeżyć najbardziej zajebisty rok w życiu?
To proste.
Wyznacz datę swojej śmierci: za rok.
Brzmi kontrowersyjnie? Zaufaj Alexandrze Reinwarth, autorce bestsellerowej książki "Pieprzyć to!". Czeka cię nowe wyzwanie - jeśli je podejmiesz, całkowicie zmienisz swoje nastawienie do życia.
Jak tego dokonać?
Żyj tak, jakby to był ostatni rok twojego życia! Rób wszystko, na co do tej pory nie starczyło ci czasu ani odwagi. Dbaj o relacje z bliskimi. Spełniaj swoje marzenia. Wybaczaj. Mów otwarcie o swoich uczuciach.
Autorka poprowadzi cię przez twój "ostatni rok", a ty poczujesz wielką ulgę, satysfakcję i dumę, budząc się… dzień po swojej śmierci.
Masz tylko dwa życia. Drugie zaczyna się w chwili, gdy odkrywasz, że masz tylko jedno
Akrobatyka małżeńska to książka, w której ojciec Adam Szustak OP próbuje udowodnić, że małżeństwo to najprostsza rzecz na świecie, ponieważ potrzeba do niej tylko dwóch elementów prawdziwego mężczyzny i prawdziwej kobiety, nic więcej. Posługując się wybranymi fragmentami z Biblii, Autor opowiada o pierwotnym pomyśle Pana Boga na ludzi, a dokładniej wyjaśnia, czym jest tożsamość kobiety i mężczyzny, jakie są ich największe pragnienia, jakie role powinni pełnić w związku, jak mogą budować i rozwijać miłość, a także jak naprawiać to, co już popsuło się między nimi.
Książka powstała na podstawie cyklu konferencji, które ojciec Adam wygłosił w 2015 roku w ramach pierwszego z cyklicznych spotkań dla narzeczonych, małżonków i rodziców organizowanych przez Fundację Malak.
Dzisiaj niemal wszyscy chorujemy na brak czasu. Śpieszy nam się tak bardzo, że każda osoba i każda rzecz, która nas spowalnia, staje się naszym wrogiem.
Takie są właśnie konsekwencje naszej obsesji szybkości i oszczędzania czasu – wściekłość na drodze, wściekłość w samolocie, wściekłość na zakupach, wściekłość w związku, wściekłość w biurze, wściekłość na wakacjach, wściekłość na siłowni. Szybkość sprawia, że żyjemy we wściekłych czasach – pisze w Pochwale powolności Carl Honoré i poszukuje lekarstwa na tę przypadłość, wędrując od warsztatów seksu tantrycznego w Londynie, przez nowojorskie studio ćwiczeń metodą SuperSlow, po Włochy, ojczyznę Slow Food oraz ruchu Powolnych Miast.
Zabawnie i zajmująco pokazuje, jak dzięki filozofii Powolności możemy wieść życie pełniejsze i bogatsze, ani w tempie geparda, ani w tempie żółwia, lecz w swoim własnym.
Pochwała powolności przedstawia nam różne metody wyzwolenia się od tego, co Baudelaire nazywał „straszliwym ciężarem czasu”, od złudzenia w stylu Matrixa, które przekonuje, że nie mamy wyboru.
„Washington Post”
To No Logo swojej epoki. Ta osobliwie wciągająca książka będzie objawieniem dla wszystkich, którzy zapomnieli, jak to jest oczekiwać na coś, a później cieszyć się, gdy to coś nadejdzie.
„Glasgow Herald”
„Językoznawcy od dłuższego czasu wykazują zainteresowanie środowiskowymi odmianami języka i podejmują próby ich systemowego ujęcia. Pomimo to miarodajny opis socjolingwistyczny nadal pozostaje wyzwaniem. Publikacja Patrycji Duc-Harady wypełnia istotną lukę w dotychczasowej polskiej językoznawczej literaturze japonistycznej. To z pewnością pozycja potrzebna i oczekiwana na polskim rynku prac japonistycznych. Zarówno pod względem doboru źródeł, jak i w opisie licznych kontekstów przedstawianych zjawisk autorka wykazuje dociekliwość badawczą i indywidualne podejście do wieloaspektowej problematyki rejestrów i kodów środowiskowych współczesnego języka japońskiego". Z recenzji dra hab. Arkadiusza Jabłońskiego, prof. UAM „Według autorki japońszczyzna młodzieżowa jest manifestacją stopniowego dorastania w tradycyjnej etykiecie językowej, przystosowywania się najmłodszych reprezentantów społeczeństwa do norm dojrzałej, «dorosłej» komunikacji w przyszłym miejscu pracy, poprzedzanego często żywiołowymi i będącymi przejawem buntu zachowaniami komunikacyjnymi. W opisywanym materiale językowym można odnaleźć najbardziej charakterystyczne typy leksyki i gramatyki młodzieżowej, w tym struktur słowotwórczych oraz fleksyjnych. Druga część książki – moim zdaniem najciekawsza poznawczo – stanowi rezultat skrupulatnych i wyczerpujących analiz przeprowadzonych przez autorkę na podstawie kwerend bibliograficznych oraz bezpośrednich kwerend środowiskowych". Z recenzji dra hab. Jarosława Pietrowa Patrycja Duc-Harada jest absolwentką japonistyki i filologii rosyjskiej. W roku 2017 uzyskała tytuł doktora nauk humanistycznych o specjalności językoznawczej. Pracuje w Zakładzie Japonistyki i Sinologii Uniwersytetu Jagiellońskiego, ucząc przede wszystkim praktycznej nauki języka oraz piśmiennictwa japońskiego. Często odwiedza Japonię - w 2011 roku po raz pierwszy jako stypendystka Japońskiej Fundacji, a od tego czasu kilkukrotnie w ramach badań socjolingwistycznych w japońskich placówkach naukowo-badawczych. Interesuje się przede głównie współczesnym językiem japońskim i jego odmianami regionalnymi oraz socjolektami, a także pragmatyką językową i kulturą współczesnej japońszczyzny.
Książka zawiera materiały, które zostały zebrane podczas badań przeprowadzonych w dwudziestu jednostkach penitencjarnych w Polsce. Jest efektem współpracy z ich pracownikami oraz osadzonymi, a wnioski zostały przekazane do wykorzystania w praktyce.
Autorka przedstawiła m.in. zagadnienia dotyczące:
- prawnych aspektów kary pozbawienia wolności oraz środków oddziaływania na skazanych;
- wielowymiarowych uwarunkowań skuteczności kary pozbawienia wolności;
- czynników ryzyka powrotu do przestępstwa;
- charakterystyki sprawców powrotnych.
Praca jest zjawiskiem ważnym społecznie – przedmiotem marzeń i aspiracji, duchową potrzebą człowieka, wymiarem jego życia osobistego i znaczącą drogą jego rozwoju intelektualnego. Jest także przyczyną nawiązywania różnorodnych więzi społecznych, kształtuje stosunki prawne i w pewnym stopniu wyznacza pozycję człowieka w społeczeństwie, pośrednio wywierając wpływ na poziom naszej satysfakcji, odczuwanej również w wielu innych dziedzinach życia. Odgrywa istotną rolę w procesie tworzenia, funkcjonowania i rozwijania państwa. Jako zjawisko wielowymiarowe, kluczowe dla życia społecznego i podlegające dynamicznym zmianom praca znajduje się w obszarze zainteresowań przedstawicieli nauk społecznych, w tym nauk prawnych. Redaktorzy odwołali się do pięknej łacińskiej sentencji „Generosos animos labor nutrit” rzymskiego filozofa, prawnika, polityka i autorytetu w dziedzinie retoryki Marka Tuliusza Cycerona, idealnie łączącej różnorodne rozważania zaprezentowane w książce oddawanej do rąk Czytelnika.
Narcyz to osoba zapatrzona w siebie i sobą zachwycona. Takich ludzi możemy spotkać wszędzie: w szkole, w pracy, w domuAutorka książki pokazuje, jak sobie z nimi radzić. Wyjaśnia, gdzie leżą źródła narcyzmu, dlaczego ulegamy urokowi narcyzów i jak zadbać o siebie, gdy nasz partner lub rodzic jest narcyzem. Odwołuje się przy tym do nowatorskiej koncepcji terapii schematów i do zasad neurobiologii interpersonalnej. To doskonały przewodnik przetrwania dla osób będących w relacji z narcyzem, a także nieocenione źródło wiedzy dla terapeutów prowadzących terapię osób narcystycznych.
„Czy jest nas za dużo?” to próba przeanalizowania etapów rozwoju ludzkości i czynników wpływających na wzrost populacji. To ocena roli wzajemnych relacji człowieka z naturą na wszystkich obszarach kuli ziemskiej na przestrzeni tysięcy lat. Marek Lechowski w swojej książce nawiązuje zarówno do wybranych faktów z historii ludzkości, jak i do wizji przyszłości ukazanych w filmach i powieściach science-fiction. Uważa, że każdy z nas powinien zastanowić się, co czeka rodzaj ludzki, jeśli nie zmienimy swojego postępowania na polu gospodarczym i społecznym. Ukazując różne aspekty życia w coraz bardziej zwiększającej się populacji, autor zadaje kluczowe pytanie: „Czy nie nadszedł już czas na samoograniczenie się?”.
Jak radzimy sobie z tym, że życie potrafi nas nagle potwornie zaskoczyć? Co dzieje się, gdy zdarzy się coś absolutnie nie do pomyślenia? Jak ludzie dotknięci tragedią radzą sobie po niej? Czy jako społeczeństwo odpowiadamy za tych, którzy bezwiednie znaleźli się w centrum wydarzeń i o których reszta ludzi chce się czegoś więcej dowiedzieć?A kiedy już sobie uświadomimy, że nie jesteśmy wcale wyjątkowi, lecz tak samo bezbronni jak inni, jak zmienia to nasze podejście do życia?Ciepły, szczery i empatyczny zbiór opowieści o ludziach, którzy nagle musieli znaleźć w sobie siłę, by przetrwać najgorszy czas w swoim życiu.Australijska dziennikarka, Leigh Sales, wciąż spotyka w swojej pracy osoby, które niespodziewanie dla siebie przeżywają wyjątkowo trudne chwile w pełnym blasku fleszy. Zresztą nawet ona, mimo że zawsze zachowywała się ostrożnie, pewnego dnia doznała całkiem niespodziewanej tragedii. Z czasem przerażające doświadczenia zmusiły ją do poszukiwania odpowiedzi na pytania: jak my, zwykli ludzie, radzimy sobie w obliczu niebywałych nieszczęść? Jakie są nasze szanse na przetrwanie? Czego najbardziej się boimy i dlaczego? A kiedy wydarzy się najgorsze co dzieje się potem?Autorka, łącząc empatię z pełnym taktu poczuciem humoru, przeprowadza intymne rozmowy z ludźmi, którzy zmierzyli się z niewyobrażalnym od terroryzmu, przez klęski żywiołowe po zwykłe przebywanie w niewłaściwym miejscu i w niewłaściwym czasie. Z tych wyjątkowych rozmów wypływają też wskazówki, jak przetrwać, kiedy nadejdzie najtrudniejszy czas w naszym życiu.Bo za którymś razem zdanie to mogłem być ja może nabrać realnych kształtów...
Tom jest osiągnięciem naukowym. […] Będzie dobrze służył wielu dyscyplinom polskiej humanistyki […], pomnaża w stopniu wysokim nasza wiedzę o mediach i języku „medialnym”. Zagadnienie jest fascynujące poznawczo zarówno dla lingwistyki, jak i nauk społecznych (medioznawstwa, teorii kultury, psychologii społecznej, politologii) z kilku powodów. Po pierwsze, media stały się we współczesnym świecie dominującą siłą napędową cywilizacji, a internet, korona mediów, podstawą funkcjonowania jednostek, mniejszych i większych grup aż po wymiar globalny. Po wtóre, w dwóch ostatnich dekadach XX wieku dokonała się rewolucja w przyswajaniu wiedzy, kultura pisma została zastąpiona przez nową kulturę piśmienności elektronicznej; ta nowa kultura jest silnie powiązana z najnowocześniejszymi mediami. Po trzecie, we wszystkich mediach, także w mediach najnowszej generacji, język nadal pełni rolę najważniejszą i wciąż jest kodem wiodącym, jednak narażonym na działanie medialnych mód, kultów i fascynacji.
Z recenzji prof. dr. hab. Kazimierza Ożoga
Główną zaletą monografii jest wieloaspektowe podejście do zależności występujących między objawami ADHD i wykolejenia społecznego. Pod tym względem różni się ona na korzyść od innych opracowań podejmujących tę problematykę, które najczęściej koncentrują się jedynie na roli wybranych czynników determinujących rozwój tej kategorii zaburzeń zachowania.Wysoką wartość poznawczą książki zapewniają empirycznie zweryfikowane dane oparte na wynikach badań przeprowadzonych w kraju i za granicą. Należy podkreślić, że Autor nie ukrywa tych wyników, które ujawniają niedostatki obecnego modelu resocjalizacji nieletnich oraz niską skuteczność oddziaływań stosowanych przez Młodzieżowe Ośrodki Wychowawcze.Monografia ukazuje się w okresie dużego zainteresowania problematyką skuteczności działania wymiaru sprawiedliwości, systemu prewencji oraz resocjalizacji przestępców, w tym nieletnich. Wynika to z wielu powodów, do których należy zaliczyć także utrzymywanie się wysokiego wskaźnika przestępczości młodzieży i dorosłych. Z tych względów należy oczekiwać, iż niniejsza książka spotka się z zainteresowaniem szerokiego grona czytelników, m.in. pracowników naukowych i studentów uczelni wyższych, psychologów, pedagogów, prawników i pracowników socjalnych.
Wśród wielu wymagań współczesnej kultury żądanie otwartości należy do najważniejszych. Jest ono tak ważne, że pojawia się nawet jako istotna prośba Modlitwy Eucharystycznej (V Modlitwa Eucharystyczna), w której prosi się: „uczyń nas otwartymi”. Przyzwyczajani jesteśmy do uznawania, że jest to zaleta ludzi i pożądany stan kultur, w których relacje wykluczania zastępowane są pluralizmem i tolerancją. Rzadko dostrzega się również zagrożenia związane z bezkrytyczną otwartością, w której może ujawniać się zaburzenie tożsamości, nierespektowanie żadnych granic, aż po egoistyczną samowolę. Taka nieuporządkowana otwartość wydaje się umniejszać tendencje do trwania i utrwalania dotychczas obowiązujących (dobrych) wzorców życia i kultury, uwypuklając zmienność i nietrwałość wszystkiego, i skłaniając też ku relatywizmowi i konformizmowi. Jednak korzystna (ubogacająca i poszukująca) otwartość rzeczywiście służy zarówno indywidualnemu rozwojowi, jak i udoskonaleniu relacji międzyludzkich i międzykulturowych. Dlatego w kontekście tak rozumianej otwartości nie ma usprawiedliwienia dla ograniczenia i zamknięcia nawet wtedy, gdy w danej chwili wydaje się ona zagrażać schematycznemu porządkowi, skostniałej hierarchii i złudnej niezmienności. W kontekście tym chodzi bowiem o otwartość na prawdę, dobro, piękno, czyli na to wszystko co ubogaca świat, nasze życie i nas samych, co jest cenne i o co warto zabiegać. Nie chodzi zaś ani o rezygnację z siebie, ani też o skierowanie (otwartość) na to, co niszczy i burzy, a nie tworzy i buduje. Stąd modlitwa „uczyń nas otwartymi” jest tak ważna: uczyń nas otwartymi, nie ku naszej destrukcji, lecz ku spełnieniu.
•Chciałabym po prostu zrobić sobie wolne i mieć święty spokój. Przytłacza mnie to, że wciąż jestem potrzebna.
•Za każdym razem, gdy ona zachowuje się niegrzecznie w sklepie, mam ochotę stamtąd uciec.
•Dzieci mnie wykańczają. Nie prosiłem się o to. Nie miałem pojęcia, że rodzicielstwo będzie tak wyglądać.
•Tak bardzo się na niego złoszczę, że czuję, iż tracę kontrolę nad sobą.
Czy zdarzyło wam się czuć i myśleć podobnie, ale nigdy nie odważyliście się wyrazić tego na głos? Takie odczucia i myśli są całkiem naturalne, a jednak nauczyliśmy się je ukrywać z obawy przed oceną. Wpojono nam, że są niewłaściwe i świadczą o tym, iż nie radzimy sobie z wyzwaniem rodzicielstwa. Przyznanie się do nich uważamy za równoznaczne ze stwierdzeniem, że jesteśmy złymi rodzicami. Nie pomaga i to, że rodzice prezentowani w mediach są perfekcyjni: zawsze opanowani, uśmiechnięci, mający czas dla dzieci i wręcz niespożytą energię. Chcąc nie chcąc, zaczynamy się porównywać z takim ideałem i czujemy, że zawodzimy… Wszelkie wady, wpadki, błędy i słabości urastają w naszych oczach do niewyobrażalnych rozmiarów, a każde nieodpowiednie zachowanie dzieci postrzegamy jako swoją rodzicielską porażkę.
Nic dziwnego, że wielu z nas zatraciło radość rodzicielstwa i widzi je jako pasmo uciążliwych obowiązków, stresu i trudności. Czy można to zmienić?
Książka ta pomoże wam stać się lepszymi rodzicami. Autorki podpowiadają, jak skutecznie radzić sobie w różnych sytuacjach wychowawczych oraz lepiej poznać swoje wartości, myśli i uczucia. Terapia akceptacji i zaangażowania, na której zasadach opiera się poradnik, pomaga dostrzec, zrozumieć i zaakceptować własne emocje, niepokoje czy niedociągnięcia – jednak bez ulegania im. Dzięki temu będziecie postępować w zgodzie ze sobą i swoimi wartościami zamiast działać impulsywnie i automatycznie reagować na to, co podsuwa umysł.
Dostajemy różne instrukcje obsługi, robimy kurs na prawo jazdy, szkolimy się, aby móc wykonywać wybrany zawód... A kiedy i gdzie uczymy się bycia rodzicem? I to takim, który jest świadom różnic w etapach rozwojowych, który potrafi wesprzeć, nie krzywdząc, oraz wysłuchać, rozumiejąc. I który przy tym wszystkim po prostu czerpie radość z rodzicielstwa. Całe szczęście, że z pomocą przychodzą nam autorki książki, wyjaśniając te kwestie.
Joanna Gutral i Arletta Szulwic
www.ZdrowaGlowa.pl
To zadziwiające, jak bardzo wszyscy pragniemy być dobrymi rodzicami, równocześnie pozwalając umysłowi, by bezpardonowo nam w tym przeszkadzał. „Radość rodzicielstwa” to lektura dla tych, którzy są gotowi zawrzeć pokój z samym sobą (i ze swoim dzieckiem) oraz pozwolić sobie na rodzicielski rozkwit. Jak również dla tych, którzy chcą oprzeć swoje rodzicielstwo na tym, co według nauki rzeczywiście działa, a nie na tym, czego latami błędnie uczyli się o wychowaniu dziecka.
Sabina Sadecka
psychoterapeutka ACT, współzałożycielka portalu Opsychologii.pl
Przychodząc na świat, dziecko rozpoczyna długą i pełną zawirowań wędrówkę ku dorosłości. Rolą rodzica jest uważne towarzyszenie dziecku i wspieranie go w tej wędrówce. Wychowywanie młodego człowieka to przywilej, a zarazem wielka odpowiedzialność. Większość z nas napotyka w rodzicielstwie mniejsze lub większe trudności. Kiedy jednak frustracja doprowadza nas na skraj wytrzymałości i przesłania wartości, którymi chcieliśmy się kierować, powinniśmy zacząć działać. „Radość rodzicielstwa” to kompas dla wszystkich, którzy utknęli na mieliźnie rodzicielstwa.
Kaja Wolnicka
psycholożka, autorka bloga www.Moi-Mili.pl
Przemiany paradygmatyczne, zarówno na gruncie pedagogiki specjalnej, psychologii rehabilitacji, jak i w obrębie psychologii stresu i radzenia sobie z nim, a także odzwierciedlone w powstaniu i rozwoju psychologii pozytywnej wyznaczyły nowe podłoże wyjaśniania konsekwencji nabycia trwałej niepełnosprawności ruchowej. Uwypuklona została kategoria „pozytywności”, odnosząca się do konstruktywnych, rozwojowych przeobrażeń, pozytywnych doświadczeń, aspektów sprzyjających prowadzeniu dobrego, sensownego i satysfakcjonującego życia, mimo posiadanych ograniczeń […] W ramach nowych ustaleń badawczych, wskazujących na możliwości zaradcze i transformacyjne człowieka doznającego zdarzeń traumatycznych, szczególnie nieszczęśliwych okoliczności, analizie poddawane są skutki nabycia niepełnosprawności ruchowej, z uwzględnieniem przeobrażeń pozytywnych oraz funkcjonowanie osoby ich doświadczającej, obejmujące poczucie szczęścia, spełnienia, odnajdywanie znaczenia itp. Zarysowany nowy trend badań, dostarczający interesujących informacji, nie pozwala na obecnym etapie rozwoju sformułować wystarczającego opisu i wyjaśnienia dla pozytywnych konsekwencji nabycia trwałej niepełnosprawności ruchowej. Dokonywane wstępne eksploracje w tym zakresie dowodzą wprawdzie występowania różnorodnych pozytywnych doświadczeń u osób z tego typu niepełnosprawnością, jednakże w niewielkim jeszcze stopniu tłumaczą ich strukturalne i funkcjonalne właściwości. Uzasadnia to potrzebę podejmowania szeroko zakrojonych przedsięwzięć badawczych, zorientowanych na ustalenie natury konsekwencji pozytywnych, jej uwarunkowań i powiązań z innymi zjawiskami wpisującymi się w funkcjonowanie osób z nabytymi ograniczeniami ruchowymi.
fragment Wstępu
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
