Wybitny filozof Daniel C. Dennett, poszukującodpowiedzi na pytania o naturęnaszego umysłu, łączy idee z zakresu filozofii,sztucznej inteligencji i neurobiologii.Starając się zrozumieć świadomość, stawiaszereg intrygujących, a czasem wręcz niepokojącychpytań.Czy możemy wiedzieć, co naprawdędzieje się w umyśle innego człowieka?Czy to możliwe, że jesteś jedynym umysłemwe Wszechświecie, a wszystko pozatobą jest jedynie bezwiednym mechanizmem?Autor dowodzi, jak bardzo skomplikowanąmaterią jest umysł człowieka utkanyz wielu różnych wątków i łączący wieleróżnych wzorów. Niektóre z nich są takstare jak samo życie, inne tak nowe jak dzisiejszatechnologia. Umysł człowieka jestpod wieloma względami dokładnie taki jakumysły zwierząt, pod innymi całkowiciesię od nich różni. Dzięki tej książce dostrzeżemyścieżki, jakimi można podążyć,i pułapki, których należy unikać w naszychnieustających eksploracjach natury umysłów.
Przyjaciele mają dla nas znaczenie, i towiększe, niż sądzimy. W ciągu ostatnichlat badacze ze zdumieniem odkryli, jakogromny wpływ ma posiadanie przyjaciółnie tylko na nasze poczucie szczęścia, aletakże na zdrowie, a nawet długowieczność.Nie umiemy żyć w odosobnieniu.Współczesny świat oferuje nam ogromnemożliwości kontaktów międzyludzkich.Dlaczego więc, gdy wszystko wydaje sięsprzyjać życiu społecznemu, dotyka nasplaga samotności?Robin Dunbar, wybitny antropolog i psycholog,bada w Przyjaciołach każdy aspektprzyjaźni, łącząc wiedzę naukową z dziedzinantropologii, psychologii, neurobiologiii genetyki z osobistymi doświadczeniami.Tłumaczy, jak przecinają się różnetypy przyjaźni i relacji rodzinnych, jakiemechanizmy psychologiczne i behawioralnestanowią ich podstawę, a wreszcie jakbardzo skomplikowane jest nawiązywaniei podtrzymywanie przyjaźni.
This book spells out in simple terms why people may feel threatened by racial differences, what it feels like to be bullied because your skin is a different colour and why it hurts everyone to judge people by their skin or culture. It will encourage positive acceptance and openess about differences and suggest ways for children to celebrate their own cultural heritage without belittling someone else’s.
Notes for parents and teachers at the back of the book provide valuable advice for how to share this book with your child or class.
Suitable for Key Stage 1 (ages 5-7), occasional prompts throughout the text give a chance to discuss the issue being raised.
Written by trained psychotherapist, journalist and parent, and illustrated by an experienced children’s book artist, this is a part of an acclaimed and successful, long-running series of picture-book non-fiction books for Early Years. Books in the series give advice and promote interaction between children, parents and teachers on a wide variety of personal, social and emotional issues. They are excellent tools for teachers to use during classroom discussions.
Ludzie często piszą na przykład, że takich jak ja powinno się zabić. Kiedyś próbowaliśmy docierać do osób, które pisały takie komentarze. Znajdowaliśmy ich dane w Internecie, osobiście dzwoniłem do tych ludzi. Po drugiej stronie słuchawki słyszałem przerażony głos, który mówił mi tylko: Coś mi odbiło, nie wiem, co ja zrobiłem.Jerzy OwsiakMłody, stary, mniej lub bardziej wykształcony. Z dużego miasta albo małej wsi. Nastolatek z pobliskiego podwórka, uśmiechnięta pani przedszkolanka, troskliwy ojciec lub ukochana babcia. Internet wyzwala w nich najgorsze instynkty, a anonimowość daje poczucie bezkarności. Na odległość dokonują egzekucji czasem bezmyślnie wyładowując frustrację, a czasem z rozmysłem niszcząc komuś życie.Monika Sławecka, autorka poruszających reportaży Balet, który niszczy, Alkohol. Piekło kobiet i Porwania, rozmawia z ofiarami hejterów, które na własnej skórze przekonały się, jak okrutne potrafią być ich ataki. Są wśród nich celebryci, aktywiści, osoby znane i rozpoznawalne, ale też zwykli śmiertelnicy, na których miejscu mógłby się znaleźć każdy z nas.Gdzie leży cienka granica między krytyką a hejtem? O czym musimy pamiętać, by nie zostać internetowymi oprawcami? Co możemy zrobić, by chronić siebie i bliskich przed mową nienawiści?
Pasja uruchamia Twoje nadprzyrodzone siły.Trenujesz i rozwijasz się, wyznaczając nowe cele. Żyjesz wiarą, nadzieją i miłością do niej. Osiągasz pierwsze cele i kontuzja powoduje załamanie. Nie poddajesz się, wyznaczasz nowe marzenia i nakreślasz szerokie horyzonty życia.Poznaj pasjonujący rozwój osobisty, który zmienia życie. Przezwycięż słabości i wady. Sięgaj po nowe perspektywy, których nie potrafiłeś dostrzec.Pasja kształtuje charakter. Uczy zwyciężać, ale również przegrywać. Jest z Tobą na dobre i na złe. Pozwala poznać wielu wartościowych ludzi, którzy tak jak Ty kochają to, co robisz. Zawiązuje przyjaźnie i miłości. Nie staraj się podobać wszystkim.Podobaj się wąskiej grupie ludzi, którym na Tobie zależy. Nie walcz, tylko skup się na tym, na co masz wpływ, i na ludziach, którzy dobrze Ci życzą.Znajdź w sobie pasję. Ulepszaj ją i pielęgnuj do końca świata...
Poczucie własnej wartości daje siłę wewnętrzną i spokój ducha - ważne w podejmowaniu trudnych decyzji oraz utrzymywaniu prawidłowych relacji społecznych. Wykład zawiera opisy wielu skutecznych narzędzi pozwalających na uniezależnienie się od innych, poprawę poziomu samoakceptacji i rozwinięcie odwagi przydatnej w dążeniu do celu.Czym jest poczucie własnej wartości?To wewnętrzne przekonanie o nas samych. Jego miejsce znajduje się w przestrzeni pomiędzy dwoma przeciwległymi biegunami: zakompleksieniem a zadufaniem. Stabilne poczucie własnej wartości wzmacnia nasze działania na drodze do osiągnięcia życiowej satysfakcji. Powinniśmy o nie zadbać, ponieważ łatwo ulega obniżeniu w wyniku chwilowych niepowodzeń lub niespodziewanych trudności. Metody wpływania na samoocenę proponowane w wykładzie mogą działać oczyszczająco. Ich stosowanie może także wplynąć na wzrost motywacji i wzmocnić pozytywne myślenie o własnych możliwościach, wyglądzie i cechach osobowości.
'A groundbreaking work . . . Federici has become a crucial figure for . . . a new generation of feminists' Rachel Kushner, author of The Mars Room
A cult classic since its publication in the early years of this century, Caliban and the Witch is Silvia Federici's history of the body in the transition to capitalism. Moving from the peasant revolts of the late Middle Ages through the European witch-hunts, the rise of scientific rationalism and the colonisation of the Americas, it gives a panoramic account of the often horrific violence with which the unruly human material of pre-capitalist societies was transformed into a set of predictable and controllable mechanisms. It Is a study of indigenous traditions crushed, of the enclosure of women's reproductive powers within the nuclear family, and of how our modern world was forged in blood.
'Rewarding . . . allows us to better understand the intimate relationship between modern patriarchy, the rise of the nation state and the transition from feudalism to capitalism' Guardian
Żydzi nie przepadają za psami.
Pies gryzie, goni, szczeka.
A Żydów gryzą, gonią i obszczekują od tak dawna, że w rezultacie wolą koty.
Zresztą, nie wiem, jak jest z innymi Żydami, ale tak mówi mój pan.
Jestem kotem rabina.
Komiks o niezwykłym kocie, który dzięki pożarciu papugi zaczyna mówić. Wykorzystując nową umiejętność postanawia zmierzyć swojego pana z bolesnymi prawdami, które są oczywiste dla kota, ale niekoniecznie dla rabina.
Kot Rabina to jeden z najważniejszych komiksowych traktatów o religii, społeczeństwie i kulturze.
Wydany już w kilkunastu krajach, do Polski trafia ponownie, tym razem w postaci jednotomowego zbioru wszystkich pięciu części.
JOANN SFAR (ur. w Nicei w 1971 roku) to gwiazda komiksu światowego. Zadebiutował w szeregach L’Association. Pierwszy album opublikował w 1996 roku. Zajął miejsce w czołówce autorów francuskich wraz ze startem serii Donżon, którą stworzył wraz z Lewisem Trondheimem. Jego bibliografia jest bogata, rozległa i zróżnicowana. Jest w niej miejsce w zasadzie na każdy gatunek: biografię, komiks dziecięcy czy adaptacje literackie. Spośród jego dzieł wyróżniają się opowieści z uniwersum Wampira oraz Kot rabina, za którego zdobył trzy nagrody w Angouleme, i którego z powodzeniem wprowadził na wielki ekran.
Zanurz się głęboko w historię, wiedzę i praktykę magii wody!Woda jest w nas i wszędzie wokół. Może przyjmować różne postaci, dawać i zabierać życie. Niesie ze sobą niesamowitą moc i możliwości poznaj je i wykorzystaj potęgę wody we własnych praktykach magicznych. Lilith Dorsey przedstawia wiele sposobów na włączenie wody do swojej magii, od mycia i kąpieli po zaklęcia i rytuały.Odkryj, jak używać symboli wody w swoich magicznych działaniach.Poznaj historie i mądrość rzek, jezior i oceanów, jak również związek wody z kołem roku.Zbadaj wodę i jej obecność w mitologii i wierzeniach oraz poznaj bogów i boginie, którzy rządzą tym żywiołem.Czerp z ogromnej głębi tego życiodajnego i potężnego żywiołu, wzmacniając swoją energię i magiczny potencjał.
Takson występujący w tytule książki to pojęcie z dziedziny biologii, oznaczające jednostkę systematyczną dowolnego stopnia. Pojęciami tego rodzaju są np. gatunek, rodzaj, rodzina, rząd. Może nim być także rasa. Na przykład w stosunku do zwierząt określenie to ma charakter naukowy, porządkujący. Zastosowane jednak wobec ludzi jest właśnie owym tytułowym taksonem ""za dużo"". Jest swoistym nadużyciem. Staje się bowiem nie tylko problematyczne, ale prowadzi wręcz do rasizmu, czyli bezpodstawnego poczucia wyższości jednej rasy ludzkiej nad drugą, a w następstwie do wzajemnej eksterminacji.Radosław Tyrała urodził się w 1979 roku. W ramach Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu ukończył socjologię, obecnie zaś jest na ostatnim roku filozofii. Interesuje się problematyką z pogranicza socjologii, filozofii i biologii ewolucyjnej, zwłaszcza zagadnieniami rasizmu, ras ludzkich, ewolucji kierowanej i eugeniki.
Przedmiotem naszych rozważań jest ruch wyzwoleńczy skoncentrowany wokół idei praw dziecka. Podobnie jak w innych ruchach wyzwoleńczych, ''podmiot zbiorowy"" jest tu określony jako ""mniejszość"", ponieważ ostatecznie okazuje się faktyczną większością. ""Mniejszość"" sugeruje przede wszystkim stan upośledzenia. Dzieci - ostatnią ""mniejszość"", która stanęła w kolejce po wolność - wyprzedziły: proletariat, kobiety, mniejszości seksualne, a także zwierzęta. [...] Od początku motywem dyskursu wokół praw dziecka i być może tym, co dyskurs ten zapoczątkowało, jest dzieciństwo i możliwość jego odzyskania przez tych ludzi (a jest ich coraz więcej), którzy przeżyli życie bez dzieciństwa.
Małżeństwo jest dla dorosłych, ale bardzo niewielu z nas wstępuje w związek małżeński jako ludzie dojrzali. Dojrzewanie wymaga czasu i jest trudne, a dla niektórych – nieosiągalne. Jednak małżeństwo, choć bywa najbardziej irytującą z relacji międzyludzkich, może również stanowić motor naszego rozwoju. Godząc się w taki czy inny sposób z rozczarowaniami, wymogami i zadziwiającymi zawiłościami codziennego życia małżeńskiego, możemy stworzyć – i wcale nie ma tu wewnętrznej sprzeczności – małżeństwo dojrzałe. Judith Viorst Judith Viorst, autorka bestsellerowej książki – To, co musimy utracić, przedstawia empatyczne, pełne humoru i zrozumienia spojrzenie na radości, troski i możliwości dojrzałego małżeństwa. Poprzez wywiady z kobietami i mężczyznami na różnych etapach małżeństwa, historie pacjentów, prawdy oferowane przez literaturę i filmy oraz ocenę własnego ponad czterdziestoletniego małżeństwa, autorka rzeczowo i spokojnie opowiada o problemach, z którymi pary zmagają się od momentu powiedzenia magicznego „tak” aż po „dopóki śmierć nas nie rozłączy”. Autorka rozprawia się z mitami dotyczącymi m.in.:: – rywalizacji małżeńskiej – zwyczajów panujących w małżeństwach – seksu małżeńskiego (a także pozamałżeńskiego) – sporów małżeńskich i przeprosin – tego, co dzieci robią z małżeństwem, ale także dla małżeństwa – nudy i szczęścia codziennego życia małżeńskiego. Judith Viorst napisała książkę dla małżonków, którzy, choć czasem wzajemnie się ranią i rozczarowują, chcą pozostać razem. Jest przeznaczona zarówno dla nowożeńców, jak i dla małżonków-weteranów. Kieruje swoje słowa do par, które zdają sobie sprawę z tego, że małżeństwo nie zawsze jest darem niebios i niekiedy może być piekłem na Ziemi –jeśli jednak mąż i żona w końcu wszystko sobie poukładają, to warto przez to wspólnie przejść. Judith Viorst Amerykańska pisarka i dziennikarka. Autorka książek dla dzieci (m. in. Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day) i dorosłych (min. To, co musimy utracić i Małżeństwo dla zaawansowanych). Wydała kilka tomików wierszy. Absolwentka Waszyngtońskiego Instytutu Psychoanalizy oraz Uniwersytetu Rutgersa. Jej książka To, co musimy utracić, wydana w 1986 roku, utrzymywała się przez prawie dwa lata na liście bestsellerów „The New York Timesa”.
Dlaczego ludzie są biedni? Dlaczego walka z biedą daje tak nikłe rezultaty? Próby odpowiedzi na te i podobne pytania podjęła się grupa socjologów pod kierunkiem prof. Elżbiety Tarkowskiej. Autorzy zgromadzili rozległą wiedzę na temat tego dotkliwego zjawiska, jego źródeł, charakteru oraz powiązań z takimi patologiami społecznymi, jak bezrobocie, przestępczość, alkoholizm, narkomania.
Zagubiona rzeczywistość jest analizą obecności tzw. zakulisowych wymiarów życia społecznego w polskiej socjologii po 1989 roku. Autorzy próbują odpowiedzieć na pytanie, dlaczego ten wymiar rzeczywistości jest słabo rozpoznany przez polskich socjologów. Sojak i Wicenty - sięgając po inspiracje m.in. do klasycznych prac Georga Simmla - pokazują, że można na gruncie socjologii prowadzić zdyscyplinowaną narrację dotyczącą zakulisowych wymiarów życia społecznego. Co więcej, pokazują, że ów zakulisowy świat jest istotnym elementem polskiej transformacji ustrojowej.Książka zawiera także analizę dyskursu prasowego toczonego wokół lustracji w Polsce oraz case study dotyczące afery FOZZ.
Znaczna część zamieszczonych w tym tomiku tekstów ukazywała się w ostatnich latach w biuletynie Polskiego Towarzystwa Socjologicznego Informacja Bieżąca, najczęściej pod kryptonimem Ankor.Najżywszy odzew wywołały limeryki. Niektórzy socjologowie, a nawet ich spadkobiercy, poczuli się bardzo urażeni, autor zaś wzywany był do publicznych przeprosin. Nie uczynił tego, musiałby bowiem przyznać, że imiona Jana, Piotra czy Stefana oznaczają konkretne osoby, a tak nie jest. Wszelako w sytuacji, jaka zaistniała, autor czuje się w powinności, aby stwierdzić, że jakiekolwiek podobieństwo postaci i sytuacji tutaj przywołanych do żyjących i nieżyjących socjologów (a także przedstawicieli innych zawodów) jest najzupełniej przypadkowe.Co się tyczy anegdot, które Merriam Webster's Dictionary & Theasaurus definiuje jako short narrative of interesting, amusing, or biographical incident, to spotkały się z zarzutem, że ten czy ów socjolog (zwłaszcza rodzimy socjolog!) nie mógł powiedzieć lub zrobić tego lub owego, kłóciłoby się to bowiem z jego wizerunkiem, jego charakterem, temperamentem, poczuciem humoru lub innymi znanymi(?) jego przymiotami. Według tej opinii jeden z nadzwyczaj sympatycznych profesorów (notabene promotor doktoratu autora tych słów, a także, notabene, mąż kilku żon), nie mógł porównać wykładanego przez siebie przedmiotu do kostiumu bikini, bo to jakoby nie licowało z jego z sylwetką i stylem bycia...Niedorzeczną pretensją jest oczekiwanie, że każda anegdota będzie opatrzona stemplem autentyczności. Do anegdotycznej narracji nie stosuje się bowiem kryterium prawdy i fałszu, co najwyżej prawdopodobieństwa. Nie ma więc sensu dociekać, czy opisana w anegdocie sytuacja na pewno się wydarzyła i czy jej bohaterem była ta właśnie, a nie inna osoba.Zapewne sporną jest kwestią, czy powtarzane z pokolenia na pokolenie anegdoty, złote myśli, aforyzmy, maksymy, sentencje, facecje, dykteryjki, powiastki, dewizy, kalambury i fabulacje należą do dóbr (kanonu) kultury, czy też powinno się im przyznać znacznie niższą rangę. Zdaje się natomiast nie ulegać wątpliwości (choć nie jest to oczywiste dla wszystkich socjologów), że owe drobne, ulotne w większości utwory, mniej lub bardziej udane lub zupełnie chybione, są nośnikiem nie tyle treści poznawczych, choć i takie w nich się znajdzie, ile emocjonalnych pobudzeń i nastrojów raczej żartobliwych niż poważnych.
Czy sądzisz, że szczęście jest zawsze równoznaczne z odczuwaniem radości? Czy twoim zdaniem doświadczanie smutku, lęku, tęsknoty i żalu automatycznie pozbawia nas zadowolenia z życia?
To iluzja, której zbyt często ulegamy i która w dodatku uniemożliwia nam czerpanie przyjemności z wielu radosnych chwil. Warto zdać sobie sprawę, że szczęście nie przychodzi do i nie trwa bez końca samo z siebie. Jest konsekwencją naszych zachowań, działań i przekonań, a więc to my sami musimy zadbać o to, by zyskać jego trwałe poczucie, mimo przeciwności losu i trudnych uczuć, z którymi przyszło nam się borykać. Praca nad sobą nie zawsze daje natychmiastową radość, warto jednak spróbować wyjść poza schematy zachowań obronnych, by nie okopywać się w dobrze znanym, lecz szkodliwym mule lęków i wyparcia. Thomas d’Ansembourg, autor „Przestańmy być grzeczni, bądźmy sobą”, w swojej kolejnej książce daje nam narzędzia, dzięki którym lepiej poznamy siebie, a także zrozumiemy, jakich zachowań unikać i jak skupiać się na tym, co da nam trwałe poczucie szczęścia.
Zastanawiałeś się kiedykolwiek, jak wysoką cenę ma postęp w dziedzinie medycyny i innych dziedzin wiedzy? Nauka jest potężną siłą, która działa na korzyść świata — zdarza się jednak, że obsesja naukowych osiągnięć bierze górę nad moralnością…
Autor bestsellerowych książek popularnonaukowych, Sam Kean, w swoim niepodrabialnym stylu opowiada prawdziwą historię o tym, co się może wydarzyć, gdy nieposkromiona ambicja popycha skądinąd bardzo racjonalnych mężczyzn i kobiety do przekraczania granic i porzucania wszelkich zasad etycznych w imię nauki.
Książka „Wszystkie podłości nauki” mistrzowsko prowadzi czytelnika przez dwa tysiące lat historii i przypomina, że niechlubne czyny szalonych badaczy niestety nie odeszły w przeszłość. Również współczesna nauka ma na swoim koncie naprawdę ciemne sprawki. Dość wspomnieć o licznych eksperymentach medycznych przeprowadzanych na ludziach i na zwierzętach czy zabiegach lobotomii u pacjentów psychiatrycznych w latach 50. ubiegłego wieku.
Każdy rozdział tej fascynującej książki poświęcony jest innemu wykroczeniu przedstawicieli naukowego świata — oszustwom, morderstwom, sabotażowi, szpiegostwu, rabowaniu grobów i nie tylko. Niektóre z tych czynów są tak potworne, że wydaje się niewyobrażalne, żeby mogli ich dokonać ludzie. Wszystkie się jednak wydarzyły.
Ta książka skupia się na powodach, które popychają mężczyzn i kobiety do przekraczania granic i popełniania przestępstw lub innych występków w imię nauki. Każdy rozdział poświęcono innemu naruszeniu zasad, m.in. oszustwu, morderstwu, sabotażowi, szpiegostwu, rabowaniu grobów; to dość wyczerpujący katalog przypadków łamania obowiązujących praw. Trzeba przyznać, że wiele z tych historii jest przy okazji ponuro-zabawnych – któż nie lubi soczystych opowieści o piratach lub zemście? Inne jednak wciąż mogą powodować ścisk żołądka, mimo że opisują wydarzenia sprzed setek lat.
(fragment książki)
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Książka ma charakter popularno-naukowy. W sposób przystępny, czasem zabawny przedstawia proces dojrzewania mózgu u nastolatków oraz jego wpływ na zachowanie, czy myślenie. Jest adresowana do młodzieży. Ale może zainteresować także rodziców i edukatorów. Oprócz wiedzy i ciekawych informacji zawiera przykłady, ćwiczenia i wskazówki. Pobudza do refleksji i myślenia. Jest napisana w taki sposób, by w okresie dorastania, pełnym zmian i wyzwań, wesprzeć młodzież i dać jej narzędzia pomagające w samorozwoju.
Zbiór tekstów z lat 19992019 wybitnej polskiej krytyczki i kuratorki sztuki.Przez dwie minione dekady Anda Rottenberg pisała teksty publikowane w polskich i zagranicznych katalogach i książkach, prasie artystycznej ale i tej codziennej. Teksty o ciekawych dziełach sztuki, ale i o sztuce i jej miejscu w życiu publicznym. Autorka wspomina artystki i artystów, od tych znanych jak Munch, po tych, o których wiedzę posiadają nieliczni. Pisze o pamięci, obecności kobiet w świecie, ale i o relacji między władzą o sztuką. Rozrzut to wciągający przewodnik po sztuce, ale i przez to po świecie.
We współczesnych mediach oprócz szybkości przekazu liczy się sposób, w jaki treści trafiają do odbiorcy oraz używane platformy czy atrakcyjność i kondensacja informacji. Dominacja urządzeń mobilnych, nie tylko jako środków komunikacji, ale również jako środków konsumpcji materiałów dziennikarskich, powodują, że nad tekstem często przeważają treści wizualne i multimedialne. Pomaga to w efektywnym odwołaniu się do wyobraźni odbiorcy, ale też maksymalizuje skuteczność przekazu. Na procesie wizualizacji danych autor koncentruje się w pierwszej części publikacji, podkreślając, że mimo obecności niemal w każdej dziedzinie piktogramów, map, infografik, operowania obrazem w różnych mediach i na różnych poziomach, odbiorca dla prawidłowego odczytania takich komunikatów musi posiadać odpowiednie kompetencje. W drugiej części z kolei prezentuje stosunkowo nową, rozwijającą się gałąź dziennikarstwa opartego na danych, przedstawiając możliwości, jakie niosą one ze sobą w połączeniu z umiejętnością dostrzegania w nich historii i opowiedzenia jej w formie cyfrowej informacji.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
