Celem opracowania Koncertu e-moll Chopina na fortepian i kwintet smyczkowy jest umożliwienie wykonywania tego popularnego dzieła przez małe kameralne zespoły. Sprowadzenie pełnej orkiestrowej partytury do wymagań kwintetu smyczkowego z jednoczesnym zachowaniem wierności oryginałowi było wielkim wyzwaniem dla twórców opracowania. Partia fortepianu została zaczerpnięta z wydania urtextowego zwanego Wydaniem Narodowym Dzieł Fryderyka Chopina. To wydanie jest również podstawą opracowania partii orkiestry. Zapraszamy do przeczytania wywiadu z Kevinem Kennerem, w których pianista opowiada o tym, jak doszło do stworzenia opracowań Koncertów Chopina na kwintet smyczkowy.
Orawa (pierwotnie skomponowana na kameralną orkiestrę smyczkową) wieńczy serię kompozycji Wojciecha Kilara inspirowanych folklorem góralskim. Od swojego pierwszego występu w Zakopanem w 1986 roku jest przebojem sal koncertowych, zachwycając żywiołowością, energią i temperamentem. Opracowana przez K. Urbańskiego wersja na kwartet smyczkowy jest alternatywą dla małego zespołu wykonawczego, co może zwiększyć liczbę wykonań.
Odpowiednio dobrane zeszyty zostały opracowane na poszczególne lata nauczania w niższych klasach szkół muzycznych, uwzględniając różnorodne problemy techniczne oraz stopniowanie trudności. Z uwagi na pedagogiczny charakter zbiorku, niejednokrotnie zostały wprowadzone zmiany w określeniu tempa, w łukowaniu, dynamice i artykulacji.
Bacewicz w swojej czteroczęściowej Sonacie w sposób oczywisty nawiązuje do muzyki baroku, do wirtuozowskiego nurtu muzyki smyczkowej tej epoki. Wskazuje na to typ narracji, bachowskie ostinata i figuracje, chwyty fakturalne, takie choćby jak liryczne dwudźwięki czy burdony z pustą struną, kwintowy plan powtórzeń w części II itp. (...). Wszystko to czyni z Sonaty osobliwy komentarz do dzieła, którym się żywi i któremu wiele zawdzięcza (cykl Partit i Sonat na skrzypce solo J.S. Bacha), odzierając muzykę z arkadyjskich złudzeń, zostawiając jej za to muzykancki rozmach, niepodważalną ,,skrzypcowość brzmienia i energię, która jest wyłącznie energią tworzywa, bez jakichkolwiek pozamuzycznych odniesień. [M. Gąsiorowska, Bacewicz, PWM Kraków 1999]
Jednoczęściowa sonata fortepianowa opatrzona tytułem Esercizio została zadedykowana prof. Stefanii Allinównie, u której Józef Świder przez dwa lata uczył się gry na fortepianie w katowickim Liceum Muzycznym, a następnie podczas studiów pianistycznych w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach.Niewątpliwie można tu zauważyć zarówno neoklasyczne inspiracje będące pokłosiem studiów u Woytowicza oraz fascynacji twórczością Sergieja Prokofiewa, jak i wpływ techniki kompozytorskiej Bli Bartóka. Schemat kompozycji nawiązuje do klasycznej formy sonatowej, wykorzystując kontrast wyrazowy dwóch głównych myśli tematycznych, które w toku utworu podlegają przekształceniom. Utwór przeznaczony dla zaawansowanych pianistów
Kompozycja ma budowę jednoczęściową, lecz zróżnicowaną wewnętrznie.Inspiracją do jej napisania był wiersz japońskiego poety Shigeharu Nakana pt. Rozstanie. W swoim utworze autor zwraca uwagę na ważne kwestie: miłość, kruchość bytu, cierpienie, śmierć i przemijanie. Poruszony tym do głębi, kompozytor postanowił napisać utwór, który odda atmosferę tej wyciszonej, bardzo osobistej poezji. Utwór przeznaczony dla zaawansowanych instrumentalistów.
W bogatej twórczości fortepianowej krakowskiego kompozytora Franciszka Mireckiego (17911862) sonaty zajmują miejsce centralne. W swojej stylistyce nawiązują do klasycyzmu, szczególnie do twórczości Muzia Clementiego, Josepha Haydna oraz Johanna Nepomuka Hummla (którego Mirecki był uczniem).Trzy sonaty op. 14 opierają się na wczesnoklasycznych wzorcach sonatowych, czego dowodem jest ich dwuczęściowa budowa, można jednak zauważyć również elementy nawiązujące do stylu brillant. Utwory te stawiają wykonawcy pewne wymagania zarówno pod względem trudności interpretacyjnych, jak i wykonawczych. W stosunku do nieco wcześniejszych sonat (czy też sonatin) z opusu 12 skomponowane zostały z myślą o dojrzalszym wykonawcy: są bardziej rozbudowane, bogatsze we fragmenty polifonizujące, nie zostały też opatrzone przez kompozytora palcowaniem, a wskazówki dynamiczne czy ekspresyjne pojawiają się sporadycznie.Na szczególną uwagę zasługuje Sonata a-moll (jedyna sonata Mireckiego w tonacji molowej), a konkretnie jej druga część wariacje, w których jako temat kompozytor wykorzystał melodię krakowiaka. Publikacja przeznaczona dla pianistów na poziomie II stopnia szkoły muzycznej.
Trzy sonaty op. 12 oparte są na wczesnoklasycznych wzorcach sonatowych, na co wskazuje dwuczęściowa budowa dwóch z nich. Można jednak zauważyć również elementy nawiązujące do stylu brillant.W stosunku do nieco późniejszych Sonat op. 14 zostały napisane z myślą o młodszym, mniej doświadczonym pianiście. Są prostsze technicznie i interpretacyjnie, mniej rozbudowane, rzadziej pojawia się w nich polifonizująca faktura. Zawierają one więcej wskazówek dynamicznych i ekspresyjnych, zostały też opatrzone przez kompozytora palcowaniem. Są to kompozycje o wartościowym materiałem pedagogicznym, odpowiednim dla uczniów pierwszych lat szkoły muzycznej II stopnia.
Ze "skriabinowsko-chopinowskiego" kręgu stylistycznego wyrastają 4 Etiudy op. 4, skomponowane w latach 1900-1902 i dedykowane Tali Neuhaus. Odznaczają się śmielszym językiem harmonicznym i surowszą niż w dyscypliną w operowaniu jedną wybraną formułą rytmiczno-motywiczną.
Impromptu albo wariacje na temat arii Que ne suis-je la fougere to jeden z najbardziej reprezentatywnych przykładów twórczości fortepianowej krakowskiego kompozytora Franciszka Mireckiego (17911862). Utwór cechuje się charakterystyczną dla twórczości Mireckiego przejrzystą, przeważnie homofoniczną fakturą oraz nadrzędną rolą melodyki. Istotną rolę w kształtowaniu dramaturgii dzieła odgrywa introdukcja, która w przeciwieństwie do tematu ma charakter niezwykle burzliwy i podniosły, jednak mocno osadzony w tradycji klasycyzmu. Faktura oraz sposób kształtowania fraz przywodzą na myśl orkiestrową uwerturę i tak też powinny zostać odwzorowane pod względem wolumenu oraz barwy brzmienia. Wychowany w duchu poszanowania wartości klasycznych, Mirecki przykładał dużą wagę do sposobu konstruowania utworu, co widoczne jest choćby w sposobie dobierania różnorodnych technik wariacyjnych w następujących po sobie wariacjach. Szczególną uwagę warto zwrócić na wariacje ósmą i dziewiątą. Połączenie durowego, opisanego głównie przez trzydziestodwójki oraz sześćdziesięcioczwórki tematu z jego molową, prostą wersją sprawia, że utwór nabiera oddechu, aby poprowadzić słuchacza do wirtuozowskiego finału. Utwór nieskomplikowany, przeznaczony dla średnio zaawansowanych pianistów.
spis utworów:1. Liszt F. - Rapsodia węgierska /z filmu "Kto wrobił Królika Rogera"/;2. Debussy C. - Arabeska /z filmu "Spider-Man: Daleko od domu"/;3. Dvorak A. - IX Symfonia "Z Nowego Świata" część II /z filmu "Undergroud"/;4. Delibes L. - Duet kwiatów /z filmu "Pret-a-Porter"/;5. Sousa J.Ph. - Marsz wolności /z filmu "Latający cyrk Monty Pythona"/;6. Perry H. - Jeruzalem /z filmu "Rydwany ognia"/;7. Elgar E. - Marsz wojskowy /z filmu "Niesamowity Spider-Man 2"/;8. Joplin S. - Ragtime /z filmu "1900: Czlowiek Legenda"/;9. Mozart W.A. - Pieśń /z filmu "xXx"/;10. Mascagni J. - Piosenka o winie /z filmu "Ojciec chrzestny 3"/;11. Satie E. - Gnosienne nr 3 /z filmu "Czekolada"/;12. Massenet J. - Medytacje /z filmu "Titanic"/;13. Haendel G.F. - Pieśń /z filmu "Pożegnanie z Afryką"/;14. Bizet G. - Marsz /z filmu "Muppety - poza prawem"/;15. Gounod Ch. - Sanctus /z filmu "Wampir Nosferatu"/;16. Lehar F. - Twoim jest serce me /z filmu "U-571"/;17. Delibes L. - Walc /"z filmu "Victor Frankenstein"/;18. Offenbach J. - Barkarola /z filmu "Titanic"/;19. Wagner R. - Galop Walkirii /z filmu "Czas Apokalipsy"/;20. Ogiński M.K. - Polonez "Pożegnanie Ojczyzny" /z filmu "Popiół i diament"/;21. Rodriguez G.M. - La Cumparsita /z filmu "Roztańczony buntownik"/;22. Wagner R. - Marsz weselny /z filmu "Spider Man 2"/;23. Joplin S. - The Entertainer /z filmu "Żądło"/;24. Chopin F. - Walc /z filmu "Chopin. Pragnienie miłości"/.(opracowanie: Kołłowicz M.)
II Koncert d-moll jest jednym z najbardziej znanych i najczęściej grywanych dzieł Wieniawskiego. Widać tu doskonałe wyczucie proporcji pomiędzy błyskotliwą wirtuozerią a subtelną kantyleną, pomiędzy gwałtownymi wybuchami emocji a chwilami wyciszenia i zadumy. Utwór daje wiele satysfakcji skrzypkowi, gdyż pozwala pokazać cały arsenał jego możliwości wykonawczych i interpretacyjnych, a także umiejętność współpracy z orkiestrą. Orkiestra zaś traktowana jest jak jeden organizm, wrażliwy i czujny, szybko reagujący na każdy impuls pochodzący od solisty. Entuzjastyczne nastawienie do tego utworu nie zmieniło się od 1862 roku, gdy po raz pierwszy usłyszeli go słuchacze w St. Petersburgu. Przyczyny tej niezwykłej popularności tkwią w samej kompozycji, która posiada wysokie walory artystyczne, jest świadectwem dojrzałego warsztatu kompozytorskiego i wyrafinowanej techniki skrzypcowej. Jej wartość i znaczenie potwierdzają nieustannie znakomici soliści, którzy za każdym razem wnoszą do niej coś nowego, nie ujmując przy tym nic z pierwotnej świeżości i polotu.
12 miniatur fortepianowych Stefana Feliksa Gąsieńca zainspirowanych zostało historią stolicy Polski. Niektóre tytuły odnoszą się bezpośrednio do miejsc znanych w przedwojennej Warszawie, jak założona przez szwajcarskiego cukiernika Kawiarnia Lourse na ulicy Miodowej, stanowiąca miejsce spotkań warszawskiej bohemy. Inny utwór odsyła do Ogrodów Ulricha powstałych jeszcze w czasach Chopina, które szybko stały się miejscem odpoczynku ówczesnych warszawiaków w otoczeniu zielonych krzewów i kwiatów. (...) W zbiorze: Walc WokulskiegoA la ChopinPrzyjazny walczykPerleOgrody UlrichaCzajkowski spotyka ChopinaFryderykFra AngelicoChopin w TokioCafe LourseBrandmajsterA la Debussy
Mazurki op. 2 są świadectwem okresu poszukiwań własnego stylu, w którym wyraźnie słychać wpływ Chopinowskiego języka harmonicznego i rytmicznego, otwartego jednak na lokalne tradycje muzyczne. Stanowią przykład kontynuacji tradycji mazurka, podejmowanej przez kompozytorów doby pochopinowskiej. W tym szczególnym przypadku nurt salonowy łączy się w doskonały sposób z elementami stylu narodowego. Walc op. 20 (wyd. C.A. Spina, Wiedeń 1869) to utwór znacznie późniejszy niż Mazurki op. 2, ukazujący w pełni dojrzały styl kompozytora. Publikacja zawiera kompozycje przeznaczone dla wybitnych pianistów.
Kwartet smyczkowy to jedna z tych kompozycji Józefa Kofflera, które przez lata uznawano za zaginione. Ślad po niej pozostawał jedynie w spisach utworów. Wiadomo było jednak, że to dzieło ważne, dorównujące rangą Triu smyczkowemu op. 10, które zapoczątkowało międzynarodową karierę polskiegokompozytora. Odnalezienie partytury i głosów instrumentalnych Kwartetu w londyńskiej bibliotece Royal College of Music pozwala zatem włączyć do ocalałego dziedzictwa muzycznego Kofflera pozycję szczególnej wagi. Nie tylko dlatego, że powstała w 1934 roku kompozycja stanowi przykład mistrzowskiejsyntezy techniki dwunastodźwiękowej z neoklasycznymi założeniami formalnymi, lecz także ze względu na niezwykłe losy tego dzieła.
Wyjątkowy zbiór 10 krótkich utworów na fortepian i dziecięce instrumenty perkusyjne, takie jak mały bęben, tamburyn, trójkąt, talerze i grzechotki. Każdy utwór to okazja do rozwijania poczucia rytmu, koncentracji oraz zdolności manualnych. Dzięki różnorodnym układom rąk, dzieci uczą się nie tylko gry na fortepianie, ale także poznają i grają na instrumentach perkusyjnych. Utwory takie jak "Nowy Zegarek", "Gimnastyka poranna" czy "Papuga Ara" stanowią świetne ćwiczenie zarówno dla rąk, jak i umysłu, wspierając rozwój rytmiczny i koordynację. Zbiór ten jest doskonałym narzędziem do nauki rytmicznego podziału oraz doskonalenia niezależności rąk, oferując jednocześnie mnóstwo zabawy i kreatywnej aktywności.
Publikacja zawiera trzy polonezy (G-dur, d-moll, g-moll) Karola Kurpińskiego, znakomitego kompozytora oraz animatora warszawskiego życia muzycznego. Utwory te stanowią godną reprezentację modnego w XVIII i XIX wieku gatunku poloneza. Kompozytor połączył w nich pełną wdzięku melodykę z figuracjami w stylu brillant. Polonezy zawarte w publikacji opatrzone zostały aplikaturą dostosowaną do dłoni średniej wielkości, opracowania dokonała Agnieszka Kopińska. Utwory można włączyć w proces kształcenia młodych pianistów, ale mogą także stanowić wyzwanie interpretacyjne dla dojrzałych muzyków. Nagrania całości utworów: Polonez d-moll, Polonez G-dur.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
