II Koncert d-moll jest jednym z najbardziej znanych i najczęściej grywanych dzieł Wieniawskiego. Widać tu doskonałe wyczucie proporcji pomiędzy błyskotliwą wirtuozerią a subtelną kantyleną, pomiędzy gwałtownymi wybuchami emocji a chwilami wyciszenia i zadumy. Utwór daje wiele satysfakcji skrzypkowi, gdyż pozwala pokazać cały arsenał jego możliwości wykonawczych i interpretacyjnych, a także umiejętność współpracy z orkiestrą. Orkiestra zaś traktowana jest jak jeden organizm, wrażliwy i czujny, szybko reagujący na każdy impuls pochodzący od solisty. Entuzjastyczne nastawienie do tego utworu nie zmieniło się od 1862 roku, gdy po raz pierwszy usłyszeli go słuchacze w St. Petersburgu. Przyczyny tej niezwykłej popularności tkwią w samej kompozycji, która posiada wysokie walory artystyczne, jest świadectwem dojrzałego warsztatu kompozytorskiego i wyrafinowanej techniki skrzypcowej. Jej wartość i znaczenie potwierdzają nieustannie znakomici soliści, którzy za każdym razem wnoszą do niej coś nowego, nie ujmując przy tym nic z pierwotnej świeżości i polotu.
12 miniatur fortepianowych Stefana Feliksa Gąsieńca zainspirowanych zostało historią stolicy Polski. Niektóre tytuły odnoszą się bezpośrednio do miejsc znanych w przedwojennej Warszawie, jak założona przez szwajcarskiego cukiernika Kawiarnia Lourse na ulicy Miodowej, stanowiąca miejsce spotkań warszawskiej bohemy. Inny utwór odsyła do Ogrodów Ulricha powstałych jeszcze w czasach Chopina, które szybko stały się miejscem odpoczynku ówczesnych warszawiaków w otoczeniu zielonych krzewów i kwiatów. (...) W zbiorze: Walc WokulskiegoA la ChopinPrzyjazny walczykPerleOgrody UlrichaCzajkowski spotyka ChopinaFryderykFra AngelicoChopin w TokioCafe LourseBrandmajsterA la Debussy
Mazurki op. 2 są świadectwem okresu poszukiwań własnego stylu, w którym wyraźnie słychać wpływ Chopinowskiego języka harmonicznego i rytmicznego, otwartego jednak na lokalne tradycje muzyczne. Stanowią przykład kontynuacji tradycji mazurka, podejmowanej przez kompozytorów doby pochopinowskiej. W tym szczególnym przypadku nurt salonowy łączy się w doskonały sposób z elementami stylu narodowego. Walc op. 20 (wyd. C.A. Spina, Wiedeń 1869) to utwór znacznie późniejszy niż Mazurki op. 2, ukazujący w pełni dojrzały styl kompozytora. Publikacja zawiera kompozycje przeznaczone dla wybitnych pianistów.
Kwartet smyczkowy to jedna z tych kompozycji Józefa Kofflera, które przez lata uznawano za zaginione. Ślad po niej pozostawał jedynie w spisach utworów. Wiadomo było jednak, że to dzieło ważne, dorównujące rangą Triu smyczkowemu op. 10, które zapoczątkowało międzynarodową karierę polskiegokompozytora. Odnalezienie partytury i głosów instrumentalnych Kwartetu w londyńskiej bibliotece Royal College of Music pozwala zatem włączyć do ocalałego dziedzictwa muzycznego Kofflera pozycję szczególnej wagi. Nie tylko dlatego, że powstała w 1934 roku kompozycja stanowi przykład mistrzowskiejsyntezy techniki dwunastodźwiękowej z neoklasycznymi założeniami formalnymi, lecz także ze względu na niezwykłe losy tego dzieła.
Wyjątkowy zbiór 10 krótkich utworów na fortepian i dziecięce instrumenty perkusyjne, takie jak mały bęben, tamburyn, trójkąt, talerze i grzechotki. Każdy utwór to okazja do rozwijania poczucia rytmu, koncentracji oraz zdolności manualnych. Dzięki różnorodnym układom rąk, dzieci uczą się nie tylko gry na fortepianie, ale także poznają i grają na instrumentach perkusyjnych. Utwory takie jak "Nowy Zegarek", "Gimnastyka poranna" czy "Papuga Ara" stanowią świetne ćwiczenie zarówno dla rąk, jak i umysłu, wspierając rozwój rytmiczny i koordynację. Zbiór ten jest doskonałym narzędziem do nauki rytmicznego podziału oraz doskonalenia niezależności rąk, oferując jednocześnie mnóstwo zabawy i kreatywnej aktywności.
Publikacja zawiera trzy polonezy (G-dur, d-moll, g-moll) Karola Kurpińskiego, znakomitego kompozytora oraz animatora warszawskiego życia muzycznego. Utwory te stanowią godną reprezentację modnego w XVIII i XIX wieku gatunku poloneza. Kompozytor połączył w nich pełną wdzięku melodykę z figuracjami w stylu brillant. Polonezy zawarte w publikacji opatrzone zostały aplikaturą dostosowaną do dłoni średniej wielkości, opracowania dokonała Agnieszka Kopińska. Utwory można włączyć w proces kształcenia młodych pianistów, ale mogą także stanowić wyzwanie interpretacyjne dla dojrzałych muzyków. Nagrania całości utworów: Polonez d-moll, Polonez G-dur.
Karol Kurpiński to wybitna postać warszawskiego świata muzycznego 1. połowy XIX wieku. Był kompozytorem oraz organizatorem życia muzycznego. W swoim dorobku ma sporą liczbę polonezów, napisanych na różne obsady instrumentalne. W niniejszym wydaniu prezentujemy trzy spośród nich (E-dur, f-moll, A-dur) przeznaczone na fortepian. Polonezy zawarte w publikacji opatrzone zostały aplikaturą dostosowaną do dłoni średniej wielkości, opracowania dokonała Agnieszka Kopińska. Utwory można włączyć w proces kształcenia młodych pianistów, ale mogą także stanowić wyzwanie interpretacyjne dla dojrzałych muzyków.
Zbiór 40 łatwych etiud op. 70 z towarzyszeniem drugiej wiolonczeli (nauczyciela) to doskonały materiał dydaktyczny dla początkujących wiolonczelistów, szczególnie tych na I i II roku nauki. Kompozycje te oferują ćwiczenia rozwijające zarówno precyzję palców lewej ręki, jak i technikę smyczkową prawej ręki. Towarzyszenie nauczyciela umożliwia młodym uczniom lepsze zrozumienie rytmu, artykulacji i współbrzmienia.
Op. 66 zawiera 33 etiudy średniej trudności o różnych problemach technicznych. Zaletą tych etiud jest m.in. uwzględnienie w każdej etiudzie techniki obydwu rąk.
Publikacja zawiera trzy walce skomponowane przez Juliusza Zarębskiego (1854-1885) w latach 1883-1885: Valse sentimentale op. 17, Valse-Caprice op. 24 i Valse op. 30. Wdzięczne, dość proste Walce op. 17 oraz 30 Zarębskiego zdradzają proweniencję salonową. Valse-Caprice op. 24 wydaje się natomiast kompozycją wywodzącą się z nurtu koncertowego, z typowymi dla twórczości Zarębskiego zmiennymi nastrojami, zaskakującymi rozwiązaniami harmonicznymi oraz narracją prowadzoną w quasi-improwizacyjnym stylu. W dziele tym kompozytor swobodnie zestawia ze sobą kilka odcinków o różnorodnym nastroju i tempie. Zapewne z tych właśnie względów utwór ów posiada dwuczłonowy tytuł oznaczający Walc-Kaprys. Zarębski zaproponował w swych utworach (zwłaszcza w op. 17) bardzo bogatą pedalizację, często łączącą pokrewne harmonie oraz figuracje podążające przez sąsiadujące rejestry instrumentu. Z powodu różnic w budowie pomiędzy fortepianami z XIX wieku oraz współczesnymi efekt muzyczny wiernego zastosowania pedalizacji kompozytora być może nie odpowiadałby jego intencji stąd propozycje dodatkowych zmian pedału ujęte w nawiasach. W wydaniu poprawiono również błędy tekstowe pierwodruków oraz zaproponowano aplikaturę.
Skomponowane w 1945 ''Melodie ludowe'' zapoczątkowały kilkuletni okres interesowania się Witolda Lutosławskiego polskim folklorem muzycznym. Tych dwanaście pełnych swoistego wdzięku miniatur fortepianowych opiera się na prostych melodiach ludowych z różnych regionów Polski (zaczerpniętych ze zbiorów melodii ludowych Jerzego Olszewskiego), wtopionych doskonale w wyszukaną substancję harmoniczną i wciągniętych w ciekawe perypetie metrorytmiczne. Pomyślane w zasadzie dla celów pedagogicznych i świetnie zbliżające młodych wykonawców do muzyki współczesnej, są ''Melodie ludowe'' dzięki oryginalnemu ujęciu i wysokim walorom artystycznym efektownymi utworami estradowymi. [Stanisław Haraschin]
Adam Wroński był barwną postacią życia muzycznego w Polsce pod zaborami w II poł. XIX i początkach XX wieku. Ten wybitny skrzypek, ceniony dyrygent i inicjator wielu wydarzeń muzycznych znany jest też jako kompozytor licznych utworów tanecznych. Jednak ani Mazurek, ani Kołysanka nie należą do tanecznego nurtu w jego twórczości. Mazurek powstał z myślą o muzykowaniu domowym. Ten krótki, 2-częściowy utwór nie wymaga od skrzypka bardzo zaawansowanych umiejętności technicznych. Kompozytorowi zależało, by wykonawca umiał wydobyć na instrumencie pełne i czyste brzmienie w początkowym Andante oraz by zachował lekkość i precyzję rytmiczno-artykulacyjną w Tempo mazura. Kołysanka to niewielkich rozmiarów miniatura liryczna. Złożona jest z zaprezentowanych na początku, dwóch, powtarzających się 8-taktowych odcinków. Zmieniają się one harmonicznie, tonacyjnie. Piękna i bardzo śpiewna linia melodyczna skrzypiec płynie na tle spokojnego akompaniamentu pianisty.
Seksty I. Ćwiczenia w sekstach suwanych 3 II. Ćwiczenia w sekstach palcowanych 4Ćwiczenie ze skokiem tercjowym 6Ćwiczenia w sekstach łamanymi tercjami 6Gamy w sekstach w pierwszej oktawie 8Gama chromatyczna w sekstach 10 III. Ćwiczenia w sekstach suwanych w wyższych pozycjach 10 IV. Ćwiczenia w sekstach palcowanych w wyższych pozycjach 12Gamy w sekstach w drugiej oktawie 14Gamy w sekstach w trzeciej oktawie 16Gamy w sekstach w obrębie dwóch oktaw 18Gamy w sekstach w obrębie trzech oktaw 20 TercjeI. Ćwiczenia w tercjach suwanych 24Gamy w tercjach w pierwszej oktawie 25 II. Ćwiczenia w tercjach suwanych palcami 27 III. Ćwiczenia w tercjach palcowanych 29Gamy w tercjach w drugiej oktawie 33Gamy w tercjach w trzeciej oktawie 35Gamy w tercjach w obrębie trzech oktaw 37 Oktawy 41I. Ćwiczenia w oktawach 41Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku zmniejszonego 48Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku zwiększonego 49Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku tonicznego 49Gamy i trójdźwięki w oktawach bez zmiany strun 50Gamy i trójdźwięki w oktawach w obrębie dwóch i trzech oktaw 52 II. Ćwiczenia w oktawach palcowanych 65DecymyĆwiczenia w decymach 66 Flażolety 67I. Ćwiczenia we flażoletach kwartowych 67II. Ćwiczenia we flażoletach tercjowych 72Ćwiczenie z różnymi odmianami flażoletów 72
Jeden z najczęściej (obok koncertów Karłowicza i Szymanowskiego) wykonywanych polskich koncertów skrzypcowych. Wieniawski rozpoczął pracę nad utworem w 1856 r., a zakończył pod koniec lat sześćdziesiątych. Jest to dzieło dojrzałego twórcy. Choć kompozycja nie jest wolna od wpływów francuskich - jest utworem wielce osobistym, wolnym od bezpośrednich zapożyczeń.
,,Aria na wiolonczelę i fortepian, pomimo, że została napisana z myślą o młodym wiolonczeliście, z powodzeniem może być wykonywana przez dojrzalszych oraz w pełni wykształconych instrumentalistów. Można wówczas pokusić się o bardzo interesujące interpretacje, zwłaszcza, że utwór technicznie dopasowany do możliwości zdolnego czwartoklasisty jest jednocześnie kompozycją melodyjną, utrzymaną w systemie dur-moll, quasi polimeryczną z elementami nawiązującymi do muzyki jazzowej.
Edycja, obejmująca 40 Mazurków na fortepian Romana Maciejewskiego (1910-1998), ukazuje się w dwóch częściach. Utwory te komponował twórca w czasie całego swojego życia. Opracowania Mazurków podjął się Michał Wesołowski, profesor Malmo Academy of Music Lund University. Jego zdaniem: ''Roman Maciejewski był kompozytorem niezwykłym, niestety nadal jeszcze nie zajmuje należnego miejsca w polskiej historii kultury. Jestem jednak przekonany, że seria publikacji w ostatnim dziesięcioleciu i coraz większe zainteresowanie muzyków wykonywaniem utworów Romana Maciejewskiego, zmieniają sytuację, ukazują wartość, bogactwo i ponadczasowość jego twórczości''.
Praca nad techniką to nieodzowny element kształcenia młodych pianistów. Najważniejsze jednak, by rozwijanie aparatu gry szło w parze z radością z wykonywania muzyki z całą jej różnorodnością w oparciu o ciekawą harmonię, nietuzinkowe rozwiązania rytmiczne oraz elementy wykraczające poza muzykę klasyczną sensu stricto.Takie właśnie są Etiudziaki pełne kolorów i fantazji. Każdy z utworów skupia się na konkretnym problemie technicznym.
Ideofonie to zbiór utworów, napisanych w dużej mierze stricte klasycznie, co znaczy, że wszystko zawarte jest w zapisie nutowym, lecz wzbogaconych o krótkie fragmenty improwizowane, w których wykonawca w oparciu o dźwięki podanych gam i skal ma szansę stworzyć własną melodię do gotowego akompaniamentu lewej ręki. Co najważniejsze jeśli grający nie ma pomysłu na swoją oryginalną linię melodyczną lub czuje się jeszcze nie dość pewnie, aby ją stworzyć na końcu każdej Ideofonii znajduje się fragment do improwizacji zawierający gotową propozycję melodii, który można wpleść w całość kompozycji. A zatem można potraktować te utwory jako gotowe, zapisane w całości w nutach pozycje lub spróbować wzbogacić je własnymi pomysłami. Marta Mołodyńska-Wheeler Zbiór zawiera następujące kompozycje: - Gwiezdny pył- Tango conmigo- Ukołysanie- Tango nuevo- W gęstej mgle- Burleska- Pod wiatr- Światłocień
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
