II Koncert d-moll jest jednym z najbardziej znanych i najczęściej grywanych dzieł Wieniawskiego. Widać tu doskonałe wyczucie proporcji pomiędzy błyskotliwą wirtuozerią a subtelną kantyleną, pomiędzy gwałtownymi wybuchami emocji a chwilami wyciszenia i zadumy. Utwór daje wiele satysfakcji skrzypkowi, gdyż pozwala pokazać cały arsenał jego możliwości wykonawczych i interpretacyjnych, a także umiejętność współpracy z orkiestrą. Orkiestra zaś traktowana jest jak jeden organizm, wrażliwy i czujny, szybko reagujący na każdy impuls pochodzący od solisty. Entuzjastyczne nastawienie do tego utworu nie zmieniło się od 1862 roku, gdy po raz pierwszy usłyszeli go słuchacze w St. Petersburgu. Przyczyny tej niezwykłej popularności tkwią w samej kompozycji, która posiada wysokie walory artystyczne, jest świadectwem dojrzałego warsztatu kompozytorskiego i wyrafinowanej techniki skrzypcowej. Jej wartość i znaczenie potwierdzają nieustannie znakomici soliści, którzy za każdym razem wnoszą do niej coś nowego, nie ujmując przy tym nic z pierwotnej świeżości i polotu.
12 miniatur fortepianowych Stefana Feliksa Gąsieńca zainspirowanych zostało historią stolicy Polski. Niektóre tytuły odnoszą się bezpośrednio do miejsc znanych w przedwojennej Warszawie, jak założona przez szwajcarskiego cukiernika Kawiarnia Lourse na ulicy Miodowej, stanowiąca miejsce spotkań warszawskiej bohemy. Inny utwór odsyła do Ogrodów Ulricha powstałych jeszcze w czasach Chopina, które szybko stały się miejscem odpoczynku ówczesnych warszawiaków w otoczeniu zielonych krzewów i kwiatów. (...) W zbiorze: Walc WokulskiegoA la ChopinPrzyjazny walczykPerleOgrody UlrichaCzajkowski spotyka ChopinaFryderykFra AngelicoChopin w TokioCafe LourseBrandmajsterA la Debussy
Mazurki op. 2 są świadectwem okresu poszukiwań własnego stylu, w którym wyraźnie słychać wpływ Chopinowskiego języka harmonicznego i rytmicznego, otwartego jednak na lokalne tradycje muzyczne. Stanowią przykład kontynuacji tradycji mazurka, podejmowanej przez kompozytorów doby pochopinowskiej. W tym szczególnym przypadku nurt salonowy łączy się w doskonały sposób z elementami stylu narodowego. Walc op. 20 (wyd. C.A. Spina, Wiedeń 1869) to utwór znacznie późniejszy niż Mazurki op. 2, ukazujący w pełni dojrzały styl kompozytora. Publikacja zawiera kompozycje przeznaczone dla wybitnych pianistów.
Kwartet smyczkowy to jedna z tych kompozycji Józefa Kofflera, które przez lata uznawano za zaginione. Ślad po niej pozostawał jedynie w spisach utworów. Wiadomo było jednak, że to dzieło ważne, dorównujące rangą Triu smyczkowemu op. 10, które zapoczątkowało międzynarodową karierę polskiegokompozytora. Odnalezienie partytury i głosów instrumentalnych Kwartetu w londyńskiej bibliotece Royal College of Music pozwala zatem włączyć do ocalałego dziedzictwa muzycznego Kofflera pozycję szczególnej wagi. Nie tylko dlatego, że powstała w 1934 roku kompozycja stanowi przykład mistrzowskiejsyntezy techniki dwunastodźwiękowej z neoklasycznymi założeniami formalnymi, lecz także ze względu na niezwykłe losy tego dzieła.
Wyjątkowy zbiór 10 krótkich utworów na fortepian i dziecięce instrumenty perkusyjne, takie jak mały bęben, tamburyn, trójkąt, talerze i grzechotki. Każdy utwór to okazja do rozwijania poczucia rytmu, koncentracji oraz zdolności manualnych. Dzięki różnorodnym układom rąk, dzieci uczą się nie tylko gry na fortepianie, ale także poznają i grają na instrumentach perkusyjnych. Utwory takie jak "Nowy Zegarek", "Gimnastyka poranna" czy "Papuga Ara" stanowią świetne ćwiczenie zarówno dla rąk, jak i umysłu, wspierając rozwój rytmiczny i koordynację. Zbiór ten jest doskonałym narzędziem do nauki rytmicznego podziału oraz doskonalenia niezależności rąk, oferując jednocześnie mnóstwo zabawy i kreatywnej aktywności.
Publikacja zawiera trzy polonezy (G-dur, d-moll, g-moll) Karola Kurpińskiego, znakomitego kompozytora oraz animatora warszawskiego życia muzycznego. Utwory te stanowią godną reprezentację modnego w XVIII i XIX wieku gatunku poloneza. Kompozytor połączył w nich pełną wdzięku melodykę z figuracjami w stylu brillant. Polonezy zawarte w publikacji opatrzone zostały aplikaturą dostosowaną do dłoni średniej wielkości, opracowania dokonała Agnieszka Kopińska. Utwory można włączyć w proces kształcenia młodych pianistów, ale mogą także stanowić wyzwanie interpretacyjne dla dojrzałych muzyków. Nagrania całości utworów: Polonez d-moll, Polonez G-dur.
Karol Kurpiński to wybitna postać warszawskiego świata muzycznego 1. połowy XIX wieku. Był kompozytorem oraz organizatorem życia muzycznego. W swoim dorobku ma sporą liczbę polonezów, napisanych na różne obsady instrumentalne. W niniejszym wydaniu prezentujemy trzy spośród nich (E-dur, f-moll, A-dur) przeznaczone na fortepian. Polonezy zawarte w publikacji opatrzone zostały aplikaturą dostosowaną do dłoni średniej wielkości, opracowania dokonała Agnieszka Kopińska. Utwory można włączyć w proces kształcenia młodych pianistów, ale mogą także stanowić wyzwanie interpretacyjne dla dojrzałych muzyków.
Zbiór 40 łatwych etiud op. 70 z towarzyszeniem drugiej wiolonczeli (nauczyciela) to doskonały materiał dydaktyczny dla początkujących wiolonczelistów, szczególnie tych na I i II roku nauki. Kompozycje te oferują ćwiczenia rozwijające zarówno precyzję palców lewej ręki, jak i technikę smyczkową prawej ręki. Towarzyszenie nauczyciela umożliwia młodym uczniom lepsze zrozumienie rytmu, artykulacji i współbrzmienia.
Op. 66 zawiera 33 etiudy średniej trudności o różnych problemach technicznych. Zaletą tych etiud jest m.in. uwzględnienie w każdej etiudzie techniki obydwu rąk.
Publikacja zawiera trzy walce skomponowane przez Juliusza Zarębskiego (1854-1885) w latach 1883-1885: Valse sentimentale op. 17, Valse-Caprice op. 24 i Valse op. 30. Wdzięczne, dość proste Walce op. 17 oraz 30 Zarębskiego zdradzają proweniencję salonową. Valse-Caprice op. 24 wydaje się natomiast kompozycją wywodzącą się z nurtu koncertowego, z typowymi dla twórczości Zarębskiego zmiennymi nastrojami, zaskakującymi rozwiązaniami harmonicznymi oraz narracją prowadzoną w quasi-improwizacyjnym stylu. W dziele tym kompozytor swobodnie zestawia ze sobą kilka odcinków o różnorodnym nastroju i tempie. Zapewne z tych właśnie względów utwór ów posiada dwuczłonowy tytuł oznaczający Walc-Kaprys. Zarębski zaproponował w swych utworach (zwłaszcza w op. 17) bardzo bogatą pedalizację, często łączącą pokrewne harmonie oraz figuracje podążające przez sąsiadujące rejestry instrumentu. Z powodu różnic w budowie pomiędzy fortepianami z XIX wieku oraz współczesnymi efekt muzyczny wiernego zastosowania pedalizacji kompozytora być może nie odpowiadałby jego intencji stąd propozycje dodatkowych zmian pedału ujęte w nawiasach. W wydaniu poprawiono również błędy tekstowe pierwodruków oraz zaproponowano aplikaturę.
Skomponowane w 1945 ''Melodie ludowe'' zapoczątkowały kilkuletni okres interesowania się Witolda Lutosławskiego polskim folklorem muzycznym. Tych dwanaście pełnych swoistego wdzięku miniatur fortepianowych opiera się na prostych melodiach ludowych z różnych regionów Polski (zaczerpniętych ze zbiorów melodii ludowych Jerzego Olszewskiego), wtopionych doskonale w wyszukaną substancję harmoniczną i wciągniętych w ciekawe perypetie metrorytmiczne. Pomyślane w zasadzie dla celów pedagogicznych i świetnie zbliżające młodych wykonawców do muzyki współczesnej, są ''Melodie ludowe'' dzięki oryginalnemu ujęciu i wysokim walorom artystycznym efektownymi utworami estradowymi. [Stanisław Haraschin]
Adam Wroński był barwną postacią życia muzycznego w Polsce pod zaborami w II poł. XIX i początkach XX wieku. Ten wybitny skrzypek, ceniony dyrygent i inicjator wielu wydarzeń muzycznych znany jest też jako kompozytor licznych utworów tanecznych. Jednak ani Mazurek, ani Kołysanka nie należą do tanecznego nurtu w jego twórczości. Mazurek powstał z myślą o muzykowaniu domowym. Ten krótki, 2-częściowy utwór nie wymaga od skrzypka bardzo zaawansowanych umiejętności technicznych. Kompozytorowi zależało, by wykonawca umiał wydobyć na instrumencie pełne i czyste brzmienie w początkowym Andante oraz by zachował lekkość i precyzję rytmiczno-artykulacyjną w Tempo mazura. Kołysanka to niewielkich rozmiarów miniatura liryczna. Złożona jest z zaprezentowanych na początku, dwóch, powtarzających się 8-taktowych odcinków. Zmieniają się one harmonicznie, tonacyjnie. Piękna i bardzo śpiewna linia melodyczna skrzypiec płynie na tle spokojnego akompaniamentu pianisty.
Seksty I. Ćwiczenia w sekstach suwanych 3 II. Ćwiczenia w sekstach palcowanych 4Ćwiczenie ze skokiem tercjowym 6Ćwiczenia w sekstach łamanymi tercjami 6Gamy w sekstach w pierwszej oktawie 8Gama chromatyczna w sekstach 10 III. Ćwiczenia w sekstach suwanych w wyższych pozycjach 10 IV. Ćwiczenia w sekstach palcowanych w wyższych pozycjach 12Gamy w sekstach w drugiej oktawie 14Gamy w sekstach w trzeciej oktawie 16Gamy w sekstach w obrębie dwóch oktaw 18Gamy w sekstach w obrębie trzech oktaw 20 TercjeI. Ćwiczenia w tercjach suwanych 24Gamy w tercjach w pierwszej oktawie 25 II. Ćwiczenia w tercjach suwanych palcami 27 III. Ćwiczenia w tercjach palcowanych 29Gamy w tercjach w drugiej oktawie 33Gamy w tercjach w trzeciej oktawie 35Gamy w tercjach w obrębie trzech oktaw 37 Oktawy 41I. Ćwiczenia w oktawach 41Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku zmniejszonego 48Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku zwiększonego 49Ćwiczenia przygotowawcze do trójdźwięku tonicznego 49Gamy i trójdźwięki w oktawach bez zmiany strun 50Gamy i trójdźwięki w oktawach w obrębie dwóch i trzech oktaw 52 II. Ćwiczenia w oktawach palcowanych 65DecymyĆwiczenia w decymach 66 Flażolety 67I. Ćwiczenia we flażoletach kwartowych 67II. Ćwiczenia we flażoletach tercjowych 72Ćwiczenie z różnymi odmianami flażoletów 72
Jeden z najczęściej (obok koncertów Karłowicza i Szymanowskiego) wykonywanych polskich koncertów skrzypcowych. Wieniawski rozpoczął pracę nad utworem w 1856 r., a zakończył pod koniec lat sześćdziesiątych. Jest to dzieło dojrzałego twórcy. Choć kompozycja nie jest wolna od wpływów francuskich - jest utworem wielce osobistym, wolnym od bezpośrednich zapożyczeń.
,,Aria na wiolonczelę i fortepian, pomimo, że została napisana z myślą o młodym wiolonczeliście, z powodzeniem może być wykonywana przez dojrzalszych oraz w pełni wykształconych instrumentalistów. Można wówczas pokusić się o bardzo interesujące interpretacje, zwłaszcza, że utwór technicznie dopasowany do możliwości zdolnego czwartoklasisty jest jednocześnie kompozycją melodyjną, utrzymaną w systemie dur-moll, quasi polimeryczną z elementami nawiązującymi do muzyki jazzowej.
Edycja, obejmująca 40 Mazurków na fortepian Romana Maciejewskiego (1910-1998), ukazuje się w dwóch częściach. Utwory te komponował twórca w czasie całego swojego życia. Opracowania Mazurków podjął się Michał Wesołowski, profesor Malmo Academy of Music Lund University. Jego zdaniem: ''Roman Maciejewski był kompozytorem niezwykłym, niestety nadal jeszcze nie zajmuje należnego miejsca w polskiej historii kultury. Jestem jednak przekonany, że seria publikacji w ostatnim dziesięcioleciu i coraz większe zainteresowanie muzyków wykonywaniem utworów Romana Maciejewskiego, zmieniają sytuację, ukazują wartość, bogactwo i ponadczasowość jego twórczości''.
Praca nad techniką to nieodzowny element kształcenia młodych pianistów. Najważniejsze jednak, by rozwijanie aparatu gry szło w parze z radością z wykonywania muzyki z całą jej różnorodnością w oparciu o ciekawą harmonię, nietuzinkowe rozwiązania rytmiczne oraz elementy wykraczające poza muzykę klasyczną sensu stricto.Takie właśnie są Etiudziaki pełne kolorów i fantazji. Każdy z utworów skupia się na konkretnym problemie technicznym.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
