Ten dział kierowany jest do pasjonatów podróżnictwa, którzy poszukują nowych, nieznanych miejsc. Dla tych co uwielbiają podróże i związane z nimi doznania i przygody polecamy szeroki wybór reportaży podróżniczych, literaturę podróżniczą, pamiętniki, opowiadania, albumy, mapy, magazyny podróżnicze. Główne atrakcje i szalki turystyczne, egzotyczne miejsca, opisy najpiękniejszych miejsc w Polce i na świecie, piękne fotografie przedstawiające potężne budowle, miejsca pamięci, kunsztowne dzieła sztuki i piękno natury. Przewodnik po polskich i światowej klasy muzeach i prezentowane w nich dzieła sztuki.
„Mistrzowie słowa” – wielcy aktorzy czytają wielką literaturę.
Każdy z 20 tomów zawiera bogato ilustrowaną książkę przedstawiającą sylwetkę danej aktorki czy aktora oraz krótki opis na temat pisarza i jego dzieła.
20 książek, których nie sposób było lepiej napisać, ale które można było jeszcze lepiej przeczytać.
20 wybitnych interpretacji dzieł literackich nagranych w formacie MP3.
Tybet – niedostępna, bezkresna kraina otoczona najwyższymi górami świata. Pogrążeni w modlitwie mnisi i pasterze pędzący swoje stada przez pustynne wyżyny. Czy wybierając się do tego kraju można jeszcze odkryć coś nowego, tylko dla siebie? Dlaczego nie?!
Autor książki Campa w sakwach, czyli rowerem na Dach Świata pokazuje, że z perspektywy rowerowego siodełka świat wygląda zupełnie inaczej, że nie ma takich problemów, z którymi nie można sobie poradzić, ani takich miejsc, których nie można odwiedzić. To książka o niezależności, jaką daje podróżowanie rowerem, o samodzielnym odkrywaniu nowych, nieprzetartych szlaków i przypadkowych spotkaniach z życzliwymi ludźmi.
Arthur Moffatt, doświadczony wioślarz, umarł z zimna nad brzegami rzeki Dubawnt, w tundrze na północy Kanady 14 września 1955 roku. Miał trzydzieści sześć lat. Pięciu młodszych uczestników wyprawy ledwo uszło stamtąd z życiem.
Ta książka jest osobistym spojrzeniem jednego z nich na tamte dramatyczne wydarzenia, a także opowieścią o własnej drodze życiowej.
Historię wyprawy z 1955 roku można rozpatrywać z dwóch odmiennych punktów widzenia. Pragmatyzm i zdrowy rozsądek podpowiadają, że wioślarska wyprawa na subarktyczne obszary Kanady była źle zaplanowana i obciążona nieodpowiedzialnymi decyzjami, co w konsekwencji doprowadziło do tragedii.
Jednakże można dostrzec w tej historii głębszy sens. Większość ludzi przemierzających północne pustkowia Kanady została w jakiś sposób duchowo naznaczona przez te wędrówki. W trakcie swojej pierwszej wyprawy w 1969 rokują także przemierzałem rejony rzeki Dubawnt. Lód trzymał wtedy długo i z powodu niedostatku pożywienia była to bardzo wyczerpująca wędrówka. Mimo wszystko wracałem w te same rejony jeszcze pięć razy, by znów doświadczyć duchowego przeżycia, które stało się też udziałem George'a.
George Grinnell napisał, że „prawdziwa podróż to poznawanie własnej duszy". Jego wędrówka przez północne pustkowie była właśnie taką duchową epopeją.
Większość z nas prowadzi życie gwarantujące względne poczucie psychicznego bezpieczeństwa, wybiera utarte i dobrze znane szlaki. Eksplorację odległych i nieznanych obszarów pozostawiamy prawdziwym artystom i niezwykłym indywidualnościom, takim jak George Grinnell, którzy robią to za nas i dla nas. Wędrówka w głąb duszy ludzkiej jest o wiele trudniejsza i bardziej wymagająca niż eksploracja nieznanego lądu. Trudne jest zarówno dotarcie na skraj ludzkiego doświadczenia ku oświeceniu, obszarowi wysublimowanej percepcji i wrażliwości, jak i powrót z tej sfery do rutyny codzienności i zgiełku świata.
Trzymiesięczna wyprawa łodziami przez mroźne odludzie północnej Kanady stała się dla Georgea Grinnella balansowaniem na krawędzi między szaleństwem a normalnością, między życiem a śmiercią. I to właśnie osobista perspektywa narracji decyduje o wyjątkowej sile tej książki.
W rozdziale szesnastym autor opisuje doświadczenie czasowej utraty tożsamości i atak paniki wywołany tym stanem. Poraziło go uczucie, że jego dusza „wyparowała w kontakcie z pustkowiem", z przytłaczającą swoim ogromem przestrzenią, w której pojedynczy człowiek jest tylko pyłkiem. Wszechogarniająca pustka mroźnego lądu była dla psychiki młodego człowieka trudna do zniesienia.
Edward McCourt w książce Jukon i Terytoria Północno-Za-chodnie zadaje retoryczne pytanie: „Dlaczego ludzie ciągną na te pustkowia?", i odpowiada na nie w następujący sposób: „Kanadyjska tundra jest tak rozległa, tak prastara i tak obca zwykłemu doświadczeniu zwykłych ludzi, że skłania do bolesnej autorefleksji. W porównaniu z jej bezkresem jednostka jawi się jak bańka wody na powierzchni ogromnej rzeki, kropla w oceanie; w porównaniu z długością jej istnienia czas ludzkiego życia wydaje się zaledwie mgnieniem. To świat, który nosi tak mało śladów istnienia człowieka, że rozpływają się w nim uczucia, jakie zwykle utożsamiamy z człowieczeństwem - miłość, nienawiść, duma, strach. W tym świecie dokonania człowieka czy jego zaniedbania nikną wobec potęgi natury. Przez swoją pozorną niezniszczalność ten świat wyzwala w młodych buńczucznych sercach pragnienie wielkich czynów, starych zaś utwierdza w przekonaniu, że ich porażki w ostatecznym rozrachunku i tak nie mają znaczenia".
GEORGE LUSTE,
POMYSŁODAWCA SYMPOZJUM POŚWIĘCONEGO
WIOŚLARSTWU EKSTREMALNEMU
Przedmiotem rozważań zawartych w książce jest polityka Unii Europejskiej w dziedzinie turystyki z uwzględnieniem obowiązującego Traktatu z Lizbony. Turystyka międzynarodowa odgrywa ważną rolę społeczno-ekonomiczną w państwach członkowskich Wspólnoty.
Fragment Wstępu
Zapraszamy w kolejną podróż z Paulem Theroux. Tym razem światowej sławy pisarz i podróżnik postanowił przejechać cały kontynent afrykański: od Kairu do Kapsztadu droga wiedzie wzdłuż Nilu, przez Sudan i Etiopię, Kenię i Ugandę, Tanzanię, Mozambik i Zimbabwe ? aż do samego krańca Afryki Południowej. Theroux podróżuje oczywiście pociągiem, ale nie tylko ? rzeki przepływa dłubanką, pyliste drogi pokonuje rozklekotanym autobusem i ciężarówką transportującą bydło. To z nich otwierają się dla niego widoki na jeden z najpiękniejszych, a zarazem najbardziej niebezpiecznych krajobrazów ziemi.
Dla pisarza jest to podróż zarazem odkrywcza, jak i sentymentalna. Prawie czterdzieści lat wcześniej Theroux pracował w Afryce jako nauczyciel. Odwiedza więc swoją dawną szkołę, uczniów i afrykańskich przyjaciół. Z wielką pasją obserwuje zdumiewające i wyniszczające zmiany, które zaszły w znanych mu miejscach. Jak zawsze spostrzegawczy i ciekawy wszystkiego, rejestruje każdy szczegół i z charakterystycznym dla siebie humorem zabiera czytelników na niezwykle pouczającą epicką wyprawę. Safari mrocznej gwiazdy to jedna z najlepszych i najodważniejszych książek Paula Theroux. To list miłosny do Afryki.
Zbliżając się do sześćdziesiątki, Theroux porzucił wygody, dostatek i sławę znanego pisarza, by samotnie spędzić rok, podróżując po najbardziej nieprzyjaznych częściach najbiedniejszego kontynentu świata"".
Robert D. Kaplan,
Washington Post
Energia Theroux jest zaraźliwa, jego ciekawość ? nienasycona, jego zuchwalstwo ? no cóż ? niezwykłe. Zdecydowany pomieścić całą Afrykę w jednej książce, daje nam wszystko: ?trędowaci, hieny, kły słoniowe, odpadki, skarżące się osły, odsłonięte rynsztoki w brukowanych zaułkach, aromat przypraw, zakrwawiony rzeźnik unoszący tasak, by przeciąć owłosiony garb i odsłonić gładki jak ser wielbłądzi tłuszcz?. Pisze tak, że nie sposób się oprzeć.
Mark Slouka,
San Francisco Chronicle
Czy podróż to dobry sposób, by wzmocnić relacje rodzinne? Matka i córka, Claire i Mia Fontaine, zainspirowane programem szalonej wycieczki dookoła globu, zwanej Ogólnoświatowymi Wielkimi Łowami, wyruszają w podróż po Azji, Egipcie i Bałkanach, by na koniec przez cztery miesiące smakować życie w południowej Francji. Przemierzają dwanaście krajów, odwiedzają dwadzieścia miast, przeżywają nadzwyczajne, często przezabawne przygody. Puszczają latawce z chińskimi dziećmi, odwiedzają wioski dziecięce SOS w Nepalu, niemalże tracą życie w Egipcie, szukają śladów przodków w Budapeszcie, podziwiają monumentalne figury mistyczek unoszących się w basenie w jednym z kościołów Awinionu i poznają francuski przepis na udane życie.. Stykają się także z trudnym doświadczeniem nędzy w ubogich krajach, a mądrość tradycyjnych społeczności często konfrontują z nowoczesnym sposobem życia. Kąpiel ze słoniem to zapis niezwykłej podróży, dzięki której Claire i Mia poznają nie tylko inne kraje i kultury, lecz przede wszystkim siebie. Pogłębiają łączącą je miłość i nawiązują prawdziwą przyjaźń. ""Podróż opróżnia pudełko zwane życiem z wszystkiego, co w nim zgromadziłeś, i dzięki niej dowiadujesz się, kim naprawdę jesteś"". Claire Fontaine Claire i Mia Fontaine to autorki bestsellerowej książki Come Back: A Mother and Daughter's Journey Through Hell and Back (2006), w której opisały zwycięskie zmagania z uzależnieniem od narkotyków nastoletniej Mii. Książka stała się międzynarodowym bestsellerem, pomogła wielu rodzicom i dzieciom znajdującym się w podobnej sytuacji.
Richard Dana studiował prawo na Harvardzie, kiedy nagła choroba oczu uniemożliwiła mu kontynuowanie nauki. Ten młody Bostończyk decyduje się więc radykalnie zmienić swoje życie i w 1834 r. zaciąga się jako zwykły marynarz na statek wyruszający w dwuletnią podróż handlową do Kalifornii wokół przylądka Horn.
?Dwa lata pod żaglami. 1834-1836? jest sprawozdaniem z morskiej podróży, światowym marynistycznym klasykiem, który wciąż, po prawie 200 latach od wydania, czyta się z autentyczną satysfakcją za poruszający i prawdziwy portret determinacji i natury człowieka oraz jego relacji z morzem.
Czy wiecie, jak wygląda motokaretka ratująca ludzi w trudnodostępnych rejonach Afryki?
Czym różni się tuk tuk od bajaja?
Jaki jest najpopularniejszy środek lokomocji w Indonezji?
Jaką prędkość osiąga japoński shinkansen i indyjski Nano?
Odpowiedzi na te i wiele, wiele innych pytań znajdziecie podczas podróży dookoła świata z Tomkiem Miłeckim.
Z notatnika młodego podróżnika: Pojazdy i nie tylko, to książka dla dzieci i ich rodziców ukazująca warunki życia dorosłych i dzieci w różnych miejscach na świecie.
Pomysł rajdu motocyklowego do Ziemi Świętej zrodził się na Rajdzie Katyńskim, podczas dyskusji o planach przyszłych wyjazdów. Zgłosił go Czarek, jako swego rodzaju pielgrzymkę podobną do rajdów "ojców naszych starym szlakiem" czy Rajdu Katyńskiego. Pielgrzymka pielgrzymką, ale mnie pomysł podobał się.
Nie lubię jazdy dookoła trzepaka, nie znoszę bezmyślnej jazdy w zorganizowanej kolumnie, nudzą mnie zbyt długie postoje, uroczyste przemowy i ceremonie. Lubię jazdę w interesujący, nieznany świat. A ten świat, który zaproponował Czarek, wydawał mi się być naprawdę interesującym. I nie pomyliłem się. Jechaliśmy do kolebki naszej cywilizacji.
Fragment Przedmowy
W 1893 r. Fridtjof Nansen wyruszył z 12 towarzyszami na polarną ekspedycję badawczą na Framie, szkunerze „o nieprzeciętnej odporności, zdolnego oprzeć się naciskowi lodów” i do dryfowania z prądem morskim od Wysp Nowosyberyjskich do Grenlandii przez biegun północny. Ten wizjonerski, uważany za samobójczy projekt powstał po daremnych 400-letnich próbach zdobycia bieguna północnego przez licznych podróżników i po historii statku Jeannette, który zmiażdżony przez lody przy wschodniej Syberii w 1881 r., wyrzucony został 3 lata później na odległy o 3 tys. mil brzeg Grenlandii.
Książka „Fram w Arktyce” po raz pierwszy opublikowana w 1897 r. odniosła niebywały sukces stając się poruszającym zapisem dziejów statku i jego heroicznego rejsu. Nansen opowiada o podróży wzdłuż północnych granic Europy i Azji, niebezpiecznym, żmudnym dryfowaniu na północ po nieznanym i zamarzniętym Oceanie Arktycznym, walce z napierającymi krami, niezmiernie długą nocą polarną i prowadzonych badaniach. Gdy stało się jasne, że Fram nie zdryfuje blisko bieguna, Nansen wraz z Johansenem wyrusza na niebezpieczną wyprawę psimi zaprzęgami, aby dotrzeć „na najdalszą północ”. Polarnicy doświadczeni niezmiernymi trudami – spiętrzonym pakiem lodowym i jego przeciwnym dryfem, wyczerpaniem, mrozem i głodem, zawrócili, osiągając najdalszy na północ punkt w historii – 86°13'N. 15 miesięcy po opuszczeniu Frama, przebyciu 700 mil, dopłynięciu kajakami do Ziemi Franciszka Józefa i spędzeniu tam długiej zimy w prowizorycznym szałasie, spotykają angielską wyprawę badawczą. Nansen i Johansen wracają tryumfalnie do Norwegii w 1896 r., a zaraz po nich niezwyciężony Fram z pozostałymi członkami załogi.
W swojej odważnej książce, Lucy Cavendish zaprasza cię do porzucenia wątpliwości i wyruszenia z nią w pełną cudów pielgrzymkę duszy, w podróż przez czas i przestrzeń do najbardziej tajemniczych i potężnych krain tej planety, do jasnowidzących społeczeństw i sekretnych duchowych wspólnot."Atlantyda… Lemuria… Avalon… Ich nazwy brzmią w legendach… Wielu uważa te krainy za mit… pozwól mi powiedzieć ci, że one istniały i wciąż istnieją. Podzielę się z tobą ich pochodzeniem, sekretami, tajemnicami i mądrością… Mówią mi, że zbyt długo pozostawały w ukryciu… I że TERAZ jest czas, byś przypomniał sobie, kim naprawdę jesteś."
W swojej odważnej książce, Lucy Cavendish zaprasza cię do porzucenia wątpliwości i wyruszenia z nią w pełną cudów pielgrzymkę duszy, w podróż przez czas i przestrzeń do najbardziej tajemniczych i potężnych krain tej planety, do jasnowidzących społeczeństw i sekretnych duchowych wspólnot.
Weź udział w tańcach wokół ognia i kulcie wody zmiennokształtnych plemion Lemurii, poznaj sekrety ukrytych głęboko pod ziemią kryształowych świątyń zaawansowanej Atlantydy, poczuj głęboki spokój, rozmawiając w języku drzew w gajach Kapłanek i Druidów Avalonu. Odkrywając sekrety każdego z Zagubionych Lądów, przypomnisz sobie swoje połączenie z ich pradawną magią, lekcjami i tajemnicami, przebudzisz swój życiowy cel oraz odkryjesz wielką moc i znaczenie poprzednich wcieleń.
Bogate w zdumiewającą kartografię i obszerne wywiady, Zagubione Lądy zawierają: dogłębne quizy określające, z którym z Lądów najbardziej rezonujesz; zdumiewające nowe odkrycia dotyczące związków pomiędzy delfinami, wielorybami, syrenami, elementalami i wniebowstąpionymi mistrzami; święte miejsca Zagubionych Lądów, linie leylines i energetyczne vortexy oraz olśniewające nowe wglądy w nasze galaktyczne pochodzenie. Ze swoim jasnym przewodnictwem i fascynującymi lekcjami dotyczącymi łączenia się z wyjątkową energią i potężnymi istotami każdego z królestw, Zagubione Lądy są zarówno inspirującą, nieziemską przygodą jak i magicznym podręcznikiem dla każdej ewoluującej duszy w czasach tak głębokich zmian.
„Ogromnie cenię i szanuję jej pracę. Lucy jest współczesną Ginewrą.” – Deepak Chopra
O Autorce:
Lucy Cavendish jest naturalną białą czarownicą, która pracuje z elementalami i niebiańskimi królestwami. Dosłownie każdego dnia zajmuje się magią, przyjmując to jako credo osobistego szczęścia i spełnienia oraz jako system wierzeń, według którego postrzegamy siebie jako część natury, co z kolei daje nam wszystkim motywację i szacunek oraz pozwala świętować i czerpać przyjemność z naszego wyjątkowego doświadczenia tutaj na Planecie Ziemi. Lucy jest autorką Wild Wisdom of the Faery Oracle, The Oracle of Dragonfae, The Oracle Tarot, Magical Spell Cards i Biała Magia. Jej twórczość jest doceniana i polecana przez tak różnorodne postaci jak Deepak Chopra, Louis L.Hay i Fiona Horne.
W 1992 roku Lucy Cavendish stworzyła magazyn Witchcraft, pierwszy tego rodzaju magazyn na świecie. Publikuje w takich magazynach jak Spellcraft Magazine, Spheres oraz wystąpiła w antologiach takich jak Disinformation’s Pop Goes the Witch. Regularnie pojawia się w mediach należących do głównego nurtu jak i alternatywnych, wyjaśniając czym są Czary oraz demonstrując magię i potęgę intuicji. Jest klasyczną wiedźmą książkową, uwielbia czytanie i pisanie, słuchanie i wykonywanie muzyki, łączenie się z dziką naturą oraz tworzenie zaczarowanych doświadczeń warsztatowych. Jest członkiem założycielem Godddes Association (Stowarzyszenia Bogiń) w Australii.
Książeczka o podróżowaniu jest filozoficzną refleksją nad sensem przemierzania świata. Nie opowiada o konkretnych podróżach, lecz o podróżowaniu. Stara się zaprezentować zbliżony do ideału model, realizowany w praktyce na wiele sposobów. Jest jednocześnie pochwałą podróżowania, wyrazem fascynacji autora podróżami i podróżnikami – najzdrowszymi pod słońcem szaleńcami przemierzającymi świat w rytm uderzeń serca.
Dlaczego warto podróżować? Bo podróż daje poczucie wolności. A skoro wolność jest tym, czego człowiek pragnie jak wody, to i podróż, grzejąc się w cieple wielkiego pojęcia wolności, urasta do rangi fundamentalnego doświadczenia ludzkiego życia. Można wymienić wiele motywów podróżowania, na przykład chęć przeżycia przygody, czy znalezienie na Ziemi rzeczy nieziemskich. Jednak przyczyną par excellence jest właśnie pragnienie wolności.
Jest to przewodnik napisany w 1893 r. w redakcji znanego pisma Wędrowiec, wznowiony po wielu latach. W środku znajdziecie m.in. bardzo dokładne opisy ulic i budynków aż z 8. dzielnic stolicy, opisy cmentarzy różnych wyznań i okolice Warszawy, takie jak Wilanów, czy Ursynów. Wszystko to okraszone 132 grafikami, m.in. słynnego Andriollego i wydrukowane na papierze fakturą przypominającym dawne papiery. W przewodniku również mapka z liniami tramwajów konnych.
Z recenzji prof. nadzw. dr hab. Małgorzaty Duczkowskiej-Piaseckiej:
Książka wprowadza do literatury rzadko spotykany punkt widzenia na agroturystykę, a jednocześnie taki, o którym w dzisiejszych czasach – a także w sytuacji polskiego rolnictwa – należy mówić i pisać. Mianowicie autorka postrzega i prezentuje agroturystykę jako formę biznesu i przymierza treści z dziedziny zarządzania marketingowego właściwego biznesowi do gospodarstw rolnych. Jest to cenny punkt widzenia, gdyż pozwala unaocznić, że gospodarstwa rolne to małe przedsiębiorstwa i różnicowanie działalności jest pomysłem na zarabianie pieniędzy w każdym biznesie, także w rolnictwie. Książką zainteresują się ci, którzy poszukują nowości z dziedziny agroturystyki, jak i ci, którzy chcą posiąść nową wiedzę na temat marketingu, a zwłaszcza segmentacji rynku i marketingu segmentacyjnego. Książka zawiera receptę dla polskiego biznesu agroturystycznego, tj. receptę na postępowanie podmiotów biznesowych (gospodarstw agroturystycznych) w poszukiwaniu i wybraniu dla siebie dogodnego segmentu do obsługi, aby zmaksymalizować prawdopodobieństwo większych dochodów.
"(...) The issue of the work is embedded in the mainstream of modern capital practice management in the hospitality industry. The author of the work, in a consequent managerial approach, focused her attention on the importance of employee innovation, human capital profitability and estimation of its added value in hotel strategic development. The work provides answers to the fundamental questions asked by the managers and hotel-keepers under the present very difficult conditions of competitiveness:
1. Why does personnel management in the hospitality industry mean human capital management and why is it far different than in other industries?
2. How to measure investments in human capital in the hospitality industry?
3. What is the level of human capital in hotels in Poland?
4. What can be changed in order to improve efficiency of investment in human capital in the hospitality industry in Poland? (...)"
(from the review by Prof. M. Bednarczyk)
"One of the phenomena characteristic of the present times is professionalization and related requiring of a high level of competence. It is particularly seen in tourism service sector where employees? unique competencies are a scarce resource that is difficult to be copied. Therefore, in order to make a company carry out their tasks, it is necessary to have both appropriate resources in terms of quantity and most importantly competent staff that demonstrate a unique approach in the field of customer service that enables to "create guests? memories" and "keep the brand promises".
The work undertaking the issue of human capital in hospitality industry helps tackle the challenge. (...)"
(from the review by PhD. D. Lewicka, Prof. AGH)
XIX wiek, mężczyźni dzierżą władzę, kobiety siedzą w domu, grzejąc dłonie przy kominkach.
Jednak nie wszystkie. Lady Hester Stanhope, Alexandrine Tinne, Ida Pfeiffer, Isabella Bird-Bishop, Marianne North, Mary Kingsley, Daisy Bates, Alexandra David Néel oraz inne odważne damy postanowiły wyrwać się z ram konwenansu, poczuć smak niezależności, dać upust swojej prawdziwej naturze, zaspokoić ciekawość - słowem, wyruszyć w daleki świat. I choć wiązało się to z wieloma niebezpieczeństwami - niekiedy większymi od tych, które mogły grozić mężczyznom - wszystkie dokonały wyczynów jak na tamte czasy niewiarygodnych, a przy tym niektóre wniosły znaczny wkład w rozwój nauki. W sukniach i kapeluszach przemierzały pustynie oraz morza, konno i na słoniach podróżowały przez egzotyczne kraje, przebywały wśród kanibali, w murach klasztorów, w indiańskich wigwamach, jadły mrówki i węże. Poznawały obce zwyczaje i rytuały, wykazując więcej tolerancji i zrozumienia niż mężczyźni dokonujący odkryć przeważnie z bronią gotową do strzału.
Wiek XIX był czasem wielkich wypraw w głąb kontynentu afrykańskiego, Azji, Australii i Ameryki. Opisy przygód Stanleya, Livingstone'a, Speke'a, Bakera czy Schweinfurtha wypełniały łamy gazet i czasopism. Mocarstwa wysyłały armie, żeby objąć w posiadanie dopiero co odkryte obszary. [...] Nikt nie przypuszczał, że również kobiety będą zdolne do poszukiwania przygód. A jednak tak się stało. [...] Większość z nich została tak wychowana, że nie tylko biernie poddawała się losowi, ale wręcz głęboko wierzyła w swoje niewolnicze „przeznaczenie". Czasami jednak zdarzało się w ich życiu coś, co sprawiało, że „przeznaczenie" traciło rację bytu. Nie trafiła się odpowiednia partia, albo nagle zmarł małżonek i wdowa mogła dysponować (niekiedy znacznym) kapitałem. Otwierała się brama do kuszącej wolności i niektóre „anioły" odważały się rozwinąć skrzydła. Uciekały z „wyperfumowanej atmosfery cieplarni", pakowały kufry i wyruszały w podróż. Nie do Nicei, Florencji czy St Moritz (tam bywały już dość często z rodzicami), ale do Balla Balla, N'dorko czy K'ang-ting.
Fragment
Etiopia to jeden z najbardziej fascynujących krajów świata. Można się tu poczuć jak w niebie odwiedzając wykute w skałach wspaniałe kościoły Lalibeli spowite mistyczna aurą, okrzyknięte 8 cudem świata. Albo zejść do piekła i przeżyć oddech ziejącej ogniem, bulgocącej lawą pustyni Danakil, najgorętszego miejsce na naszej planecie. W Etiopii ukryta jest też podobno Arka Przymierza, tutaj Nil Błękitny tworzy spektakularne wodospady, a w dolinie Omo żyją plemiona, które do dziś w niezwykły sposób ozdabiają swoje ciała. Jest ona wreszcie ojczyzną kawy, bez której nie wyobrażam już sobie, podobnie jak zapewne i wy, udanego początku dnia.
Wyrusz w podróż życia i otwórz swoje serce na serca innych.
Gdy biblijny patriarcha Jakub uciekał przed gniewem swego brata Ezawa, nie zdawał sobie sprawy, że czeka go niezwykła wyprawa. Dramatyczne okoliczności jednak nie przeszkodziły, by właśnie tam, nie w rodzinnych stronach, Bóg objawił się Jakubowi. Dziś podróżowanie może odbywać się w mniej dramatycznych okolicznościach, ale cel pozostał ten sam.
Podróż do Ziemi Świętej Jacka Święckiego to coś więcej niż turystyczna przygoda. To pielgrzymka śladami patriarchów, sędziów i proroków. To wreszcie poszukiwanie siebie, odnajdywanie innych i nadzieja na Spotkanie. Jedyne w swoim rodzaju.
Stanisław Rakusa-Suszczewski urodził się w 1938 r. Studia ukończył w 1961 r. na Wydziale Biologii i Nauki o Ziemi Uniwersytetu Warszawskiego. Doktorat obronił w 1968 r. w Olsztynie. Po trzykrotnym uczestnictwie w radzieckich i amerykańskich wyprawach antarktycznych stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1975 r. w Instytucie Biologii Doświadczalnej im. M. Nenckiego PAN. Zainicjował i współorganizował pierwszą wyprawę na statkach „Profesor Siedlecki” i „Tazar”, która zapoczątkowała samodzielne polskie badania naukowe w Antarktyce i sprowadziła na łowiska antarktyczne polską flotę rybacką. W 1976/77 r. był inicjatorem i kierownikiem wyprawy, która założyła stację im. Henryka Arctowskiego. Kierował naukowo pięcioma wyprawami morskimi statku r/v „Profesor Siedlecki” do Antarktyki. W latach 1986-88 był doradcą przy budowie antarktycznej stacji Hiszpanii Juan Carols I. Za swoją działalność w kraju i współpracę międzynarodową otrzymał odznaczenia polskie, amerykańskie, hiszpańskie i czeskie. Tytuł doktora honoris causa nadały mu Rosyjska Akademia Nauk i Akademia Rolnicza w Szczecinie. Jest członkiem korespondentem PAN.
Stanisław Rakusa-Suszczewski przetłumaczył trzy książki będące dziennikami wypraw polarnych do Antarktyki i Arktyki z początku XIX wieku autorstwa kapitanów F. Bellingshausena, J. Lisiańskiego i O. Kotzebue. Prezentowana pozycja – utrzymana również w konwencji dzienników – opisuje polskie, rosyjskie i amerykańskie wyprawy polarne, w których autor uczestniczył od 1960 do 2009 r. Książka stanowi dokument burzliwych losów, sukcesów i porażek naukowca oraz stanu i roli nauki w dwóch różnych systemach politycznych w Polsce. Jest to historia naszej działalności polarnej pisana w sposób bardzo osobisty, upamiętania wielu ludzi i ogromną liczbę zdarzeń. Barwnym podróżom towarzyszą opisy ciężkiej pracy w warunkach nocy polarnej, w samotności i izolacji. Autor popularyzuje wiele tematów naukowych z wypraw badawczych i związków polskiej nauki, gospodarki i polityki z krajami świata zainteresowanymi eksploracją i eksploatacją zasobów Antarktyki, do których dołączyła Polska dzięki założeniu stacji im. Henryka Arctowskiego i przystąpieniu do Układu Antarktycznego.
Album zawiera reprodukcje ponad stu archiwalnych pocztówek, wydawanych od lat 90. XIX wieku do połowy lat 40. XX wieku. Ukazano w nim możliwie pełną panoramę ówczesnej prowincji dolnośląskiej, która jako element Królestwa Prus należała do Cesarstwa Niemieckiego, a w latach międzywojennych do tzw. Republiki Weimarskiej i III Rzeszy. Pocztówki opatrzone zostały komentarzem dotyczącym prezentowanych na nich obiektów oraz ich historii. Książka w języku polskim, angielskim i niemieckim.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
