Jak zadbać o prawidłowy rozwój emocjonalny dziecka? Oczywiście nie ma idealnych ojców ani idealnych matek – wszyscy popełniamy błędy. Większość rodziców robi wszystko, by okazać swoim dzieciom miłość, troskę i zrozumienie. Jeśli chcesz: poznać podstawowe potrzeby emocjonalne swojego dziecka; nauczyć się, jak zaspokajać te potrzeby w zrównoważony sposób; zbudować bliską więź z dzieckiem; konstruktywnie radzić sobie z codziennymi trudnościami ten dział jest własnie dla Ciebie. Mnóstwo praktycznych poradników i porad dla rodziców i specjalistów. Znani psycholodzy przekonują, że kluczowe dla prawidłowego, zdrowego rozwoju dziecka jest zaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych, do których należą: bezpieczne przywiązanie i akceptacja, zdrowa autonomia i kompetencja oraz wartości duchowe. Prezentujemy rozważania teoretyczne i praktyczne nad współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka.
Aktywacja sensoryczna to nowatorska holistyczna koncepcja dotycząca wsparcia osób w podeszłym wieku i cierpiących na demencję, zakładająca utrzymanie lub przywrócenie podstawowych kompetencji umożliwiających zachowanie samodzielności w życiu codziennym. Ukierunkowana organizacja strefy życiowej, krótka aktywacja podczas rutynowych czynności pielęgnacyjnych oraz dodatkowe zajęcia poświęcone wsparciu pozytywnie wpływają na jakość życia pacjentów i odciążają personel pielęgniarski. Przyczyniają się także do optymalnego wykorzystania zasobów i poprawy standardów dotyczących opieki oraz do wprowadzenia najwyższej jakości działań pielęgnacyjnych, w których centrum zawsze znajduje się człowiek.Zasadniczą cześć niniejszej książki stanowi obszerny poradnik praktyczny zawierający wypróbowane scenariusze dotyczące organizacji i realizacji sesji wspierająco-aktywujących. W codzienności zawodowej konspekty te mogą zostać wykorzystane jako instrukcje lub jako inspiracje w czasie przygotowywania własnych, autorskich zajęć grupowych lub indywidualnych. W części zamykającej publikację znajdują się arkusze służące do zbierania informacji oraz wzory kart informacyjnych.
Ewa Boksa – dr n. hum., językoznawca, neurologopeda. Adiunkt w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Jana Kochanowskiego oraz neurologopeda w Ośrodku Wczesnej Interwencji Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną w Kielcach i Ośrodku Rehabilitacji Dziennej dla Dzieci z Zaburzeniami Wieku Rozwojowego, prowadzonym przez Centrum Medyczne Zdrowie w Kielcach. Jej zainteresowania naukowe dotyczą zakłóceń komunikacji językowej dzieci i młodzieży z zaburzeniami rozwojowymi (autyzm, zespół Aspergera, mózgowe porażenie dziecięce, niepełnosprawność intelektualna). Jest autorką ponad 40 artykułów naukowych publikowanych w czasopismach oraz monografiach naukowych, koordynatorką projektów naukowych i dydaktycznych, wśród nich „Dziecko, które dobrze je, dobrze mówi. Postępowanie logopedyczne w dysfagii u dzieci i młodzieży z niepełno- sprawnościami sprzężonymi i zaburzeniami rozwojowymi”, którego efektem jest m.in. prezentowana monografia.
Praca dr Ewy Boksy ma charakter monograficzny. Jej przedmiotem jest charakterystyka dysfagii jako zaburzenia połykania oraz wpływ tego typu zaburzeń na mowę […]. Publikację oceniam jako wartościową poznawczo i potrzebną w pracy logopedów. Została ona oparta na bogatej literaturze przedmiotu oraz badaniach własnych Autorki.
Z recenzji dr. hab. Józefa Porayskiego-Pomsty, prof. Uniwersytetu Warszawskiego
Niniejsza książka stanowi przegląd wyników badań dotyczących dysfagii współwystępującej z zaburzeniami komunikowania. Niewątpliwie ma charakter interdyscyplinarny, choć głównym problemem dostrzeżonym przez Autorkę, jak na językoznawcę przystało, są właśnie kwestie językoznawcze, i to przede wszystkim stanowi o wadze naukowej przedstawionej do oceny publikacji.
Z recenzji dr. hab. Piotra Zbróga, prof. Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach
Kłopoty Tymona to publikacja skierowana zarówno do rodziców, jak i nauczycieli oraz terapeutów pracujących z osobami z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Może być również wykorzystana na zajęciach z dziećmi prawidłowo rozwijającymi się (np. na lekcji o prawidłowym zachowaniu). Ma pomóc w dostrzeganiu błędów i wzbudzić refleksję, jak powinno się zachowywać, by ich uniknąć. Historyjki można podzielić na trzy kategorie dom, szkołę i miasto. W każdej części znajduje się siedem opowiadań, w których tytułowy Tymon popełnił błąd mający swoje konsekwencje w reakcji otoczenia. Zadaniem osoby zapoznającej się z tekstem jest odpowiedzenie na dwa rodzaje pytań:1) sprawdzających zrozumienie tekstu i 2) sprawdzających zrozumienie sytuacji. Pytania z pierwszej grupy mają na celu sprawdzenie, czy uczeń zapoznał się z treścią historii. Następnie dzieci odpowiadają na pytanie, jak Tymon mógł postąpić, by uniknąć kłopotów. Na koniec zapoznają się z przykładowym rozwiązaniem i porównują je ze swoją odpowiedzią.
Książka powstała jako rezultat badań jakościowych, wywiadów grupowych zrealizowanych z uczniami szkół podstawowych, gimnazjów i szkół ponadgimnazjalnych oraz wywiadów z dyrektorami szkół, na temat zajęć edukacyjnych: wychowanie do życia w rodzinie. Opracowanie pozwala na zapoznanie się z obrazem tych zajęć z perspektywy osób odpowiedzialnych za ich organizację, a przede wszystkim z perspektywy ich uczestników, poznanie doświadczeń i ocen uczniów dotyczących zarówno organizacji zajęć, ich problematyki, stosowanych metod i środków dydaktycznych, jak też sposobu postrzegania postawy nauczyciela prezentowanej na lekcji. Z badań wyłania się również obraz samych uczestników fokusów, niezwykle cenny dla zrozumienia uwarunkowań ich rozwoju psychoseksualnego.
Osoby ciepiące na zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne mogą odczuwać irracjonalny lęk przed zarazkami lub obsesyjnie sprawdzać niektóre rzeczy, mogą nawet się czuć uwięzione przez własne natrętne myśli. Znalezienie skutecznej pomocy może być dużym wyzwaniem, zwłaszcza gdy dotychczasowe metody terapeutyczne i leki okazały się nieskuteczne.
Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Poradnik z ćwiczeniami opartymi na uważności i terapii poznawczo-behawioralnej, łącząc praktykę uważności z terapią poznawczo-behawioralną (CBT), oferuje praktyczne i przystępne narzędzia pozwalające kontrolować niechciane myśli i kompulsywne zachowania wynikające z OCD.
Znajdują się tu rozdziały poświęcone wielu popularnym odmianom OCD, umożliwiające czytelnikom rozpoznanie objawów, a także przykłady i pomysły ułatwiające terapeutom niesienie pomocy pacjentom. Forma zeszytu ćwiczeń pozwala czytelnikowi uważnie przyjrzeć się temu, w jaki sposób OCD zyskało nad nim władzę, i pokazuje konkretne ćwiczenia pomagające odzyskać życie i tożsamość wolne od zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.
„Wspaniała i świetnie napisana książka, pełna barwnych i pomocnych przykładów. Będzie stanowić znaczne wsparcie dla osób cierpiących na OCD i podobne choroby. Przekazuje bardzo użyteczne i praktyczne narzędzia radzenia sobie z objawami OCD. To niezwykle ważna praca, która ogromnie pomoże pacjentom”.
– Michael A. Jenike, doktor medycyny, profesor psychiatrii w Harvard Medical School
Książka dla wszystkich kobiet, które pragną wiedzieć, jak ubrać się odpowiednio do okazji, żeby zawsze wygladać elegancko. To właśnie znajomość zasad w połączeniu z pewną wrażliwością estetyczną pozwalają na dobry wygląd zapewniający większą pewność siebie. Mało co dodaje tak pewności siebie jak świadomość własnej atrakcyjności, niewymuszonej swobodnej elegancji.
Autorki wykorzystały swoje wieloletnie doświadczenia z pracy na różnych obszarach związanych z wizerunkiem: publicystyki, dyplomacji, szkoleń, konferencji, indywidualnych spotkań, rozmów i obserwacji. Dzieki nim poznajemy zasady dress code’u, które warto poznać i wykorzystywać w kreowaniu swojego wizerunku.
Jak bardzo nasza cywilizacja zmieni się pod wpływem nieustannego i dynamicznego rozwoju cyfrowych środków komunikacji masowej? Naukowcy i filozofowie formułują najróżniejsze przewidywania, wśród których nie brak wizji ścisłego zintegrowania człowieka z wytworami najnowszych technologii. Z drugiej strony – wyrazisty nurt dyskursu humanistycznego, wywodzący się z psychoanalizy i fenomenologii, obwieszcza trwałość, hegemonię, a nawet dalszą ekspansję „starego medium” – filmu, pojmowanego jako paradygmat estetyczny i komunikacyjny. Jego dominującą pozycję w kulturze potwierdza łatwość, z jaką film dostosował się do środowiska cyfrowego, czy choćby coraz lepsza kondycja kin, w których widzów wcale nie ubywa. Czy w sytuacji trwałego triumfu języka kinematograficznego, pojmowanego jako wiodąca forma komunikacji masowej, systemy edukacyjne mogą ignorować potrzebę wychowywania odbiorców przekazów audiowizualnych, rezygnować z idei kształtowania kompetencji świadomego i krytycznego widza? Tezą prezentowanej rozprawy jest przeświadczenie o konieczności systemowego przygotowania młodych ludzi do odbioru audiowizualnych tekstów kultury, wykorzystujących język „ruchomych obrazów”. Książka skierowana jest przede wszystkim do nauczycieli języka ojczystego, którzy – z racji literackiego i językowego wykształcenia – są najlepiej predestynowani do włączenia filmu w obszar edukacyjnych działań i refleksji. Do nich przede wszystkim – choć nie wyłącznie – kieruje autor rozważania o współczesnej pozycji języka filmowego pośród wielu języków kultury, o statusie i miejscu filmu w doświadczeniu współczesnego człowieka, w końcu o sposobach szkolnej (ale przecież nie tylko) analizy i interpretacji dzieła filmowego czy – po prostu – o odmianach edukacyjnych rozmów o filmie.
Problemy kształcenia akademickiego współczesnych nauczycieli wczesnej edukacji stały się obszarem żywego zainteresowania badaczy-członków Zespołu Edukacji Elementarnej funkcjonującego pod patronatem Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN. [] W niniejszej publikacji przedstawiamy wyniki rozpoznania badawczego dotyczącego różnych aspektów przygotowania nauczycieli do pracy w klasach I-III szkoły podstawowej i w przedszkolach. Nasze rozważania mogą pomóc w dokonaniu diagnozy obecnego stanu kształcenia kandydatów na nauczycieli w zakresie wczesnej edukacji oraz ocenić oczekiwania studentów i pracodawców wobec tej specjalności realizowanej w różnych uczelniach kraju.Ze Wstępu
Celem książki jest przede wszystkim ukazanie złożoności i wielowymiarowości problematyki praw dziecka i praw człowieka, a także faktycznego ich poszanowania w przestrzeni życia edukacyjno-społecznego. Oprócz zaprezentowania obszarów, w których prawa te występują w formie narracji, a nie rzeczywistego poszanowania, istotne jest również ukazanie pozytywnych praktyk implementacji praw dziecka i człowieka w codzienności życia szkolnego i społecznego. Z tego też względu książka adresowana jest w głównej mierze do profesjonalistów, którzy na co dzień pracują z dziećmi i młodzieżą.
Niniejsza publikacja składa się z tekstów skoncentrowanych głównie wokół rozpatrywania praw dziecka i praw człowieka w ich wymiarze procesualnym, praktycznym. Zagadnienia poruszone w poszczególnych rozdziałach nie oddają w pełni złożoności tego problemu, ale prezentują istotne jego przejawy. Ukazują wielowymiarowość i kontrowersyjność poszanowania praw człowieka i dziecka zarówno w przestrzeni życia szkolnego, jak i w systemie wychowawczo-resocjalizacyjnym. Znaczące jest, że autorzy rozdziałów to przedstawiciele świata nauki i praktyki, reprezentujący różne dyscypliny wiedzy: pedagogikę, socjologię, psychologię, politologię.
W pierwszej części książki problematyka praw człowieka i dziecka została osadzona w kontekście edukacyjnym. Laura Koba w swoim tekście omawia znaczenie edukacji dla propagowania i realizacji idei praw człowieka i dziecka. Autorka podkreśla wagę kształtowania, szczególnie wśród młodych ludzi, świadomości tych praw jako niezmiernie istotnej dla tworzenia społeczeństw demokratycznych. Jednak rzeczywisty stan tej edukacji odbiega daleko od ideału, ponieważ jest ona często prowadzona niedokładnie i przez osoby do tego nieprzygotowane.
Druga część książki ogniskuje się wokół problematyki praw dziecka w systemie wychowawczo-resocjalizacyjnym. Tekst Iryny Suriny porusza zagadnienie eurosieroctwa, które w wyniku migracji zarobkowej rodziców stało się poważnym problemem m.in. w Polsce, w Mołdawii, na Ukrainie i na Litwie. Autorka prezentuje ten problem w kontekście sieroctwa społecznego, które wiąże się z brakiem zaspokojenia podstawowych potrzeb dziecka, takich jak bezpieczeństwo, poczucie bycia kochanym. Poczucie opuszczenia przez najbliższych niesie ze sobą dalekosiężne skutki zarówno dla sfery psychicznej, jak i społecznej funkcjonowania młodego człowieka.
Historyjki obrazkowe z życia wzięte to materiały edukacyjne dla dzieci. Każda historyjka składa się z 3 zdjęć, które dziecko ma ułożyć w odpowiedniej kolejności i włożyć do plastikowych kieszonek. Tematem historyjek jest życie codzienne i sytuacje, w których uczeń bierze udział lub które obserwuje. Historyjki obrazkowe zostały przygotowane tak, aby bawić i edukować. Przede wszystkim uczą myślenia przyczynowo-skutkowego. Aby ułożyć zdjęcia w poprawnej kolejności, dziecko musi uruchomić procesy myślowe: porównywanie, analizowanie, wnioskowanie. Uczy się także spostrzegawczości, rozwija mowę oraz wzbogaca słownictwo.
Publikacja przedstawia nowe spojrzenie na kulturę szkoły poprzez kulturę człowieka (nauczyciela i ucznia), a nie tylko kulturę organizacji. W prezentowanej monografii ukazano, że aspekt dotyczący kultury uczniów i nauczycieli stanowi podwalinę dla kultury każdej szkoły. Autorka jest przekonana, że to właśnie ostatni z wymienionych czynników, głównie jednak kultura nauczycieli, ma decydujące znaczenie w kształtowaniu kultury pracy szkoły: klimatu społecznego, stylu kierowania, oraz stosunków interpersonalnych pomiędzy wszystkimi podmiotami edukacyjnymi. Weryfikacja wiedzy o kulturze szkoły (szczególnie kulturze osobistej i osobowej nauczycieli oraz uczniów) i jej bogacenie wydaje się konieczna.
Małgorzata Michel stawia sobie za cel „zaprezentowanie zjawiska specyfiki wykluczenia społecznego w przestrzeniach miejskich poprzez badanie symboli i inskrypcji pozostawionych na murach przez dzieci ulicy i członków gangów młodzieżowych, […] które są niezbywalnym elementem prowadzonych w przestrzeniach miejskich »gier ulicznych« w wykluczenie społeczne, pełnią funkcje socjalizacyjne, stanowią element strategii i podejmowanych na scenie wykluczeń ról społecznych, tworzą kulturę wizualną ulicy, a przez to są »grypsem« drugiego życia miasta”. Z tak nakreślonych badań i analiz Autorka wyprowadza wiele wniosków dla pedagogiki resocjalizacyjnej w działaniu, kreującej odpowiednie procesy wychowawczego oddziaływania w wykluczonych przestrzeniach miejskich, odwołując się w tym względzie zwłaszcza do paradygmatu interpretatywnego i mieszczących się w nim założeń symbolicznego interakcjonizmu, a także do dokonań pedagogiki społecznej w zakresie meliorowania i przekształcania zaniedbanych kulturowo środowisk wychowawczych, opierając się na potencjale pedagogicznym tych społeczności.
Książka Gry uliczne w wykluczenie społeczne w przestrzeni miejskiej wnosi do pedagogiki resocjalizacyjnej ważne wątki teoretyczne wyjaśniające mechanizmy marginalizacji oraz wykluczenia społecznego dzieci i młodzieży żyjących i wychowujących się w szczególnie upośledzonych socjalnie i kulturowo rejonach wielkich miast. Autorka analizuje również liczne przesłanki prakseologiczne do kreowania odpowiednich oddziaływań resocjalizacyjnych skoncentrowanych nie tyle na wykolejonych społecznie jednostkach, ile na zdezorganizowanych czy też dysfunkcjonalnych środowiskach wychowawczych, jakimi pozostają analizowane w pracy dzielnice miast.
Proponowane przez Małgorzatę Michel rozwiązania kreujące działania resocjalizacyjne wykorzystujące potencjały tkwiące w wykluczonych przestrzeniach miast wnoszą do teorii i praktyki resocjalizacyjnej niezmiernie ważny i niestety dość niechętnie podejmowany wątek badawczy i aplikacyjny. Z tego też względu uznaję rozprawę za dzieło oryginalne i wnoszące nowe wątki teoretyczno-metodologiczne i prakseologiczne dla współczesnej pedagogiki resocjalizacyjnej.
Z recenzji prof. dr. hab. Wiesława Ambrozika
Książka Zrozumieć Montessori. Czyli Maria Montessori o wychowaniu dziecka ma przede wszystkim na celu wyjaśnienie czytelnikowi przesłania pedagogicznego Marii Montessori. Pomimo, ze w pracach Autorki często pojawiał się termin „metoda”, to M. Montessori zawsze w końcowym rezultacie chodziło o wszechstronną pomoc dziecku w jego trudzie indywidualnego rozwoju oraz włączenie go do życia w kulturze i cywilizacji ludzkiej przesyconej miłością i pokojem. Aby taka pomoc zaistniała, konieczne było, zdaniem M. Montessori odpowiednie przygotowanie dorosłych ( nauczycieli, rodziców, pedagogów), którzy znając prawa rozwojowe dziecka(chodzi tu m.in. o „polaryzację uwagi”, „wrażliwe fazy”),będą je wpierać w rozwoju, rozumnie kochając i darząc szacunkiem. Środkiem ma tu być „przygotowane otoczenie” a warunkiem sukcesu, respektowanie zasady porządku (samodyscypliny) i wolności, która w wyważonych klamrach prowadzi człowieka do optimum rozwojowego, czyli „normalizacji”.
Zebrany w książce materiał w przeważającej części odnosi się do profilaktyki społecznej i resocjalizacji nieletnich. Autorzy przedstawiają resocjalizację nieletnich z perspektywy akademickiej, omawiają zagadnienia etiologii niedostosowania społecznego i znacznie wiedzy z tego zakresu dla programowania działań resocjalizujących i profilaktycznych, snują rozważania na temat funkcjonalności instytucji resocjalizacyjnych i kierunków optymalizacji ich działania, a także omawiają profilaktykę niedostosowania realizowaną na poziomie społeczności lokalnej.
Oto książka, w której neuropsycholog Daniel Siegel rozprawia się z mitami na temat dorastania i nastolatków. Twierdzi, że zmiany, jakie wtedy zachodzą mają niewiele wspólnego z szalejącymi hormonami, lecz wynikają przede wszystkim z procesów przebudowy mózgu i tworzenia się nowych połączeń. Ten okres od dwunastego do dwudziestego czwartego roku życia decyduje o tym, kim staniemy się w przyszłości. Zdaniem Siegela, nabywamy wtedy wielu ważnych umiejętności i przygotowujemy się do opuszczenia domu rodzinnego. Skłonność do ryzyka, intensywna emocjonalność, zainteresowanie nowością to ważne i cenne cechy nastolatków, dzięki którym mogą wypracować nowe strategie radzenia sobie z wyzwaniami współczesnego świata.
W tej publikacji szczegółowo omawiamy wymagania odnośnie do żywienia zbiorowego wynikające z nowego rozporządzenia Ministerstwa Zdrowia z 26 lipca 2016 r. W książce podpowiadamy jak konstruować jadłospisy zarówno dla dzieci bez alergii jaki i z alergiami pokarmowymi. W książce zamieszczamy m.in. zalecenia dietetyczne w wybranych alergiach pokarmowych, informacje o zawartości alergenów w przykładowych potrawach obiadowych oraz przykładowy jadłospis dla dziecka z alergią na białka mleka.
Autoprezentacja jest aktualnie jednym z bardziej zastanawiających zjawisk społecznych i psychologicznych, o czym świadczą liczne poradniki, mówiące o tym, w jaki sposób korzystnie prezentować swoją osobę. Autoprezentacja jest zachowaniem społecznym podlegającym samokontroli i samoobserwacji, dlatego wywołuje emocje i procesy poznawcze z nią związane (Stojanowska 1998).
Prezentujemy Państwu książkę pt.: "Autoprezentacja młodzieży szkolnej", w której Autorka podchodzi do tematu autoprezentacji bardzo wnikliwie i szczegółowo.
Czy osoby z wysokim lękiem społecznym prezentują się bardziej negatywnie niż te z niskim poziomem lęku ? Do takich wniosków doszedł Arkin ze swoimi współpracownikami, na podstawie badań jakie przeprowadzili w 1980 r. Autorka te wnioski konfrontuje z kolejnymi badaniami i nową interpretacją. Wyniki są nie tylko ciekawe, ale także wartościowe pod kątem wykorzystania w pracy z młodzieżą.
Książka Weroniki Juroszek podejmuje się zadania rozwinięcia tematu lęku społecznego i jego wpływu na stopień jakości uczestnictwa społecznego. Celem badań było określenie znaczenia deprecjonującej i faworyzującej autoprezentacji dla zmian w poziomie lęku sytuacyjnego oraz metapercepcji u osób o różnym dyspozycyjnym lęku społecznym.
Prezentowana praca składa się z pięciu rozdziałów. W rozdziale pierwszym omówiono problem autoprezentacji w świetle teorii i badań, przeanalizowano podstawowe założenia dotyczące autoprezentacji, jej funkcje i style, rolę lęku społecznego w kierowaniu wrażeniem. Kolejne punkty poświęcono autoprezentacji faworyzującej (jako podstawowemu stylowi stosowanemu przez osoby z niskim lękiem społecznym) oraz autoprezentacji ochronnej (charakteryzującej osoby z wysokim lękiem społecznym). Rozdział ten kończy analiza znaczenia metapercepcji dla autoprezentacji.
Rozdział drugi zawiera omówienie badań własnych. W punkcie pierwszym sformułowano pytania i hipotezy dotyczące faworyzowania i deprecjonowania się w sytuacji powodzenia i niepowodzenia w sferze społecznej i intelektualnej przez młodzież szkolną z wysokim i niskim lękiem społecznym (badanie ankietowe). W punkcie drugim sformułowano hipotezy, opierając się na badaniach eksperymentalnych. Punkt trzeci traktuje o tym, jak dyspozycyjna koncentracja na różnych rodzajach „ja” wpływa na faworyzującą i deprecjonującą autoprezentację oraz jej emocjonalne oraz poznawcze konsekwencje – lęk sytuacyjny i metapercepcję.
W rozdziale trzecim przedstawiono metodologię badań własnych – omówiono metody, określając zmienne i ich operacjonalizację, przy czym zmienne niezależne oraz zależne zostały szczegółowo wyodrębnione. W pracy wykorzystano następujące metody: ankietę do pomiaru stylu autoprezentacji (skonstruowaną przez autorkę niniejszej publikacji), Skalę Koncentracji na Sobie, Inwentarz Stanu i Cechy Lęku oraz arkusz „Jak widzą mnie inni?”.
Rozdział czwarty zawiera wyniki przeprowadzonych badań. Na początku scharakteryzowano omawiane zmienne osobowościowe, takie jak: lęk społeczny, ja-publiczne, ja-prywatne, zmienne określone w badaniach ankietowych oraz eksperymentalnych (podrozdziały pierwszy i drugi). W podrozdziale trzecim przedstawiono wyniki dotyczące autoprezentacji osób o wysokim i niskim lęku społecznym w sytuacji powodzenia oraz niepowodzenia. Podrozdział czwarty to weryfikacja hipotez zakładających wpływ faworyzującej i deprecjonującej autoprezentacji w sytuacji powodzenia, jak również niepowodzenia na lęk sytuacyjny i metapercepcję u osób o różnym poziomie lęku społecznego. W podrozdziale piątym przeanalizowano zależności między dyspozycyjną koncentracją na różnych rodzajach „ja” i lękiem społecznym a autoprezentacją oraz jej konsekwencjami.
Pracę zamykają rozdział dotyczący interpretacji wyników, zakończenie i streszczenie pracy.
Autorka opisuje postawy nastoletnich muzułmanów z Polski, Turcji i Wielkiej Brytanii wobec demokracji, narodu, praw człowieka, praw kobiet i Unii Europejskiej. Dokładnie omawia formalną edukację obywatelską w tych krajach oraz zasady islamu pod kątem ich obywatelskiego potencjału. Próbuje odpowiedzieć na zawarte w tytule pytanie, czy muzułmanin może być dobrym obywatelem.Kwestia ta choć kontrowersyjna od lat pojawia się w kontekście kryzysu migracyjnego, integracji imigrantów muzułmańskich, zamachów terrorystycznych i wojen toczących się na Bliskim Wschodzie. Obecność w Europie coraz liczniejszej społeczności muzułmańskiej, do której należą nie tylko imigranci przybywający spoza kręgu cywilizacji zachodniej, lecz także osoby urodzone w Europie, będące obywatelami państw europejskich, uczęszczające do europejskich szkół, stała się faktem. W dorosłość wchodzi właśnie nowe pokolenie europejskich muzułmanów starających się połączyć tożsamość europejską z tożsamością muzułmańską, co jest ogromnym wyzwaniem, ponieważ nieustannie muszą oni udowadniać, że są równoprawnymi członkami zachodniego społeczeństwa.Publikacja będzie inspirować do większej otwartości na Inność i przełamywania strachu przed wchodzeniem w partnerskie relacje z muzułmanami, jak również motywować muzułmanki i muzułmanów do większej śmiałości w podejmowaniu działań obywatelskich.
Autorka prezentuje działania współczesnych polskich artystów z perspektywy pedagogicznej. Poszukuje wątków wspólnych podejmowanych przez artystów i pedagogów krytycznych, dokonując analizy wybranych projektów artystycznych polskiej sztuki współczesnej, opisując je oraz sytuując w kontekście pedagogicznym. Przedstawia wychowawcze możliwości sztuki z perspektywy pedagogiki krytycznej, wskazując nie tylko na walory estetyczne dzieł, lecz także na tolerancję, dialog z drugim człowiekiem, relacje międzyludzkie, podmiotowość, demokrację w wychowaniu.Publikacja jest znakomitym źródłem wiedzy o wybranych dziełach polskiej sztuki współczesnej do wykorzystania przez nauczycieli w pracy z młodzieżą i dorosłymi oraz doskonałym uzupełnieniem wiedzy o sztuce współczesnej dla pedagogów.
Praca zbiorowa zawiera szereg interesujących pod względem poznawczym oraz praktycznym prac pedagogów z trzech krajów: Polski, Czech i Słowacji. Analizowana problematyka jest aktualna, a jej prezentacja jest konstruowana i zawiera szereg innowacyjnych wątków pozwalających na porównanie badanych zjawisk i procesów w społeczeństwach wymienionych trzech krajów.
Z recenzji prof. PhDr. Rudolfa Štepanoviča, DrSc.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
