Jak zadbać o prawidłowy rozwój emocjonalny dziecka? Oczywiście nie ma idealnych ojców ani idealnych matek – wszyscy popełniamy błędy. Większość rodziców robi wszystko, by okazać swoim dzieciom miłość, troskę i zrozumienie. Jeśli chcesz: poznać podstawowe potrzeby emocjonalne swojego dziecka; nauczyć się, jak zaspokajać te potrzeby w zrównoważony sposób; zbudować bliską więź z dzieckiem; konstruktywnie radzić sobie z codziennymi trudnościami ten dział jest własnie dla Ciebie. Mnóstwo praktycznych poradników i porad dla rodziców i specjalistów. Znani psycholodzy przekonują, że kluczowe dla prawidłowego, zdrowego rozwoju dziecka jest zaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych, do których należą: bezpieczne przywiązanie i akceptacja, zdrowa autonomia i kompetencja oraz wartości duchowe. Prezentujemy rozważania teoretyczne i praktyczne nad współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka.
Mam nadzieję, że dzięki tej inspirującej, praktycznej i pięknej książce nauki mojej prababci trafią do domów na całym świecie Carolina MontessoriWyjątkowy poradnik, który pomoże każdemu stać się bardziej skutecznym rodzicem, ale ma też na celu zmienić sposób, w jaki postrzegamy małe dzieci. Jego autorka, doświadczona nauczycielka Montessori, pokazuje jak można przenieść na domowy grunt wartości wynikające z zasad organizacji montessoriańskich placówek edukacyjnych i co dzień cieszyć się byciem z dzieckiem.Posiłkując się zasadami opracowanymi przez słynną włoską edukatorkę Marię Montessori, Simone Davies opowiada, w jaki sposób zobaczyć w osławionym buncie dwulatka okres zwiększonej ciekawości, kiedy dziecko chłonie wiedzę jak gąbka, uczy się szacunku do świata i odkrywa go z radością. Autorka przedstawia setki praktycznych propozycji i pomysłów na przyjemne i wartościowe życie z maluchem w domu. Pomaga dorosłym:- Zachować spokój, gdy zabraknie go dziecku oraz wyznaczać granice z miłością i szacunkiem,- Odpowiednio urządzić dom i zapanować nad chaosem,- Przygotować montessoriańskie aktywności dla dzieci w wieku 1-3 lat,- Wychować pełne ciekawości dziecko, które uwielbia badać swoje otoczenie,- Zacząć patrzeć na świat z perspektywy malucha (i dać się pozytywnie zaskoczyć temu, co zobaczymy).O wyjątkowości tej książki stanowi również jej estetyka. Rzadko spotyka się poradniki parentingowe o tak wysmakowanej szacie graficzne. Minimalistyczny, świeży design, ubarwiony oszczędnymi ilustracjami i prostymi zdjęciami dobrze oddaje nastrój i zasady panujące w przedszkolach i szkołach Montessori, które dzięki tej książce mogą zapanować także w twoim domu.
Poznajcie Pucia i jego wesołą rodzinkę, spędzając z nimi niezapomniane wakacje na Kaszubach! Ten sympatyczny maluch stanie się ulubionym towarzyszem Waszego dziecka w stawianiu pierwszych kroków w nauce mowy. Czwarta część przygód Pucia skierowana jest do dzieci w wieku od trzech do sześciu lat. Czas na zabawę związaną z artykulacją, czyli umiejętnością właściwego wymawiania głosek. Książka wspiera rozwój wymowy dziecka oraz pozwoli rodzicom sprawdzić, czy ich pociecha mówi prawidłowo, czy też wymaga profesjonalnego wsparcia logopedycznego. Dr n. hum. Marta Galewska-Kustra – logopeda, pedagog dziecięcy, pedagog twórczości. Wciąż krąży między Łodzią i Warszawą. W Łodzi prowadzi gabinet logopedyczny dla dzieci, w Warszawie pracuje jako adiunkt w Akademii Pedagogiki Specjalnej. Autorka serii książek wspierających rozwój mowy dziecka, w tym bestsellerowych „Z muchą na luzie ćwiczymy buzie” i „Pucio uczy się mówić”. Więcej informacji na www .facebook .com/marta.galewskakustra. Joanna Kłos ukończyła grafikę na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, dyplom obroniła w Pracowni Projektowania Plakatu. Przez kilkanaście lat pracowała jako graficzka, by wreszcie zostawić „pracę na etacie” i zająć się ilustracją. Wspólnie z siostrą prowadzi pracownię lalek Kalikayo. Uwielbia czekoladę z pomarańczą i piesze wyprawy ze swoimi psami.
Monografie zwane autorskimi nie zawsze posiadają cechy, które pozwalają traktować je jako spełniające kryteria owej autorskiej sygnatury, jaka zaznacza się w koncepcji rozważań, założeniach teoretyczno-metodologicznych i prowadzonej narracji. Piszący starają się być przezroczyści, oddając przede wszystkim głos innym przywoływanym autorytetom, rzadko wypowiadają wprost własne sądy i unikają deklaracji aksjologicznych. Książka, którą Czytelnik trzyma w rękach, jest zaprzeczeniem takiej postawy, a Piotr Zańko proponuje zestaw autorskich koncepcji, dla których zwornikiem są tytułowe pedagogie oporu w liczbie mnogiej. Książka jest odważnym manifestem, napisanym przez humanistę, dla którego wymiar edukacyjny uwspólnionego obszaru naszych doświadczeń, zwanych życiem z wartościami, ma wprawdzie znaczenie podstawowe, ale dalece niewyczerpujące tego, co Piotr Zańko nazywa formami żywej edukacji, dla których raison d'tre jest społeczny aktywizm i krytyczny namysł nad formą życia, w jakiej przyszło nam bytować. Pedagogie oporu są dlań postawą słabych i uciśnionych, choć nie zawsze wchodzi w rachubę przemoc i przymus, bo niekiedy chodzi po prostu o świadomość, że wypisanie się z aktywnej postawy wobec świata jedynie wzmacnia obecne w niej, w tym wypadku związane z monokulturą neoliberalizmu, trendy.
Co to jest savoir-vivre? Mniej więcej to samo, co bon ton, tylko że trudniej się to wymawia. No dobrze, a co to jest bon ton? Wiedza o tym, jak człowiek dobrze wychowany zachowuje się w różnych sytuacjach. Hm... a kto to jest właściwie ten dobrze wychowany człowiek? Ktoś, kto nie zachowuje się jak małpa i kogo nie trzeba chować do szafy, gdy przychodzą goście. Czyli każdy, kto przeczyta tę książkę i czegoś się z niej nauczy! Miłej lektury! Grzegorz Kasdepke
Książka opisuje źródła i sposoby kształtowania autorytetu nauczyciela oraz przedstawia pozycję nauczyciela w kontekście debaty nad znaczeniem współczesnej edukacji.
Omawiane zagadnienia dotyczą m.in.:
- formalnych podstaw autorytetu nauczyciela,
- kompetencji zawodowych niezbędnych w procesie edukacji,
- samooceny i motywacji nauczyciela oraz planowania kariery,
- skutecznej współpracy z innymi nauczycielami oraz rodzicami,
- kodeksu etyki nauczyciela, tworzonego przez szkołę.
Książka pokazuje, że istnieje silna korelacja między osobą i zachowaniem uczącego, a sposobem organizacji szkoły. Czynniki te znajdują odzwierciedlenie w efektywności nauczania. Treści teoretyczne uzupełnione są szeregiem informacji oraz gotowych rozwiązań pozwalających wzmacniać samoocenę nauczyciela oraz przykładami pracy nauczycieli wyróżniających się w swoim środowisku.
Współczesny człowiek żyje w społeczeństwie informacji i wiedzy. Rozwój technologiczny sprawia, że dostęp do informacji jest obecnie nieporównanie większy niż dawniej, zaś wiedza dużo szybciej się zmienia. Dziś encyklopedyczna erudycja nie stanowi już kapitału na ścieżce kariery. Wydaje się, że pewniejszą inwestycją w realny zasób na przyszłość jest rozwój społecznych kompetencji, gdyż wciąż funkcjonujemy w zespołach w pracy i w rodzinie. Zdolności, które warto u siebie rozwijać to przede wszystkim empatia, psychowzroczność i umiejętność komunikacji międzypokoleniowej, a także postawy prospołeczne takie jak: obywatelskość i tolerancja oraz umiejętności w zakresie zarządzania stresem i czasem. Są one niezbędne do budowania satysfakcjonujących relacji w zespole oraz dystansu do samego siebie. Książka poświęcona jest znaczeniu tych kompetencji zarówno dla osób stawiających swoje pierwsze kroki na drodze kariery jak i dla doświadczonych menedżerów. Omawia także sposoby ich wykształcania i wzmacniania poprzez odpowiedni trening.Publikacja stanowi rezultat wieloletniej praktyki w obszarach edukacyjnych. Zawarte w niej informacje to suma doświadczeń Autora zaczerpniętych od studentów, słuchaczy, nauczycieli i menadżerów, z którymi współpracuje. Dzięki przykładom zaczerpniętym z praktyki ukazane zostało kulturowe uwikłanie społecznych kompetencji. Okazuje się, że trenowanie ich jest trudne w społeczeństwie konsumpcji, koncentrującym się bardziej na budowaniu ego niż na kultywowaniu zasad współpracy.
W pierwszej części niniejszej publikacji zaufanie zaprezentowano jako ostoję życia społecznego, z uwzględnieniem kontekstu teoretycznego, stanowiącego tło i gwarantującego możliwość formułowania poszczególnych definicji terminu. Dokonano eksplikacji zaufania z perspektywy różnych dziedzin nauki, a także odniesiono się do pojęcia etos i podjęto próbę analizy tego zjawiska. Poruszono również problematykę zaufania w wybranych historycznych koncepcjach filozoficznych oraz socjologicznych (między innymi u Emila Durkheima i Anthony'ego Giddensa). Z uwagi na istnienie także psychologicznych fundamentów zaufania nie zabrakło odwołania do klasycznej już teorii rozwoju psychospołecznego jednostki Erika Eriksona oraz do implikacji wczesnej socjalizacji w postaci stylów przywiązania. Szczególne miejsce w pierwszej części zajęła socjologiczna teoria zaufania według Piotra Sztompki. Ponadto przedstawiono w niej deskrypcję kapitału społecznego ze wskazaniem na jego związki z edukacją. Omówiono też zjawisko anomii społecznej jako efektu rozpadu więzi, szczególnie w rodzimym kontekście wypunktowano tu kulturowe źródła niskiego poziomu zaufania Polaków zakorzenione w konflikcie etosów, rozbieżność mentalności i swoistość systemu kulturowego.
Monografie zwane autorskimi nie zawsze posiadają cechy, które pozwalają traktować je jako spełniające kryteria owej autorskiej sygnatury, jaka zaznacza się w koncepcji rozważań, założeniach teoretyczno-metodologicznych i prowadzonej narracji. Piszący starają się być przezroczyści, oddając przede wszystkim głos innym przywoływanym autorytetom, rzadko wypowiadają wprost własne sądy i unikają deklaracji aksjologicznych. Książka, którą Czytelnik trzyma w rękach, jest zaprzeczeniem takiej postawy, a Piotr Zańko proponuje zestaw autorskich koncepcji, dla których zwornikiem są tytułowe pedagogie oporu w liczbie mnogiej. Książka jest odważnym manifestem, napisanym przez humanistę, dla którego wymiar edukacyjny uwspólnionego obszaru naszych doświadczeń, zwanych życiem z wartościami, ma wprawdzie znaczenie podstawowe, ale dalece niewyczerpujące tego, co Piotr Zańko nazywa formami żywej edukacji, dla których raison d'tre jest społeczny aktywizm i krytyczny namysł nad formą życia, w jakiej przyszło nam bytować. Pedagogie oporu są dlań postawą słabych i uciśnionych, choć nie zawsze wchodzi w rachubę przemoc i przymus, bo niekiedy chodzi po prostu o świadomość, że wypisanie się z aktywnej postawy wobec świata jedynie wzmacnia obecne w niej, w tym wypadku związane z monokulturą neoliberalizmu, trendy.
We wspomnieniach każdej i każdego z nas obecna jest szkoła. Utożsamiana z miejscem, ludźmi, doświadczeniami. W obrazach ze szkolnej przeszłości pojawiają się nauczyciele i nauczycielki, koledzy i koleżanki i różne historie z nimi związane. Takie, których wspomnienia wywołują śmiech i radość, ale również te, których chcielibyśmy się pozbyć za wszelką cenęKsiążkę, zatytułowaną Przecież jesteśmy! Homofobiczna przemoc w polskich szkołach narracje gejów i lesbijek, Autorzy poświęcają szczególnemu rodzajowi wspomnień, a sam tytuł zdradza wiele na ich temat. Również jego pierwsza część: Przecież jesteśmy! w zależności od tego, jak wypowiedziana może wyrażać całą paletę uczuć i postaw, może być zatem spokojnym oświadczeniem stanu rzeczy, pełnym determinacji krzykiem, może być zrezygnowanym szeptem. Jakkolwiek by ten zwrot nie wybrzmiał, ma przypominać, że osoby homoseksualne są w naszych szkołach, mają w nich prawo do wyrażania siebie i do opartego na szacunku funkcjonowania. Na publikację złożyły się dwadzieścia dwa wywiady z uczniami i uczennicami, gejami i lesbijkami, których dystynkcją stała się ich nieheteroseksualna orientacja. I gdybyśmy jako społeczeństwo mieli za sobą poważne (chociaż niełatwe) debaty na temat seksualności, praw reprodukcyjnych i obywatelskich, a w szkołach merytoryczny program edukacji seksualnej oraz właściwie przygotowanych do jego prowadzenia nauczycieli i nauczycielki, nasza publikacja miałaby inny charakter... [...]Niniejsza publikacja składa się z sześciu rozdziałów. W pierwszym opisujemy wybrane społeczne i kulturowe uwarunkowania, w których funkcjonuje homoseksualna młodzież, zwracając uwagę na współzależność zjawisk określanych terminami homofobia, heteroseksizm i heteronormatywność oraz szkicując specyficznie polski kontekst. Składa się nań zarówno podejście do kwestii homoseksualności w Polsce i w polskiej szkole, jak i cechy tejże szkoły rzutujące na sytuację osób nieheteroseksualnych. W rozdziale metodologicznym odnosimy się do teoretycznych inspiracji naszych poszukiwań badawczych, brikolażu jako przyjętej strategii interpretacji danych oraz kwestii związanych z realizacją badania. Trzy kolejne rozdziały prezentują zebrany materiał badawczy, który dotyczy kolejno: praktyk wytwarzania heteronormatywnej kultury szkoły, przemocy i prześladowania oraz strategii podejmowanych przez geje i lesbijki w sytuacjach mierzenia się z tymi zjawiskami. W naszej publikacji odnosimy się także do kluczowego dla osób LGBT procesu, jakim jest coming out, doświadczanych przez nich emocji oraz nauczycielskich reakcji na opisywane zjawiska. Końcowy rozdział poświęcony jest dyskusji, w której próbujemy odpowiedzieć na pytanie o przyczyny dziejącego się w szkole zła oraz pokazać drogi jego obejścia.
Potrzebujesz czasu na wyciszenie się po każdej wizycie w sali zabaw? Ogarnia cię poczucie ulgi, gdy wspólne wyjście z innymi rodzicami zostaje odwołane? Jeśli tak, prawdopodobnie jesteś introwertyczną mamą. Czy to źle? Wręcz przeciwnie! Kiedy zgiełk życia rodzinnego nie współgra z twoją cichą osobowością, to całkiem naturalne, że pojawiają się frustracja, poczucie winy i przeciążenie. W książce Introwertyczna mama Jamie C. Martin zdejmuje ten ciężar z twoich barków, przypominając, że twoja stabilność i siła są właśnie tym, czego najbardziej potrzebuje wasza rodzina w dzisiejszym chaotycznym świecie. I przekonuje, że spokojny temperament to cecha, dzięki której możesz być wyjątkową mamą dla swoich dzieci. W czasach, kiedy głośniej i więcej znaczy lepiej, warto usiąść na chwilę i postawić na uważność, zamiast mówić bez przerwy i działać w szaleńczym tempie. Autorka, sama będąca introwertyczną mamą, potwierdza słuszność takiego podejścia nie tylko przez opowieści z własnego życia, lecz także dzięki relacjom innych introwertycznych mam. Swoje praktyczne rady i kreatywne pomysły wspiera przemyśleniami czterech ulubionych autorek: Louisy May Alcott, Jane Austen, L.M. Montgomery oraz Laury Ingalls Wilder. Z ich pomocą i wraz z gronem innych introwertyczek zapewni ci wsparcie, humor i świadomość, że nie tylko ty czasem czujesz się przytłoczona radosnymi hałasami wypełniającymi dom. Nadszedł czas, abyś jako spokojna mama uszanowała to, kim jesteś, i rozkoszowała się życiem. Bycie rodzicem jest trudne. Wymaga ciągłego bycia wśród ludzi; wśród małych istot, które bez przerwy hałasują i robią mnóstwo zamieszania. Ich niespożyta energia może wykończyć nawet najbardziej towarzyską, ekstrawertyczną mamę, a dla introwertyczki może okazać się wręcz obezwładniająca. Książka Introwertyczna mama to dar dla tych z nas, którym tak trudno jest odnaleźć pełen spokoju i delikatności rytm w tym chaotycznym okresie naszego życia. Wendy Speake, współautorka książki Triggers
Praca jest wzorcowym przykładem innowacyjnego badania praktyki szkolnej z oddolnej, tzw. emicznej, perspektywy. Treść publikacji stanowi znaczący wkład w doskonalenie wiedzy pedagogicznej oraz jej praktyczne aplikacje. Ponadto otwiera drogę do kolejnych projektów badawczych i badawczo-rozwojowych.Specyficzne dla tego projektu jest [...] nade wszystko pokonanie swoistego rytu dydaktycznego myślenia o szkole w kategoriach czynności nauczania. [...] Pracę cechuje oryginalność w trzech podstawowych wymiarach. Pierwszym z nich jest problematyka badań, drugim - sposób podjęcia tejże problematyki, trzecim zaś wartość aplikacyjna. Autorka bowiem nie tylko poruszyła oryginalny problem badawczy usytuowany w ""zaniedbanym obszarze"" [...] współczesnej pedagogiki, ale ""pracując nad nim"" z zastosowaniem jakościowej metodologii opartej na badaniach biograficznych, niewystępujących dotąd szerzej w badaniach z zakresu dydaktyki szkolnej, wniosła świeży powiew do dyskursu naukowego tej subdyscypliny oraz przyczyniła się do rozwoju wieloparadygmatycznej nauki o szkole i nauczaniu.Z recenzji dr hab. Bogusławy Doroty Gołębniak, prof. DSW
The book addresses the issue of intergenerational learning in a virtual world created by information and communication technology (ICT) and the role of ICT in an educational environment. In order to discuss how ICT can be used as a means to prevent early school leaving among immigrant youth, this book explores the literature on how learning can be understood in the intergenerational context, the challenges in preventing early school leaving, the prospects for ICT in education and presents the findings of an empirical study on intergenerational learning with the use of ICT. Authors findings highlight that ICT-supported intergenerational learning is a significant sociocultural platform for knowledge exchange, at the same time reducing intergenerational and cultural distance. It creates a sense of belonging and ensures mutual support, and encourages better understanding and harmonious coexistence between young immigrants and older citizens.
Witamy w żłobku! Miejscu, które przez ostatnie dwadzieścia lat przeszło ogromną przemianę. Z placówki, która miała za zadanie pełnić głównie funkcję opiekuńczą, stało się, a nawet staje, bo ta zmiana wciąż następuje, miejscem coraz bardziej nastawionym na stymulowanie rozwoju dziecka zgodnie z najnowszymi odkryciami w tej dziedzinie. W prezentowanej publikacji proponujemy scenariusze zabaw rozwojowych do wykorzystania przez opiekunów, psychologów i logopedów pracujących w nowoczesnych żłobkach, ale również rodziców pragnących działać stymulująco na swoje dzieci.
Poruszana w pracy problematyka dotyczy celowości i warunków poprawnego realizowania kar izolacyjnych, nowych - ale także historycznych - tendencji w obrębie typów reakcji wobec osób naruszających normy prawne i moralne, najnowszych tendencji w zakresie form i treści realizowanych oddziaływań resocjalizacyjnych i profilaktycznych, diagnozy różnych zaburzeń oraz form terapii.
W książce zawarto wiele ciekawych tekstów odnoszących się do środków i form reagowania na wykolejenie przestępcze (środki izolujące lub pozostawiające osoby antyspołeczne w środowisku ich życia). Czytelnik znajdzie w tomie wyczerpujące informacje o tak różnych instytucjach systemu sprawiedliwości karnej oraz instytucjach resocjalizacyjnych, jak: warunkowe zawieszenie kary, system młodzieżowych ośrodków wychowawczych w Polsce czy funkcjonowanie Wydziału Resocjalizacji i Socjoterapii w Ośrodku Rozwoju Edukacji.
Z recenzji prof.dr hab. Macieja Bernasiewicza
Ze wstępu
… Etyka seksualna, ze względu na swoją wieloaspektowość, jest niezwykle złożonym zagadnieniem. Jej opis wymaga szerokiego spojrzenia, zawierającego w sobie aspekt biologiczny, a więc popęd seksualny i instynkt, aspekt psychologiczny, mający związek z potrzebami, uczuciami, emocjami i subiektywnymi doświadczeniami oraz aspekt metafizyczny, związany z wartościami, postawami i przekonaniami. Punktem wyjścia do jej scharakteryzowania jest analiza norm regulujących funkcjonowanie seksualne jednostki. Może to jednak wydawać się dość silną ingerencją w sferę wolności człowieka. Przeczy to bowiem prywatności i niedostępności dla innych osób tej sfery życia, w której niemal każdy chce być wolny i niekontrolowany przez nikogo. W takim kontekście wydaje się, że ten czysto prywatny aspekt funkcjonowania powinien pozostać poza zasięgiem nauki (Bader, 2010). Tym bardziej, że „płeć i seksualność są faktami biologicznymi, dlatego nie mogą podlegać ocenom moralnym. Zarówno ciało ludzkie jako całość, jak i poszczególne jego narządy – a w tym narządy płciowe – są moralnie obojętne” (Imieliński, 1984, s. 51).
Z drugiej jednak strony oceny moralne są uzasadnione w odniesieniu do zachowań seksualnych. Mogą one podlegać wartościowaniu normatywnemu, ponieważ mając miejsce w akcie seksualnym, są postacią stosunków społecznych. W ustalaniu norm nie chodzi zatem o wartościowanie i ocenę faktu popędliwości i seksualności człowieka w sensie biologicznym, lecz form i przejawów jej realizacji, gdyż „seksualność (..) uwikłana jest w kontekst społeczny i z tego tytułu podlega reglamentacji moralnej” (Imieliński, 1984, s. 51). Kryterium oceny moralnej powinien przy tym stać się z jednej strony – stopień, w jakim dana aktywność seksualna wzmacnia więzi międzyludzkie i podwyższa jakość życia, a z drugiej strony – poziom degradacji i cierpienia, które wywołuje.
Dzieci, które doświadczyły przemocy fizycznej lub psychicznej, doznały bolesnego odrzucenia czy wielokrotnie zmieniały środowisko opiekuńcze, często wymagają specjalistycznego wsparcia. Wczesna trauma może mieć druzgocący wpływ na rozwój przywiązania, przyczyniając się do powstania jego pozabezpieczanego, zdezorganizowanego stylu. Nie da się odwrócić trudnych zdarzeń, ale można sprawić, by pozostawione przez nie blizny były mniej bolesne i miały mniejszy wpływ na dorosłe życie. W tym praktycznym poradniku autor wyjaśnia, jak sprawować opiekę nad dziećmi i młodzieżą ze zdezorganizowanym stylem przywiązania, zmagającymi się w związku z tym z trudnościami społecznymi, emocjonalnymi i behawioralnymi. Przedstawiony model pracy łączy założenia teorii przywiązania, wiedzę o traumie i podejście mentalizowania z najnowszymi wynikami badań z dziedziny neuronauki. Koncentrując się na znaczeniu więzi interpersonalnych, książka wyposaża czytelnika w umiejętności pozwalające sprawować skuteczną, trwałą i – co najważniejsze – empatyczną opiekę nad najbardziej podatnymi na zranienie, skrzywdzonymi dziećmi. Rozwija praktyczne kompetencje niezbędne do stworzenia opiekuńczego, bezpiecznego środowiska wspierającego zarówno dzieci, jak i ich opiekunów. Książka stanowi cenne źródło praktycznych informacji dla osób sprawujących opiekę nad dziećmi, które doświadczyły traumy, przemocy czy zaniedbania – w tym dla opiekunów zastępczych, rodziców adopcyjnych, pracowników ośrodków opiekuńczo-wychowawczych, pedagogów, psychologów i terapeutów.
Dziecko poznaje litery: a jak auto, d jak domek, p jak piłka… A potem, wodząc paluszkiem po linii przerywanej, zapamiętuje kształty liter. „Literki malucha” – pierwsza książeczka do nauki alfabetu.
Dziecko uczy się liczyć: jeden banan, trzy kotki, cztery kredki A potem, wodząc paluszkiem po linii przerywanej, zapamiętuje kształty cyfr. Cyferki malucha pierwsza książeczka do nauki liczenia.
Niewielkie ustrukturowanie Testu Rysunku Projekcyjnego pozwala na ukazanie emocji i przeżyć za pomocą ekspresji plastycznej poprzez sięganie do podstawowego poziomu osobowości. Jest to technika szczególnie cenna wśród metod jakościowych, gdyż daje możliwość wglądu w nieuświadomione potrzeby i uczucia w kontekście sytuacji życiowej oraz ukazuje wewnętrzny świat przeżyć autora. Rysunek jest narzędziem badania dynamiki osobowości, uwzględniającym konflikty, mechanizmy obronne i potrzeby, dzięki któremu jest możliwe pogłębienie analizy ludzkiego funkcjonowania w różnorodnych kontekstach społecznych. Kolejna, piąta już książka w serii dotyczącej rysunku projekcyjnego prezentuje różnorodne możliwości wykorzystania tej metody - od psychoedukacji i psychoprofilaktyki poprzez diagnozę do terapii.
Książka dotyczy zagadnień związanych z działaniem placówek opieki, wychowania i edukacji najmłodszych dzieci. Autorki prezentują w niej organizację pracy czterech placówek: z Grecji, Holandii, Polski i Portugalii, ze szczególnym uwzględnieniem działań podejmowanych w grupie dwu- i trzylatków. Przedstawiają nowe argumenty do dyskusji na temat jakości funkcjonowania placówek dla najmłodszych dzieci w kontekście zarówno polskim, jak i międzynarodowym. Abstrakt Książka dotyczy zagadnień związanych z działaniem placówek opieki, wychowania i edukacji najmłodszych dzieci. Autorki prezentują w niej organizację pracy czterech placówek: z Grecji, Holandii, Polski i Portugalii, ze szczególnym uwzględnieniem działań podejmowanych w grupie dwu- i trzylatków. Przedstawiają nowe argumenty do dyskusji na temat jakości funkcjonowania placówek dla najmłodszych dzieci w kontekście zarówno polskim, jak i międzynarodowym.
******
Nurseries in Selected European Countries
The book concerns issues connected with places of care, upbringing and education of very young children. The authors show how work is organised in four such places in Greece, the Netherlands, Poland and Portugal, with particular emphasis on educating 2 and 3-year-olds. They also present new arguments in the discussion concerning the quality of nurseries in Polish and international context.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
