Książka przedstawia wszechstronną perspektywę na temat tego, jak obrazy komunikują znaczenia, wpływają na widza i tworzą własny, specyficzny język perswazji. Autorzy łączą perspektywę retoryki klasycznej, filozofii obrazu i filozofii piękna oraz teorii języka, przekształcając je w narzędzia do czytania, interpretacji i oceny obrazów.Autorzy proponuje analizę, która uwzględnia nie tylko formalne elementy dzieła takie jak syntaktyka linii i plam barwnych, układy barwne, światło i cień oraz wzajemne relacje i rozmieszczenie elementów ukazanych na obrazie ale także analizę semantyczną. Znaczenie pozwala na nadanie sensu przekazowi wizualnemu; obejmuje nie tylko to, co oko natychmiast postrzega, co narzuca się w doświadczeniu widzenia i uruchamia naszą uwagę percepcyjną, ale przede wszystkim to, co niesie określoną treść. Narzędzia retoryczne okazują się skutecznym środkiem rozumienia i oceny warstwy semantycznej obrazów i fotografii. Dzięki zastosowaniu kategorii retorycznych obrazy zaczynają do nas przemawiać, ponieważ okazuje się, że zawierają obiektywną, zrozumiałą warstwę, którą można zbadać poprzez analizę językową.W pierwszej części książki omówiono teoretyczne podstawy retoryki i retoryki wizualnej. Uwypukla ona istotę retoryki jako sztuki ekspresji i perswazji, pokazując, że jej zasady można zastosować nie tylko do języka werbalnego, ale także do języka komunikacji wizualnej. Książka wprowadza pojęcia stylu prostego, ozdobnego i wzniosłego (patetycznego) w odniesieniu do obrazów oraz wyjaśnia, jak kompozycja, kolor, perspektywa, kontrast i symbolika tworzą perswazję i argumentację wizualną. W tej części przedstawiono również zestaw punktów analizy retorycznej, podzielonych na syntaktykę, semantykę i pragmatykę, a także funkcję retoryki wizualnej jako systemu figur i tropów retorycznych, mających na celu wywołanie określonych efektów poznawczych lub emocjonalnych w obrazie.W drugiej części książki dokonano analizy wybranych fotografii. Autorzy pokazują, jak obrazy wykorzystują retoryczne środki wyrazu: dramatyzację sceny, metaforę wizualną, kadrowanie, grę światła i cienia oraz manipulację perspektywą. Fotografia jest prezentowana jako medium szczególnie podatne na retorykę, ponieważ łączy element realistyczny z silnym potencjałem konstrukcyjnym i interpretacyjnym. Analizy ukazują, jak obrazy fotograficzne mogą służyć jako przedmiot badań retorycznych i jak realizuje się w nich forma przekazu językowego.Część trzecia koncentruje się na dziełach malarskich, omawianych w kontekście figur retorycznych (metafory, metonimii, hiperboli, ironii, amplifikacji) oraz klasycznej teorii piękna. Autorzy analizują, jak kompozycja obrazu, harmonia, proporcje, rytm, symbolika, kunszt techniczny, przejrzystość i klarowność wpisują się w tradycję estetyczną sięgającą Pitagorasa, Platona, Plotyna i Tomasza z Akwinu. Zestawiając teorię retoryki z teorią piękna, książka dowodzi, że malarstwo nie tylko przedstawia świat, ale także przekonuje, porusza, przyciąga, intryguje i formułuje argumenty niczym tekst retoryczny.Książka oferuje spójny opis retoryki wizualnej jako narzędzia rozumienia obrazów. Pokazuje, że zarówno fotografię, jak i malarstwo można analizować w taki sam sposób, jak wypowiedzi językowe poprzez stałe elementy analizy retorycznej: tropy, figury, kompozycję, styl, ornamentykę, perswazyjność i strukturę argumentacyjną. Autorzy łączą teorię retoryki i filozofię obrazu z praktyczną analizą dzieł sztuki, tworząc przewodnik po współczesnym myśleniu o sile obrazu. Książka została wzbogacona obszernym materiałem ilustracyjnym, który pomaga czytelnikowi w dokonaniu samodzielnych analiz i ocen.
Teozofia w Polsce była czymś więcej niż ruchem ezoterycznym stanowiła próbę stworzenia nowoczesnej duchowości, łączącej mistykę z praktyką, a poszukiwanie sensu z ideą służby i braterstwa. Książka odkrywa zapomniany świat polskich teozofów artystów, intelektualistów i reformatorów życia codziennego, którzy na początku XX wieku tworzyli wspólnoty, organizowali wykłady, prowadzili działalność wydawniczą i społeczną. Ich wizja duchowości obejmowała nie tylko przekonania dotyczące niedostrzegalnych gołym okiem warstw rzeczywistości, ale również edukację, wegetarianizm, prawa kobiet, sztukę czy medycynę naturalną. Na podstawie rozproszonych archiwaliów i publikacji autorka rekonstruuje dzieje ruchu teozoficznego w Polsce od pierwszych salonów okultystycznych i inicjatyw artystycznych po Polskie Towarzystwo Teozoficzne. To opowieść o zapomnianym wymiarze modernizmu, w którym duchowe poszukiwania łączyły się z projektami społecznymi, a ezoteryzm stawał się narzędziem przemiany rzeczywistości. Badania nad historią nurtów ezoterycznych w kulturze i związanych z nimi społeczności mają już od przynajmniej dwóch dekad ugruntowaną pozycję w świecie akademickim. W Polsce obszar ten również znajduje coraz większe uznanie, choć nadal jest traktowany z pewnym dystansem jako mało istotny i marginalny. Z drugiej strony trudny dostęp do źródeł, ich specyficzny język czy niejednoznaczność interpretacyjna sprawiają, że wkraczanie na ten niepewny grunt łatwo może skończyć się kompromitacją badacza lub brakiem akceptacji ze strony recenzentów. Tylko osoby prawdziwie zafascynowane i zdeterminowane decydują się na rezygnację z bardziej bezpiecznych tematów i poświęcenie swego wysiłku badawczego tej nadal słabo rozpoznanej tradycji w dziejach kultury europejskiej. Do takich właśnie uczonych należy bez wątpienia autorka recenzowanej pracy, dr Karolina Maria Kotkowska. Jej monografia zasługuje na uznanie nie tylko ze względu na pionierski charakter i solidny warsztat badawczy, ale również z powodu ukazania nieznanych wcześniej (lub celowo pomijanych) związków z teozofią wielu wybitnych postaci z kręgów uczonych, poetów, artystów, arystokratów czy późniejszych organizatorów walki zbrojnej podczas II wojny światowej. Książka jest napisana z pasją i przekonaniem, podparta znakomitą orientacją zarówno w starszej, jak i najnowszej literaturze przedmiotu, polskiej i światowej. Autorka wykorzystała chyba wszystkie możliwe źródła drukowane (w tym gazety codzienne), niekiedy zachowane w pojedynczych egzemplarzach, ale na największe uznanie zasługuje niebywały wręcz zakres kwerend archiwalnych. Dotarcie do archiwów Towarzystwa Teozoficznego w Indiach, USA i Wielkiej Brytanii (już dzisiaj niedostępnego dla zewnętrznych badaczy) pozwoliło jej na zestawienie wykazu polskich członków Towarzystwa i odkrycie wielu nieznanych wcześniej nazwisk.Z recenzji dr. hab. Rafała Prinke
Źródło sensu stanowi jaźń, różna od ja, od ego, od świadomości. Jaźń jest cielesna, a ściślej: jest ciałem. Okazuje się, że istnieje coś ciało poniżej świadomości, co przejmuje kontrolę nad życiem ludzkim i określa wybory człowieka, jego los. Znaczy to na przykład, że złe narowy muszą być zwalczane przez dobre namiętności, że rozum to za mało, aby móc wydać z dobrym skutkiem wojnę złemu ciału. Można oddziaływać na naturę swoją mocą. Jej kwantum powoduje zmiany. Słabe, występne, podatne na zepsucie ciało ulega ciału większemu, doskonalszemu. Jaźń to Volk, naród, siła nieskończenie starsza i bardziej przemożna niż ego. Krew jest w niej duchem i to nią należy pisać życie. Kiedyś grzechem śmiertelnym było wystąpienie przeciwko Bogu, dziś jest nim bunt przeciw duchowi ziemi, przeciwko Volk. Człowiek nigdy nie posiądzie myśli, która nie wymagałaby radykalnej rewizji. Nigdy nie posiądziemy prawdy. Nie jesteśmy w stanie żyć bez fundamentalnego kłamstwa, bez zasadniczej fikcji. Zgodnie z twierdzeniem Nietzschego człowiek nowożytny stoi na rozstaju dróg: jedna wiedzie ku ostatniemu człowiekowi, druga ku nadczłowiekowi. Człowiek nie ma żadnej z góry ustalonej natury i nie ma on w niej żadnego oparcia. To, kim jest lub kim się stanie, zależy wyłącznie od jego wyborów, od jego woli. Biorąc pod uwagę jego obecną sytuację, ma do wyboru ostatniego człowieka lub nadczłowieka
Odkryj mistyczny alfabet, w którym Bóg opowiedział świat.
W tradycji żydowskiej litera stanowi łącznik między poznaniem świata a doświadczeniem Boga. Aga Cahn w książce Alefbet judaizmu snuje opowieść o wierze, kulturze, ale też codziennym życiu żydowskiej rodziny i społeczności.
Rozpoczynające każdy rozdział ilustracje przedstawiające litery hebrajskiego alfabetu oraz towarzyszące im wiersze, pełne odniesień do żydowskiej mistyki, stanowią – niczym midrasze – wyjątkowy komentarz do poruszanych w książce tematów.
Alefbet judaizmu to propozycja dla wszystkich, którzy pragną poznać etyczne i praktyczne podstawy judaizmu, a przy okazji zastanowić się nad esencją życia.
Aga Cahn – badaczka stosunków żydowsko-chrześcijańskich, absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Cambridge. Myśleniczanka i popularyzatorka wiedzy o myślenickich Żydach, autorka (wraz z mężem Martinem) spacerownika Myślenice - ślady żydowskiego miasteczka. Prowadzi szkołę żydowską (Cheder) przy reformowanej Synagodze Beth Shalom w Cambridge, laureatka nagrody im. ks. Stanisława Musiała (2024) i nagrody Fundacji Polcul (2016), mama Ariela i Oliviera
Wybór pism jest zbiorem najważniejszych prac filozoficznych autorstwa Carla Stumpfa, które wpłynęły na rozwój filozofii i psychologii na końcu XIX i początku XX wieku. Autor porusza w nich zagadnienia z zakresu psychologii filozoficznej, pokrewnej dzisiejszej filozofii umysłu, metafizyki, teorii poznania, metodologii i metafilozofii. Zebrane w niniejszym wydaniu prace rezonowały także w polskim środowisku naukowym, przede wszystkim w Szkole Lwowsko-Warszawskiej i doczekały się nawiązań w pismach Kazimierza Twardowskiego i jego uczniów. Publikację poprzedzono obszernym wstępem, który umieszcza myśl i postać Stumpfa w kontekście dyskusji filozoficznych jego czasów w Niemczech i w Polsce.
Juliusz Pyrek OFMCap - urodzony 13 września 1962 roku w Rzeszowie. Do zakonu kapucynów wstąpił w 1981 roku, pierwsze śluby złożył w 1982 roku, a święcenia kapłańskie przyjął 3 stycznia 1988 roku.W latach 1989-1991 studiował duchowość franciszkańską w Rzymie, na Antonianum, a następnie w latach 1992-1997 filozofię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.Długoletni ojciec duchowny w Seminarium Kapucyńskim w Lublinie. Współtwórca Centrum Duchowości "Honoratianum" w Zakroczymiu, wieloletni opiekun Studium Duchowości Franciszkańskiej tamże, duszpasterz Młodzieży Franciszkańskiej i Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, spowiednik, konferencjonista i rekolekcjonista.Autor rekolekcji ze św. Klarą, wygłoszonych wcześniej siostrom kapucynkom w Brwinowie, oraz kilku artykułów w serii Bibliotheca Honoratiana. Od 1997 roku jest członkiem redakcji "Wspólnoty Honorackiej".
Księga pamiątkowa przygotowana dla uhonorowania jubileuszu 80. urodzin zmarłego w 2025 roku Profesora Władysława Duczko. Władysław Duczko, wybitny polski archeolog pracujący w Szwecji i w Polsce, zajmował się przede wszystkim dziejami i sztuką wczesnośredniowiecznej Skandynawii, Europy Środkowo-Wschodniej oraz Bizancjum. Prowadził badania wykopaliskowe w najważniejszych ośrodkach wczesnośredniowiecznej Szwecji (Birka, Stara Uppsala). Wykładał na Uniwersytecie Uppsalskim, był członkiem Birkakommit opracowującego i publikującego zabytki z Birki. Prowadził badania nad pochodzeniem srebra w przedmiotach ze skarbów wczesnośredniowiecznych znajdowanych na terenie Polski oraz nad technologiami wyrobu ozdób zachodniosłowiańskich ze skarbów polskich i skandynawskich. Był autorem licznych publikacji, w tym klasycznej pozycji Ruś wikingów. Zainteresowania naukowe Profesora były szerokie, sięgały od Bizancjum i wczesnego średniowiecza również ku antropologii czy archeologii współczesności. Podobnie szeroki zakres obejmują teksty poświęcone jego pamięci, przygotowane przez kolegów i współpracowników. Księga zawiera też obszerną biografię naukową prof. Duczko wraz z bibliografią jego prac oraz dwa niepublikowane teksty samego profesora (fragment wywiadu przeprowadzonego w 2023 roku z okazji siedemdziesięciolecia IAE PAN, z którym profesor był związany, i wykład wygłoszony przez niego w 2019 roku na Uniwersytecie Rzeszowskim). W krótkiej części wspomnieniowej rodzina, przyjaciele i uczniowie wspominają profesora nie tylko jako wybitnego naukowca i mentora, lecz także jako niezwykłego, pełnego ciepła człowieka, który żył pełnią życia.In the circle of archaeology, history, anthropology Professor Władysław Duczko in memoriamA commemorative book, prepared to honor the 80th birthday of Professor Władysław Duczko, a distinguished Polish archaeologist working in Sweden and Poland, who passed away in 2025. The texts, authored by the professor's colleagues and associates, cover a wide range of his scholarly interests, from early medieval Scandinavia, the history of Central and Eastern Europe, and Byzantium, through the study of silver ornaments and treasures, to contemporary archaeology. The book also contains a comprehensive scholarly biography of Professor Duczko, along with a bibliography of his works, two unpublished texts by the professor himself, and some memories of him by family, friends and students.
Filozofia, zamiast być zwyczajnie bezużyteczna, wydaje się teraz działalnością spiskową i może być szkodliwa dla wszystkich ustrojów, w których się narodzi. Sokrates naucza młodych ludzi gardzić Atenami, ponieważ wpaja im miłość do ustroju, w którym to filozofowie są królami. Filozof zaprzecza, że jest człowiekiem niesprawiedliwym, musi jednak nastąpić prawdziwa rewolucja w ludzkim pojmowaniu sprawiedliwości, aby sprawiedliwe uczynki były faktycznie rozpoznawane jako takie. We wszystkich niedoskonałych ustrojach obecność filozofa jest problematyczna i musi on postępować ostrożnie: podważa przywiązanie do ustroju oraz praw miasta, stanowi jednak wybawienie dla wszystkich, którzy pragną dobrze żyć.
Książka dotyczy zmiany paradygmatu polityki, która polega na odejściu od politologii realistycznej na rzecz wirtualnej polityki. Autor zauważa, że podobnie jak świat wirtualny zaczyna dominować nad światem realnym poprzez przenikanie i upodabnianie, tak realistycznie rozumiana polityka oparta o kontakt poznawczo-wolitywny z realną rzeczywistością traci na znaczeniu, stopniowo zanika, ustępując miejsca ideologicznym i utopijnym czy wirtualnym kreacjom.Książka składa się z dwóch części. W rozdziale I Autor przedstawia główne cechy antycznej politologii i składniki jej realizmu: filozoficzny charakter politologii (korzystanie z ówczesnych osiągnięć filozofii), humanizm politologii (zorientowanie na dobro człowieka), normatywność (wskazywanie poprawnych rozwiązań), aretologiczny charakter politologii (rozpatrywanie zagadnień z punktu widzenia doskonalenia człowieka w działaniu), wskazanie na naturalność państwa, które zmierza do autarkii suwerenności państwa i obywatela. Zagadnieniu suwerenności narodowej i osobowej jako podstawowej koncepcji politologicznej poświęcono rozdział II książki. Autor podkreśla, że osoba ludzka jest pierwszym suwerenem, a suwerenna decyzja człowieka jest ostateczną podstawą suwerennych decyzji państwa. Autor rozważa obywatelskie podstawy suwerenności w nawiązaniu do Platona i koncepcję samowystarczalności jako podstawy suwerenności w oparciu o koncepcję Arystotelesa.Rozdział III dotyczy antycznej wizji polis jako warunku rozwoju i szczęścia człowieka, zaś rozdział IV porusza problem właściwego ustroju sprawnego państwa. Wskazano również na warunki powstawania najlepszego ustroju, w tym szczególnie na cechy ludności, a także na propozycje konkretnych rozwiązań ustrojowych. Kolejny rozdział dotyczy sporu o sprawiedliwość rozumianą jako naczelna cnota polityczna. Rozdział VI analizuje relację wiedzy politycznej i cnoty rządzącego w kontekście państwa prawa. W rozdziale VIII wskazuje się na niebezpieczeństwo technologizacji moralności i polityki. Ostatni z rozdziałów o charakterze politologicznym dotyczy początków retoryki wypowiedzi politycznych, nawiązując do powszechnych zjawisk towarzyszących polityce propagandy, manipulacji i reklamy, zarówno politycznej, jak i ekonomicznej.W II części książki zasygnalizowano niebezpieczeństwa współczesnej polityki, jakie już można zidentyfikować i wyjaśnić, używając narzędzi teoretycznych antycznej politologii. Jako pierwsze, wskazano na globalizm ekonomiczny zastępujący uniwersalizm helleński. Po drugie, problem wojny jako końcowego etapu rozkładu państwa i demoralizacji obywateli. Trzecim zagadnieniem jest masowa emigracja jako skutek powszechnego upadku realistycznej polityki i w konsekwencji prowadzącej do wojny i biedy, od których powszechnie ludzie próbują uciekać do krajów spokojniejszych i o bardziej rozsądnej polityce. Książkę zamyka prezentacja serii dzieł poświęconych istocie współczesnej globalnej polityki (zagadnienie wielkiego resetu).Autor konfrontuje tytułowy fenomen przełomu w podejściu do zagadnień polityki i zjawisk współczesnego świata z dziedzictwem antycznym, odwołuje się do samych początków refleksji nad rzeczywistością świata i państwa, poszukującej rozumienia ich istotnych przyczyn i koniecznych elementów. Celem książki jest pomoc w dokonaniu namysłu nad specyfiką świata osób, szczególnie w aspekcie życia wspólnotowego, a zwłaszcza nad wspólnotą osób, uznawaną od starożytności za fundamentalną, nad wspólnotą polityczną (polis).
Książka stanowi pierwszą w Polsce próbę opisania i zinterpretowania rodzącego się zwrotu ku nieśmiertelności, rozumianego jako wzrost zainteresowania Zachodu technologicznymi strategiami przedłużania życia oraz projektami cyfrowego trwania po śmierci. Analizując obecne na rynku przedsięwzięcia unieśmiertelniania autorka odsłania złożone konsekwencje społeczne, kulturowe, etyczne, a nawet ekologiczne rozwoju przemysłu nieśmiertelności w ostatnich dwóch dekadach. W publikacji zaprasza jednocześnie do praktykowania ćwiczeń z (nie)śmiertelności zarówno indywidualnie, stawiając pytania o nasze własne postawy wobec technologicznego przedłużania życia, jak i systemowo, wskazując m.in. konieczność nowych regulacji czy kształtowania zawodów i instytucji odpowiedzialnych za bezpieczny rozwój takich technologii. To również odważna propozycja naukowa, postulująca powołanie nowej, autonomicznej i transdyscyplinarnej dziedziny studiów nad (nie)śmiertelnością integrującej rozproszone dotąd badania nad życiem po śmierci w dobie sztucznej inteligencji.
Od serca do serca jest zaproszeniem do drogi, na której odkryjesz, że twoja własna historia - zraniona i nieidealna - może stać się przestrzenią objawienia żywego Boga. To opowieść o świadectwie, które nie jest mówieniem o sobie, lecz pokornym pozwoleniem, by Bóg przemówił przez to, co w nas kruch, popękane i niedoskonałe.
Nieprzemijająca mądrość, która pomaga odnaleźć odwagę i spokój wobec kresu życia.Tybetańska Księga Umarłych dla początkujących to wyjątkowe wprowadzenie do jednego z najważniejszych tekstów duchowych świata. W tradycji, w której śmierć nie jest końcem, lecz kolejnym przejściem, Lhanang Rinpocze i Mordy Levine odsłaniają nauki o karmie, nietrwałości istanie pośrednim, pokazując, że "jak żyjemy, tak umieramy".Z ciepłem i głęboką empatią autorzy przekazują praktyki, które uczą mądrości, współczucia i pogody ducha - zarówno dla tych, którzy sami mierzą się z własną śmiertelnością, jak i dla osób towarzyszących bliskim w ich ostatniej drodze. To książka, która inspiruje do pełniejszego życia i pomaga spojrzeć na śmierć z większym spokojem.
Sto potworów. Siedem mitologii. Jeden świat, który wcale nie jest tak bezpieczny, jak nam się wydaje. Księga stworów mitologicznych to pełna humoru, a jednocześnie grozy encyklopedia istot, które od wieków nawiedzają ludzką wyobraźnię i, jak się okazuje, wciąż żyją tuż obok nas. Banshee, wampiry, strzygi, ghule, driady, gremliny czy upiory ukazane są w świetle dawnych wierzeń, jak i we współczesnych realiach. Autor zabiera Czytelnika w podróż przez mitologie arabską, celtycką, germańską, helleńską, judaistyczną, nordycką i słowiańską. Z przymrużeniem oka, ale z szacunkiem do źródeł, pokazuje, jak zmieniały się potwory i świat, w którym przyszło im żyć. To nie jest zwykły bestiariusz. To przewodnik po rzeczywistości, która dyskretnie przenika naszą własną. Uwaga! Po przeczytaniu możesz zacząć podejrzewać, że cień porusza się inaczej, niż powinien, a w każdym skrzypnięciu czai się coś, co obserwuje Cię z ukrycia.
Rozmyślania to zbiór spostrzeżeń o tematyce filozoficznej i etycznej - swoisty monolog wewnętrzny pisarza, filozofa i cesarza rzymskiego, Marka Aureliusza (121-180).Autor wyraża w nich niepewność wobec otaczającego go świata, ludzkiej kondycji i samego siebie. A jego obserwacje będą inspiracją dla rozważań kolejnych pokoleń filozofów. Także dziś, w I połowie XXI wieku.
Zasadniczym wątkiem w tej książce jest właśnie poszukiwanie możliwości utożsamienia struktury ontycznej z epistemologią, zwłaszcza w diachroniczno-synchronicznym rozwoju pedagogiki, w której Ja jest zawsze w relacji dialogicznej z My, Światem i Innym. W tym poszukiwaniu nie zamierzam ani skupiać się na badaniu problemów stricte filozoficznych, będących jedynie pretekstem do zrozumienia podstawowych zagadnień pedagogiki, ani tylko ograniczyć się do problemów pedagogicznych, mających dać ożywcze impulsy także dla filozofii, która w ostatnich latach nie wykazuje zainteresowania refleksją i badaniami nad rozwojem i kształceniem człowieka, głównie zajętej własnym "kryzysem metanarracji", czyli opisem skutków rozpadu wielkich systemów filozoficznych i wynikającej stąd koncentracji na "jednostkowych zjawiskach", a nie ukrywającej się za nimi "ogólnej istoty rzeczywistości", w tym istoty człowieka. Chociaż wcale nie musi to oznaczać, że "filozoficzność pedagogiki" jest nam potrzebna przede wszystkim do znalezienia ostatecznej odpowiedzi na pytanie: skąd to wszystko pochodzi i dokąd zmierza?, lecz do szukania samych pytań, które wskazują to, co możliwe (otwierając na poznawanie tajemnicy bytu), i jednocześnie odwodzą od bezwzględnej pewności siebie, a także, co najważniejsze, nie ograniczają nas do mówienia (pisania, czytania) o tym, co ważne, lecz zachęcają do czynienia istotnego dobra zarówno wewnątrz nas, jak i na zewnątrz.
Wychowanie stanowi dla człowieka niezastąpioną niczym wartość. Do niego powracamy we wspomnieniach, podejmujemy je w stosunku do własnych dzieci lub uprawiamy profesjonalnie w instytucjach edukacyjnych i kulturalnych. Wychowanie jako osobiście przeżyte doświadczenie staje się immanentną naszą własnością i trwa w nas tak jak nasze myśli, uczucia i czyny...
Stefan Czarnowski (1879-1937) - jeden z najwybitniejszych polskich socjologów i kulturoznawców, uczeń Emila Durkheima ale uznający także znaczenie marksizmu w naukach społecznych, autor kilkunastu książek, m.in. Zjawisko religijne, Studia z dziejów kultury celtyckiej, Kultura, Kult bohaterów i jego społeczne podłoże. Studia z dziejów ideologii i filozofii społecznej obejmują opublikowaną w 1928 roku rozprawę Filozofia społeczna w Polsce w końcu XVIII i na początku XIX wieku wraz z artykułami o myśli Stanisława Staszica pod tytułami i oraz studium Idee kierownicze ludzkości, a także artykułami o reakcji katolickiej w Polsce w końcu XVI i na początku XVII wieku, o podłożu ruchu chłopskiego oraz o części marginesu społecznego pt. Ludzie zbędni w służbie przemocy.
Zbiór artykułów poświęconych filozoficznym źródłom nowoczesnej polskiej kultury rodzącej się w czasach zaborów. To właśnie utrata państwa w stopniu decydującym określa polskie doświadczenie nowoczesności. Mimo to jednak Polacy którzy w XIX wieku podlegali procesom modernizacji takim, jakie na ziemiach polskich prowadziły potęgi zaborcze stali się nowoczesnym narodem pomimo braku własnego państwa. Studia i szkice zebrane w książce Tomasza Herbicha ukazują, jak do dzieł twórców takich jak Adam Mickiewicz, August Cieszkowski, Zygmunt Krasiński czy Stanisław Brzozowski idee charakterystyczne dla europejskiej nowoczesności przenikały i jak uzyskiwały w nich charakterystyczny dla polskiej kultury umysłowej wydźwięk taki wydźwięk, który do dzisiaj stanowi o jej swoistości i oryginalności. Podążanie śladami wymienionych twórców to zatem także kroczenie drogą, którą polska myśl odbyła do samodzielności i samostanowienia.
Wykłady zebrane w niniejszym tomie, zostały wygłoszone na Angelicum w ramach wykładów Janopawłowych w roku akademickim 2022/2023.Do udziału w cyklu JP2 Lectures zostali zaproszeni najwybitniejsi myśliciele z całego świata, którzy w dialogu z myślą św. Jana Pawła II podjęli się namysłu zarówno nad tym, co w jego dziele intrygujące i żywe, jak i nad tym, co szczególnie ważne, piękne i trudne dzisiaj – we współczesnym Kościele i świecie.Trzeci tom JP2 Lectures otwiera wykład prof. Josepha Weilera, w którym przygląda się on próbom zdechrystianizowania Europy. Siostra Helen Alford OP rozważa kryzys Europy w kontekście katolickiej nauki społecznej; prof. Antoine Arjakovsky patrzy na wojnę ukraińsko-rosyjską z perspektywy encyklik Jana Pawła II; prof. Vittorio Possenti analizuje papieski personalizm i przedstawia zadania współczesnej humanistyki; Rusty Reno pyta o rolę i obowiązki chrześcijaństwa w spolaryzowanym współczesnym świecie, natomiast prof. Mirosława Grabowska przedstawia wnioski z obserwacji procesów sekularyzacji w Polsce i na świecie. Wykład Dariusza Karłowicza, poświęcony jest nierównościom oraz wynikającym zeń niepokojom społecznym; autor przywołuje kilka rozwiązań tego problemu z historii starożytnej. Zamykający zbiór esej ks. prof. Franciszka Longchamps de Bériera porusza problematykę godności osoby ludzkiej w świetle prawa rzymskiego.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
