Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Z PANEM DARKIEM JEST COŚ NIE TAKJest rok 1990. Nadeszła wolna Polska i pan Darek też jest wolny. Jest wolny, bo wyszedł z więzienia. Jest wolny, bo nie ma siły ruszać się szybko, uderzać z zaskoczenia. Kiedyś, przed Sztumem, za komuny, pan Darek był gościem. Zjadał frajerów jak pieczone kurczaki. Brał wszystko, co chciał, i nawet nie patrzył. Był potężny. Teraz jest wątły. Niedobrze, bo świat dookoła pana Darka wywrócił się do góry nogami: okazje czają się za każdym rogiem, pieniądz leży na ulicy, wystarczy się po niego schylić. Wystarczy nie być frajerem.Ale aby to zrobić, trzeba jakoś oszukać tę łajzę Zmorę, co wepchnęła w łapy kontrakt oszukańczy...Pan Darek to trzecia i zarazem ostatnia powieść ze świata ,,Ślepnąc od świateł“. Zabierze Was w głąb głowy faceta, który stał się najbardziej uwielbianym czarnym charakterem polskiej popkultury po 1989 roku. Już coś wiecie o panu Darku. Wiecie, że lubi z cukrem, bez cytrynki. Wiecie, że lubi podróżować – Czarnogóra, Tajlandia. Wiecie, że jest trochę zaburzony. Ale tak naprawdę nie wiecie o nim nic.Dowiecie się dopiero teraz.Jakub Żulczyk (1983) – autor książek Ślepnąc od świateł i jej kontynuacji Dawno temu w Warszawie, współscenarzysta kultowego serialu na podstawie tej pierwszej. Nagrodzony Warszawską Nagrodą Literacką za powieść Wzgórze Psów. Scenarzysta Belfra i Warszawianki. Współautor podcastu ,,Co ćpać po odwyku“. Tłumaczony, nominowany. Ukończył UJ, fartem. Mieszka trochę w Warszawie, a trochę na Mazurach.
Na pewno nie raz się zastanawiałeś, co to właściwie jest komunikacja niewerbalna i czy ciałem można choć trochę pomanipulować? Złam zatem kod mowy ciała, poznaj jego tajne znaki, które umożliwią Ci lepsze poznanie siebie samego i innych! Ta książka Ci to ułatwi! Dzięki niej zrozumiesz, co bez słów mówi Twój partner, będziesz mógł odczytywać jego myśli oraz motywy nim kierujące, nie zdradzając własnych intencji, zachowując się pewnie i nader przekonująco.Patrz zatem uważnie! Prawidłowo odczytana mowa ciała jest częścią praktycznej znajomości człowieka. Nie można z niej rezygnować, zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym.Jako przejrzysty przewodnik językowy z wieloma przykładami i ilustracjami, książka ta odszyfrowuje podświadome sygnały wyrażane za pomocą gestów przez otaczających nas ludzi a tym samym ich prawdziwe zamiary i odczucia.
W swojej najnowszej książce Bogdan Frymorgen kładzie pod mikroskopem lęk przed nieuniknionym. Wszyscy kiedyś umrzemy podkreśla lakonicznie ale zanim znajdziemy się w pazurach tytułowego tygrysa, możemy spróbować odkryć w nim puszystego kota. Książka zawiera wiele elementów autobiograficznych, które w strumieniu świadomości autora mieszają się z szerszymi obserwacjami na temat kondycji współczesnego człowieka. Frymorgen zaznacza, że pisząc o śmierci, uchyla jedynie drzwi. To od czytelnika zależeć będzie, czy przez powstającą szczelinę wpuści mrok czy światło. Równie dobrze może on te wrota zatrzasnąć, a książkę spalić. Mimo prowokacyjnego tematu i przewrotnego tytułu, autor stara się unikać quasi-filozoficznych analiz i turpistycznego komizmu. Opisuje swoje obawy i aspiracje w tym samym lakonicznym stylu, do jakiego przyzwyczaił czytelników we wcześniejszych publikacjach. Nie chcę pisać o rzeczach łatwych, a te najtrudniejsze leżą pod latarnią. Wystarczy się schylić zaznacza. Oswajanie tygrysa nie jest łatwą książką. Z pewnością to najintymniejsza pozycja w dotychczasowej twórczości autora.
Zapiski lekarza z lat 1945-1947 Apokalipsa w Prusach Wschodnich. Okrucieństwo wojny, śmierć, zniszczenie, nadciągający Sowieci i polskie początki na Warmii i Mazurach. Dziennik z Prus Wschodnich to niezwykłe świadectwo lekarza niosącego pomoc każdemu bez względu na jego narodowość. Niemcom, Polakom, Sowietom Dziennik z Prus Wschodnich to opowieść o tym, jak pozostać człowiekiem w czasach schyłku i katastrofy.
Śnieg skrzypi pod moimichodakami, oddech ulatuje z ustbiałym obłokiem. Niebo ma kolor ołowiu.Gęste chmury wiszą nisko, opierają się na dachachbocianów, z których strażnicy z karabinami obserwująmnie bacznie, gdy powoli wlokę się do sypialnego baraku.Masza dogania mnie i delikatnie ujmuje moją rękę.Ściskam mocno jej lodowate palce. Wesołych świąt, Tosiu. Wesołych świąt, Maszeńko szepczę.Pojedyncza łza spływa po moim policzku.Spada, zamarza w locie, a potem znika w śniegu. Witajcie w Stalince, poprawczej kolonii pracy dla dziewcząt.To rozległy obóz, w którym żyje prawie sześćset więźniarek.Jestem chyba najmłodsza. Mam spędzić tu całe trzy lata. Mawia się niekiedy, że gorzej być nie może, ale to kłamstwo.Póki człowiek żyje, zawsze może być gorzej, zawsze już sięo tym przekonałam. Ale zawsze może też być lepiej,bo czasami w najciemniejszym lochu można odnaleźćiskrę nadziei i taką przyjaźń, która łączymocniej niż więzy krwi...
Książka ta opisuje najmniej znane dziś ludziom wypaczenia wczesnego chrześcijaństwa, wynikające z zapomnianego dziś kultu bogini Sofii. Reprezentowała ona wzorzec bardzo archaiczny i nie miała związku z wcześniejszą Sofią grecką jak się na ogół zakłada lecz była adaptacją bogini żydowskiej o imieniu Hokhmah, będącej klasyczną Wielką Matką. Przekłamania (względem nauk Jezusa) wynikające z włączenia jej do chrześcijańskiego panteonu miały zarazem najdalej idące następstwa zmieniły chrześcijaństwo na długo. Był to przede wszystkim kult aniołów, wynikający z faktu, że według teologii Sofii aniołowie mieli moc sprawczą zbawiania ludzi. Z niego z kolei wzięło się kastrowanie chłopców w Kościele dla celów liturgicznych, które kontynuowano w Kościele Rzymskokatolickim aż do początków XIX wieku. Ich głos uważano bowiem za głos aniołów (na podobnej zasadzie jak dzisiaj wafel eucharystyczny uważany jest za ciało Jezusa), który był warunkiem skuteczności liturgii. Można więc tu mówić nie tyle o zniekształceniach - jak w przypadku wcześniej opisywanych przekłamań, co o wielkim cofnięciu duchowym. Żaden inny czynnik nie ukształtował tego regresu równie silnie.
Kwintet F-dur op. 20 był wykonany po raz pierwszy w Warszawie 19 listopada 1834 roku w Resursie Kupieckiej. Wykonawcami byli amatorzy: kapitan Tatarinow i pan Pfaff (skrzypce), Józefowa Kaczyńska i Karol Wernik (altówki) oraz ''rodzynek'' zawodowiec Józef Kaczyński. Jak zauważa sprawozdawca ''Pamietnika Muzycznego i Teatralnego'' wykonawcy grali ''dzielnie, ze szczególną mocą i cieniowaniem''. Rok później Kwintet wydany został z Lipsku u F. Hofmeistera i na tym wydaniu oparte jest, wobec zaginięcia autografu, niniejsze wydanie. [...] Kształt Kwintetu F-dur jest bardzo klasyczny. Zgodnie ze wskazaniami wyrosłego w poprzedniej epoce pedagoga J. Elsnera, pierwsza część jest typowym allegrem sonatowym, druga, mimo iż nazywa się Menuetto jest mazurkiem. Część trzecia ''Andante doloroso ma non troppo lento'' jest przykładem spontanicznej reakcji na rezultaty Powstania Listopadowego. Polski hymn narodowy umieszczony w części ''Andante doloroso'' mówi sam za siebie. Dobrzyński i tak wiele ryzykował umieszczając zakazaną wówczas melodię w utworze kameralnym. Kilkadziesiąt lat później R. Wagner pisząc swoją uwerturę ''Polonia'' również korzysta z tej melodii. W obydwu przypadkach sens polityczny jest oczywisty. Część czwarta jest typową formą ronda. (...) [Andrzej Wróbel]
Tom zadedykowany pamięci Prof. dr hab. Andrzeja Rakowskiego (1931-2018), wybitnego polskiego muzykologa i akustyka, badacza o międzynarodowym znaczeniu i człowieka o wielkiej kulturze osobistej. Poniższa publikacja, poświęcona zagadnieniom percepcji muzyki, ale także perspektywie twórcy i wykonawcy, służy podtrzymywaniu i rozwijaniu tradycji badań nad percepcją i psychologią muzyki w Polsce. Część artykułów stanowi rozszerzoną wersję tekstów wygłoszonych podczas konferencji Iluminacje: Contemporaneo zorganizowanej przez Katedrę Psychologii i Koło Naukowe Studentów Psychologii na Uniwersytecie Pedagogicznym im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie (18-20 kwietnia 2017). Wśród autorów znaleźli się zarówno muzykolodzy, psycholodzy, jak i kompozytorzy czy filozofowie. Artykuły zamieszczone w tomie świadczą o aktywności, ale też o różnorodności i interdyscyplinarności polskiego środowiska naukowego, które zajmuje się tematyka psychologii muzykii, tak ważną dzisiaj w skali międzynarodowej. Rada redakcyjna Res Facta Nova: Paolo Emilio Carapezza (Palermo), Helen Geyer (Weimar), Marcin Gmys (Poznań) redaktor naczelny, Małgorzata Janicka-Słysz (Kraków), Alicja Jarzębska (Kraków), Stefan Keym (Lipsk), Irena Poniatowska (Warszawa), Barbara Przybyszewska-Jarmińska (Warszawa), Ewa Schreiber (Poznań) redaktor prowadzący, Paweł Szymański (Warszawa), Mieczysław Tomaszewski (1921-2019), Marcin Trzęsiok (Katowice), Ryszard Wieczorek (Poznań), Sławomir Wieczorek (Wrocław), Małgorzata Woźna-Stankiewicz (Kraków). Redakcja tomu: Julia Kaleńska-Rodzaj, Ewa Schreiber. Recenzenci tomu: Anna R. Burzyńska, Małgorzata Chmurzyńska, Krzysztof Guczalski, Justyna Humięcka-Jakubowska, Tadeusz Kornaś, Bogumiła Mika, Tomasz Misiak, Krzysztof Moraczewski, Joanna Posłuszna, Piotr Przybysz, Małgorzata Sternal, Marcin Trzęsiok, Sławomir Wieczorek, Michał Wierzchoń. Wydanie numeru dofinansowane przez Instytut Muzykologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Pierwsza część zapowiadanego cyklu Naokoło świata. W 1931 roku dziewiętnastoletni Ryszard Voelpel wsiadł na rower i, nie mając pieniędzy na podróż ani zaplecza, wyruszył z Polski w nieznane. Jego celem była Afryka Północna i stojące w Gizie piramidy. Przemierzył tysiące kilometrów przez Bałkany, Turcję i Bliski Wschód, pokonując upały, choroby, brak jedzenia i dachu nad głową. Nocował pod gołym niebem, często był zmuszony prosić o chleb i wodę. Nie znał języków, nie miał poleceń ani środków finansowych miał tylko upór, ciekawość świata i wiarę w ludzi. Po ponad roku samotnej wyprawy dotarł do Egiptu. W obliczu piramid poczuł, że dotarł nie tylko do celu geograficznego, ale też do granic własnych możliwości.
Rok 2018 upłynął pod znakiem 70. rocznicy utworzenia Sekcji Muzykologów w ramach Związku Kompozytorów Polskich. Z tego względu w niniejszym "Roczniku" znalazły się teksty Beaty Bolesławskiej-Lewandowskiej i Iwony Lindstedt dotyczące przypomnienia historii Sekcji i najważniejszych zakresów jej długoletniej działalności. Tematem przewodnim tomu jest natomiast Przeszłość w muzyce - muzyka wobec tradycji. Kryją się pod nim dociekania zróżnicowanej grupy dziesięciu autorów, związane z jednej strony z poszukiwaniem i analizowaniem różnych form obecności muzyki przeszłości w kulturze wszystkich muzycznych epok, a z drugiej - z badaniem relacji muzyki do tradycji reprezentowanej przez rozmaite gatunki muzyczne, ośrodki i regiony czy grupy społeczne. Dział reprezentują z kolei dwa artykuły prowadzonych współcześnie badań historyczno-muzycznych, a tom zamyka tekst Magdaleny Tomsińskiej zawierający uzupełnienia i poprawki do opublikowanego w 2012 roku artykułu na temat gdańskiej tabulatury lutniowej z początku XVII wieku.
Pusty dom oraz inne opowieści o duchach Algernona Blackwooda to zbiór klasycznych historii niesamowitych, w których groza rodzi się nie tylko z obecności zjaw, lecz także z miejsc naznaczonych dawną tragedią, samotności i poczucia kontaktu z czymś niewidzialnym.Tytułowy Pusty dom prowadzi do starej rezydencji, gdzie przed laty doszło do morderstwa, a nocna wyprawa dwojga śmiałków zamienia się w spotkanie z odtwarzającą się przeszłością.W kolejnych opowiadaniach Blackwood zabiera czytelnika na nawiedzoną wyspę, do ponurych pensjonatów, lasów i odludnych obozowisk. Bohaterowie słyszą kroki, których nie powinno być, widzą postacie należące do innego świata i stopniowo tracą pewność, gdzie kończy się rzeczywistość, a zaczyna niewytłumaczalne. Spis opowieści:Pusty domNawiedzona wyspaPrzypadek podsłuchiwaniaDotrzymując obietnicyZ zamiarem kradzieżyLas umarłychSmith: epizod w pensjonaciePodejrzany darDziwne przygody prywatnego sekretarza w Nowym JorkuJezioro szkieletów: epizod w obozie
Ile wart jest sukces, gdy ceną za niego staje się własna dusza? Judyta ma wszystko: władzę, pieniądze, luksusowy apartament i pozycję, o której inni mogą tylko pomarzyć. Żyje według prostej zasady: zmielić rywali, odebrać im klientów i iść po trupach do celu. Nie zważając na ludzkie tragedie, złamane kariery czy miłość, gdzie drugiego człowieka sprowadza się do roli wygodnego rekwizytu. W bezwzględnym świecie biznesu nie ma miejsca na słabość. Liczy się wyłącznie zwycięstwo. Do czasu Pewnego wigilijnego wieczoru jej perfekcyjnie poukładane życie zaczyna się rozpadać. Spotkanie z "duchami" przeszłości i powrót tego, co Judyta przez lata próbowała wymazać z pamięci, prowadzi do bolesnego zderzenia z własnym odbiciem. Kiedy opada kurtyna pozorów, Judyta musi zmierzyć się z czymś znacznie groźniejszym niż rywale z biurowca: z własną samotnością i konsekwencjami swoich decyzji. Czy w magii Bożego Narodzenia Judyta odnajdzie siłę, by przebudzić stłumioną wewnątrz empatię? I czy w świecie, w którym wszystko jest na sprzedaż, można na nowo nauczyć się kochać, jeśli serce już dawno zamieniło się w bryłę lodu? świąteczna historia o ambicji, upadku i potędze przebaczenia. Poruszająca, nowoczesna interpretacja klasycznego dzieła Charlesa Dickensa, która przywraca wiarę w prawdziwą magię świąt i zostaje w pamięci na długo.
Ten Wielki Kapłan Katolicki i Polski Narodowiec, syn ziemi Kurpiowskiej swoimi książkami uczy nas właściwego porządku miłowania Bóg, Naród, Rodzina i każdy Człowiek czy to kochany miłością wzajemną czy nawet kochany miłością nieprzyjaciół. W tym roku minęło 100-lat od Świeceń Kapłańskich Autora. Dlatego podjęliśmy trud wydania spuścizny pisarskiej Księdza Prałata. Oddajemy w Państwa ręce już kolejną książkę. Miałem przez wiele lat praktycznie codzienny kontakt z Ks. Prałatem Stanisławem Tworkowskim mieszkającym w tamtym czasie w Kaniach Helenowskich pod Warszawą. Odznakę Krzyża Dowbora ks. Prałat nosił z dumą na sutannie i często tłumaczył nam - wówczas narodowej młodzieży - patriotyczne i teologiczne znaczenie tej odznaki. Była to odznaka pierwszej formacji Wojska Polskiego, która starła się z wojskami rosyjsko-bolszewickimi. Odznakę tę nadawano w kolejnych latach wielu dowódcom walczącym z komunizmem w różnych krajach świata np. Generałowi Franco zwycięzcy narodowej krucjaty w Hiszpanii lat 1936-39. Jednocześnie Ks. Prałat podkreślał fakt, że na odznace polski Orzeł w Koronie jest na właściwym miejscu i nie wisi na Krzyżu w miejscu Ukrzyżowanego tylko poniżej skrzyżowania ramion Krzyża. Polska nie jest Chrystusem Narodów! Powinniśmy zachować właściwe proporcje tak jak twórcy Krzyża Dowbora. Najpierw jesteśmy Katolikami a dopiero potem Polakami. Ks. Prałat był przedstawicielem Kościoła Walczącego. Za Jego przyczyną prosimy Boga o błogosławieństwo i ostateczne zwycięstwo dla wszystkich walczących o Bożą i Polską Sprawę! Rafał T. Mossakowski
Celem niniejszego zbioru jest ukazanie różnorodności i piękna repertuaru duetów fortepianowych na cztery ręce. Głęboko wierzymy, że duet fortepianowy jest istotną częścią edukacji pianistycznej oraz jedną z najtrudniejszych, ale i wielce satysfakcjonujących formacji kameralnych. Gra w duecie wymaga nie tylko wysokiego poziomu umiejętności kameralnych, ale także dużej świadomości własnego warsztatu pianistycznego. Obaj pianiści powinni nie tylko tworzyć wspólne brzmienie, ale także razem budować narrację muzyczną utworu nie jest to łatwe przy różnych typach osobowości reprezentujących niekiedy zasadniczo odmienne podejście do fortepianu. Zbiór, który Państwu przedstawiamy, pomaga w harmonijny sposób rozwijać umiejętność wspólnego muzykowania na jednej klawiaturze. Jest on przeznaczony dla średnio zaawansowanych i zaawansowanych pianistów, ale także dla profesjonalnych duetów fortepianowych. /wstęp/
Wybór utworów do zbioru "Muzyka z kraju Chopina" na klarnet i fortepian został dokonany przez klarnecistę Karola Respondka. Z bogatych zasobów polskiej literatury fortepianowej i skrzypcowej zostały wybrane utwory przede wszystkim nadające się do transkrypcji na klarnet, ale równocześnie takie, które będą cieszyć słuchaczy i wykonawców. Głównym kryterium doboru poszczególnych pozycji był zakres skali i tonacji jak najbardziej odpowiadający możliwościom klarnetu, tak by ich wykonania brzmiały naturalnie i swobodnie. Kompozycje zawarte w zbiorze niekiedy są bardzo wymagające pod względem wykonawczym, dlatego przeznaczone są dla uczniów starszych klas szkół muzycznych II stopnia, studentów oraz profesjonalnych muzyków. W przygotowaniu są dwa kolejne zeszyty.
Partita na skrzypce i fortepian Grażyny Bacewicz to trzyczęściowy utwór powstały na początku lat trzydziestych w czasie studiów kompozytorki w Warszawie i w Paryżu. Choć w literaturze muzycznej dużo większe uznanie zdobyła inna Partita na skrzypce i fortepian Grażyny Bacewicz (skomponowana w 1955 roku), to już we wczesnym okresie twórczości tej artystki widoczny jest ogromny potencjał oraz znakomity warsztat kompozytorski. Najlepszym tego dowodem jest ponowne wykorzystanie materiału muzycznego Partity, a dokładniej ujmując partii skrzypcowej drugiej i trzeciej części, w powstałej kilka lat później wersji na skrzypce solo. Otwierające Allegro jest niezwykle żywiołowe, zarówno taneczne, jak i liryczne. Partia skrzypiec doskonale koresponduje z głosem fortepianowym poprzez kontrapunktowanie czy uzupełnianie się motywów . Środkowe Andante cechuje duży spokój, choć momentami narracja staje się nieco burzliwa. Finałowe, nieco zadziorne Vivo ma w sobie elementy ronda wraz z wariacjami, zakończone jest bardzo efektowną kodą w obu partiach instrumentalnych. Zaproponowane przeze mnie aplikatura i smyczkowanie opierają się w dużej mierze na pomysłach i wskazówkach zawartych w autografie utworu. Autorka była także znakomitą skrzypaczką i doskonale wiedziała, jak opracować utwór, aby spełniał wymogi wygodnego i skutecznego wykonawstwa instrumentalnego.
Rozpoczyna się gra, w której ceną za prawdę jest czyjaś krew.May Shannon wraz z młodszym bratem rozpoczyna nowe życie w Charleston z dala od demonów przeszłości, które wcześniej prześladowały ją niczym własny cień. Przekonana, że w końcu zyska namiastkę normalności i spokoju, nie wie, że tuż za rogiem czeka na nią coś znacznie gorszego.Pewnego dnia, wracając z uczelni do domu, zostaje świadkiem wypadku samochodowego i ratuje życie Jasea Callowaya - młodego architekta, który skrywa niemniej tajemnic niż ona sama. Niedługo potem May zaczyna otrzymywać wiadomości, głuche telefony i czarne róże, a nadawcą okazuje się ktoś skrywający swoją twarz za fasadą maski.W następstwie dziwnych i niepokojących zdarzeń Jase poprzysięga zrobić wszystko, aby ochronić May. Wkrótce jednak przekona się, że to obietnica niemożliwa do spełnienia.
Drugi zeszyt Douze Grandes tudes de Concert a Sujets Dvelopps, Op. 60 Wojciecha Sowińskiego zawiera sześć rozbudowanych etiud, które w pełni ukazują możliwości brzmieniowe fortepianu i pozwalają pianiście olśnić publiczność imponującą wirtuozerią. Te efektowne kompozycje doskonale sprawdzają się jako popisowe utwory na bis, łącząc techniczną brawurę z artystyczną głębią. Sowiński w swoim podejściu do idei wirtuozerii zdaje się bliższy Lisztowi, którego koncertowa energia rozkwitała w pełnych salach, niż Chopinowi, preferującemu subtelną ekspresję w kameralnym gronie. Etiudy te są świadectwem dziewiętnastowiecznego ideału pianistycznej wirtuozerii, który łączy techniczną perfekcję z efektownością sceniczną.
Utwór Fantaisie sur des themes de lopra "Don Giovanni" Ignacego Feliksa Dobrzyńskiego to dzieło o wysokim poziomie trudności, przeznaczone dla zaawansowanych pianistów. Kompozycja oparta na motywach z opery Mozarta wyróżnia się wirtuozowskim charakterem, łącząc techniczne wyzwania z głęboką muzykalnością. Fantazja stanowi doskonały wybór repertuarowy dla uczniów ostatnich klas szkół muzycznych II stopnia, studentów akademii muzycznych oraz profesjonalnych wykonawców.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
