Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Sonata op. 22 na altówkę i fortepian. Kompozycja powstawała najprawdopodobniej pod koniec XIX wieku i ma istotne znaczenie historyczne jako pierwszy znany utwór kameralny z wykorzystaniem altówki. Jest to niezwykle ciekawa pozycja, którą otwiera temat polonezowy. A zatem, drodzy altowioliści, jeśli nie macie jeszcze tej publikacji w swoich zbiorach koniecznie uzupełnijcie swoją bibliotekę!
Etude-trille, Op. 53 Józefa Nowakowskiego, skomponowana w 1859 roku, to etiuda koncertowa utrzymana w romantycznym stylu. Tytuł wskazuje na główną trudność wykonawczą precyzyjną artykulację tryli, które stanowią centralny element techniczny utworu. Kompozycja zdaje się inspirowana finałem Sonaty C-dur, Op. 53 Ludwiga van Beethovena, co nadaje jej wyrazisty i dynamiczny charakter. Etiuda rozwija temat w sposób gradacyjny, zarówno pod względem fakturalnym, jak i dynamicznym, co jest typowe dla twórczości fortepianowej Nowakowskiego. Opracowanie tekstu nutowego uwzględnia współczesne wymagania techniczne, dostosowując palcowanie do specyfiki współczesnych instrumentów. Pedalizacja w utworze pochodzi w całości od kompozytora, co podkreśla jego indywidualne podejście do formy i ekspresji.
Fragmenty ''Litanii'' (op.59) sa przedostatnim dziełem Karola Szymanowskiego. Powstały one w latach 1930-1933 do słów litanii autorstwa poety Jerzego Lieberta. Jest to ważne ze względu na styl dzieło kompozytora.
Niniejsze wydanie Sonaty g-moll Fryderyka Chopina to wersja na fortepian i skrzypce. Oryginalną partię wiolonczeli zaadaptował na skrzypce słynny wirtuoz Michael Vaiman. Partia fortepianu została zaczerpnięta z Wydania Narodowego Dzieł Fryderyka Chopina tom nr 23: Utwory na fortepian i wiolonczelę pod redakcją Jana Ekiera i Pawła Kamińskiego. "Pomysł stworzenia skrzypcowej wersji Sonaty wiolonczelowej Chopina przyszedł mi do głowy już dawno. Uświadomiłem sobie, że ten wspaniały utwór świetnie brzmiałby także na wybranym przeze mnie instrumencie. Myślę, że dzięki zastosowaniu takiego zabiegu dzieło zyska nowy koloryt. Co więcej, chciałbym zaznaczyć, że bogata polifonia muzyki Chopina, dostrzegalna zwłaszcza w Sonacie, nabiera przejrzystości w zestawieniu ze skrzypcami. Niestety polski wirtuoz nie napisał żadnej kompozycji na ten instrument oprócz tria fortepianowego (...) " Michael Vaimantranslated by Jolanta Bujas-Poniatowska
W 1881 I.J. Paderewski wydał własnym nakładem 3 utwory fortepianowe: Gavotte, Mlodie oraz Valse Mlancolique. Wybitny polski skrzypek i pedagog, Stanisław Barcewicz, zainteresował się jednym z nich i dokonał jego transkrypcji. Tak powstała Melodia w opracowaniu na skrzypce i fortepian. Barcewicz często wykonywał ją podczas swoich występów, prezentując jej liryczną śpiewność. Dzięki temu weszła ona na stałe do repertuaru wiolinistycznego.
''Capriccio - Valse'', zaliczamy do gatunku popisowych kompozycji salonowych, należy do młodzieńczych dzieł Wieniawskiego. Taneczny, lekki ton łączy się w nim z błyskotliwą wirtuozerią. W Capricciu środki wirtuozowskie służą przede wszystkim ukazaniu sprawności i możliwości technicznych skrzypka. Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Souvenir de Posen op.3 powstało prawdopodobnie w pierwszej połowie 1854 roku w Poznaniu, w okresie, gdy dziewiętnastoletni Henryk Wieniawski koncertował wspólnie z młodszym bratem, pianistą Józefem. Henryk zadedykował op.3 Jeanette de Niemojowskiej, córce Ludwika Niemojowskiego. Mazurek ten wywarł szczególnie silne wrażenie na publiczności poznańskiej podczas koncertów braci Wieniawskich, z których ostatni odbył się 4 lipca 1954 roku. Utwór mimo swej prostej budowy i mniejszej niż w innych dziełach Wieniawskiego liczby trudności technicznych, nosi wyraźne cechy indywidualnego stylu kompozytorskiego słynnego wirtuoza przedstawiciela francusko-belgijskiej szkoły skrzypcowej. Słychać w utworze temperament i żywiołowość, piękno kantyleny wdzięcznej i bezpretensjonalnej, grę wielodźwiękową, pojedyncze i podwójne flażolety oraz fragmenty grane na wybranej strunie aż do najwyższych pozycji wszystko to, co znamionuje styl utworów Wieniawskiego: połączenia piękna melodii z błyskotliwością chwytów wiolinistycznych dla uzyskania całości poruszającej, niekiedy wzruszającej i zachwycającej. Magdalena Chylińska
Polonez na obój, klarnet i fagot Józefa Świdra to zwarta, jednoczęściowa miniatura, która może stanowić doskonały materiał koncertowy, ale też edukacyjny. Zważywszy na fakt, że wspóczesnych polskich kompozycji przeznaczonych na tria stroikowe jest stanowczo za mało, utwór ten niewątpliwie wzbogaci literaturę na tę obsadę wykonawczą. Kompozycja idealnie nadaje się do kształcenia w zakresie kameralistyki w szkołach muzycznych II stopnia.
''Scherzo-Tarantelle g-mill'' op. 16 zostało skomponowane w 1855 r. I zadedykowane Lambertowi Massartowi przez dwudziestoletniego zaledwie ucznia. Utwór napisany w oryginale na skrzypce z fortepianem, w transkrypcji Arnolda Rezlera na skrzypce solo i zespół kameralny (czworo skrzypiec i wiolonczela) nabiera nowych, nieznanych dotąd wartości. Blask instrumantacji, nowe współbrzmienia sprawiają, że słuchacz ma wrażenie obcowania z oryginalną kompozycją nie zaś z jej opracowaniem; nie sposób dostrzec tu ingerencji innego muzyka. Dodatkowym walorem opracowania jest mozliwość wykorzystania utworu w szkolnej dydaktyce - dokooptowanie wiolonczelisty do klasy skrzypiec sprawi, że młody solista będzie miał możliwość obcowania nie tylko z pianistą-akompaniatorem, ale także z zespołem kolegów-muzyków, z orkiestrowymi barwami.
Chopiniana con delizia to bardzo interesujący projekt muzyczny. Czasem trudno jest wyznaczyć granicę, gdzie kończy się Chopin a zaczyna Herdzin. Artysta prowadzi rodzaj swoistego dialogu z XIX-wiecznym twórcą. Wykorzystując Chopinowskie motywy, przepuszczając frazy genialnego kompozytora przez swoją wrażliwość i doświadczenia artysty XXI wieku, Herdzin stworzył dzieło, które prowokuje mnie do pytania: jaką muzykę pisałby Fryderyk Chopin, gdyby dane mu było żyć w obecnych czasach? [...] - Jakub Stankiewicz, fragment wstępu do publikacji
Wprowadzenie do wiedzy o polityce gospodarczo-społecznejProwadząc na studiach ekonomicznych przez wiele lat wykłady z polityki gospodarczej i zalecając studentom jako podstawową literaturę do tego przedmiotu klasyczne już dziś podręczniki i opracowania z tej dziedziny, narastało we mnie odczucie, że przekazując wiedzę o zależnościach i technikach oddziaływania państwa na gospodarkę, zdecydowanie za mało zwracam im uwagę zarówno na ograniczenia i słabości tej wiedzy warunkujące skuteczność i zakres jej efektywnego wykorzystania w praktyce, jak i przede wszystkim na to, czemu oddziaływanie to ma ostatecznie służyć.Skłoniło to mnie do podjęcia próby przygotowania opracowania o polityce gospodarczej, w którym obok ukazania jak państwo może wpływać na procesy społeczno-gospodarcze, nacisk zostanie położony na to, czy i pod jakimi warunkami oddziaływanie to służy zaspokajaniu najszerzej rozumianych potrzeb społeczeństwa. Przy tym przyjąłem że, oddziaływanie to zawsze musi opierać się na naszej wiedzy o stanie i mechanizmach funkcjonowania społeczeństwa i gospodarki oraz wynikających z charakteru i poziomu rozwoju gospodarczo-społecznego warunkach prowadzenia polityki gospodarczej. W rezultacie celami, jakie postawiłem sobie w tej książce, jest ukazanie, czy i jak polityka gospodarcza służy osiąganiu celów społeczeństwa oraz wskazanie na jej zależność od stanu i sposobu interpretacji naszej wiedzy o gospodarce. Autor
Najbardziej wyrazisty, najbardziej własny (spośród Kwartetów Bacewicz). Już nie folklorystyczny (...) jeszcze nie gubiący się w pseudoawangardowości (...). Doskonałe opanowanie postbartókowskiej faktury. Utwór o ekspresji obdarzonej sensem, wykraczający poza zwykłe muzykanctwo. [M. Tomaszewski, Najwybitniejsze utwory pięćdziesięciolecia, wypowiedź, Muzyka polska 1945-1995, Kraków 1996]
Akcja operetki rozgrywa się ''w naszych czasach w Ameryce''. Przemysłowiec Tobiasz Helgoland, ojciec dwóch synów: Charly`ego, zamiłowanych fotografów, martwi się, że są nicponiami i hulakami. Impresario zabaw publicznych urządza każdego tygodnia loterię na mężów, w której wygraną są młodzieńcy. Loteria wzbudza tyleż zachwyt i żywe zainteresowanie Klubu Starych Panien, co krytyczno-ostrzegawczy oddźwięk w Klubie Wesołych Wdowców. Pani Troodwood, zatroskana o swą uporczywie trwającą w panieństwie córkę Sarę, kupuje dla niej los. Pojawiają się synowie Helgolanda. Darly, oczarowany urodą Sary, wpisuje się na listę loteryjnych ''fantów''. Odbywa się ciągnienie, pomiedzy braćmi dochodzi do qui proquo, ale w końcu po szeregu perypetii odbywają się szczęśliwe zaręczyny Sary i Darly`ego. Uwaga: wydanie w angielskiej i niemieckiej wersji językowej!
Wydanie krytyczno - źródłowe znanego wodewilu w czterech aktach. Działalność Jana Stefaniego (ok. 17501829) zbiegła się w czasie z jednym z trudniejszych okresów w historii Polski. Muzyk czeskiego pochodzenia przybył wszak do Rzeczpospolitej po pierwszym rozbiorze w 1772 roku i pozostawał w niej aż do śmierci. Jego twórczość wniosła nowe wartości estetyczne i stała się fundamentem, na którym bazowali późniejsi kompozytorzy. Niektóre z dzieł Stefaniego jak opera Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale na stałe zagościły w repertuarze, inne popadły w zapomnienie. Motywem do podjęcia pracy nad opracowaniem muzyki wspomnianej opery był brak wydania źródłowo-krytycznego tego, jakże ważnego w dziejach polskiej sceny teatralnej, utworu. Ponadto dostrzegana przez ponad dwa wieki wartość artystyczna i historyczna dzieła nie szła w parze z postępem w badaniach muzykologicznych, do czego mamy nadzieję przysłuży się niniejsze wydanie. Do tej pory dysponowaliśmy jedną publikacją kompozycji, pochodzącą z 1956 roku, stanowiącą świadectwo inscenizacji Krakowiaków i Górali przygotowanej przez Leona Schillera, a od strony muzycznej opracowanej przez Władysława Raczkowskiego. Wydanie nie rości sobie praw do prezentacji materiału nutowego według zasad wydań krytycznych, dlatego też w porównaniu z oryginalnym tekstem partytury Stefaniego zawiera liczne i dość daleko idące zmiany. Niniejsza publikacja rozpoczyna serię pt. Dzieła Wszystkie Jana Stefaniego. Liczymy, że każdy kolejny tom poszerzy wiedzę na temat tego kompozytora oraz epoki, w której tworzył. Przy tym mamy nadzieję, że jego znacząca spuścizna, choć nielicznie zachowana do naszych czasów, zagości na scenach koncertowych, a przygotowane przez nas partytury zaowocują licznymi nagraniami.
Pojęcie "juweniliów" oznacza utwory szkolne, ćwiczenia kompozytorskie powstałe w pierwszych trzech latach studiów Heinricha Urbana, to jest od jesieni 1895 do wiosny 1898 roku. Jedynie pierwsza z kompozycji umieszczonych w tomie - miniatura Chant de mai na fortepian - reprezentuje wcześniejsze utwory skomponowane w latach warszawskich. Miniatura jest najstarszą zachowaną i samodzielnie napisaną kompozycją Karłowicza.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
