Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Publikację stanowi pochodzący z wczesnej twórczości kompozytora zbiór ośmiu miniatur Immortelles op. 19. Zbiór cechuje poetyka instrumentalnej miniatury lirycznej. W kształtowaniu linii melodycznej dominuje cantabile o genezie wokalnej, przeważają tempa wolne oraz umiarkowane. Mimo pewnych cech wspólnych, każda z ośmiu miniatur to odrębna całość wnosząca do zbioru niepowtarzalny charakter i wyraz. O odrębności utworów stanowi zwłaszcza zróżnicowanie rozwiązań fakturalnych, ukazujące szeroką, niezwykle bogatą skalę możliwości dynamicznych i ekspresyjnych fortepianu. Statkowski stosuje rozbudowane współbrzmienia dochodzące do dziewięciu dźwięków, przeciwstawia gęstą fakturę przebiegom jedno- i dwugłosowym, prezentując myśli muzyczne w rejestrach zarówno niskich, jak i wysokich. Francuski tytuł Immortelles można odczytać w kategoriach wyrażenia tego, co dla Statkowskiego w muzyce najważniejsze, tego co osobiste, ponadczasowe i wartościowe. W tym właśnie kontekście uzasadnione jest przypuszczenie, że kompozytor sięgnął do tradycji gatunku miniatury fortepianowej ukształtowanego w czasach romantyzmu oraz nawiązał do konwencji muzyki salonowej w dobrym tego słowa znaczeniu jak pisał Stanisław Niewiadomski w recenzji zbioru w roku 1900. Nieśmiertelną wartością była dla Statkowskiego również muzyka Fryderyka Chopina, której echa w postaci zwrotów melodycznych oraz rozwiązań harmonicznych można odnaleźć w Immortelles. Wszystkie wymienione tendencje okażą się wciąż aktualne w późniejszej twórczości kompozytora, co dowodzi wartości, jaką dla niego stanowiły.
Mono-drum utwór na wielki bęben solo autorstwa Agaty Zubel to dramat muzyczny, w którym główną rolę odgrywa wyjątkowy duet: muzyk i instrument. Utwór ten, choć może wydawać się monodramem, rozwija się jak dialog, w którym wielki bęben nie tylko reaguje na działania muzyka, ale staje się integralnym uczestnikiem narracji. Kompozycja eksploruje dźwiękowe możliwości instrumentu, tworząc opowieść pełną emocji i napięcia, a także zapraszając słuchacza do refleksji nad granicami między artystą a narzędziem jego ekspresji. Mono-drum to wyjątkowe połączenie technicznego kunsztu i artystycznej ekspresji, które zainspiruje zarówno wykonawców, jak i odbiorców.
spis treści:1. Krajobraz malowany miękkim pędzelkiem;2. Tyle razy ci powtarzam!;3. Tak ładnie grasz, moje dziecko;4. Ostinato jest jak deszcz, co padać nie przestaje;5. Hiszpański drobiazg;6. Hiszpańska etiudka;7. Fluktuacje.
Tom 5 (A5) w cyklu niemiecko-angielskiej wersji Dzieł Zebranych (GA/CE) Karola Szymanowskiego dedykowano Pieśniom z orkiestrą. Seria utrzymana jest w pięknej płóciennej i twardej oprawie. Pieśni na głos z orkiestrą zawarte w tym tomie są typowymi przykładami lirycznej twórczości wokalnej Karola Szymanowskiego zarówno pod względem walorów artystycznych, jak i różnorodności stylistycznej. Skomponowane lub orkiestrowane w latach 1908-1934, ujawniają trzy różne tendencje stylistyczne, które stanowią podstawę podziału twórczości Szymanowskiego na trzy okresy. Pierwszy z tych okresów wyróżnia się germańską estetyką brzmienia z charakterystyczną przesadą środków harmonicznych, fakturalnych i ekspresyjnych; drugi, wykazujący orientację na wpływy francuskie, charakteryzuje się wyrafinowaniem brzmienia, redukcją instrumentacji i atonalną harmonią; a trzeci, okres nacjonalistyczny, kiedy w nowych okolicznościach historycznych odrodzonej niepodległej Polski, Szymanowski podjął próbę syntezy polskich elementów w muzyce (Chopin) i sztuce (sztuka ludowa, wpływy literackie i religijne) ze współczesnymi rozwojami muzyki europejskiej w XX wieku. Penthesilea należy do pierwszego okresu; Pieśni miłosne Hafiza pochodzą z fazy przejściowej między pierwszym a drugim okresem, ale wyraźnie skłaniają się ku Pieśniom księżniczki wróżki i Pieśniom muezina zakochanego, które powstały w drugim okresie twórczości Szymanowskiego; trzeci, nacjonalistyczny okres reprezentują Słopiewnie. ZAWARTOŚĆ / INHALTSVERZEICHNIS / LIST OF CONTENTS Vorfort zur Gesamtaugabe / Introduction to the Complete EditionEinleitung / PrefacePenthesilea, op. 18Das Hafis Liebeslieder, op. 26 / Love Song of Hafiz, op. 26Lieder der Mrchenprinzessin, op.31 / Songs of the Fairy Princess, op. 31Lieder des verliebten Muezzins, op. 42 / Songs ot the Infatuated Muezzin, op. 42Słopiewnie, op.46 bisRevisionbereicht / Editorial Notes
'III Symfonia'' jest kompozycją pośrednią pomiędzy symfonią a kantatą. Badacze doszukują się w niej wzorców symfoniki mahlerowskiej. W potężny aparat wykonawczy włączył kompozytor partie wokalne, które wykorzystują teksty orientalnego poety Mewlany Dżalaluddina Rumiego. ''IV Symfonię'' pisał z myślą o wykonywaniu przez siebie na koncertach. Nie przypadkowo jest więc przeznaczona na fortepian i orkiestrę. Swą 3-częściową budową utwór zbliża się bardziej do koncertu aniżeli do symfonii.
Wydanie źródłowo-krytyczne utworów Karola Lipińskiego, jednego z najwybitniejszych polskich kompozytorów oraz uznanego wirtuoza skrzypiec, zawiera trzy partytury: Rondo alla polacca sur un motif dun chanson polonaise op. 17, Rondo alla polacca op. 17 oraz Rondeau de concert op. 18. Publikacja poza nutami zawiera wstęp biograficzny, na temat kompozycji oraz aparat krytyczny w postaci opisu źródeł i wykazu korektur. Wydanie przeznaczone jest dla badaczy twórczości Lipińskiego oraz wykonawców, którzy pragną dogłębnie zapoznać się z rondami.
Sonety krymskie to opracowanie ośmiu wierszy Adama Mickiewicza w sposób kantatowy, z udziałem chóru, orkiestry i solisty. Stanowią pełne rozmachu, onieśmielające pomysłowością i rozpiętością barw orkiestry arcydzieło; zabierają słuchacza w podróż po stepach Akermanu widzianych dwiema parami oczu wybitnego poety i wybitnego kompozytora. Prezentowane wydanie Sonetów krymskich Stanisława Moniuszki to pierwsza w historii edycja źródłowo-krytyczna tego utworu, opatrzona obszernym wstępem i komentarzem krytycznym. Jedna z najważniejszych obok Widm i Mijoły kantat ojca polskiej opery narodowej była zarazem tą, którą mistrz sam uważał za najbardziej udaną. Lubiane i wykonywane do końca XIX wieku, Sonety straciły trochę na popularności w XX stuleciu i dziś rzadko pojawiają się w repertuarze koncertowym, chociaż z pewnością mają wiele do zaoferowania współczesnemu odbiorcy. W niniejszej edycji Sonety zawierają się na dwustu trzech stronach zapisu partyturowego odzwierciedlającego sytuację źródłową i uzupełnionego o aparat krytyczny. Przygotowana publikacja ma charakter naukowy i skierowana jest do wszystkich osób, które fascynuje postać, twórczość i warsztat autora Prząśniczki; pozwala na lepsze zapoznanie się z procesem powstania i recepcją dzieła oraz sięga do źródeł, żeby jak najwierniej oddać intencję autora.
Urmatt to mała miejscowosć w Alzacji, gdzie kompozytor przebywał podczas IV Kursów Akordeonowych w Mutzig w 1988 roku. Tam też odbyło się prawykonanie kompozycji. Utwór dedykowany jest organizatorce kursów Simone Lorentz.
Sonata na dwoje skrzypiec i fortepian Romana Palestera to wyjątkowe dzieło, które powstało w 1939 roku, tuż przed wybuchem II wojny światowej. Kompozycja ta odzwierciedla charakterystyczny dla Palestera styl, łączący elementy neoklasycyzmu z nowoczesnymi środkami wyrazu. Utwór składa się z trzech części, w których kompozytor wykorzystuje dialog między dwoma skrzypcami oraz fortepianem, tworząc bogatą paletę brzmieniową. Publikacja zawiera partyturę oraz głosy instrumentalne, co czyni ją idealnym materiałem dla zaawansowanych muzyków poszukujących ambitnego repertuaru kameralnego.
Suitę na dwa fortepiany Józefa Świdra można uznać za jeden z najciekawszych utworów polskiego repertuaru duetowego XX wieku. Inspiracją dla kompozytora były góry, a sam utwór stanowi neoklasyczną interpretację tradycyjnej formy suity, utrzymaną w duchu estetyki francuskiej szkoły kompozytorskiej. Składająca się z pięciu części kompozycja łączy przejrzystość faktury z lekkością wyrazu, wykorzystując kontrasty charakteru i tempa typowe dla gatunku. Pierwsza część, szorstkie Allegro, ma wyraz zbójnicki, natomiast Moderato w rytmie 5/4 to stylizowany, humorystyczny gawot. Centralne Presto wyróżnia ulotny i zróżnicowany charakter, podczas gdy Recitativo nawiązuje do improwizowanej narracji. Całość zamyka finał o motorycznym, toccatowym charakterze (Vivo). Suita charakteryzuje się wyrównanym poziomem trudności partii obu fortepianów, wirtuozerią i świetną konstrukcją formalną, co czyni ją atrakcyjną zarówno dla wykonawców, jak i słuchaczy. Publikacja przeznaczona jest dla zaawansowanych pianistów, studentów akademii muzycznych oraz wybitnych uczniów szkół muzycznych II stopnia.
Suitę na cztery puzony Kazimierza Serockiego cechuje mistrzowska konstrukcja oparta na tradycyjnej zasadzie naprzemienności szybkich i wolnych części, charakterystycznej dla renesansowych i barokowych suit. Utwór składa się z siedmiu zwięzłych części, każda z nich ukazująca różne możliwości wyrazowe i techniczne zespołu puzonów. Otwierająca Intrada, inspirowana wczesnobarokową canzoną, wyróżnia się energicznym rytmem i wyrazistą melodyką. Następujący po niej Kanon wnosi nostalgiczny nastrój, oparty na temacie imitowanym w najwyższych głosach i rytmicznej inwersji w głosie najniższym. Centralną część stanowi prosty, lecz ujmujący homofoniczny Chorał, nawiązujący do tradycji Beethovenowskich equali, gdzie wszystkie głosy pozostają równorzędne. Lekkości i humoru wprowadzają Interludium i Intermezzo, obie części wykonane w permanentnym staccato. Następująca Arietta, dostojna i subtelna, wykorzystuje efekty dźwiękowe przypominające bicie dzwonów i echo, wprowadzając archaizujący klimat. Suitę wieńczy porywająca Toccatina wirtuozowski finał, pełen energii i popisowego charakteru.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
