Literatura beletrystyczna - beletrystyka psychologiczna, religijna i filozoficzna, powieści, opowiadania, science fiction, romans, thrillery, fantazja po te wszysztkie bestsellery zapraszamy do naszej księgarni internetowej Dobreksiazki.pl
Mamy naprawdę szeroki wybów i atrakcyjne ceny. Jest w czym wybierać. Zapraszamy.
Berceuse z Suity na skrzypce i fortepian Romana Padlewskiego to niezwykłe dzieło, które powstało w burzliwych realiach II wojny światowej. Kompozycja emanująca delikatnością i emocjonalną głębią jest świadectwem artystycznej pasji tworzenia nawet w trudnych warunkach. Choć rękopis Suity pochodzi z 1942 roku, Berceuse najprawdopodobniej została napisana wcześniej, w ramach tajnych zajęć z Kazimierzem Sikorskim w Warszawie. Niedokończone szkice drugiej części (Allegretto) pozostawiają aurę tajemnicy wokół pierwotnego zamysłu całej Suity. To dzieło dla każdego, kto pragnie odkryć muzykę pełną wrażliwości i historycznego kontekstu.
Reflection No. 8 Marcela Chyrzyńskiego to niezwykle intymna kompozycja na fortepian, będąca częścią cyklu utworów, w których kompozytor wyraża swoje przemyślenia na temat przemijalności i kruchości ludzkiego życia. Kontemplacyjny charakter oraz wyciszenie, jakie emanują z tej muzyki, odzwierciedlają emocje twórcy związane z akceptacją naturalnego porządku świata. Utwór został skomponowany z myślą o wybitnym polskim pianiście Ignacym Lisieckim i jemu jest dedykowany. Subtelna i refleksyjna muzyka staje się przestrzenią do głębokiej kontemplacji i emocjonalnej wędrówki, pozostawiając przestrzeń na własne interpretacje i przemyślenia słuchacza.
Sonatinę napisał Serocki najpierw w roku 1954 w wersji na puzon i fortepian, po dwudziestu latach w 1974 roku opracował ją na puzon i orkiestrę. Utwór stanowi próbę łączenia motywiki ludowej z nowoczesną harmonią. Ma charakter wybitnie wirtuozowski, ukazuje atuty puzonu jako instrumentu solowego, jednak znaczącą rolę odgrywa w nim także orkiestra. Składa się z trzech części: 1. Allegro 2. Andante molto sostenuto 3. Allegro vivace. Kompozytor pisał ją z myślą o znakomitym wykonawcy Juliuszu Pietrachowiczu, który wcześnie prawykonał już jego Koncert na puzon oraz siedmioczęściową Suitę na cztery puzony. Jak pisze Rafał Korzeniewski (Juliusz Pietrachowicz. Puzonista, pedagog Warszawa, 2006 praca magisterska) Sonatina powstała w odpowiedzi na prośby i namawiania Pietrachowicza, który chciał wykorzystać gasnący po poprzednich dwóch kompozycjach zapał kompozytora do pisania utworów na puzon. W 1974 roku na prośbę Hermanna Moecka - wydawcy drukującego dzieła Serockiego w koedycji z PWM Serocki zinstrumentalizował partię fortepianu.
Wesele w Ojcowie było niezwykle popularnym utworem w XIX-wiecznej Warszawie. Świadczy o tym informacja, zawarta w Kurierze Warszawskim z kwietnia 1871 roku, która głosi, że do tego czasu balet w stolicy był wystawiony 722 razy. Historia prezentacji tego utworu rozpoczęła się zaś 14 marca 1823 roku w warszawskim Teatrze Narodowym. Od tej daty popularność dzieła nie gasła. Zdarzało się jednak, że tymczasowo znikało z teatrum, do czego przyczyniały się zawirowania związane z trudną historią kraju. Wesele w Ojcowie prezentowane było także w mniejszych miejscowościach, a w całości lub fragmentarycznie również poza dzisiejszymi granicami Polski. Wymienić należy choćby Pragę, Lwów, Mińsk, Kijów, Wilno czy ośrodki, które dziś słyną z bardzo dobrych zespołów baletowych jak Paryż, Petersburg czy Moskwę. O popularności baletu, poza licznymi wystawieniami, świadczy także mnogość publikacji nutowych, które ukazywały się w ciągu XIX wieku. Wydawano głównie tańce w postaci wyciągów fortepianowych, ale również choć rzadziej całość baletu we wspomnianej formie. Z racji tematyki dzieła, która poruszała obrzęd wesela w regionie krakowskim, w utworze występowały wyłącznie tańce polskie głównie mazury i krakowiaki. Pomimo miejsca akcji dzieła dominują w nim mazury, co przypuszczalnie było powiązane z popularnością tego tańca na salonach i na teatrum w Europie szczególnie na terenach byłej Rzeczypospolitej. Można przypuszczać, że balet przyczynił się, a zarazem był odpowiedzią na zjawisko mazuromanii. Wszak nieustannie w XIX wieku obecny był w repertuarze teatralnym oraz w salonach w postaci wyciągów fortepianowych. W epoce tej istniała praktyka dodawania, zmieniania tańców w baletach, przy pozostawieniu pewnego korpusu muzyki, który świadczył o tożsamości danego dzieła. W związku z tym także do Wesela w Ojcowie zaczęły powstawać nowe tańce pisane przez różnych kompozytorów, najczęściej były to mazury. Szczególny wkład na tym polu miał Józef Stefani, dyrygent spektakli baletowych w warszawskim Teatrze Narodowym, a prywatnie syn Jana Stefaniego, jednego ze współautorów muzyki do baletu. Na gruncie omawianego dzieła jego utwory występowały obok tańców autorstwa Józefa Damsego, Karola Kurpińskiego oraz wspomnianego ojca kompozytora. W związku ze słabnącą popularnością Wesela w Ojcowie w XX wieku większość tańców z baletu oraz kompozytorzy, tacy jak Józef Damse czy Józef Stefani, częściowo popadli w zapomnienie i nie są dziś znani szerszemu kręgowi odbiorców, choć w swoich czasach oni współtworzyli pejzaż muzyczny Warszawy i nadawali mu ton. Pragniemy więc przypomnieć muzykom i słuchaczom ten niewielki wycinek polskiej kultury muzycznej XIX wieku związany z Weselem w Ojcowie oraz kulturą taneczną. Żywimy nadzieję, że muzyka ta znajdzie swoje miejsce w repertuarze pedagogicznym, tanecznym czy koncertowym.
Ile kosztuje stabilność systemu elektroenergetycznego? Kto za nią płaci i dlaczego państwa ponoszą diametralnie różne koszty, nawet gdy doświadczają tego samego szoku zewnętrznego? Przez dekady badania nad integracją europejskich rynków energii koncentrowały się na efektywności alokacyjnej, spadku cen hurtowych i konwergencji cenowej. Znacznie mniej uwagi poświęcano kosztom utrzymania stabilności systemu. Kryzys energetyczny lat 20212023 pokazał jednak, że to właśnie koszty stabilizacji, a nie sam poziom cen energii, decydują o rzeczywistym obciążeniu fiskalnym państw, skali interwencji publicznej i społecznych konsekwencjach transformacji energetycznej. Niniejsza monografia dowodzi, że koszty stabilizacji rynku energii elektrycznej nie są jedynie skutkiem zewnętrznych szoków cenowych. Stanowią one przede wszystkim endogeniczny rezultat architektury instytucjonalnej rynku oraz decyzji inwestycyjnych podejmowanych z wieloletnim wyprzedzeniem. Na podstawie danych dziennych dla dziewięciu europejskich rynków energii z lat 20152025 autor rekonstruuje mechanizmy transmisji ryzyka cenowego od kosztów wytwarzania, przez rynek hurtowy, aż po odbiorców końcowych. Kluczowym narzędziem analitycznym jest jednostkowy koszt zmienny energii z rozróżnieniem komponentu bieżącego i kontraktowego, pozwalający uchwycić procesy niewidoczne w analizach opartych wyłącznie na bieżących cenach rynku spot. Wyniki prowadzą do zasadniczego wniosku: integracja rynków energii nie eliminuje ryzyka, lecz je synchronizuje i redystrybuuje. Tym samym efektywność alokacyjna i efektywność stabilizacyjna okazują się odrębnymi właściwościami systemu, które mogą pozostawać ze sobą w trwałym konflikcie. Monografia wnosi oryginalny wkład do ekonomii energii i otwiera nową perspektywę badawczą na relacje między integracją rynku, bezpieczeństwem energetycznym i kosztami transformacji niskoemisyjnej. Jest adresowana do ekonomistów energii, regulatorów, analityków rynku i decydentów, którzy chcą zrozumieć nie tylko to, jak działa europejski rynek energii, lecz także to, kto i w jakiej skali ponosi koszt jego stabilności.
Obecne wydanie tekstów poetki awangardowej zawiera oprócz jej dwudziestu zachowanych utworów lirycznych i trzech wypowiedzi metaliterackich także niepublikowane listy do Juliana Przybosia. Można żywić nadzieję, że poszerzenie pola obserwacji badawczej o wiersze dotąd nieznane historykom literatury oraz szkice krytycznoliterackie pozwoli głębiej wniknąć w tajniki warsztatu poetyckiego tej Autorki.
Z niebem bywają pewne kłopoty. Na przykład wtedy, gdy gwiazdy zamienią się w klejnoty i człowiek nabierze ochoty, żeby zabrać kilka na pamiątkę. Albo gdy Wielki Wóz okaże się środkiem transportu, którym można podróżować bez biletu. Magdalena Lipińska opisuje podobne przygody z wdziękiem i całkiem poważną miną. Jej wyobraźnia ma wiele zajęć. Odwiedza nocne niebo, rozmawia z sową, wędruje po górach i przypatruje się zimowym ulicom. Czasami zatrzymuje się przy historii Polski, innym razem wraca do wspomnień z Warszawy. Po drodze zdarza jej się wzruszyć, zmartwić, zachwycić albo porozmawiać z Panem Bogiem. Nie wszystkie te podróże są beztroskie. W wierszach powracają samotność, tęsknota i niepokój o przyszłość. Autorka nie traci jednak ochoty na odkrywanie świata. Wciąż wypatruje w nim czegoś pięknego, ciekawego, wartego zapamiętania. A kiedy rzeczywistość nie daje wystarczająco dużo powodów do zachwytu, zawsze można trochę pomóc jej wyobraźnią. Sięgnij po "Klucze". Kto wie, jakie otworzysz drzwi?
Fantastyczna trylogia o walce o wolność, zdradzie i potężnej magii. Zanurz się w mrocznym, podziemnym świecie, w którym granice między lojalnością a pożądaniem zacierają się na zawsze. Porywający pakiet romantasy Holly Renee to pełna napięcia historia zaginionej księżniczki Vereny i niebezpiecznego buntownika Dacre'a, którzy w obliczu nadciągającej wojny muszą stawić czoła groźnym tajemnicom, skradzionej magii i własnym uczuciom. Podziemne królestwo: Uciekając przed okrutnym ojcem, Verena trafia wprost w ręce rebeliantów. Ich lider, nieufny Dacre, nie wie, że dziewczyna jest córką jego największego wroga. Choć mężczyzna stanowi dla niej zagrożenie, między nimi rodzi się niebezpieczna więź, która zmusi Verenę do wyboru między władzą, sercem a wolnością. Ścigana dziedziczka: Prawda wyszła na jaw, a Verena uciekła. Dacre, udręczony jej poczuciem zdrady, rozpoczyna bezwzględny pościg. Musi odnaleźć zaginioną księżniczkę przed swoim bezlitosnym ojcem. Choć Verena jest kluczem do zwycięstwa powstania i córką zabójcy jego matki, Dacre wie jedno – ona należy do niego. Utracona korona: Wciągnięta z powrotem do złotej klatki ojca, Verena walczy o przetrwanie, podczas gdy król niszczy królestwo i odbiera jej magię. Ziemia umiera, a widmo krwawej wojny staje się nieuniknione. Aby ocalić siebie, Dacre'a i całe królestwo, księżniczka musi powstać z mroku i pokazać swoją prawdziwą siłę. Obowiązkowa pozycja dla miłośników mrocznego romantasy, motywu enemies to lovers oraz nieustającej walki o koronę!
Ewelina pracuje w galerii sztuki współczesnej i w wolnych chwilach pisze powieść o miłości młodej nauczycielki i maturzysty z warszawskiego liceum. To, co opisuje, jest zainspirowane prawdziwymi wydarzeniami oraz fragmentami jej własnych przeżyć.Przed laty Ewelina poznała znanego artystę fotografika, ale romans zakończył się po kilku miesiącach. Pisanie powieści jest dla niej terapeutycznym tworzeniem świata, w którym historia niedobranej pary potoczy się inaczej, niż można by oczekiwać. Bohaterka odkrywa, że pisanie to jej prawdziwa pasja, a książka odnosi niespodziewany sukces. Bestseller to powieść szkatułkowa, w której czytelnik śledzi różne historie. Opowiadają one o tworzeniu fikcji, o elementach doświadczeń autora, które przenikają do świata jego książkowych bohaterów; o inspiracjach pisarskich i reakcjach ludzi na cudzy sukces. Przede wszystkim jednak o fascynującym uczuciu, jakim jest miłość, nawet niechciana. Czy dążenie do szczęścia wbrew niesprzyjającym okolicznościom ma sens?Czy zdradę można wybaczyć? I czy na pewno da się ją ukryć przed innymi?
Trzy preludia (1951) zostały odnalezione i wybrane przez Kazimierza Morskiego spośród dwunastu, skomponowanych na wzór preludiów Bacha. Zestawione kontrastowo pod względem tempa, tonacji i charakteru stanowią niezwykle efektowny repertuar szkolny i estradowy.
Grażyna Bacewicz bardzo wcześnie uświadomiła sobie, że głównym celem jej życia jest komponowanie muzyki. Jeszcze w latach dwudziestych XX stulecia, jako uczennica łódzkiego Konserwatorium, przy okazji zajęć z harmonii czy kontrapunktu podejmowała próby kompozytorskie, w których starała się rozwiązać nurtujące ją problemy techniczne i nadać im zadawalający artystycznie kształt. Wzrastała w atmosferze antyromantycznego przewrotu i kształtującego się stylu neoklasycznego. W naturalny sposób przyswoiła sobie główne atrybuty tego nurtu: potrzebę budowania logicznych konstrukcji formalnych opartych na nowych zasadach harmonicznych, niezdeterminowanych systemem dur-moll, a także swobodę w kształtowaniu faktury, której stałym elementem jest łączenie homofonii z mniej lub bardziej ścisłymi formami polifonicznymi. Przykładem takiej strategii jest pochodzący z okresu studiów Kwartet smyczkowy sygnowany datą 19291930, niewłączony przez kompozytorkę do oficjalnego katalogu dzieł. W pierwszej części (Allegro moderato) można wyróżnić dwa główne tematy, podane w formie niepełnej ekspozycji fugi. Schromatyzowany temat pierwszy, z silnie zaznaczonym motywem czołowym, pojawia się w wiolonczeli, odpowiedź po czterech taktach w I skrzypcach. Po krótkim łączniku I skrzypce intonują odmienny w charakterze temat drugi (dolce), odpowiedź z opóźnieniem jednego taktu i oktawę niżej pojawia się w altówce. Oba tematy słychać także w końcowej codzie, a przestrzeń między nimi wypełniają kontrapunkty oparte w dużej mierze na różnego rodzaju figurach ostinatowych, technice, którą Bacewicz rozwinie do perfekcji w późniejszej twórczości. Środkowa fughetta (Molto adagio), z jednym przeprowadzeniem tematu i to tylko w trzech głosach (wiolonczela, I skrzypce, altówka), pełni rolę intermezza. Trzecia część (Allegro molto moderato) to fuga podwójna o silnie skontrastowanych tematach. Pierwszy, w formie schromatyzowanego continuum melodycznego, eksponowany przez wiolonczelę, ukazany jest początkowo z zachowaniem tradycyjnego układu (odpowiedź altówki i II skrzypiec w kwincie, I skrzypiec o oktawę wyżej). Drugi temat (energico) to struktura ukształtowana przez początkowy repetycyjny motyw czystych kwint, potem oktaw połączonych staccatowo-tremolowymi figuracjami. W dalszej części oba tematy występują jednocześnie w postaci zasadniczej i inwersji, łącząc się w końcowej Cadenzy w jednolitą myśl zwieńczoną powtarzanymi pod koniec mocnymi (forte fortissimo) akordami. - Małgorzata Gąsiorowska
Monografia analizuje rolę aplikacji mobilnych w kształtowaniu jakości obsługi klienta w bankowości. Przedstawiono w niej autorski model IFA-IEA-IJA do oceny jakości aplikacji, który integruje funkcjonalność (zakres dostępnych funkcji) oraz ergonomię (łatwość i wygodę użytkowania). Kluczowym elementem pracy jest część empiryczna, oparta na badaniach banków komercyjnych z lat 2022-2026. Model umożliwia syntetyczną ocenę aplikacji, identyfikację różnic między bankami i wskazanie obszarów wymagających doskonalenia. Książka łączy teorię usług bankowych z praktyką bankowości mobilnej, ukazując aplikację jako kluczowy komponent nowoczesnej bankowości komercyjnej.
Rękopis Impromptu Karłowicza, znajdujący się w bibliotece Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego, nosi datę ''Berlin, listopad, grudzień 1895'' utwór powstał więc, gdy kompozytor rozpoczynał 19. rok życia. Jego romantyczny styl odzwierciedla silny wpływ Czajkowskiego, który zmarł był zaledwie przed dwoma laty.
Kolekcja zawierająca najpopularniejsze utwory fortepianowe nieco zapomnianej XIX wiecznej polskiej kompozytorki. Zbiór zawiera 5 kompozycji, wśród nich słynną na całym świecie Modlitwę dziewicy oraz równie przebojową Modlitwę wysłuchaną. Utwory są niezbyt skomplikowane wykonawczo i ujmują swoją melodyjnością, łagodnością i elegancją, stanowiąc znakomite uzupełnienie repertuaru pianistów, również amatorów, oraz uczniów końcowych klas szkoły muzycznej I stopnia. Materiał został opracowany wykonawczo, zawiera m.in. aplikaturę
seria B t. III A W dziewiętnastowiecznej i wczesnodwudziestowiecznej praktyce muzycznej przyjęło się pisać i publikować utwory z repertuaru skrzypcowego od razu w dwóch wersjach: z akompaniamentem zespołowym i fortepianowym. Takie rozwiązanie pozwalało twórcom z jednej strony na wykorzystanie w pełni umiejętności instrumentacji i kształtowania brzmienia większego zespołu, z drugiej na dotarcie do większego grona odbiorców, kameralna obsada umożliwiała bowiem kompozycji zagoszczenie w repertuarze licznych wykonawców, a wśród nich także uczniów i studentów. W tę tradycję wpisuje się także Legende Feliksa Nowowiejskiego. Wersja orkiestrowa doczekała się już wydania źródłowo-krytycznego. Prezentowana w niniejszym tomie wersja fortepianowa jest więc niejako dopełnieniem tego przedsięwzięcia wydawniczego, a koncepcja umieszczenia identycznej partii głosu solowego w obu wydaniach hołduje oryginalnej idei dwojakiego zastosowania jednego utworu. Legendę trudno nazwać dziełem nowatorskim czy wysoce zawansowanym technicznie, nie sposób jednak odmówić jej bogactwa kolorystycznego, inwencji melodycznej i znacznego ładunku dramatycznego. W tym dość zwięzłym utworze uwidacznia się dobry warsztat kompozytorski i wyobraźnia muzyczna kompozytora.
Powstałe w 1909 roku Theme varie to dzieło z niewielkiego dorobku kompozytora na fortepian. Jak sam tytuł wskazuje, utwór posiada formę wariacji. Temat został opracowany na dziesięć różnych sposobów, a każda wariacja reprezentuje inny charakter, np. piąta posiada nastrój wzburzenia, a dziewiąta mazurowej elegancji. Utwór powinien stanowić wyzwanie dla dojrzałego pianisty.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
