Dzieje Wielkopolski w połowie XIII wieku wzbudziły zainteresowanie badaczy już w XIX w. Jednak mimo rozwoju wiedzy historycznej przez długie lata nie powracano do tego tematu, poruszając jedynie poszczególne zagadnienia z dziejów Wielkopolski w szerszym kontekście. Postać Bolesława Pobożnego i jego rządy pozostawały jednak poza kręgiem zainteresowania badaczy. Książka niniejsza ma przybliżyć nieco zapomnianą postać księcia Bolesława - władcy, który położył fundamenty pod dokonane przez Przemysła II odnowienie Królestwa Polskiego. Drugim bohaterem tej pracy jest wielkopolskie społeczeństwo, bowiem dzieje polityczne i społeczne Wielkopolski starano się ukazać przez pryzmat osób w nie zaangażowanych.
Kazimierz Sosnkowski był postacią niezwykłą. Bez mała całe życie poświęcił wojsku, a najwyższy stopień generała broni tak do niego przylgnął, że stał się nieodłączną częścią nazwiska. Tymczasem Sosnkowski był przede wszystkim wszechstronnie utalentowanym intelektualistą, typem szlachetnego patrioty, brzydzącego się wszelkimi odmianami gierek i siucht prowadzonych z frazesem ratowania Ojczyny na ustach. Podjął się misji jednoczenia rozbitej emigracji. Spełniał ją cierpliwie i wytrwale nawet wtedy, gdy wiedział, że wrogowie zjednoczenia zdecydowani są na wszystko, by do niego nie dopuścić. Książka ta to ostatni rozdział jego wysiłków, zmierzających do zjednoczenia rozbitej politycznie emigracji.Tadeusz Katelbach wiele w tym czasie rozmyślał nad kwestią przyczyn niepowodzenia akcji zjednoczeniowej gen. Kazimierza Sosnkowskiego. Wspólnie z Sosnkowskim doszedł do wniosku, że największymi przeciwnikami zjednoczenia były obce agentury. Według Katelbacha istniały na emigracji trzy rodzaje agentury: komunistyczna, zachodnia i wolnomularska. I to one, pomimo często sprzecznych interesów, robiły wszystko, by osłabić polskie uchodźstwo i uniemożliwić wykrystalizowanie się silnego ośrodka władzy państwowej na wygnaniu.Sławomir Cenckiewicz
„Gry i zabawy językowe” to prosty sposób na uatrakcyjnienie zajęć z serią „POLSKI krok po kroku - junior”. Gry planszowe, puzzle, domino, kolorowe karteczki z obrazkami, karty dialogowe to tylko niektóre spośród propozycji do wykorzystania na lekcjach. Wiele z nich sprawdza się świetnie zarówno przy wprowadzaniu nowego materiału, jak i przy powtórkach. Atrakcyjna szata graficzna uprzyjemnia naukę, a nieodłączny śmiech i zabawa, które towarzyszą pracy z tą pozycją, są gwarantem udanej lekcji.
Zestaw 61 gier:
- pozwala zaktywizować uczniów
- ułatwia ćwiczenie nowych struktur gramatycznych
- pomaga utrwalić poznane słownictwo
- w naturalny sposób inspiruje do mówienia
Publikacja zawiera szczegółową instrukcję, często z kilkoma wariantami wykorzystania poszczególnych gier.
Mimo, że "Gry i zabawy językowe" powstały z myślą o nauce z serią "POLSKI krok po kroku - junior", z powodzeniem można je stosować pracując z innymi podręcznikami.
Dodatkowym atutem tej pozycji jest rozbudowany klucz (odpowiedzi, przykładowe dialogi i opisy), który pozwoli na pracę z grami tym, którzy uczą się języka samodzielnie.
Przewodnik ksenofoba"" to żartobliwe, ale pouczające spojrzenie na charakter i dziwactwa różnych narodów. W tym tomie autorka pokazuje, które wyjątkowe zalety i słabości Kanadyjczyków czynią ich Kanadyjczykami oraz jak te cechy są postrzegane przez inne narody. Szczera, napisana z nutą ironii książka stanowi gwarantowane lekarstwo na ksenofobię. Lektura obowiązkowa dla turystów i wszystkich ciekawych świata.
„To nie jest wymyślona opowieść. To powrót do korzeni, a więc zamysłu Stwórcy wobec każdej kobiety. Czy zastanawiałaś się kiedyś, co myśli o Tobie Bóg? On pragnie, abyś wiedziała, jak bardzo Cię ukochał. Na kartach tej książki możesz odkrywać nie tylko to, że jesteś umiłowaną Córką Boga, ale przekonasz się także, że masz w swoim życiu do wypełnienia konkretne zadania i misję. Ta książka to nie serwis sprzątający, ale znak obecności Boga. On złożył w każdej z nas wielkie pokłady miłości, abyśmy będąc świadome własnego obdarowania, niosły ją tym, których na naszej drodze spotkamy.
To fantastyczna książka dla wszystkich pragnących bliżej poznać prawdziwą niezwykłość kobiecości.” Dominika Figurska
Ojciec Agostino da San Marco in Lamis był długoletnim spowiednikiem i kierownikiem duchowym Ojca Pio, świadkiem jego mistycznych spotkań z Bogiem. Nikt nie poznał duszy Ojca Pio tak wnikliwie, jak właśnie on.Dziennik zawiera słowa wypowiedziane przez Ojca Pio podczas ekstaz i rzuca cenne światło na wiele wydarzeń z jego życia. Jest też świadectwem rozwijania się jego kultu.Swoje spotkania z drogim Piuccio ojciec Agostino relacjonuje lakonicznie, ale właśnie dzięki tej prostocie stylu surowego, bez upiększeń z kart dziennika przebija prawdziwe oblicze Ojca Pio: zwyczajnego człowieka i oddanego Bogu kapłana, którego Pan Bóg obdarzył nadprzyrodzonymi znakami.Zapiski ojca Agostina mają wartość dokumentalną. Są obok zbioru listów podstawowym źródłem poznania życia i duchowości Ojca Pio.Dziennik ojca Agostina da San Marco in Lamis składa się z czterech ręcznie zapisanych zeszytów. Przechowywany jest w archiwum klasztoru Braci Mniejszych Kapucynów w San Giovanni Rotondo i prawnie należy do prowincjała kapucyńskiej prowincji zakonnej w Foggii.Wspomniane zeszyty mają swoistą historię. Wraz z licznymi listami Ojca Pio oraz innymi ważnymi dokumentami były zazdrośnie strzeżone przez ojca Agostina. Przechowywał je w małej szkatułce, którą miał zawsze przy sobie. Odnaleziono je po jego śmierci, która nastąpiła w klasztorze w San Giovanni Rotondo 14 maja 1963 roku.Ojciec Agostino i Ojciec Pio poznali się w Serracaprioli pod koniec października 1907 roku. Ojciec Pio był wtedy studentem teologii. Ojciec Agostino wspomina go jako ułożonego, posłusznego, pilnego, choć nieco chorowitego. Pisze też, że nie dostrzegł w nim wówczas nic nadzwyczajnego czy nadprzyrodzonego. W następnym roku przenoszą się obaj do Montefusco. Relacja między nimi się nie zmienia: pierwszy jest wykładowcą w seminarium duchownym, a drugi klerykiem-studentem. Po kolejnym roku znajomości ojciec Agostino odwozi brata Pio do Pietrelciny, gdyż z powodu choroby lekarze zalecili mu pobyt w środowisku rodzinnym. Przybywa tam ponownie 14 sierpnia 1910 roku po wyświęceniu Ojca Pio na kapłana, by wygłosić kazanie na jego mszy prymicyjnej. Kolejny raz spotykają się w 1911 roku, tym razem w Venafro. Ojciec Agostino pracował tam jako lektor homiletyki, zaś Ojciec Pio choć był już kapłanem przyjechał się dokształcać. Właśnie wtedy ojciec Agostino po raz pierwszy zdał sobie sprawę z tego, że jego podopieczny, który zachorował na tajemniczą chorobę, doświadcza nadprzyrodzonych fenomenów mistycznych. Przez czterdzieści dni był świadkiem wielu ekstaz Ojca Pio oraz szatańskich udręk.
Wstrząsające wspomnienia świadków i uczestników jednej z najbardziej przerażających wojen w kraju określanym Perłą Afryki. Autor ukazuje, jak dziesięć lat po koszmarze wygląda życie na północy Ugandy naznaczonej rebelią rozpętaną przez Josepha Kony'ego w imię... Dziesięciu Przykazań? Książka zdradza, co myślą Ugandyjczycy o trzydziestu latach rządów prezydenta Yoweri Museveniego. Stanowi zapis tego, co mówią ludzie poznawani w drodze ofiary Bożej Armii Oporu i wojsk rządowych.* * *Autor wprowadza na polski rynek wydawniczy pozycję poświęconą konfliktowi na północy Ugandy, w której głos oddaje tym, których konflikt ten dotknął w najgłębszy sposób. Czytając Krew Aczoli"" miałem wrażenie, że stanowi ona doskonałe dopełnienie Nocnych wędrowców"" Wojciecha Jagielskiego i Dzieci-żołnierze. Kalami idzie na wojnę"" Giuseppe Carrisiniego. To właśnie wyniki bezpośrednich rozmów, w formie wywiadów pogłębionych, są największą wartością publikacji.dr hab. Andrzej Polus, Polskie Centrum Studiów AfrykanistycznychWojna zawsze jest straszna, ale w Afryce straszniejsza. Wie to każdy, kto ją widział, o niej słyszał lub choćby przeczytał Strategię antylop Jeana Hatzfelda. Potwierdza to świetna książka Krzysztofa Błażycy o ponad dwudziestoletniej, okrutnej i mało znanej wojnie w Ugandzie. Wstrząsająca i piękna zarazem.Tadeusz Biedzki, W Piekle eboli, Dziesięć bram świata
Co mają nam do powiedzenia małe dziewczynki o imionach zaczerpniętych z Ewangelii, z wyrwanymi kolczykami, wtulone w ramiona rodziców uciekających przed dżihadystami z Mosulu w dniu bez jutra? Że tym razem to już koniec. Koniec z chrześcijanami tu, gdzie chrześcijaństwo się narodziło.Że przetrwali wieki jako zakładnicy muzułmańskiej dominacji i europejskiego kolonializmu, lecz na próżno.Że globalizacja rozbiła w pył ich egzystencję. Że właśnie poświęciliśmy ich na ołtarzu imperialnej wojny Ameryki z islamem i tej domowej, toczonej przez sunnitów z szyitami.Że ich katastrofa jest także naszą, ponieważ wraz z nimi ginie nasza najdawniejsza pamięć, nasza jedyna nadzieja na pośrednika między Zachodem i Wschodem.I że nasze odwetowe krucjaty oraz humanitarne żale napawają ich goryczą, ponieważ nawet w chwili śmierci nie przestajemy ich instrumentalizować, zaprzeczając długowi, jaki zaciągnęła wobec nich cywilizacja.Irak, Syria, Egipt, Izrael, Palestyna, Liban, Jordania, Turcja, Armenia sięgając do dwudziestu wieków historii, książka ta objaśnia współczesność i pozwala zrozumieć, dlaczego tragedia chrześcijan Wschodu jest znakiem naszego moralnego samobójstwa.Jean-Franois Colosimo
Kalejdoskop ucznia. Lektury. Część 1 jest propozycją mającą ułatwić nauczycielom rozbudzanie i rozwijanie u dzieci zainteresowań czytelniczych.W publikacji, składającej się z dwóch części, znajdują się różnorodne ćwiczenia przygotowane dla uczniów klas IIII do lektur polecanych przez MEN w podstawie programowej.W pierwszej części opracowano lektury polecane do pracy w klasie pierwszej i drugiej.Proponowane ćwiczenia mają na celu między innymi:sprawdzenie stopnia rozumienia treści przeczytanych książek lub ich fragmentów,ustalenie przebiegu zdarzeń w tekście,omówienie cech głównych bohaterów i ocenę ich postępowania,doskonalenie umiejętności pisania różnych form gatunkowych, jak np. opis postaci, list, ogłoszenie.Uczniowie mają możliwość swobodnego wypowiadania się na temat własnych wrażeń o przeczytanej książce, współtworzenia lub tworzenia jej okładki, przeczytania krótkich informacji dotyczących autorów twórców literatury dla dzieci.Do każdej lektury mali czytelnicy uzupełniają lub samodzielnie przygotowują metryczkę.Zeszyt wzbogacają diagramy, rebusy, historyjki obrazkowe, plątaninki, rozsypanki literowe i wyrazowe oraz inne ćwiczenia i polecenia aktywizujące ucznia, a także nalepki i wycinanki.Nauczyciel decyduje, w jakiej kolejności będzie omawiał lektury, pamiętając o strukturze zeszytu pierwsze opracowania są propozycjami przeznaczonymi dla najmłodszych uczniów. Warto przypomnieć, że materiał ćwiczeniowy należy dostosować do możliwości zespołu klasowego, uzupełnić poleceniami dotyczącymi szczegółowej interpretacji tekstu, aspektów społecznych, etycznych, wychowawczych oraz wzbogacić własnymi propozycjami i scenariuszami zajęć.Lektury opracowane w cz. 1.:Jan Brzechwa, Brzechwa dzieciomJanina Porazińska, Pamiętnik Czarnego NoskaWaldemar Cichoń, Cukierku, ty łobuzie!Justyna Bednarek, Niesamowite przygody dziesięciu skarpetek (czterech prawych i sześciu lewych)Julian Tuwim, Wiersze dla dzieciAgnieszka Frączek, Rany Julek. O tym, jak Julian Tuwim został poetąDanuta Parlak, Kapelusz Pani WronyMaria Terlikowska, Drzewo do samego niebaGrzegorz Kasdepke, Detektyw PozytywkaAlina i Czesław Centkiewiczowie, Zaczarowana zagrodaHugh Lofting, Doktor Dolittle i jego zwierzętaŁukasz Wierzbicki, Afryka Kazika
Książka Kpiarz śmiertelnie poważny to rozmowa z protestanckim duchownym Markiem Ciesiółką - na poważnie i niepoważnie. Niemal jak przez dziurkę od klucza podejrzysz w niej codzienne życie człowieka, który prowadzi stado owieczek, będąc równocześnie mężem i ojcem. Poznasz duchownego człowieka z krwi i kości, żyjącego z pasją, realizującego swoje marzenia i powołanie duszpasterskie. Dowiesz się, jakie ma cele prowadząc w Warszawie kościół, z jakim przesłaniem staje przed ludźmi każdej niedzieli i jak to jest wykonywać ów zawód w Polsce - kraju niekoniecznie otwartym na inne niż katolickie wyznania. Ponadto dowiesz się dlaczego wszedł na ścieżkę protestantyzmu, będąc wiele lat gorliwym katolikiem? Z dogłębnych rozmów zyskasz odpowiedzi na zasadnicze pytania, dlaczego wierzy, kim jest dla niego Bóg i wiele innych odpowiedzi, które z pewnością cię zadziwią.Mało świadomijesteśmy, jak bardzo zwykli ludzie, żyjący obok nas są niezwykli. ()Na pewno to, co przeczytasz sprawi, że będziesz się dużo śmiał, bo jego poczucie humoru jest naprawdę darem od Boga, który rozjaśnia i pomaga przyjąć to, co nie zawsze jest łatwe i proste. Będziesz czuł ból i rozterki jego serca, gdyż jest otwarty, by dzielić się tym, kim jest i co przeżył z Bogiem i ludźmi.Pastor Jerzy Rycharski, zbór w Kaliszu
Teatr, będąc narzędziem wytwarzania obrazu określonej kultury, uczestniczy w dyskursywnym procesie konstruowania związków artystów i odbiorców z miejscem i wspólnotą. Związek ten, jak staram się pokazać, domaga się jednak sproblematyzowania z chwilą, gdy uwzględnimy postulowany przez Stephena Greenblatta w jego Manifeście mobilności kulturowej ruchomy i niepewny status składników kultury oraz ich zmienne funkcje w różnych kontekstach i czasie. Zgodnie zatem z tytułem mojej książki patrzę na włoski teatr i jego kulturową specyfikę z dwóch wzajemnie się uzupełniających perspektyw. Traktuję go z jednej strony jako przykład sztuki lokalnej, gdyż odwołuje się on do języka, pamięci, skojarzeń, historii, wrażliwości i światopoglądu konkretnej społeczności, związanej z pewnym terytorium i miejscem. Z drugiej strony krytycznie ustosunkowuję się do tej właściwości, pokazując, że artyści teatralni – prowadząc od wieków życie podróżnicze – stanowili medium kulturowej mobilności (jak chociażby zespoły komików włoskich w XVII i XVIII wieku w Europie) i przenosili ukształtowane w ramach swoich przedstawień reprezentacje lokalnych wspólnot poza granice własnego kraju, konfrontując je z nowym odbiorcą. Pewne zaś elementy ich przedstawień, pozostające w pamięci widzów i kronikarzy, świadectwa lub ich „resztki”, podróżując i zmieniając swoich użytkowników, objawiały z czasem swoje nowe performatywności w kolejnych wcieleniach, niekoniecznie zbieżnych z aktualnie definiowanym narodowym charakterem sztuki.
Kolejna książka prof. Romualda M. Łuczyńskiego o dziejach uzdrowisk w Sudetach. Opisane są w niej uzdrowiska Sudetów Zachodnich w latach 1951-1966. Są to Świeradów-Zdrój z Czerniawą-Zdrój, Cieplice-Zdrój oraz nieistniejące: Bolków-Zdrój, Jerzmanice-Zdrój i Opolno-Zdrój. Tekst uzupełniony zdjęciami, grafikami oraz licznymi tabelami.
Książka opisuje bardzo szczegółowo mało znane dzieje uzdrowisk polskich na terenie Sudetów i Przedgórza Sudeckiego w pierwszych latach po II wojnie światowej. Całość opracowania jest wzbogacona w archiwalne zdjęcia, pisma, reklamówki obiektów uzdrowiskowych jak i szczegółowe dane statystyczne.
Książka jest długo oczekiwaną i jedyną na polskim rynku aktualną syntezą historii literatury hiszpańskiej. Autorka w ciekawy i chronologiczny sposób przedstawia najważniejsze epoki literackie w odniesieniu do Hiszpanii – autorów, dzieła oraz gatunki literackie – nie pomijając odpowiedniego kontekstu społeczno-politycznego oraz powiązań z literaturą światową, w tym podkreślając związki i podobieństwa Hiszpanii z Polską oraz szerzej omawiając autorów lepiej znanych w Polsce. Najwięcej miejsca poświęciła dwóm najważniejszym epokom literackim Hiszpanii – tzw. Wiekowi Złotemu (XVI–XVII w.) i Wiekowi Srebrnemu (1898–1936).
Tekst zasadniczy został opatrzony atrakcyjnymi cytatami zarówno z krytyków i historyków literatury, jak i bezpośrednio z dzieł literackich oraz tablicami chronologicznymi wydarzeń historyczno-kulturowych w Hiszpanii, Polsce i na świecie.
Katarzyna Lengren, Jerzy Bralczyk i Jacek Wasilewski zapraszają czytelników do rozmowy przy stole… Książka zawiera ciekawe, a zarazem humorystyczne rozważania w formie dialogu o szeroko pojętej kulturze biesiadowania i stołowania się.
Złota gałąź sir Jamesa Georga Frazera uważana jest za jedną z najważniejszych książek antropologii społecznej, a na pewno jest w tej chwili już pozycją klasyczną w tej dziedzinie wiedzy. Przywołując obraz J.M.W. Turnera, zatytułowany Złota Gałąź (The Golden Bough, 1834) Frazer rozpoczyna snuć opowieść o pewnym tajemniczym rytuale, odbywającym się cyklicznie nieopodal jeziorka, zwanego przez starożytnych Zwierciadłem Diany. W starożytności ów leśny pejzaż był miejscem dziwnej i powtarzającej się stale tragedii. Na północnym brzegu jeziora, tuż pod przepaścistą skałą, na której osiadła współczesna wioska Nemi, znajdował się święty zagajnik i sanktuarium Diany Nemorensis, czyli Diany Leśnej. Niekiedy zwano je również jeziorem i zagajnikiem Arycji. Lecz miasteczko Arycja (obecna La Riccia) znajdowało się o trzy mile dalej, u stóp Góry Albańskiej, a od jeziora, leżącego na zboczu góry w małym zagłębieniu w kształcie krateru, dzielił je bardzo pochyły stok. W tym świętym zagajniku rosło drzewo, wokół którego można było dostrzec krążącą przez cały dzień i prawdopodobnie do późnej nocy mroczną postać. W ręce dzierżył ów człowiek nagi miecz i bez przerwy rozglądał się wokół, jak gdyby w każdej chwili mógł spodziewać się napaści wroga. Był to kapłan i morderca, wypatrujący tego, który go wcześniej lub później zamorduje i obejmie po nim urząd kapłana. Takie prawo obowiązywało w sanktuarium. Kandydat na kapłana nie miał wyboru. By objąć stanowisko, musiał zgładzić swego poprzednika, a urząd po nim piastował do chwili, gdy sam ginął z ręki następcy silniejszego i bardziej przemyślnego.Ów dziwny rytuał domaga się wyjaśnienia. (...)
W 1913 r. alzacki lekarz, filozof, teolog, muzykolog i niezrównany odtwórca dziełBacha zabrał swoje ukochane pianino i wraz z żoną, Heleną Breslau, wyruszyłdo Afryki Równikowej. Pisał: Chciałem być lekarzem, aby móc pracować niemówiąc. Podczas wielu lat pełniąc z przyjemnością funkcję profesora teologii i kaznodziei nadużywałem słów. Teraz moja nowa działalność będzie polegała nie na mówieniu o religii miłości, lecz na jej urzeczywistnianiu. W Lambarn (w dzisiejszym Gabonie) założył szpital. W 1952 r. otrzymał za swoją działalność Pokojową Nagrodę Nobla. Nazywał się Albert Schweitzer.Kilkadziesiąt lat później w to samo miejsce przybyła wraz z mężem polska kardiolog,Halina Kalejta-Petrykowska. W szpitalu mieli pracować przez dwa lata. Zostali sześć.Moja Afryka to bardzo osobiste spojrzenie na Afrykę Równikową oczami pracującego tam lekarza. Piękna, wyważona opowieść o niezwykle intensywnym momencie życia i realizacji idealistycznego marzenia. Jest w niej mądrość, pokora i Afryka.W 1986 r., kiedy przedłużający się stan marazmu politycznego ogarniał nasz kraj, a zapowiadane światło w tunelu nie chciało się jakoś ukazać, w tym trudnym i beznadziejnym okresie niespodziewanie pojawiła się perspektywa wyjazdu do Afryki. Propozycja była niezwykle atrakcyjna i oferowała, zdawać by się mogło, nieprawdopodobną możliwość pracy w sławnym Szpitalu Alberta Schweitzera w Lambarn.
Doskonały podręcznik akademicki, a równocześnie jedna z bardziej interesujących książek o dziejach najnowszych. Znana i ceniona od lat synteza historii Polski w XX wieku w nowej i najbardziej aktualnej odsłonie – do 2015 roku.
Nowa wersja – wydanie XII rozszerzone – została uzupełniona o wydarzenia z ostatnich lat: 2005–2015. Narracja została więc doprowadzona prawie do czasów obecnych.
Literatura obowiązkowa dla studentów historii, prawa, nauk politycznych, stosunków międzynarodowych i innych kierunków humanistycznych, a także przydatna i ciekawa lektura dla maturzystów oraz wszystkich osób zainteresowanych dziejami Polski w XX i XXI wieku, które chcą zrozumieć mechanizmy współczesnego świata.
Informacja o autorze/ redaktorze:
Wojciech Roszkowski – polski ekonomista i historyk, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki. Urodził się w 1947 roku. Ukończył studia SGPiS, gdzie również doktoryzował się i w 1987 roku habilitował, a następnie w 1996 roku uzyskał tytuł profesora. Niezależnie od historii gospodarczej i politycznej Polski, jego zainteresowania naukowe obejmują najnowszą historię Europy Środkowej i Wschodniej. W latach 1978–1981 współpracował z podziemnym Polskim Porozumieniem Niepodległościowym. W latach 1980–1993 członek „Solidarności”. Pod pseudonimem literackim „Andrzej Albert” wydał w podziemiu popularną Najnowszą historię Polski 1918–1980. Od jesieni 1990 do sierpnia 1993 roku był prorektorem Szkoły Głównej Handlowej (dawniej SGPiS). W latach 1994–2000 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Studiów Politycznych PAN, od 2001 roku – Kosciusko Chair of Polish Studies na Uniwersytecie w Virginii. Od marca 2003 roku Kierownik Katedry Stosunków Międzynarodowych Collegium Civitas w Warszawie. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 uzyskał mandat eurodeputowanego.
Jest autorem wielu książek z dziejów najnowszych, m.in. Kształtowanie się podstaw polskiej gospodarki państwowej w przemyśle i bankowości w latach 1918–1924 (PWN, Warszawa 1982), Gospodarcza rola większej prywatnej własności ziemskiej w Polsce 1918–1939 (Warszawa 1986, praca wydana również w języku angielskim w Stanach Zjednoczonych) oraz Land Reforms in East Central Europe after World War One (ISP PAN, Warszawa 1995), Półwiecze. Historia polityczna świata po 1945 roku (WN PWN, Warszawa 1997), Krótkie wykłady z historii. Gospodarka (WN PWN, Warszawa 2006), Droga przez mgłę, (Instytut Jagielloński, Kraków 2006), Najnowsza Historia Polski 1914–2011, wydanie 7-tomowe (Świat Książki, Warszawa 2011). Współpracował regularnie z miesięcznikiem „Przegląd Powszechny” (1982–2000), miesięcznikiem „Azymut” (dodatek do „Gościa Niedzielnego” 1998–2003), publikował w „Rzeczpospolitej”, „Życiu”, „Wprost”, „Nowym Państwie”, „Przeglądzie Katolickim” i wielu innych pismach.
"[] są to teksty wyraźnie, bez wątpliwości nie tylko z jednego ducha poczęte, lecz także właściwie, mimo bogactwa i rozmaitości przedmiotów, wokół jednej sprawy rozkręcone. Jak tę sprawę nazwać?O czymkolwiek mowa w tych rozprawach - a zawsze dotyczą one czegoś bardzo ważnego dla naszej kultury - autorka dostrzega trudności, o jakie się potykamy, gdy usiłujemy określić ściśle granicę między zjawiskami, z których jedno jest dobre, a drugie złe, a które albo z tego samego źródła wypływają, albo do tych samych motywacji ludzkich się odwołują czy też mogą uchodzić za odmiany tej samej natury. A przecież, chociaż trudno te granice zdefiniować i czasem, gdy nie chodzi o wypadki skrajne, możemy się wahać, jak rzecz daną i doświadczaną osądzić - odróżnienie dobra od zła nie zanika, nie może być nigdy unieważnione.Proszę mi na słowo uwierzyć, że nie ma w tych rozprawach Barbary Skargi, w jakiejkolwiek kolejności je studiować, ani jednej, po której przeczytaniu czytelnik nie poczułby się wzbogacony, zbudowany i autorce wdzięczny".Leszek KołakowskiZ zachęty do czytania rozpraw Barbary SkargiWydany po raz pierwszy w 1999 roku zbiór O filozofię bać się nie musimy to publikacja wyjątkowa na tle twórczości tej autorski. Napisana została z myślą o najmłodszych uczniach Barbary Skargi - ostatnim pokoleniu wychowanych przez nią humanistów, których Skarga zostawia z przesłaniem wartym przypomnienia - nie bójmy się niepewności poznawczej - uczmy się pytać. "Nie wiem", "wydanie mi się", "możliwe" - to słowa, które do dyskursu filozoficznego wprowadził już Sokrates, a które należałoby przywrócić dzisiejszej debacie publicznej chorej w zacietrzewieniu i pewności swoich racji.Skarga nie boi się mówić o kwestiach fundamentalnych - prawdzie, czasie, intelekcie i jego nadużyciach, cynizmie, tożsamości czy złu, nie boi się stawiania pytań i konstatowania, że na niektóre z nich nie ma odpowiedzi. Mówi: wyjdź poza swoje ciało i zadziw się światem - zapytaj, o co w nim chodzi i nie bój się, jeśli nie znajdziesz odpowiedzi.Lektura obowiązkowa dla wszystkich, którzy zapomnieli się dziwić.
Miłosierny jest Bóg i łaskawy” – oto prawda, którą przybliża nasza publikacja. Zamieszczone
w niej modlitwy, prośby o pojednanie i wybaczenie, dopomogą w intensywniejszym praktykowaniu ducha pokuty i skruchy. Pośród nich wiele zaczerpniętych zostało z Biblii, niektóre utrwalone zostały prastarą tradycją, ale są też pośród nich teksty zredagowane całkiem niedawno.
Szczególne miejsce w naszej publikacji wyznaczyliśmy modlitwom związanym z Bożym miłosierdziem oraz z objawieniami i misją św. Faustyny Kowalskiej. Oby duchowe doświadczenia polskiej mistyczki stały się dla każdego z nas intensywnymi zachętami, przypominającymi, że miłosierdzia Bożego dostąpią miłosierni, zaś Królestwo niebieskie posiądą ubodzy duchem.
Odbiorcy
- pragnący własnego nawrócenia
- poszukujący inspiracji w życiu wewnętrznym
- świadomi potrzeby pogłębienia wiary
Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę
Czytelnik znajdzie w naszym modlitewniku wiele inspirujących treści, służących podążaniu za wskazaniami papieża Franciszka – „Piotra naszych czasów”, powtarzającego wielokrotnie: „Jeżeli w naszym świecie mamy wrażenie, że brakuje przebaczenia, to nie dlatego, że Bóg przestał nam przebaczać, ale dlatego, że my zapomnieliśmy Go o to prosić!”. Mogą one stanowić dla każdego z nas okazję do intensywniejszego praktykowania ducha umartwienia
i pokuty.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
