Książka jest próbą ukazania potencjału pisarskiego osoby powszechnie kojarzonej z innymi zasługami dla polskiej kultury naukowej. Paweł Pluta upomnieć się chce o zarzuconą przez samego autora dziedzinę twórczości i zapomniany, a po trosze lekceważony, dorobek literacki Józefa Maksymiliana Ossolińskiego. Czy warto? Z punktu widzenia dopełnienia sylwetki znaczącej w dziejach polskiego bibliofilstwa na pewno tak. Praca analityczna i interpretacyjna Pluty ma także inne walory dla historii polskiego literaturoznawstwa historycznego i dla ogólniejszego obrazu kultury literackiej oświeconego wieku osiemnastego. Z jednej strony, kontynuuje Pluta najlepsze tradycje filologiczno-tekstologiczno-edytorskiej wnikliwości i atencji dla każdego szczegółu historycznego i jego potencjału rekonstrukcyjnego, z drugiej – wykorzystuje z umiarem uwrażliwienie na zmiany akcentów, jakie pozostawia przesuwanie się przez historię literatury zainteresowań nowej humanistyki. Dla pojęć „twórczość”, „utwór”, „dzieło” otwiera to nowe możliwości w procesie relektury i reinterpretacji przez przywracanie znaczenia osobie autora, dynamice i przebiegowi procesu twórczego oraz relacyjnemu modelowi odbioru. Wraz z ponownym namysłem nad rolą pisma w kulturze erudycji klasycznej i imitacyjno-emulacyjnych gier intertekstualnych pośród wykształconych elit oświeconego społeczeństwa umożliwiło powstanie interesującej i rzetelnej propozycji historycznoliterackiej.
Z recenzji prof. dr hab. Barbary Judkowiak
Legendarny bestseller, który zmienił nasze spojrzenie na przeszłość ludzkości. Ta książka zaszokowała świat! Naukowcy ją potępili. Czytelnicy kupili 30 milionów egzemplarzy! We ""Wspomnieniach z przyszłości"" Erich von Dniken po raz pierwszy postawił niewygodne pytanie, na które nie potrafi odpowiedzieć tradycyjna archeologia: Kto i przy użyciu jakiej zaawansowanej technologii stworzył w zamierzchłej przeszłości monumentalne budowle, rzeźby i rysunki, które można znaleźć na wszystkich kontynentach? Jego odpowiedź podważyła dogmaty współczesnej nauki. Technologie i religie dawnych cywilizacji zostały podarowane ludziom przez starożytnych astronautów, którzy przybyli na Ziemię w załogowych statkach kosmicznych i zostali powitani jako bogowie. Przez następne 50 lat badań Erich von Dniken szukał nowych dowodów, że Ziemię od tysięcy lat odwiedzają bogowie. Ślady ich obecności w dzisiejszych czasach ujawnił w długo oczekiwanej kontynuacji ""Wspomnień z przyszłości"": w bestsellerze - ""Bogowie nigdy nas nie opuścili"". W ""Wojnie bogów"" prezentuje swoje najnowsze i najbardziej spektakularne odkrycia. Przed tysiącami lat trwała w kosmosie straszliwa wojna bogów.ERICH VON DNIKEN to najsłynniejszy kontrowersyjny badacz historii ludzkości i najwybitniejszy przedstawiciel paleoastronautyki. Jest najczęściej czytanym autorem literatury faktu na świecie. Jego książki przetłumaczono na 32 języki i wydano w 70 milionach egzemplarzy. Serial dokumentalny ""Ancient Alien"" amerykańskiego History Channel powstał na bazie pomysłów Ericha von Dnikena i jest najpopularniejszym serialem tego kanału.
W swojej klasycznej, ale wciąż aktualnej książce Karen Horney maluje portret neurotyka żyjącego wśród nas, w tym jego lęków, cierpienia i różnych trudności, których doświadcza w relacjach z innymi, a także tych, które ma z samym sobą. Zastanawia się również, w jakim stopniu osobowość zależna jest od czynników biologicznych, i sugeruje, że znacznie większe znaczenie od nich ma otaczający nas świat społeczny. Karen HorneyNiemiecka psychoanalityk i psychiatra najbardziej popularna przedstawicielka koncepcji psychodynamicznych, współtwórczyni neopsychoanalizy. W swoich pracach podkreślała społeczno-kulturowe uwarunkowania rozwoju osobowości i zaburzeń, dystansując się wobec biologizmu koncepcji Freuda.
Niezatapialne stanowią medytacyjno-poetycki zapis lekcji udzielonych autorce przez ssaki morskie. Po setkach godzin obserwacji i wchodzenia w relacje z mieszkankami i mieszkańcami oceanów Gumbs zaczęła zauważać analogie między dydaktyką i praktyką Czarnego feminizmu a mądrością przekazywaną jej przez wodne kuzynostwo. Autorka opowiada o ssakach morskich jako istotach niezłomnych, opiekuńczych, uformowanych przez konflikt i wymykających się normatywnym kategoriom biologii. Niezatapialne to ujmujący przepływ poetyckiej wrażliwości, refleksji na temat relacji ludzko-pozaludzkich, odwołań do nauk Czarnego feminizmu oraz spekulacji o świecie wolnym od wyzysku i militaryzmu.
Wybrane prace (druki zwarte) przygotowane przez Autora:Poddstawowe terminy historii gospodarczej (2001),Zarys historii gospodarczej od czasów najdawniejszych do najnowszych (współaut. i red., 2003),Ewolucjonnoje razwitje gorodskich aglomeracij (2005),Młodzież na rynku pracy. Od badań do praktyki (współaut. i współred., 2007),Socjalno-ekonomiczeskije problemy razwitja krupnych gorodow (2010),Społeczno-ekonomiczne problemy transformacji w Europie Środkowej i Wschodniej (współaut. i współred., 2010),Procesy zarzadzania w czasach przemian gospodarczych (współaut. i współred., 2011),Społeczne problemy rozwoju metropolii / Socialne problemy rozvoja metropol (2012),Zarys historii gospodarczej powszechnej ze słownikiem podstawowych pojęć i terminów (2012),Edukacja i życie codzienne studentów w Polsce i w Rosji (współaut. i współred., 2015),Od przedszkola do uniwersytetu. Współczesne problemy edukacji (współaut. i współed., 2017),Profesor Kazimierz Doktór. Życie i działalność (1935-2016) (współaut. i współred., 2018),Poglądy polskiej inteligencji w przededniu zmian ustrojowych (współautorstwo, 2019),Ważne wybory (współaut. i red., 2021),Współczesne problemy bezpieczeństwa (współaut. i współred., 2021),Społeczeństwo i gospodarka w czasie pandemii COVID-19. Doświadczenia Ukrainy, (wspołred., 2021),Problemy współczesnej pedagogiki (współaut. i współred., 2021),Poglądy młodzieży studenckiej na temat LGBT+ (współautorstwo, 2022),Społeczne problemy współczesnych społeczeństw (współred., 2022),Społeczeństwo-Polityka-Bezpieczeństwo. W rocznicę śmierci Profesora Marka Ilnickiego (współred., 2022),Leksykon gospodarowania w przeszłości. Społeczeństwa, ośrodki, organizacje fakty i przejawy działalności (2024).
Trudno znaleźć poetkę, która nie popełniłaby wiersza autotematycznego. Większość z nich wypowiada się na temat procesu twórczego, rozumienia i zadań sztuki słowa, relacji poezji wobec rzeczywistości czy roli piszącej kobiety. Metapoetycka refleksja w tekstach kobiet nie tyle służy problematyzowaniu poetyckiego medium i języka, ile nakierowuje na wzmacnianą wierszem i zakorzenioną z osobistym, psychocielesnym doświadczeniu rzeczywistość – ów świat pojawiający się „na końcu języka". Metarefleksja sprzyja także samopoznaniu piszącego „ja" i jego kondycji, zagrożonej przez przemijanie, tryby historii, chorobę czy śmierć. Stąd propozycje „znikopisania" jako arspoetyki Urszuli Kozioł, metapoetyckiego opisu Joanny Pollakówny czy autotematyzmu „out of blue" Julii Hartwig. W interpretacyjnych zbliżeniach przedstawione zostają także metapoetyckie projekty Wisławy Szymborskiej (w dialogu ze Stanisławem Barańczakiem), Anny Kamieńskiej, Julii Poświatowskiej, Bogusławy Latawiec, Marzanny Bogumiły Kielar czy Julii Fiedorczuk (w zestawieniu z Julianem Przybosiem), a także wielu innych poetek współczesnych.
„Monografia dr hab. Magdaleny Sowy (...) to jedna z wciąż nielicznych publikacji książkowych na temat edukacji językowej dla celów zawodowych, tym bardziej wartościowa, iż koncentruje się nie na uczącym się (...), a na nauczycielu języka obcego zawodowego, co stanowi rzadkość w literaturze przedmiotu. (...) publikacja prezentuje wysoki poziom merytoryczny, uwzględnia najnowsze tendencje w tej dziedzinie, zawiera też praktyczne wskazówki i rozwiązania, a przy tym ustrukturyzowana i napisana jest bardzo klarownie. Jestem przekonana, że (...) okaże się znaczącym tomem, przeznaczonym dla bardzo szerokiego kręgu czytelników”.
prof. dr hab. Hanna Komorowska
z recenzji wydawniczej
„Nauczanie Języka obcego zawodowego (JOZ) w szkolnictwie branżowym to swoista terra incognita dla bardzo szerokiego spektrum zainteresowanych, począwszy od decydentów oświatowych, doradców zawodowych i metodycznych, przez nauczycieli języków obcych, aż po instytucje kształcące nauczycieli języków obcych. Odnotowany stan (nie)wiedzy o nauczaniu i nauczycielu JOZ w szkole branżowej to jeden z zasadniczych powodów powstania niniejszej publikacji. Według mojego rozeznania jest to pierwsze opracowanie poświęcone nauczycielowi i nauczaniu JOZ w szkolnictwie branżowym, które może – mam nadzieję – wypełnić chociaż w niewielkim stopniu lukę poznawczą oraz wydawniczą w kwestii dydaktyki języków obcych zawodowych w tym obszernym sektorze polskiej oświaty”.
ze Wstępu
Praca z ludźmi znajdującymi się w sytuacjach trudnych i kryzysowych pokazuje, jak ważne są umiejętności interpersonalne i jakość relacji nawiązywanej z osobą potrzebującą wsparcia. W relacji z osobą pomagającą profesjonalnie wyraźnie oczekiwana jest umiejętność rozmowy, uważnego słuchania oraz zdolność wykorzystywania komunikatów niewerbalnych. […] Zajęcia prowadzone dla studentów pedagogiki, studentów kierunków lekarskich oraz przyszłych nauczycieli uświadomiły autorce potrzebę zwracania uwagi na istotę pracy z człowiekiem cierpiącym, a także na niezbędne umiejętności w tym zakresie, które należy kształcić już w trakcie przygotowywania się do przyszłego zawodu. […] Kwerenda literatury wskazuje, że temat współczucia stanowi przedmiot analiz i badań od kilku dekad. W literaturze światowej jest on szczegółowo przebadany i opisany. Przegląd polskiej literatury dotyczącej tej tematyki dowiódł, że na gruncie nauki polskiej to zagadnienie jest poznane w mniejszym zakresie. Zdiagnozowane braki stały się motywacją do napisania niniejszej książki i realizacji projektu badawczego, w którym podjęto się zbadania zagadnienia współczucia dla innych wśród polskich studentów kierunków medycznych i niemedycznych.
Kazimierz Kaszewski (1825–1910) to niezwykły przypadek literata publicysty. Swoją blisko sześćdziesięcioletnią aktywnością (od 1852 roku) towarzyszył epoce późnoromantycznej i pozytywistycznej, by zejść ze sceny literackiej w apogeum Młodej Polski. Był erudytą, który interesował się filozofią, logiką, religią, psychologią, estetyką, literaturą polską i powszechną w różnych jej formach dziejowych i gatunkowych, sztuką teatru, pedagogiką, tematyką społeczno-polityczną, historyczną, krajoznawczą, wreszcie przyrodoznawstwem, fizjologią czy neurologią. Na jego obfity, nieskatalogowany jeszcze w pełni dorobek składa się ponad osiemset publikacji, reprezentujących staranny styl wypowiedzi oraz całą gamę dyskursów: od przekładów, przeróbek i pojedynczych utworów własnych, przez artykuły naukowe, rozprawy filozoficzno-estetyczne, studia genologiczne, krytyczno- i historyczno-literackie(teatralne), recenzje, szkice, sprawozdania, portrety i eseje, po obrazki z podróży, felietony i notki. Współcześni zauważali, że jego „szeroki umysł” nie zasklepia się w żadnej formule, i podkreślali rolę, jaką Kaszewski odegrał w dobie zastoju kulturalnego Królestwa Polskiego w szóstej i siódmej dekadzie XIX stulecia.
Wybór tekstów krytycznych Kazimierza Kaszewskiego inauguruje (a raczej wznawia po przerwie) Bibliotekę Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza. W najbliższym czasie w kolejnych tomach Biblioteki ukazywać się będą teksty krytyków „długiego wieku XIX”, sięgającego od Oświecenia po odzyskanie niepodległości. Monograficzne ujęcie (jeden tom – jeden autor) będzie prezentować dorobek krytyczny omawianej postaci opracowany według wysokich standardów edytorskich i poprzedzony wstępem.
Oddajemy w Państwa ręce zeszyt pełen rozmaitych interpretacji, koncepcji i nawiązań, docierający do wszystkich okresów awangardy. Zbierając teksty składające się na ten numer, naiwnie sądziłam, że awangarda będzie grzecznie siedzieć w przewidzianych tu dla niej dwóch ramach problemowych, które określiły nasze redaktorki gościnne w propozycjach dwóch bloków tekstów: "Milczenie awangardowe", zaproponowanym przez Alinę Świeściak, oraz "Włókna – wątki – węzły neoawangardy", przysłanym przez Magdalenę Lachman. Szybko jednak okazało się, że awangardoznawcze teksty rozwinęły się w kierunkach nie zawsze odpowiadających pierwotnie sformułowanej myśli przewodniej, a co więcej, dialogują z artykułami z innych porządków. Ze "Wstępu" dr Marty Bukowieckiej
Roman Jaworski, pisarz przez wielu zapomniany, pozostaje w świadomości historycznoliterackiej przede wszystkim prekursorem dwudziestowiecznej groteski, a także pisarzem drugorzędnym, którego projekt artystyczny do tej pory nie doczekał się pełnej rekonstrukcji. W celu ukazania jego pełniejszej sylwetki Weronika Szulik uwzględniła cały dorobek pisarza, zwłaszcza jego bogatą publicystykę, w tym nieznane artykuły polityczne i recenzje teatralne z lwowskiego „Dziennika Polskiego” (1913) oraz – redagowanego przez niego – „Nowego Słowa” (1918–1919). Natomiast wpisanie Jaworskiego w konstelacje wybitnych przedstawicieli epoki, czyli Stanisława Ignacego Witkiewicza, Karola Irzykowskiego oraz Stanisława Brzozowskiego, sytuuje go w szerszym kontekście polskiego i europejskiego, szczególnie środkowoeuropejskiego, modernizmu początku XX wieku.
Książka Weroniki Szulik wyróżnia się intelektualnym rozmachem, erudycją, odwagą interpretacji wątków nieoczywistych, wynalazczością we wskazywaniu badawczych problemów. Autorka odsłania nieoczywiste zbieżności między pomysłami rozmaitych autorów, budujących polski (i nie tylko) modernizm. Prof. Sylwia Panek
Metoda konstelacyjna okazuje się szczególnie użyteczna w przypadku analizy utworów odznaczających się tak znaczną hermetycznością retoryczną oraz nieprzejrzystością semantyczną, że dopiero ich usytuowanie w konstelacyjnej sieci innych utworów (a także idei, stanowisk, postaw…) może pozwolić rozwiązać ich „język” i zrozumiale przemówić do czytelnika. Konstelacyjne układy tekstowe stanowią zarówno czynnik uwalniający stłumione dotąd znaczenia, jak i ograniczający ramy dla rozpleniającej się wieloznaczności tego rodzaju przekazu. Jest to niewątpliwie przypadek utworów Jaworskiego.
Prof. Ryszard Nycz
Przed edukacją stoją ogromne wyzwania. Ken Robinson twierdził, że trzeba ją wymyślić na nowo. Od wielu lat wiele środowisk próbuje to robić. Stawiane są coraz to nowsze pytania, na które brakuje jasnych, jednoznacznych odpowiedzi. Spora część tych refleksji dotyczy edukacji muzycznej, w przypadku której mówi się o kryzysie tożsamości [...].
Na nowo wymagają zdefiniowania założenia edukacyjne, cele, jakie stawiamy szkole. Wiele z nich, ukształtowanych w XX wieku i wcześniej, to – być może – piękne ideały, ale nieadekwatne do współczesnych realiów, niemożliwe do spełnienia marzenia – to nasze tytułowe utopie. W książce próbujemy zmierzyć się z tymi problemami, opisać współczesność w warstwie myśli i założeń oraz codziennych praktyk szkolnych. Poszukujemy sensu i tożsamości dla edukacji muzycznej. Do dyskusji zaprosiliśmy wybitnych znawców zagadnienia, osoby uznane, które od lat zajmują się tą tematyką, a także młode, które dopiero przystępują do zmagań z tymi problemami. Ich głos jest nie mniej ważny i cenny. Być może to właśnie ci ludzie potrafią lepiej zrozumieć obecne niepokoje, potrzeby młodych generacji i wejść w horyzont przyszłych wyzwań.
Ze wstępu
Przedstawiona publikacja stanowi wyraz ciągłej aktualności problematyki edukacji muzycznej, namysłu nad jej fundamentami i metodami, nad projektowaniem i realizacją praktyk edukacyjnych oraz – co explicite zawarte jest w jej tytule – świadectwo niezmiennego od lat stanu poszukiwania rozwiązań z jednej strony zgodnych z naturą muzyki, z drugiej − uwzględniających dynamicznie zmieniającą się rzeczywistość kultury, w tym kultury muzycznej.
Publikacja ukazuje przestrzeń edukacji muzycznej z wielu punktów widzenia, zarówno z pozycji wykładowców akademickich, jak i praktyków realizujących różne jej formy. Takie szerokie założenie uznać można za istotny walor opracowania, gdyż nie zamyka się ono w standardowym często dla tego typu książek układzie, a ma znamiona otwartości na ujęcia mogące przynieść spojrzenia i propozycje zgoła nieoczywiste.
Z recenzji dr. hab. Rafała Ciesielskiego, prof. UJ
Przyszłość homo sapiens? Nie, to już nasza teraźniejszość!Bestsellerowa książka Harariego z nową przedmową autora.Do czego doprowadzi nas pogoń za nieśmiertelnością?Starzejące się ciało to już tylko problem techniczny. Niedługo najbogatszych będzie stać, by je skutecznie naprawić. Jak będzie wyglądał świat, jeśli człowiek stanie się nieśmiertelny? Na co zdadzą się wtedy religie i filozofie? Czy sztuczna inteligencja na dobre zastąpi ludzki umysł? Czy niepostrzeżenie powstanie nowy gatunek, człowiek bóg - homo deus?Harari to scenarzysta-wizjoner, który swoje refleksje o kierunkach rozwoju cywilizacji opiera na dogłębnej analizie przeszłości oraz tym, co najbardziej palące - tu i teraz. Uważnie wsłuchuje się w nastroje epoki i rysuję mapę możliwości na przyszłość."Ta książka do myślenia o przyszłości, czyli, inaczej mówiąc, do zastanowienia się nad naszą teraźniejszością".Bill Gaes, "Time""Homo deus cię zadziwi. Dostarczy rozrywki. A przede wszystkim zupełnie zmieni twój sposób myślenia".Daniel Kahneman
To publikacja bezprecedensowa w historii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, chociaż na wielu polskich i zagranicznych uczelniach sporządzanie informatorów o własnych osiągnięciach naukowych stało się już normą i swego rodzaju obowiązkiem. Tymczasem w Toruniu nie było dotąd opracowania, które zbierałoby dane o wszystkich bronionych na uczelni dysertacjach doktorskich. Katalog rozpraw doktorskich Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu obejmuje lata 1946–2015 i jest efektem trzyletniej pracy archiwistów uniwersyteckich. Źródłem informacji o doktoratach umieszczonych w katalogu były zawsze i wyłącznie teczki przewodu doktorskiego i rozprawy w zasobie Archiwum UMK. Data początkowa to rok, w którym zostały obronione pierwsze rozprawy doktorskie, pisane jeszcze we Lwowie i Wilnie; końcowa – to rocznica 70-lecia powstania uczelni. Publikacja zbiera informacje o 3857 przewodach doktorskich i pracach napisanych w tym okresie na 18 wydziałach toruńskiej Almae matris.
Notacja katalogowa obejmuje: numer pozycji, nazwisko i imię autora pracy, tytuł i podtytuł rozprawy, tytuł oraz imię i nazwisko promotora, tytuł oraz imiona i nazwiska recenzentów, sygnaturę archiwalną, uwagi. Integralną częścią wydawnictwa są indeksy: autorów rozpraw, promotorów i recenzentów, które uzupełniają konkordancje: dziedzin naukowych i dyscyplin naukowych. Liczby przyporządkowane poszczególnym nazwiskom w indeksach to numery odpowiednich pozycji katalogowych.
Potrzebę wydania opracowania oraz jego niebagatelne znaczenie podkreślili także recenzenci Katalogu, pisząc m.in.:
„Przygotowując tak ważne opracowanie jego Autorzy nawiązali do najlepszych tradycji publikowania tego typu źródeł do dziejów uczelni, które od lat są wydawane między innymi w takich uczelniach jak: Uniwersytet Jagielloński, Uniwersytet Wrocławski. „Katalog” stanowi ważne źródło nie tylko do dziejów rozwoju Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, ale jest także znakomitym przewodnikiem po zasobach Archiwum UMK dotyczących przewodów doktorskich nadawanych na toruńskiej uczelni” (prof. Władysława Szulakiewicz). Podobną opinię wyraziła dr hab. Anna Łosowska „Autorzy Katalogu włożyli w jego opracowanie wiele wysiłku, trudu i sumienności. W efekcie otrzymaliśmy dzieło wartościowe i pożyteczne, a sama inicjatywa opracowania była niezwykle cenna. Katalog spełnia podwójną rolę: z jednej strony dokumentuje drogę naukową poszczególnych pracowników Uniwersytetu, a z drugiej pokazuje, że UMK był na tyle atrakcyjną uczelnią, że wiele osób spoza etatowych jego pracowników tu uzyskiwało swoiste przepustki do dalszych samodzielnych badań w swoich uczelniach. Należy też wskazać, że prezentowany Katalog jest w zasadzie pierwszym opracowaniem tego typu, obejmującym państwowe uniwersytety polskie”. Natomiast z perspektywy badacza historii głos zabrał prof. Mariusz Wołos: „Jako historyk czasów najnowszych dostrzegam wielkie zalety katalogu. Po pierwsze, stanowi on ważny element do badań nad dziejami Uniwersytetu i związanych z nim ludzi zarówno kadry profesorskiej, jak i absolwentów, najczęściej młodych uczonych zaczynających swoją przygodę z nauką, wśród których znajdziemy informacje zarówno na temat postaci wybitnych, jak i przeciętnych. Po wtóre, katalog jest kapitalnym materiałem do analiz biograficznych, bynajmniej nie ograniczających się do powielenia danych odnoszących się do ścieżki awansowej takiej czy innej osoby, ale także dających możliwości sprecyzowania jej aktywności w charakterze promotora czy recenzenta rozpraw doktorskich, które to informacje nie zawsze można łatwo odnaleźć. Po trzecie wreszcie, podane w katalogu dane są ważnym materiałem dla badań porównawczych i statystycznych”.
Wiktoria Król powraca. Tym razem z opracowaniem głośnej sprawy sądowej z 1831 roku. Szczegółowe sprawozdania z dochodzenia koronera, rozprawy przed sądem magistrackim i karnym, artykuły z codziennej prasy. Gratka dla fanów historii medycyny, dramatów sądowych i książek true crime. Jedna z patronek książki, Diana z Bardziej lubię książki niż ludzi pisze:Rozwój medycyny w XIX wieku to wielki krok w nauce, ale okupiony wieloma mrocznymi wydarzeniami. Zanurzcie się w świat, w którym morderstwo służyło poznawaniu anatomii, publiczne egzekucje były najlepszą rozrywką, a wielcy pisarze tworzyli relacje z procesów.
Czy kiedykolwiek zastanawialiście się, co tak naprawdę kryje się za odwiecznym konfliktem Jedi i Sith?Czy ich filozofie naprawdę można sprowadzić do prostego podziału na dobro i zło?W tej książce wyruszycie w podróż po uniwersum Gwiezdnych Wojen świecie, gdzie Moc jest źródłem zarówno oświecenia, jak i destrukcji. Odkryjecie tajemnice obu zakonów, zgłębiając ich filozoficzne korzenie i moralne dylematy,które definiują ich odwieczną walkę. Zobaczycie, że pod powierzchnią konfliktu kryją się złożone idee,a granice między dobrem a złem są mniej oczywiste, niż mogłyby się wydawać.
Autentyczność stanowi jedną z podstawowych kategorii organizujących życie (po)nowoczesnej kultury. W zasięgu jej wpływów znajdują się bardzo różne praktyki: od ruchów rewolucyjnych, które rozwijają metafory jurydyczne, poprzez wielopostaciową mizantropię, różne formy eskapizmu i zwrotu ku naturze, po wywyższenie intymności. Piotr Wąsowski zakreśla bardzo szerokie pole badawcze, a następnie problematyzuje tytułowy termin, wychodząc od pism Rousseau i wydobywając z nich centralny paradoks: naturalności nie sposób osiągnąć poza obszarem kulturowej sztuczności. Korzysta on z rozmaitych słowników nowoczesnej humanistyki, by naświetlić powiązanie autentyczności ze szczerością i samostanowieniem podmiotu oraz jej konflikt z konwencjami społecznymi. W ten sposób przygotowuje grunt pod szczegółowe analizy, poświęcone odpowiednio melancholijnemu pisarstwu podróżniczemu Andrzeja Stasiuka, antyhipokrytycznej prozie Doroty Masłowskiej, post-utopijnej fantazji urbanistycznej Magdaleny Tulli oraz powieści Marka Bieńczyka, która transponuje te kwestie na teren refleksji o Zagładzie. Rozprawa łączy w sposób udatny dociekania literaturoznawcze z refleksją antropologiczną, socjologiczną i kulturoznawczą oraz proponuje intrygujące interpretacje najnowszej literatury polskiej.
Z recenzji dr. hab. Jerzego Franczaka, prof. UJ
Książkę Piotra Wąsowskiego czyta się z przyjemnością i pożytkiem poznawczym. Jest napisana eleganckim stylem o zacięciu eseistycznym. Autor proponuje refleksję nad nową literaturą polską (przede wszystkim z okresu dwudziestolecia 1989–2010) z użyciem kategorii mało obecnych w dotychczasowych badaniach i choć podejmuje się odczytań pisarzy posiadających spore już biblioteczki opracowań, pisarzy głośnych a wręcz modnych, to udaje mu się zająć w dociekaniach i interpretacjach stanowisko własne. Kompetencje filozoficzne autora są wyższe niż od literaturoznawcy można wymagać. Wszystkie rozdziały interpretacyjne demonstrują umiejętność tworzenia efektownych formuł krytycznoliterackich, takich jakich oczekujemy od dobrej recenzji lub szkicu krytycznoliterackiego, albo też właśnie eseju literaturoznawczego.
Z recenzji dr. hab. Piotra Sobolczyka, prof. IBL
Na podstawie badań własnych 70 skazanych za umyślne zabójstwa, autor stara się ukazać tytułową zależność. Za jedną z decydujących zmiennych pośredniczących uznaje siłę demoralizacji i przedstawia ją w nowym rozumieniu – jako dowód na doświadczanie przemocy domowej przez dziecko, w relacji prostoliniowej – im bardziej drastyczna lub złożona przemoc, tym większe nieprzystosowanie i agresywność nieletniego, ale także osoby dorosłej z historią przemocy. Poza analizą statystyczną i fenomenologiczną sprawców zabójstw w książce można odnaleźć wiele innych ważnych informacji: dowodzących etiologii psychologicznej-przemocowej większości zaburzeń psychicznych, ale także wielu chorób somatycznych i innych problemów, w tym przestępczości. Fenomen trwania skutków przemocy autor wyjaśnia m.in. teorią transgeneracyjnej transmisji przemocy w rodzinie, która doświadczana w dzieciństwie trwa na całej linii życia ofiary „dotykając” również jej dzieci.
Co było przed Wielkim Wybuchem? Dlaczego czarne dziury są czarne? Czy można podróżować do przeszłości? W zabawnych tekstach Vaas wyjaśnia fascynujące idee Hawkinga w sposób zrozumiały dla każdego: wyimaginowany czas, entropia, wszechświaty niemowlęce czy grawitacja kwantowa nie będą już miały przed nami tajemnic. Oprócz wielu tematów, z którymi nie stykamy się na co dzień, autor porusza także takie, które zajmują chyba każdego z nas: Jak w ogóle powstał wszechświat? Czy istnieje życie pozaziemskie, a jeśli tak, czy powinniśmy się go obawiać? Oraz pytanie o Boga jako Stwórcę wszechświata czy jest dla Niego w ogóle miejsce w naukowym rozumieniu powstawania i istnienia wszechświata? Każdy, kto choć raz marzył o podróżach w czasie, znajdzie tutaj także odpowiedź na pytanie, czy są one w ogóle możliwe. Dodatkowo błyskotliwe ilustracje pokazują, co kryje się za pomysłami genialnego badacza. Wyrusz w podróż przez wszechświat Hawkinga!
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
