Zainspirowany koncepcją Simmla definiuję czas wolny jako taki, z którego wykorzystania jednostka nie ma obowiązku rozliczania się przed społeczeństwem. Zachowuję dla niego łaciński termin otium, by odróżnić go od czasu wolnego, który w tej czy innej formie podlega jednak kontroli społecznej. [ ] Można je przyrównać do tradycyjnego kieszonkowego, jakie dzieci dostają od rodziców: mogą je wydać na wszystko, byle nie na alkohol, papierosy, narkotyki i inne zastrzeżone prawem w ich wieku używki. Nie muszą się tłumaczyć, dlaczego regularnie wydają je na "głupoty". Cycerońska dignitas jest jednak czymś więcej niż nawet najbardziej zajmującym hobby, o czym czytelnicy przekonają się przy lekturze kolejnych esejów. Zupełnie zmienia charakter otium [ ]. Nie jest to już czas wolny od aktywności publicznej i zawodowej, ale czas wykorzystany na inną aktywność, nie mniej ważną dla tożsamości jednostki niż tamte. Dla wielu to właśnie ona i tylko ona - trzeba to ująć patetyczną, choć nadużywaną formułą - nadaje sens życiu. Jeśli cieszy się jeszcze społecznym uznaniem, daje im powody do "słusznej dumy" z etyki Arystotelesa, jeśli nie - wpisuje się przynajmniej w ich "filozofie życiowe". Inaczej niż negotium - o ile nie jest ono "powołaniem", ale normalnym wykonywaniem swoich powinności - otium tego rodzaju wyróżnia się refleksyjnym podejściem do samego czasu, przekonaniem, że jest on rzeczą cenną. Rzec można, że idea otium cum dignitate tworzy jedną z elit społeczeństwa, ale elitę szczególną, bo niemal niewidoczną. [ ] Z braku obiektywnych wskaźników i deklarowanej neutralności aksjologicznej akademicka socjologia może jedynie stwierdzić, że niektóre sposoby zagospodarowania czasu wolnego są "poważne" - bo niektórzy się w nie "na poważnie" angażują - a inne po prostu nie. Jedynie z perspektywy krytyki społecznej albo zaangażowanej socjologii dopuszczalne będzie stwierdzenie, że czas wolny niewypełniony żadnym sensownym zajęciem jest najzwyczajniej zmarnotrawiony. ze Wstępu
Sposoby użycia argumentów Stephena E. Toulmina to książka uważana przede wszystkim za jeden z tekstów założycielskich współczesnej teorii argumentacji. Jej problematyka sięga jednak o wiele dalej i głębiej, praca podejmuje bowiem podstawowe problemy filozofii języka, rozważając źródła znaczenia słów i ich rolę w kształtowaniu naszych przekonań i prowadzeniu praktycznej argumentacji, dociera ponadto w głąb problematyki epistemologicznej, analizując kontekst naszych ideałów poznawczych. Krótko mówiąc, dotyka sedna tego, na czym polega nasza racjonalność czy rozumność: tego, w jaki sposób uzasadniamy to, co głosimy. Szczególnym rysem dociekań Toulmina jest położenie akcentu na rzeczywistą praktykę użycia języka, która z jednej strony wskazuje przyczyny ulegania filozoficznym pokusom i podążania za wygórowanymi, abstrakcyjnymi ideałami logicznymi czy poznawczymi, z drugiej zaś strony ukazuje konstruktywną drogę do bardziej szczegółowego ujęcia sposobów użycia argumentów, uwzględniającego kontekst i właściwe mu standardy dziedzinowe.
Zbiór felietonów i reportaży napisanych przez Georgea Orwella, który z wielką wrażliwością opowiada o wojnie, ekonomii, ludzkiej krzywdzie, biedzie, a z pasją np. o przysmakach angielskiej kuchni. Orwell konsekwentnie staje po stronie słabszych, ciemiężonych i wyśmiewanych. Jest przeciwnikiem przemocy, militaryzmu i wszelkiej agresji. Autor znany jest z nowatorskich jak na owe czasy metod zbierania dokumentacji do swych tekstów, wcielał się w role biednych i bezdomnych, podążając z nimi tam, gdzie zwykli dziennikarze nie trafiali. George Orwell (właśc. Eric Arthur Blair, 19031950), angielski powieściopisarz, eseista, krytyk literacki i publicysta. Badacz kultury popularnej i masowej, sympatyk i działacz niekomunistycznej lewicy. Przyjaciel Polski i Polaków; przedwczesna śmierć spowodowała, że nie napisał planowanej powieści o zbrodni katyńskiej. Największy rozgłos przyniosły mu utwory Folwark zwierzęcy i Rok 1984, ogólnie uznane za dzieła literackie oddające najpełniej oblicze i sens XX wieku. Warto jednak poznać także inne jego książki: W hołdzie Katalonii, Wiwat aspidistra!, Brak tchu, Na dnie w Paryżu i w Londynie.
Feminism is hated because women are hated’
Why do some women support Right-wing movements, even though they curtail their freedoms? Andrea Dworkin’s timeless, visionary analysis goes to the heart of this contradiction, exploring the Right’s positions on abortion, sexuality, racism and antifeminism, and showing how it attempts both to exploit and to quiet women’s deepest fears of male violence. The Right-wing woman, Dworkin contends, acquiesces to male authority for protection and some semblance of power: because ‘survival depends on it’.
‘Groundbreaking’ Bella Abzug
‘Her razor-sharp analysis of why so many women are attracted to a politics that despises their rights is more relevant today than ever’ Guardian
'The women of the world are serving notice. We want wages for every dirty toilet, every indecent assault, every painful childbirth, every cup of coffee and every smile. And if we don’t get what we want, we will simply refuse to work any longer!'
Across the globe in the 1970s, a network of feminists distilled their struggles into a single demand: Wages for Housework! Today, it remains a provocative idea, and an unfulfilled promise.
Here historian Emily Callaci tells the story of this campaign by exploring the lives and ideas of its key creators, tracing their wildly creative political vision over the past five decades: from the early 1970s, when Selma James, a working-class political organizer, and Mariarosa Dalla Costa, a scholar-activist, started laying the foundations of Wages for Housework in London and Italy; through philosopher Silvia Federici reframing the campaign in the context of New York City’s fiscal crisis; to Wilmette Brown, lesbian poet and anti-war activist, and Margaret Prescod, community organizer, who brought the insights of Black feminism to the movement.
Drawing on new archival research and extensive interviews, Callaci takes us deep inside the heart of the movement as it reached across Europe, America, Africa and the Caribbean. For these women, the wage was more than a demand for money: it was a starting point for remaking the world as we know it, imagining potential futures under capitalism – and beyond. Then as now, Wages for Housework poses profound questions. What would it be like to live in a society that prioritizes care rather than production? How would this change our relationship with the natural world? And what would women do with their lives if they had more time?
Książka składa się z dwóch części – teoretycznej i empirycznej. W rozdziale pierwszym dokonano analizy cech samodzielności, by na jej podstawie sformułować autorską definicję tego pojęcia. W dalszej części dokonano przeglądu wyników badań i doniesień literatury przedmiotu na temat cech osobowości wychowanków placówek resocjalizacyjnych. Omówione zostały związki cech samodzielności z wybranymi, charakterystycznymi ze względu na niedostosowanie społeczne, cechami podopiecznych MOW. W rozdziale drugim ukazano znaczenie samodzielności w kontekście celu resocjalizacji nieletnich, jakim jest przygotowanie wychowanków do prawidłowej readaptacji społecznej po opuszczeniu przez nich młodzieżowego ośrodka wychowawczego. Zwrócono w tej części pracy uwagę na zadania kadry pedagogicznej, do których należą: diagnozowanie, motywowanie oraz organizowanie sytuacji usamodzielniających opierających się na założeniach koncepcji twórczej resocjalizacji. Dodatkowo omówiono ważne z punktu widzenia rozwoju samodzielności postawy wychowawcze oraz kompetencje kadry pedagogicznej. Zwrócono również uwagę na formalno-organizacyjne aspekty funkcjonowania młodzieżowych ośrodków wychowawczych, które mogą sprzyjać bądź utrudniać podejmowane w placówce oddziaływania usamodzielniające. Rozdział kończy przegląd trudności, z jakimi mierzy się młodzież po opuszczeniu instytucjonalnej formy wychowania i resocjalizacji.
Trzeci rozdział zawiera założenia metodologiczne oraz sformułowane: przedmiot, cele, problemy i hipotezy badawcze. Ze względu na przyjęte założenia w projekcie badawczym wykorzystano metodę sondażu diagnostycznego i technikę ankiety audytoryjnej. Skonstruowano dwa autorskie narzędzia do zbadania samodzielności i poziomu demoralizacji nieletnich, a do pomiaru cech osobowości posłużono się standaryzowanymi narzędziami, tj. Skalą Samooceny (SES) autorstwa M. Rosenberga, Skalą Jawnego Niepokoju „Jaki Jesteś?” (SJN), autorstwa E. Skrzypek i M. Choynowskiego, Kwestionariuszem Badania Poczucia Kontroli (KBPK), autorstwa G. Krasowicz, A. Kurzyp-Wojnarskiej oraz Kwestionariuszem Umiejętności Prospołecznych Wychowanka (ART) autorstwa A. Goldsteina. Grupę badanych stanowiło 491 wychowanków MOW z Polski.
Na podstawie uzyskanych wyników w rozdziale czwartym dokonano analizy i interpretacji związków samodzielności z poszczególnymi cechami osobowości nieletnich. Najważniejsze wnioski zawarte zostały w podsumowaniu, w którym sformułowano także zalecenia dla praktyki resocjalizacyjnej.
Ze wstępu
Przez wieki ludzi dręczyło jedno pytanie ponad wszystkie inne Jeśli Bóg jest dobry i wszechmocny, dlaczego pozwala swoim stworzeniom cierpieć? A co z cierpieniem zwierząt, które ani nie zasługują na ból, ani nie mogą na nim zyskać? Największy chrześcijański myśliciel naszych czasów podejmuje próbę rozwikłania tej zawiłej kwestii. Z charakterystycznym dla siebie współczuciem i wnikliwością, C.S. Lewis oferuje odpowiedzi na te kluczowe pytania i dzieli się swoją nadzieją oraz mądrością, aby pomóc uleczyć świat spragniony prawdziwego zrozumienia ludzkiej natury.
Egzystencjalizm to nurt filozoficzny, który koncentruje się na analizie ludzkiej egzystencji, poszukiwaniu sensu życia, kwestii wolności oraz odpowiedzialności jednostki.Egzystencjaliści często podkreślają, że życie nie posiada z góry narzuconego sensu, a to człowiek musi go sam odnaleźć poprzez swoje wybory i działania.Rozważania o duszy z kolei odnoszą się do refleksji nad niematerialnym aspektem ludzkiego bytu, często wiążą się z pytaniami o świadomość, tożsamość, a także życie po śmierci. W różnych tradycjach filozoficznych i religijnych dusza postrzegana jest z różnych perspektyw od czynników decydujących o moralności i duchowości jednostki po centralne elementy jej istnienia.Książka ta łączy te dwa obszary refleksji, badając jak rozważania o duszy mogą rzucać światło na ludzkie zmagania z pytaniami dotyczącymi sensu życia.
Z biologicznego punktu widzenia śmierć następuje wówczas, gdy nie istnieje już ludzki organizm jako całość, czyli zintegrowany w jedność biologiczny system. Pojęcie "śmierć kliniczna" pojawiło się w dyskusji nad definicją śmierci medycznej. Przez długi czas było jedynym wskaźnikiem, czy ktoś żyje, czy też już przeszedł "na drugą stronę życia". Coraz więcej uratowanych ludzi potwierdza, że zatrzymanie akcji serca albo śpiączka, odniesienie śmiertelnych urazów nie oznacza jeszcze śmierci. Czy wszystkie wizje, których doświadczają umierający, można złożyć na karb niedotlenienia mózgu? Skąd pacjenci wiedzą co dzieje się z w innych pomieszczeniach, albo są w stanie zobaczyć swoich bliskich, mieszkających w zupełnie innym mieście? Pisma i dzieła spisane na podstawie wizji, audycji i widzeń, tworzą bogatą literaturę objawieniową. Podobieństwo mistycznych przeżyć wielu świętych oraz relacji osób pogrążonych w śmierci klinicznej jest uderzające. Książka Brama życia wiecznego autorstwa ks. prof. Andrzeja Zwolińskiego próbuje spojrzeć na misterium śmierci z katolickiej perspektywy.
W książce opisuję mechanizmy i dyskursy wykluczenia, które tworzone są w oparciu o inność i obcość. Są to mechanizmy odzierające nas z godności i dehumanizujące. Myślę, że to ważne, aby je poznać i się z nimi zmierzyć. Mając bowiem świadomość tego, w jaki sposób funkcjonują i są konstruowane, razem będziemy mogli przeciwstawiać się im i dążyć do zmiany społecznej, co w konsekwencji pomoże nam osiągnąć wspólny cel, jakim jest inkluzywność: wspólnotę, kolektyw i bycie-razem.
Jeśli więc moja perspektywa jest Wam bliska, to zachęcam do wyruszenia ze mną w podróż ku inkluzywności. Podróż potrzebną, choć niełatwą, podczas której z pewnością wyłonią się nowe horyzonty poznawcze. Dzięki filozofii i poprzez filozofię. Przyjemnego odkrywania!
Od autora
Monografia Od świata do języka. Różne przejawy zmienności języków słowiańskich zawiera rozważania na temat oddziaływania przemian cywilizacyjno-kulturowych na cztery języki słowiańskie - polski, czeski, słowacki i rosyjski.
Większość z dwunastu publikowanych studiów została poświęcona zjawiskom językowym z pierwszej połowy XXI wieku, przejawiającym się na różnych płaszczyznach systemu językowego i znajdującym odzwierciedlenie w komunikacji. Na języki słowiańskie patrzymy z kilku perspektyw badawczych: synchronicznej i diachronicznej, wewnątrzjęzykowej i zewnątrzjęzykowej. W centrum uwagi znalazła się leksyka, opisywana zarówno w aspekcie czysto lingwistycznym, jak i w ujęciu socjolingwistycznym oraz kognitywnym, jako nośnik informacji o świecie, a w szczególności źródło wiedzy o określonych grupach społecznych, np. przedstawicielach pokolenia C. Monografia daje ponadto wgląd w stopień zaawansowania prac nad narzędziami pomagającymi analizować lub dokumentować rozmaite zjawiska językowe (np. służącymi do automatycznej dewulgaryzacji tekstów, analizy wydźwięku tekstów urzędowych czy ustalania autorstwa tekstu anonimowego), pokazuje także próby rozwoju teoretycznych modeli ich opisu.
Współczesna problematyka, zawarty w monografii interesujący materiał językowy oraz wnikliwe i nowatorskie interpretacje powinny zaciekawić nie tylko badaczy języków słowiańskich oraz studentów kierunków filologicznych, lecz także inne osoby zainteresowane zagadnieniami komunikacji językowej.
Trudno uznać, że II wojna światowa należy już do przeszłości. Wszak żyje wciąż w opowieściach świadków historii, w działaniach społeczników i edukatorów, w dyskusjach polityków. A co po niej pozostało w życiu rodzin Polek i Polaków ocalałych z niemieckich obozów koncentracyjnych? Książka prezentuje wieloletnie badania autorki nad polskim drugim pokoleniem obozowym, tj. dziećmi więźniarek i więźniów politycznych nazizmu. Co mogło dla nich oznaczać dorastanie w domu, w którym przemoc i strach zapisały się w ciałach i wspomnieniach rodziców? W jakich sytuacjach echa minionej wojny rozbrzmiewały w peerelowskiej codzienności? Czy i jak biografie rodziców kształtowały pamięć i doświadczenia potomkiń i potomków? Skonstruowana w książce opowieść to wielogłos, odtwarzający skomplikowane przeżycia pierwszego pokolenia powojennego. Autorka proponuje, aby do popularnego pojęcia transgeneracyjnej traumy przyłożyć soczewkę codziennego, „zwyczajnego“ cierpienia. Swoją metodologią wskazuje z kolei wartość długoterminowej współpracy badaczki z badanymi – dla obu stron.
Anne of Green Gables L.M. Montgomery ukazała się po raz pierwszy w Polsce pod koniec roku 1911 w tłumaczeniu R. Bernsteinowej jako Ania z Zielonego Wzgórza. Przez około osiemdziesiąt lat ten przekład był jedynym polskim tłumaczeniem powieści, zyskując status kanonicznego i znacząco wpływając na polską recepcję opowieści o Anne Shirley. Przez kilka dekad mało kto wiedział jednak, że Bernsteinowa wprowadziła w tekście wiele zmian, tak by dostosować go do ówczesnych konwencji obowiązujących w literaturze dla młodych czytelników. W ciągu ostatnich dwudziestu lat powieść doczekała się kilkunastu przekładów na język polski, w tym tłumaczenia Anny Bańkowskiej, które przywróciło jej oryginalny kanadyjski kontekst. Kolejną falę zainteresowania, także badawczego, wywołała adaptacja serialowa Anne with an E, której twórcy dokonali reinterpretacji historii Anne Shirley. Nowe tłumaczenia i adaptacje Anne of Green Gables – a przede wszystkim jej miejsce w kulturze polskiej po stu dziesięciu latach – stanowią główną oś monografii. Artykuły w niej zebrane są świadectwem interdyscyplinarnych dialogów, namysłu nad odczytaniem Anne of Green Gables w różnych perspektywach badawczych – socjologicznej, historycznej, literaturoznawczej, przekładoznawczej, skupiającej się na recepcji (również światowej), adaptacjach czy na kwestiach obyczajowych i emancypacyjnych – a tom oddawany w ręce Czytelników stanowi istotny wkład w rozwój badań nad twórczością L.M. Montgomery w Polsce.
Książka Anny Horniatko-Szumiłowicz Twórca odzyskany. Życie i piśmiennictwo Wasyla Tkaczuka bada biografię, działalność literacką w ramach lwowskiego ugrupowania „Dwunastka” oraz nowelistyczną twórczość zapomnianego ukraińskiego pisarza lat 30. XX w., dowodząc, iż w pełni zasługuje on na przywrócenie pamięci o nim i o jego spuściźnie. Książka zawiera unikatowe wywiady, cenne fotografie, a także kilkanaście nowel i szkiców pisarza dotąd niepublikowanych w formie książkowej.
Pierwsze wydanie książki Profesora Mariana Maciejewskiego (1937–2013) o liryce lo¬zańskiej Mickiewicza miało miejsce w 2012 roku i bardzo szybko się rozeszło. Jej wznowienie jest zatem wydarzeniem bardzo oczekiwanym. Tym bardziej, że uświadamia ona odbiorcom poezji niezwykłą wagę jedności widzialnej formy liryki z głębokim, egzystencjalnie i ontycznie, przesłaniem. Jak mówi Maciejewski: „Liryki lozańskie wyznacza poetyka tak złożona, jak skomplikowane jest ludzkie poznanie i odczuwanie ludzkiej egzystencji, która nie chce wyrzec się swego przeznaczenia do wieczności”.
„STARE/NOWE Problemy Romantyzmu” są kontynuacją serii „Problemy Romantyzmu”, zainicjowanej w 2005 roku na WNH UKSW. Edycja niniejsza jest drugą pozycją przygotowaną przez Wydawnictwo IBL PAN, a szesnastą, jeśli uwzględnimy czternaście tomów wydanych wcześniej. Zdaniem autorów koncepcji serii, w tradycji dotychczasowych badań nad polskim romantyzmem pojawiły się prace tak kardynalne dla zrozumienia epoki, że trudno podejmować bez ich znajomości kolejne zagadnienia. Książka Mariana Maciejewskiego niewątpliwie do nich należy.
W XXI wieku dyktatura przyjmuje zupełnie nowe oblicze - cyfrowe. Prekursorem tej przemiany są Chiny, które choć od dawna są jednym z motorów światowej gospodarki, to wciąż pod względem ideologicznym pozostają krajem autorytarnym. Chiny śmiało konkurują z Zachodem i korzystają przy tym z baz danych i sztucznej inteligencji jak żaden inny rząd. Dzięki najnowszym osiągnięciom techniki partia próbuje stworzyć najlepszy na świecie system obserwacji. Celem jest kontrola chińskiego rządu nad wszystkim. Nad tym, co to dla nas oznacza, zastanawia się Kai Strittmatter, wieloletni korespondent "Sddeutsche Zeitung" w Pekinie.
Słowiańska magia roślin to nie tylko eliksiry i zaklęcia, które rodziły się z wnikliwej obserwacji świata i prób zrozumienia powiązań między człowiekiem a naturą. Za rytuałami i formułami kryły się prawdziwe ludzkie emocje - troski, lęki, pragnienia. Magia służyła nie tylko do zapewnienia sobie miłości czy karania nieprzychylnych osób, była również sposobem na komunikowanie się ze światem bogów, demonów i zmarłych.Wyrusz w fascynującą podróż przez roczny cykl obrzędowy, towarzysząc Słowiankom i Słowianom w ich magicznych praktykach. Odkryj, jak przyroda - od najdrobniejszych ziół po dary lasów i łąk - była wykorzystywana zarówno w rytuałach wspólnotowych, jak i domowych. Ta książka postawi przed tobą wiklinowe kosze naszych prababek i pradziadów, odsłaniając bogactwo słowiańskiej tradycji i sekretne sposoby komunikowania się z niewidzialnym światem.Karolina Lisek od niemal dziesięciu lat, wspólnie z mężem Szymonem Gilisem, działa na rzecz popularyzacji kultury i wierzeń słowiańskich. Jako redaktorka naczelna iSAP - Słowiańskiej Agencji Prasowej - oraz prezeska Stowarzyszenia Krzewienia Kultury Słowiańskiej "JAWIA" angażuje się w organizację festiwali i wydarzeń, takich jak festiwal SWAR w Sobótce, SLAVNI - Konwent Kultury Rodzimej w Chorzowie, muzyczny festiwal Reakcja Słowiańska oraz ogólnopolski plebiscyt literacki Złoty Płomień Kultury. Jej główną misją jest tworzenie różnorodnych przestrzeni dla tych, którzy chcą popularyzować wiedzę o dawnej Słowiańszczyźnie, i łączenie ich z tymi, którzy pragną tę wiedzę zgłębiać.Jest pasjonatką tradycji związanych z roślinami oraz ich znaczeniem w dawnych wierzeniach i magii ludowej. Swoimi obserwacjami dzieli się na łamach iSAP oraz innych czasopism, wierząc, że rośliny, oprócz właściwości leczniczych, kryją w sobie dziedzictwo przeszłości, które warto przybliżać współczesnym odbiorcom. Często podkreśla, że wiedza, którą zgłębia, pochodzi nie tylko z książek, lecz również z opowieści zasłyszanych na wsi, gdzie dorastała, obserwując nadal żywe rytuały oraz zwyczaje.
Racjowitalizm to koncepcja filozoficzna hiszpańskiego myśliciela, eseisty i społecznika José Ortegi y Gasseta (1883–1955). Jej źródłem jest krytyczny namysł nad marburskim neokantyzmem i fenomenologią Edmunda Husserla. W obu tych nurtach Ortega dostrzegł kontynuację nowożytnego racjo-idealizmu, którego zniesienie uczynił przewodnim tematem swojego dzieła. Przez racjo-idealizm rozumiał z kolei takie stanowisko, które uznaje porządek rozumnego, myślącego i świadomego siebie podmiotu za pierwszą, podstawową i autonomiczną rzeczywistość. Tak pojętemu racjo-idealizmowi przeciwstawił racjowitalizm, gdzie tym, co radykalne, a więc rdzenne i źródłowe jest życie konkretnego człowieka, z którego wtórnie wyłania się rozum. Ten ostatni traci w ten sposób swoją uprzywilejowaną względem innych porządków pozycję i staje się rozumem z życia i dla życia.
W monografii ukazane zostaje mniej znane oblicze myśli Ortegi y Gasseta, które odnosi się do jego projektu nowej krytyki rozumu. Projekt ten ma na celu przedstawienie witalno-historycznych korzeni rozumu, a także stanowi oryginalny wkład autora „Buntu mas” w rozwój dwudziestowiecznej filozofii, nie mniej cenny od tego, który wnieśli do niej jego rówieśnicy: Martin Heidegger, Nicolai Hartmann czy Karl Jaspers.
Publikacja ukazała się w Złotej Serii Uniwersytetu Wrocławskiego.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
