Chociaż życie Marlborougha zostało opisane wiele razy i w różnym stylu, opisanie go jeszcze raz jest aż nadto uzasadnione. Dwaj i tylko dwaj biografowie potraktowali temat w odpowiedni sposób. Książka archidiakona Coxe’a jest bardzo dokładna, jeśli chodzi o okres po 1702 roku. Książka lorda Wolseleya, która kończy się na tej dacie, zupełnie zdezaktualizowała wcześniejsze rozdziały archidiakona. Łącznie te dwie prace obejmują cały temat. Zebranie wyników żmudnych badań ich autorów w jednym tomie wydaje się wskazanym, choć niezbyt ambitnym przedsięwzięciem. Podejmując się tego, usiłowałem stworzyć opis, który bez nadmiernego znużenia będzie mogło przeczytać wielu ludzi nie będących zawodowymi historykami. Książka archidiakona Coxe’a, która z powodu obciążenia nieocenionymi fragmentami korespondencji Marlborougha jest niepotrzebnie długa, cierpi na pewną rozwlekłość i chaotyczność, irytującą dla wszystkich, którzy czytają dla przyjemności. Nawet lord Wolseley, z powodu pragnienia przedstawienia tła swego portretu w odpowiednich barwach, ma tendencję do dygresji i powtarzania się, co nie sprzyja ani zwięzłości, ani spójności. Z wyjątkiem kilku przypadków, w których rozwinięcie wydawało mi się potrzebne, konsekwentnie dążyłem do zwięzłości. Nie roszczę sobie pretensji do ustalenia czegoś nowego ani do odkrycia nieznanych faktów. Obecnie opublikowano jednak wiele dokumentów niedostępnych dla archidiakona Coxe’a, a po części niedostępnych dla lorda Wolseleya; w ostatnich latach wielu współczesnych historyków, zarówno Anglików, jak i cudzoziemców, wydało pouczające prace na temat osób i wydarzeń z czasów Marlborougha. Swobodnie korzystałem z nich wszystkich. Marlborough był albo żołnierzem, albo nikim. Nawet jego sukcesy dyplomatyczne można było w dużej mierze przypisać jego zwycięstwom w polu. Potraktowałem zatem jego karierę wojskową bardziej szczegółowo niż życie polityczne lub prywatne. Pisałem nie roszcząc sobie pretensji do posiadania fachowej wiedzy, lecz zawsze w nadziei, że moja praca może się przydać ludziom wykonującym zawód księcia. Wiele z tego, co napisałem (niektórzy mogą uznać, że zbyt wiele) ma polemiczny wydźwięk. Jednakże zarówno za życia, jak i po śmierci, Marlborough był prześladowany przez tak wielu nieprzejednanych przeciwników, że z konieczności otaczają go kontrowersje.
Nowa publikacja w popularnej serii "Malarstwo" poświęcona jest twórczości Józefa Brandta (1841-1915), jednego z najwybitniejszych polskich malarzy batalistycznych XIX wieku, który znacząco wpłynął na rozwój polskiego malarstwa historycznego.Brandt doskonalił swój warsztat w Paryżu i Monachium, między innymi pod kierunkiem Franza Adama. W stolicy Bawarii szybko zyskał uznanie niemieckich kolekcjonerów i krytyków, przewodził też polskiej kolonii artystycznej w Monachium, wspierając młodych twórców. Zafascynowany siedemnastowieczną historią Polski, przedstawiał na płótnie życie codzienne polskich sarmatów i mieszkańców Kresów Wschodnich, polowania i bitwy oraz ważne wydarzenia polityczne mające miejsce w I Rzeczypospolitej. Minialbum został opracowany przez Stefanię Krzysztofowicz-Kozakowską i prezentuje tak znane dzieła, jak: Chodkiewicz pod Chocimiem, Czarniecki pod Koldyngą czy Wyjazd z Wilanowa Jana III i Marysieńki Sobieskich.
Maria Pawlikowska-Jasnorzewska - kobieta naznaczona miłością i wpływem planet.Co wiemy o ezoterycznym życiu artystki totalnej, ikony dwudziestolecia międzywojennego?Lilka, jedna z ukochanych córek Wojciecha Kossaka. Autorka wierszy inspirujących do dziś kolejne pokolenia twórców. Pierwsza poetka i pisarka krakowskiego rodu wymykająca się twardej męskiej krytyce. Malarka i rysowniczka.Jaka była naprawdę Maria Pawlikowska-Jasnorzewska?Joginka, zielarka, kobieta pełna magnetyzmu, zauroczona czarnoksięstwem, astrologią i telepatią. Cieleśnie niedoskonała, lecz pragnąca doskonałości. Kochającą się łakomie tak z mężczyznami, jak również z sukcesem.Tuwim nazywał ją czarownicą. Lechoń - rusałką. Witkacy malował i doradzał jej. Kim była ta skryta w futrach i tiulach artystka, okrzyknięta przez Tadeusza Boya-Żeleńskiego mianem "polskiej Safony"?Małgorzata Czyńska tworzy wielobarwną opowieść biograficzną o życiu Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Przeprowadza przez historię miłości o wielu twarzach, kolejnych mężów, poezji, teatru, rysunku. Książka zawiera również niepublikowane dotąd zdjęcia i prace malarskie poetki.To świadectwo wieloetapowej przemiany z dziewczynki w zalotnicę, a w końcu w ikoniczną artystkę - jedną z najczęściej tłumaczonych i do dziś czytanychpolskich poetek.
Torebki Chanel to niezaprzeczalny synonim luksusu, elegancji i szyku. Ponadczasowe, zawsze modne, są chętnie wybierane jako dopełnienie stylizacji przez miłośniczki mody i dobrego stylu. Od czasu premiery modelu 2.55 w 1955 roku marka Chanel wprowadziła na rynek wiele torebek , które osiągnęły status kultowych.W książce, której autorką jest Laia Farran Graves, przedstawiona została historia niezwykłej kobiety stojącej za stworzeniem wielkiego domu mody, Gabrielli "Coco" Chanel, oraz produkowanych przez niego torebek. Pokazano tu najsłynniejsze modele, ich liczne sezonowe warianty, limitowane edycje i specjalne funkcje. Każdy z nich został dokładnie opisany, z uwzględnieniem cech charakterystycznych oraz detali wykonania.Autorka przedstawia szczegóły związane z procesem produkcji torebek oraz techniki wykorzystywane przy tworzeniu tych modowych arcydzieł, a także podpowiada, jak rozpoznać, czy mamy do czynienia z oryginalnym wyrobem marki Chanel.To najlepszy przewodnik po świecie ekskluzywnych akcesoriów, dzięki któremu nie tylko poznasz historię kultowych torebek jednej z największych modowych marek, ale także zyskasz pomoc przy zakupie wymarzonej torebki na rynku wtórnym.
Podobno w czasie walki nigdy się nie cofali, przez sto dwadzieścia sześć lat nie przegrali żadnej bitwy, a szelest ich skrzydeł płoszył konie nieprzyjaciela – o husarzach krąży do dziś wiele mitów, które uczyniły z tych żołnierzy prawie nadludzkich wojowników.
Owszem, wielokrotnie podczas potyczek wycofywali się, ale tylko po to, by ponowić atak. Pod Kłuszynem niektóre chorągwie szarżowały aż dziesięć razy! Husaria poznała też smak porażki, i to wcześniej, niż często się sądzi – choćby pod Cecorą, a więc sześć lat przed bitwą pod Gniewem, uznawaną za pierwszą przegraną skrzydlatego wojska.
Nieprawdziwe jest także przekonanie, że to szelest skrzydeł płoszył konie nieprzyjaciela, ponieważ w bitewnym zgiełku był raczej niesłyszalny. To ich widok budził grozę i wprowadzał zamęt w szeregach wroga.
Jedno jest pewne – husaria, uznawana przez wielu za najlepszą formację kawaleryjską świata, miała unikatową strukturę. Służący w niej żołnierze byli świetnie wyszkoleni, a jej głównym zadaniem na polu bitwy było przełamanie sił wroga.
Książka "Husaria. Skrzydlaci wojownicy" opowiada o fenomenie ciężkiej jazdy, jej wyjątkowej taktyce walki oraz ponadprzeciętnych dowódcach. Omawia najciekawsze starcia, w których wygrywała i ponosiła porażki. To opowieść o wojownikach, których nawet niewielka grupa potrafiła zmienić losy niejednej bitwy.
Historia Japonii. Niezwykła opowieść o Kraju Wschodzącego Słońca, samurajach, siogunach i zen to fascynująca podróż przez kraj, który niegdyś pragnął podbić Chiny, a później na dwa stulecia odizolował się od reszty świata.
Składająca się z 7000 wysp Japonia jest ojczyzną paradoksów-wysoko rozwinięty kraj tkwiący w starożytnej tradycji, kwitnąca demokracja z cesarzem jako głową państwa, bezpieczne społeczeństwo żyjące w niepewnej strefie trzęsień ziemi. Choć słynie z najnowocześniejszej technologii i przeludnionych miast, trzy czwarte jej powierzchni zajmują niezamieszkałe góry i lasy.
Ukazana po raz pierwszy Zachodowi w relacji Marco Polo, Japonia była legendarną krainą bronioną przez groźne Boskie Wiatry, Kamikaze, i rządzoną przez boskiego władcę. Była ostatnim przystankiem na Jedwabnym Szlaku, krańcem znanego świata- i trwałym symbolem tajemniczego Wschodu. W ostatnich czasach stała się siłą napędową światowego przemysłu, ośrodkiem kultury hip-hop i zwiastunem postmodernistycznego upadku.
Aleksander Gierymski dokonał rewolucji w polskim malarstwie. Twórca niezwykłych płócien, przekraczających granice realizmu, na przełomie XIX wieku wprowadził do polskiej sztuki nowe standardy. Syn zasłużonej rodziny artystycznej, brat fotografika i malarza Maksymiliana Gierymskiego, był postacią niezwykłą. Całe życie zmagał się z trudnościami – chorobą psychiczną, brakiem zrozumienia, emigracją – a mimo to stworzył dzieła o niezwykłej sile wyrazu.
Album prezentuje pełną drogę artystyczną Gierymskiego – od wczesnych prac realistycznych po impresjonistyczne obrazy, które na zawsze zmieniły postrzeganie polskiego malarstwa. Szczególny nacisk położono na jego najsłynniejsze cykle: sceny z getta warszawskiego, krakowskie kościoły, pejzaże i portrety. Reprodukcje najważniejszych dzieł, archiwalne materiały i szczegółowy kontekst historyczny pozwalają zobaczyć twórczość Gierymskiego w całej złożoności – jako świadectwo artystycznej rewolucji i niezwykłego talentu.
Luba Ristujczina – historyczka sztuki, autorka licznych publikacji prezentujących malarstwo
polskie i światowe. Miłośniczka wiedeńskiej secesji, twórczości Egona Schielego, literatury i kultury Bałkanów, pięknych książek, muzyki, zwłaszcza dawnej, oraz filmu. Mieszka w Bielsku-Białej.
Album Gustav Klimt. Twórca złotej secesji to zajmująca opowieść o najwybitniejszym twórcy Secesji Wiedeńskiej, wzbogacona licznymi reprodukcjami bardziej i mniej znanych dzieł. Autorka, historyczka sztuki Luba Ristujczina, zdradza tajemnice biografii, inspiracje, obsesje i tajniki warsztatu artysty, a także analizuje wpływ jego twórczości na sztukę współczesną.
Luba Ristujczina – historyczka sztuki, autorka licznych publikacji prezentujących malarstwo
polskie i światowe. Miłośniczka wiedeńskiej secesji, twórczości Egona Schielego, literatury i kultury Bałkanów, pięknych książek, muzyki, zwłaszcza dawnej, oraz filmu. Mieszka w Bielsku-Białej.
Frida Kahlo – artystka, która uczyniła z własnego cierpienia i doświadczenia najpotężniejsze narzędzie wyrazu artystycznego. Jej malarstwo to intymna opowieść o bólu, miłości, tożsamości i sile kobiecości, która przekracza granice konwencjonalnego postrzegania sztuki.
Urodzona w 1907 roku w Coyoacán, naznaczona chorobą i wypadkiem, który na zawsze zmienił jej życie, Kahlo stworzyła własny, niepowtarzalny język wizualny. Jej autoportrety to nie tylko dokumentacja cierpienia, ale spektakularna podróż przez świat emocji, meksykańskiej kultury i politycznego zaangażowania.
Album prezentuje pełną panoramę twórczości Kahlo – od wczesnych prac przez najbardziej znane płótna po mniej znane szkice i rysunki. Pokazuje artystkę jako rewolucjonistkę, feministkę, ikonę meksykańskiej kultury i kobietę, która przekształciła osobistą tragedię w uniwersalną opowieść o ludzkiej sile i pięknie.
Reprodukcje jej najważniejszych dzieł, fotografie, listy i dokumenty pozwalają zobaczyć Fridę Kahlo w całej złożoności – jako artystkę, która zawsze była czymś więcej niż tylko swoim cierpieniem.
Luba Ristujczina – historyczka sztuki, autorka licznych publikacji prezentujących malarstwo
polskie i światowe. Miłośniczka wiedeńskiej secesji, twórczości Egona Schielego, literatury i kultury Bałkanów, pięknych książek, muzyki, zwłaszcza dawnej, oraz filmu. Mieszka w Bielsku-Białej.
Jak rodziło się nowoczesne państwo i skąd czerpało ideologiczne uzasadnienia, z czego wyrosła tradycja republikańska i jakie przybierała formy, jak ewoluowało rozumienie wolności i co z tego praktycznie wynikało, jakie były skutki rozprzestrzenienia się nauk humanistycznych i co krytycy humanizmu wysuwali jako argumenty przeciw niemu Na te i inne równie istotne pytania odpowiada Quentin Skinner (ur. 1940 r.) współtwórca i czołowy przedstawiciel tzw. szkoły z Cambridge w historii idei politycznej w jednej z najważniejszych książek o gruntownej przebudowie świata idei i polityki dokonującej się u schyłku średniowiecza i na progu nowożytności. Ukazuje w niej wpływ, jaki na te wielkiej wagi procesy dziejowe wywarli myśliciele - m. in. Dante, Marsyliusz z Padwy, Machiavelli, Guicciardini, Erazm z Rotterdamu, Morus którzy współkształtowali ówczesne wyobrażenia, kategorie i pojęcia, nierzadko do dziś wpływające na myślenie polityczne, choć zwykle bez uświadamiania sobie ich źródeł. Moim [] celem było wykorzystanie tekstów późnośredniowiecznej i wczesnonowożytnej teorii politycznej w celu naświetlenia bardziej ogólnego zagadnienia historycznego. [] Zaczynam od końca XIII wieku i kontynuuję opowieść aż do końca wieku XVI, ponieważ to właśnie w tym okresie, jak postaram się wykazać, stopniowo wyłaniano główne elementy rozpoznawalnej nowoczesnej koncepcji państwa. Dokonano decydującego przejścia od koncepcji władcy zachowującego swoje państwo gdzie oznaczało to po prostu utrzymanie własnej pozycji do idei, że istnieje niezależny porządek prawny i konstytucyjny, czyli państwo, które władca ma obowiązek zachowywać. Jednym ze skutków tej transformacji było uznanie, że to władza państwa, a nie władza rządzącego, leży u podstaw rządu. To z kolei umożliwiło konceptualizację państwa w wyraźnie nowoczesnych kategoriach jako jedynego źródła prawa i legalnej siły na własnym terytorium oraz jako jedynego właściwego obiektu lojalności jego obywateli. (z Przedmowy)
„Pamiętam, gdym szedł na wojnę w sierpniu 1914 roku, postanowiłem sobie bacznie obserwować zjawiska wojny […]. Teraz, w Magdeburgu, zdecydowałem się spróbować, czy pójdzie mi łatwo ziszczenie dawnych marzeń, bym mógł szczerze i spokojnie zilustrować prawdę o istocie dowodzenia. Prawdę o duszy dowódcy uginającej się pod ciężarem niebezpieczeństw, niepewności i sprzeczności. Walczy z nimi, bo są one żywiołem wojny, każdy żołnierz. Dowódca niesie prócz tego ciężar odpowiedzialności za swych podwładnych. Na policzku swoim czuć musi piekący wstyd upokorzenia, gdy mu praca dowodzenia się nie uda, a za niepowodzenie krwią płacą inni”. [fragment tekstu]
Moje pierwsze boje to wspomnienia Józefa Piłsudskiego spisane podczas osadzenia w twierdzy magdeburskiej w latach 1917–1918. Obejmują kilka najcięższych bitew 1914 roku, które stoczyła pod jego komendą I Brygada Legionów Polskich. Piłsudski jawi się w nich jako dowódca silny i zdecydowany, ale jednocześnie pełen rozterek i wątpliwości. Opisuje trudy żołnierskiego życia – noce pod gołym niebem, zimno, choroby, brak sprzętu, zmęczenie, ale też przytacza frontowe anegdoty, których nie brakuje nawet na polu walki.
Album ukazuje Marszałka w wielu odsłonach: jako żołnierza, polityka, stratega, ale także człowieka pełnego pasji, charyzmy i determinacji. Dzięki unikalnym fotografiom, dokumentom i anegdotom książka wprowadza w realia burzliwych czasów walki o wolność i budowy odrodzonej Rzeczpospolitej. Od młodzieńczych lat w konspiracji przez chwile triumfu podczas Bitwy Warszawskiej po trudne decyzje u schyłku życia - Piłsudski jawi się jako postać pełna kontrastów, a zarazem niezwykle inspirująca. To nie tylko hołd złożony "Ojcu Niepodległości", ale i opowieść o wartościach, które kształtowały polską tożsamość. Idealna lektura dla miłośników historii i wszystkich, którzy chcą zrozumieć fenomen Józefa Piłsudskiego i jego epoki.
Praca niniejsza kontynuuje i dopełnia tom poświęcony Sterowi. Dwutygodnikowi dla spraw wychowania i pracy kobiet ukazującemu się we Lwowie w latach 18951897 pod redakcją Pauliny Kuczalskiej-Reinschmit . Zachowuje podobną, trójdzielną strukturę, a każda z części może być traktowana jak autonomiczna całość. Część pierwsza, opisowa, poświęcona jest genezie, strukturze, programowi i gronu współpracowników Steru. Organu równouprawnienia kobiet ukazującego się w Warszawie w latach 19071914 pod redakcją Pauliny Kuczalskiej-Reinschmit i Józefy Bojanowskiej. Część druga, antologijna, zawiera wybór reprezentatywnych i najciekawszych z punktu widzenia współczesnych czytelników materiałów opublikowanych na łamach Steru. Część trzecia to bibliograficzne zestawienia jego zawartości. Najważniejszym celem książki, w kontekście obszernego, a zreferowanego poniżej stanu badań, jest ekapitulacja wiedzy o warszawskim Sterze, przyjazna zarówno profesjonalnym odbiorcom z kręgów akademickich, jak i miłośnikom historii polskiego ruchu i czasopiśmiennictwa mancypacyjnego początku XX wieku. Cele poboczne to: umieszczenie wiedzy o Sterze w szerszym kontekście opublikowanych już zestawień bibliograficznych dotyczących polskiej prasy postępowej lat rewolucyjnych i porewolucyjnych w Królestwie Polskim2 oraz uzupełnienie antologii polskiej publicystyki emancypacyjnej epoki zaborów o realizacje innych gatunków piśmiennictwa ruchu kobiecego w tym okresie. Jako poszerzone wprowadzenie do omawianych tu wydarzeń można uznać wcześniejszą monografię poświęconą działalności społecznej i aktywności publicystycznej Kuczalskiej-Reinschmit i Bojanowskiej w okresie między zamknięciem Steru lwowskiego oraz otwarciem Steru warszawskiego. Ze wstępu
Obszar południowej części Równiny Nowogardzkiej nie został do tej pory zbadany pod względem florystycznym i fitogeograficznym, co stało się główną przesłanką do podjęcia niniejszego tematu. Głównym celem badań było poznanie stosunków fitogeograficznych południowej części obszaru Równiny Nowogardzkiej (poprzez zbadanie składu gatunkowego i rozmieszczenia flory naczyniowej zdefiniowanej jako ogół taksonów roślinnych występujących na określonym terytorium), której bogactwo gatunkowe wyrażone jest liczbą gatunków występujących spontanicznie na danym obszarze (za: Kornaś, Medwecka-Kornaś, 2002). Wyznaczono następujące cele szczegółowe:sporządzenie wykazu flory naczyniowej i pełnej listy dat florystycznych dla poszczególnych jednostek kartogramu,sporządzenie map rozmieszczenia wykazanych gatunków,określenie roli taksonów obcych i inwazyjnych w regionie,analiza granic zasięgów regionalnych i lokalnych gatunków,przeprowadzenie analiz: liczbowej, siedliskowej, geograficzno-historycznej i geograficznej flory,przedstawienie udziału gatunków rzadkich, chronionych i zagrożonych (dla oceny zróżnicowania badanego terenu i określenia jego waloru florystycznego). Monografia powstała na bazie rozprawy doktorskiej Karoliny Konopskiej - Problemy fitogeograficzne i flora południowej części Równiny Nowogardzkiej wykonanej w Katedrze Botaniki i Ochrony Przyrody Uniwersytetu Szczecińskiego (obecnie Instytut Biologii Uniwersytetu Szczecińskiego) pod opieką naukową prof. dr hab. Agnieszki Popieli. Ze wstępu
Jego narodzinom towarzyszy przepowiednia, a jako dziecko jest świadkiem cudu. Liczne poświęcenia pomagają mu został księdzem. Z tyfusu ratują go zaś... smażone papryczki. Po przerażającej walce triumfuje nad wojskami piekielnego przeciwnika. Otrzymuje stygmaty i niezwykłe łaski. Zwłaszcza nocą okrutnie prześladuje go szatan.
Jak żyło się w czasach, gdy w sklepach brakowało wszystkiego, a do kawalerek, zamieszkałych przez całe rodziny, kupowało się na raty komplety mebli, którymi można by obdzielić kilka mieszkań? W czasach, gdy co drugie mieszkanie wyglądało identycznie i można było się pomylić, czy jest się u siebie, czy w gościach? Albo który polski projektant grał w filmie, co tworzono w oparach alkoholu, kto wiódł prym w "Biurze Niewyżytych Erotycznie Panien" i czyje ciepłe majtki uratowały polskie wzornictwo?Chociaż popularność wzornictwa od kilku lat przybiera na sile, wciąż trudno zdobyć informacje na temat jego twórców. Niektóre nazwiska pozostaną na zawsze tajemnicą, wiele jest jednak takich, które ustrzegły się przed anonimowością i o nich dzisiaj warto mówić. Jak choćby o Wandzie Telakowskiej, organizatorce powojennego polskiego wzornictwa, założycielce Instytutu Wzornictwa. Przemysłowego.To opowieść o tym, w jakich okolicznościach powstawały meble, szkło, ceramika, tkaniny, oświetlenie dostępne - czy raczej wiecznie niedostępne - w polskich sklepach po 1945 roku, ale także o tym, kto tworzył te, które nigdy nie trafiły na sklepowe półki. Wciągająca historia, przywołująca filmy, w których grają ikony designu, i mówiąca o wydarzeniach, bez których wiele wspaniałych obiektów nigdy by nie powstało.Katarzyna Jasiołek (ur. 1982) - absolwentka Filologii Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Pisała o nowych technologiach do "Komputer Świata" i na potrzeby innych projektów RASP, a wcześniej także o mediach do "Pressu", o technologii od strony biznesowej. Obecnie regularnie pisze do tytułu branżowego "Szkło i Ceramika", pisuje katalogi, których tematyką jest design i wzornictwo. Prowadzi blog Heliotrop o wydarzeniach związanych z wzornictwem, architekturą, fotografią, modą, a także pod marką bloga - podcast, do którego zaprasza twórców, rzemieślników, kolekcjonerów i inne osoby związane z designem. Pisze książki o wzornictwie.
Odkąd pamiętam, wędrowanie zawsze mnie pociągało. Najchętniej w nieznane. Chyba ten bakcyl dopadł mnie już w dzieciństwie, gdy trzeba było zmieniać miejsce zamieszkania, wędrując za ojcem wojskowym meteorologiem. Z biegiem lat odkryłem w sobie jeszcze jedną nieodpartą potrzebę - powrotu. Musiało to trochę potrwać i musiało pojawić się miejsce, w którym bez obecności trudno było wyobrazić sobie swoje życie. I obojętnie, czy swat wagabunda namówił mnie na zagranicę czy na inne regiony kraju, coraz częściej dopadała mnie tęsknota za miejscem opuszczonym. Obojętnie też, czy były to dni nieobecności w nim czy tygodnie, zawsze z takim samym zniecierpliwieniem wyczekiwałem pojawienia się przede mną krajobrazów, z których wyruszyłem. Dopiero drogi wiodące pagórkami przez lasy, poprowadzone wokół jezior i dolinami rzek przywracały mi spokój ducha. Wracałem do domu. Bogatszy o wrażenia doznane hen w nieznanym, ale też jeszcze bardziej doceniający moje miejsce na ziemi. Trzeba było też czasu, bym uświadomił sobie, co jest osią tego miejsca. Długo w nie wrastałem, bo ponad pół wieku, ale też uważnie je w sobie zakorzeniałem i pielęgnowałem. To miasto, po którym lubię wędrować, które potrafi zmęczyć i roztkliwiać jednocześnie. To miasto stało się moim domem, a wraz z otaczającą je naturą moją małą ojczyzną. To oczywiste, że postrzegam je po swojemu, że coś dla mnie jest istotne bardziej lub mniej, ale takie jest prawo miłości do miejsca i ludzi w nim żyjących na przestrzeni wieków. Tych znanych, ale i nieznanych, a jednak swoją niegdyś obecność w nim zaznaczających. To miejsce stało się dla mnie inspiracją do napisania tego oratorium, które dopełnił i wzbogacił muzyką inny słupszczanin, Zdzisław Pawiłojć. Ryszard K. HetnarowiczRyszard Kazimierz Hetnarowicz (ur. 1954 r. w Inowrocławiu) - dziennikarz, eseista, poeta, współzałożyciel Teatru Rondo. Mieszka w Słupsku. Autor tekstu polskiej mszy niebędącej tłumaczeniem z łaciny, zatytułowanej "Missa miseri cordis" (Msza serca ubogiego), której prawykonanie z muzyką Leszka Kułakowskiego odbyło się w 2008 r. w Słupsku. Redaktor i autor opracowań dziennikarskich zatytułowanych "100 lat słupskiej komunikacji" (Słupsk 2010) oraz "Tradycja, sztuka i wrażliwość. 65-lecie Teatru Lalki "Tęcza" w Słupsku" (Słupsk 2012).W swoim dorobku twórczym ma także ponad 30 tekstów piosenek i pieśni z gatunku muzyki rozrywkowej i poważnej. Reportaże i eseje drukował przede wszystkim w periodykach i wydawnictwach lokalnych.
W XIX wieku Kazachstan został podbity przez Rosję, która traktowała go jak swoją kolonię. Przez kolejne dekady tutejsze dobra naturalne były bezwzględnie eksploatowane, a rodzima ludność dziesiątkowana. Kraj stał się też miejscem zsyłek - Aleksandr Sołżenicyn nazywał go KaZEKstanem, bo w czasach ZSRR cała republika zmieniła się w wielki łagier. Zekami (więźniami) byli wrogowie polityczni, członkowie elity intelektualnej i zwykli kryminaliści. Polacy, Niemcy, Koreańczycy, Łotysze, Estończycy i Litwini, Turcy meschetyńscy, Kurdowie, Ormianie, Czeczeni, Karaczajowie i Ingusze. Bywali ofiarami gwałtów, mordów, ale też uczestnikami obozowych powstań.Dziś Kazachstan jest niepodległym państwem, wydaje się jednak, że jego pamięć wciąż pętają niewidzialne kajdany. Temat łagrów porusza się niechętnie, a jeśli już, to mówi się o zasługach, jakie lokalnej społeczności oddali zesłani tu naukowcy, milczy zaś o cierpieniu, głodzie i przemocy, których doświadczali więźniowie. Czy to bliskość groźnego sąsiada, Rosji, spowija cieniem kazachską przeszłość? Czy może trauma jest zbyt wielka i łatwiej ją wyprzeć, niż się z nią mierzyć? A może to ciężar winy jest nie do udźwignięcia? Przecież obok wnuków zesłańców mieszkają tu potomkowie obozowych strażników.Joanna Czeczott odwiedza miejsca, gdzie znajdowały się łagry, poszukuje ich śladów w przestrzeni i w pamięci mieszkańców Kazachstanu. Stara się pokonać ciszę, która unosi się nad kazachskim stepem.Ta książka zrodziła się z niedowierzania, że o straszliwych zbrodniach XX wieku można zapomnieć. Z niezgody na to, żeby je umniejszać czy relatywizować. Z potrzeby zrozumienia, jak ludzie układają się z traumatyczną przeszłością. Z chęci wysłuchania drugiego, trzeciego pokolenia po sowieckich represjach.Rosja nigdy w pełni nie odcięła się od ZSRR ani nie potępiła jednoznacznie systemu obozów pracy. A jak jest w krajach, które kiedyś stanowiły część ZSRR, ale od ponad trzech dekad są niepodległe? W tej książce chciałam sprawdzić, jak żywa jest imperialna Rosja w Kazachstanie i ile pozostawiła po sobie śladów. Chciałam zobaczyć, jak przetrwała pamięć o najkrwawszych represjach radzieckich w kraju, który jako republika był w swoim czasie jednym wielkim więzieniem. Ciekawiło mnie, co dzieje się między ludźmi w społeczeństwie, gdzie wielokulturowość i wielonarodowość ma genezę w zsyłkach i deportacjach. Wielu zesłańców tam zostało, zapuściło korzenie. W Kazachstanie mieszkają ich dzieci, wnuki. I dawni strażnicy łagrów, ich dzieci, ich wnuki.Jak razem żyją? Jakim językiem opowiadają swoją przeszłość? I czy od takiej pamięci w ogóle można się uwolnić?Autorka
Barok i oświecenie to kolejny już tom porywającej podróży przez dzieje kultury europejskiej! Autor przedstawia Czytelnikowi podstawowy dotąd korpus wiedzy o obu epokach, zarazem rozwija szeroko skromnie dotąd prezentowane zarówno w polskich, jak i zachodnich monografiach ujęcie takich zjawisk, jak: geneza i wpływ na kulturę dziennikarstwa, cenzury i koncepcji wolności słowa; dowodzi, że obok francuskiego i angielskiego świeckiego racjonalizmu istniały nurty oświecenia katolickiego i żydowskiego - haskali; podnosi rolę literatury, sztuki i architektury w tworzeniu się tożsamości Ukrainy, a także w zachowaniu tradycji narodowych krajów pod panowaniem islamu.Czytelnik będzie zapewne zaskoczony tym, że Imperium Osmańskie na okupowanych Bałkanach gwarantowało firmanem Mehmeda II rozwój architektury chrześcijańskiej i że stanowiło ono, podobnie jak Rzeczpospolita Obojga Narodów, azyl dla innowierców prześladowanych na Zachodzie. Książka zawiera jeszcze wiele innych, podobnie zaskakujących informacji. Autor silnie podkreśla znaczenie polskiego i litewskiego baroku w Europie. Przytacza głośną monografię profesora Denisa De Lucca The Baroque Mind (2018), który weryfikuje nie zawsze nam przyjazne opinie zachodnie i określa m.in. Rzeczpospolitą Polsko-Litewską mianem "europejskiej potęgi i głównego podmiotu kulturalnego epoki baroku" w zakresie poezji.W przygotowaniuDzieje kultury europejskiej. Wiek XIX
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?