Nowa książka Doroty Masłowskiej z ilustracjami Macieja Chorążego
„Pasożytniczą rakowatą naroślą na wyższej kulturze” nazywał Dwight Macdonald kulturę masową w 1962. Ponad pół wieku później możemy śmiało powiedzieć, że narośl ta nie tylko rozkwitła najdzikszymi kolorami, ale też całkowicie zdominowała nasze życie codzienne, środki przekazu, język potoczny i masową wyobraźnię.
Seriale i paraseriale, szkoły podrywu i tanie loty, Kuchenne Rewolucje, Azja Express i Przyślij przepis to zjawiska, które wpływają na nasze życie, nawet kiedy odsuwamy się od nich ze znużeniem i niesmakiem. I zazwyczaj mówią o naszym świecie dużo więcej, niż zamierzają.
W książce Jak przejąć kontrolę nad światem, nie wychodząc z domu, kompilującej teksty z lat 2014-2016 Dorota Masłowska w niepodrabialnym stylu przetrząsa lumpeks kultury współczesnej, wyciągając z niego zjawiska niekoniecznie chwalebne i atrakcyjne, ale nieodmiennie barwne i wielomówne.
„Jak przejąć kontrolę nad światem, nie wychodząc z domu to zupełnie nowy cykl, kierowany do ludzi takich jak my, nadwrażliwych, zdziwaczałych, emocjonalnie pokiereszowanych humanistów. Do tych, którzy na przekór modom, prądom, falom, pływom i horoskopom lubują się w nielubianym, interesują nieinteresującym”. Dorota Masłowska
„Pisana przez Dorotę Masłowską błyskotliwa i diabelsko śmieszna analiza współczesnej kultury – tworzona z niezwykłą precyzją i zarazem kompletnie odjechana. To książka, po przeczytaniu której zrobicie się mądrzejsi”. Zofia Król, redaktorka naczelna magazynu dwutygodnik.com
Majestatyczny gołąb, uroczy ślimak, mistyczny miłorząb – każdy z nich ma do opowiedzenia ciekawą historię
Wszystko zaczęło się, kiedy Nathanael Johnson postanowił nauczyć córeczkę nazw wszystkich drzew, które mijali w drodze do przedszkola w San Francisco. Mały projekt zamienił się w wielką przygodę mającą na celu odkrycie sekretów i ciekawostek dotyczących fauny i flory w mieście.
Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli uchylają rąbka tajemnicy z życia zwierząt i roślin, które znajdziesz na pobliskim skwerze, w parku czy przy drodze do pracy. Lupa, lornetka i przewodnik - tylko tyle potrzeba, aby poznać fascynujący świat miejskiej przyrody. Każdy z bohaterów książki odkrywa nie tylko własną historię, ale ukazuje również prawdziwe oblicze świata natury – który bywa przewrotny, czasem irytuje, ale przede wszystkim jest przepiękny.
Zagłębiając się w miejską dżunglę, dowiesz się, że gołębie potrafią latać z prędkością 177 kilometrów na godzinę oraz dobierają się w pary na całe życie, a wrony nie tylko zapamiętują ludzkie twarze, ale potrafią robić na złość tym, którzy wchodzą im w drogę. Z kolei liście nasturcji idealnie nadają się na kanapkę, a składniki na najlepszą sałatkę znajdziesz w parku.
Jon Ronson lubi mierzyć się z trudnymi i intrygującymi tematami; zgłębia je empirycznie, zawsze chce doświadczyć choćby części tego, czego doświadczyli – lub wciąż doświadczają – opisywani przez niego ludzie. Podróżuje po świecie, przeprowadza wywiady, dociera do źródeł, bierze udział w niecodziennych wydarzeniach, osobliwych kursach i dziwnych eksperymentach. Nie boi się konfrontacji z tym, co większość z nas zapewne przerażałoby, budziło opór, a co najmniej, zażenowanie. Dzięki temu – i dzięki lekkiej, przyprawionej ironią, dystansem i poczuciem humoru narracji Ronsona – mamy możliwość poznania zagadnień niezwykle ciekawych, intrygujących, a wręcz niepokojących; słowem: takich, o które chcielibyśmy, ale wstydzimy się zapytać.
I to właśnie wstyd jest tematem najnowszej książki autora, obecnego od wielu lat na listach bestsellerów Jona Ronsona. #WstydźSię! to wciągająca i błyskotliwa opowieść o jednej z najbardziej niedocenianych sił rządzących światem: o wstydzie.
Okazuje się bowiem, że dzięki internetowi publiczne zawstydzanie – dawna metoda przywoływania do porządku niepokornych, przestępców i wichrzycieli – przeżywa dziś renesans. Staje się nową metodą wymierzania sprawiedliwości. Karzącą ręką ludowej demokracji. Cyfrową wersją średniowiecznego pręgierza.
Filozofia i sztuka życia [Bohdana Dziemidoka] to zbiór ośmiu esejów podejmujących tematykę ważną i obecną w rozważaniach filozoficznych niemal „od zawsze”. Mimo iż Autor odwołuje się do klasycznych w tej dziedzinie publikacji i do publikacji najnowszych, to przede wszystkim przedstawia własną propozycję spojrzenia i […] rozwiązań, które jednocześnie mogą stać się pomocne czytelnikom w ich własnych „zmaganiach z życiem codziennym”. Przedmiotem refleksji Dziemidoka są naprawdę istotne dla nas wszystkich problemy obecne w życiu, a mianowicie: rola nastawienia życiowego w przezwyciężaniu problemów egzystencjalnych; moralność, obyczajowość i prawo jako regulatory zachowań ludzkich; problem wolności; relacje między miłością a przyjaźnią; etyczne aspekty dążenia do szczęścia; różne aspekty starości czy wreszcie moralne aspekty współczesnej sztuki. Podjęta w książce problematyka interesująca i ważna dla współczesnego człowieka sprawi, w moim przekonaniu, że po […] książkę sięgną nie tylko specjaliści z zakresu filozofii, ale przede wszystkim ci wszyscy, którzy zainteresowani są życiem człowieka we współczesnym świecie.
z recenzji prof. zw. dr. hab. Lesława Hostyńskiego
Rola piękna i sztuki w chrześcijaństwie to temat, którym biskup Michał Janocha zajmuje się od lat, łącząc perspektywę teologa i historyka sztuki. Na tym właśnie zagadnieniu koncentruje się przeprowadzony przez Ewę Kiedio wywiad rzeka A piękno świeci w ciemności. Obszernie omówione są w nim m.in. różnice, jakie w tej kwestii istnieją między tradycją Kościoła wschodniego i zachodniego, a także zmiany zachodzące w relacji artystów z Kościołem katolickim. Rozmowa, przekazująca solidną dawkę wiedzy zarówno o sztuce ikony, jak też o rozwoju koncepcji artystycznych na Zachodzie, toczona jest żywo i zajmująco. Biskup Janocha nie kryje przy tym własnych opinii, fascynacji i niepokojów. Te cechy w połączeniu z bogatym materiałem ilustracyjnym sprawiają, że książka będzie interesująca nie tylko dla specjalistów.
Cel: opisać niewypowiedziane.Nikt mi nie powiedział, że nowotwór jest jak trucizna i że nawet jeśli działa powoli, to bardzo sprawnie i systematycznie. Że krok po kroku, komórka po komórce zajmuje cały organizm, że niszczy Niszczy tak, że człowiek zostaje już tylko samym cierpieniem.Moja mama jest aniołem to pełen tęsknoty, skrajnych emocji, sugestywnych opisów oraz bolesnych i pięknych wspomnień pamiętnik córki cierpiącej po stracie ukochanej matki. Rozgoryczona w poczuciu życiowej niesprawiedliwości podejmuje się opowiedzenia historii własnej rodziny od diagnozy do odejścia M. Bez znieczulenia, z niebywałą precyzją i odwagą opisuje, jak mięsak bezlitośnie trawi ciało jej matki, łamiąc przy tym serca wszystkich, dla których była ważna. Jak oswoić śmierć? Jak pogodzić się z wyrokiem? Jak poradzić sobie bez najbliższej osoby, gdy okazuje się, że świat kręci się dalej? Pisząc, autorka poszukuje odpowiedzi na te i inne pytania
O miłości do koni i o talencie, którego nie wolno zmarnować.
Można odnaleźć wiele opisów przypadków koni trudnych, kompletnie nieobliczalnych i bardzo niebezpiecznych. Konie te kopały, gryzły, stawały dęba, ponosiły, zrywały najsilniejsze nawet pęta. Czy istniał na nie jakiś sposób? Kozacka legenda mówi o ludziach potrafiących w niewytłumaczalny sposób okiełznać konie. Zaczęto na nich mówić czarodzieje. Kozacy wierzyli, że ludzie ci dostali od Boga szczególny dar.
Czy to możliwe, aby rozumienie i czucie koni kozackiego atamana było takie samo jak metody treningowe Polaka mieszkającego na wschodnich rubieżach na początku XXI wieku? Przypadek, zrządzenie losu, a może zakodowana w łańcuchach DNA pamięć?
Jens Lehmann w bramce. W linii obrony Ashley Cole, Sol Campbell, Kolo Touré i Lauren. Robert Pires i Fredrik Ljungberg na skrzydłach, w środku pola Gilberto Silva z Patrickiem Vieirą, a z przodu niezapomniany duet: Dennis Bergkamp i Thierry Henry.
Skład Arsenalu z sezonu 2003/2004 jednym tchem potrafi wymienić każdy fan Kanonierów. Nic dziwnego – wyczyn drużyny prowadzonej przez Arsene’a Wengera, która w drodze po mistrzostwo Anglii nie przegrała ani jednego spotkania, przeszedł do historii futbolu.
Amy Lawrence, rozmawiając z zawodnikami Arsenalu i francuskim trenerem, stworzyła fascynujący reportaż. Ta książka pokazuje legendarny sezon Kanonierów oczami głównych bohaterów wydarzeń: wielkiej drużyny zwycięzców i zwycięskiej drużyny wielkich mężczyzn.
Ta historia mogła się zdarzyć tylko raz. Ta historia mogła się zdarzyć tylko tam. I tylko wtedy, bo już nigdy nie będzie drugiego takiego zespołu, jak Niezwyciężeni.
***
W chwili, gdy ta książka trafia na polski rynek, wielu fanów angielskiej piłki – ba, wielu fanów Arsenalu – uważa, że czas Arsene’a Wengera w klubie dobiegł końca. Amy Lawrence pozwala zrozumieć, dlaczego pożegnanie z Francuzem jest tak długie i trudne. Nie mówiąc już o tym, że dzięki Autorce starsi mogą wrócić do tych niezwykłych lat, kiedy zespół z północnego Londynu grał najpiękniejszy futbol świata, a młodsi dowiedzieć się, jak to wszystko wyglądało.
- Michał Okoński, „Tygodnik Powszechny”
Na taki wyczyn futbolowa Anglia czekała 115 lat. Od końca XIX wieku, kiedy to Preston North End przemierzyło cały ligowy szlak bojowy, w sumie 22 mecze, bez choćby jednej porażki.
Arsenal w sezonie 2003/2004 to osiągnięcie przebił, bo z Jensem Lehmannem w bramce, Solem Campbellem w obronie, Patrickiem Vieirą w pomocy i Thierrym Henrym w ataku nie znalazł pogromcy w 49 kolejnych spotkaniach w Premier League. I też zdobył mistrzostwo Anglii!
To naprawdę piękna historia o czasach, w których Kanonierzy rządzili na Wyspach, a nikomu nie śniło się nawet, że można skandować hasło „Arsene Wenger musi odejść”…
- Rafał Nahorny, Canal+Sport
Każdy kibic marzy, by zajrzeć do szatni drużyny piłkarskiej i odkryć jej tajemnice. Dzięki Amy Lawrence staje się to możliwe. Gwiazdy Arsenalu z sezonu 2003/2004 hojnie dzielą się z nią wspomnieniami, dzięki czemu jesteśmy świadkami, jak krok po kroku wykuwa się drużyna legendarnych Niezwyciężonych.
- Jarosław Koliński, „Przegląd Sportowy”
Może częściowo to kwestia szczęścia, ale wszystko – porozumienie między zawodnikami, nasze poczucie wspólnoty – było idealne.
- Patrick Vieira
Mocno wierzę w to, że z każdym upływającym rokiem ludzie coraz bardziej zdają sobie sprawę, jak wyjątkowy był to wyczyn.
- Dennis Bergkamp
Arsene wybrał piłkarzy i chciał przyrządzić smaczny posiłek. Wziął Kameruńczyka, Brazylijczyków, Francuzów, Niemca, Holendra i zatrzymał Anglików. Potem ich wymieszał i wyszło wspaniałe danie z sezonu 2003/2004.
- Robert Pires
Brałem udział w wielu ważnych meczach, ale bycie członkiem tej drużyny to jeden z największych powodów do dumy w mojej karierze.
- Jens Lehmann
Fragment książki - Niezwyciężeni. issuu.com/wydawnictwosqn/docs/arsenal_issuu
Horwitz podąża na Tahiti, Nową Zelandię, Australię, wyspy Pacyfiku, Aleuty i do północnej Anglii. Wciąż wraca do podstawowego pytania: jak to możliwe, że Cook, człowiek, który urodził się w nędznym domku robotnika rolnego (niżej byli tylko niewolnicy i więźniowie) został kapitanem królewskiej marynarki i odbył trzy wielkie podróże docierając do najdalszych krańców świata?
Erling Kagge jest myślicielem na miarę XXI wieku, znanym podróżnikiem, barwną i niezwykle interesującą postacią. Jako pierwszy człowiek na świecie doszedł samotnie na biegun południowy i jako pierwszy zdobył trzy bieguny: biegun południowy, północny i oraz najwyższy szczyt - Mount Everest. Studiował filozofię w Cambridge, a na studia te zapisał się dopiero po zdobyciu obu biegunów. Napisał kilka książek i założył w Norwegii własne wydawnictwo; pisze też artykuły. Jest ponadto prawnikiem i przedsiębiorcą, a także kolekcjonerem - zbiera dzieła sztuki, m.in. rosyjskie ikony.Ta książka to refleksje na temat ciszy. Są to rozważania w dużej mierze oparte na osobistych przeżyciach i doświadczeniach z wypraw (samotnych) w odległe zakątki świata. Autor zadaje trzy zasadnicze pytania: Czym jest cisza? Gdzie ją odnaleźć? Dlaczego w obecnych czasach jest ważniejsza niż kiedykolwiek dotąd? I udziela na nie 33 odpowiedzi w 33 krótkich rozdziałach.W każdym ze wspomnianych rozdziałów zawarta jest jakaś ciekawa myśl na temat ciszy w dzisiejszym świecie; autor zastanawia się, jakie znaczenie ma właściwie cisza w obecnej rzeczywistości, wypełnionej sztucznym hałasem, gdy (niemal) wszyscy zagłuszają się telewizją, radiem, tak zwaną muzyką, nieustannie zatopieni w Internecie i smartfonach. Przenikliwie pisze o ciszy na zewnątrz i wewnątrz nas, o jej znaczeniu, o tym, że tylko ona umożliwia autorefleksję, że bez niej tracimy wiele okazji do poznania siebie, nie dostrzegamy, co w życiu ważne; z kolei im bardziej wyciszeni mamy okazję się stać, tym więcej rzeczywiście słyszymy, odrzucając informatyczny zgiełk.Wielki atut książki, mającej charakter refleksyjny, stanowią niezwykłe spostrzeżenia dotyczące zwykłych spraw. Jest przejrzysta, prosta i zrozumiała dla każdego.
Czy następca Jana Pawła II sprostał stojącym przed nim wyzwaniom?
Czy udało mu się wypełnić trudną misję w czasach głośnych skandali obyczajowych, finansowych oraz tzw. afery Vatileaks?
Co oznacza dla Kościoła dramatyczny akt jego abdykacji?
Uznany historyk, ks. Roberto Regoli odpowiada na wiele trudnych pytań, na które sam papież-emeryt dotąd nie udzielił odpowiedzi. Benedykt XVI, przyjaciel i bliski współpracownik św. Jana Pawła II, musiał stawić czoło licznym wyzwaniom współczesnego świata. Laicyzujący się Zachód, reformy wprowadzone przez Sobór Watykański II, ekumenizm oraz trudne relacje z islamem – to problemy, przed którymi stanął człowiek nazywany wcześniej „pancernym kardynałem”. Ta książka stanowi pierwszą poważną próbę spojrzenia na papieską posługę Benedykta XVI w szerszym kontekście historii Kościoła.
To śmiałe podejście do pontyfikatu Benedykta XVI. Podejście historyka, który interpretuje dostępne źródła. Ksiądz Regoli odważnie się z nimi mierzy, nie obawiając się pisać tego, co myśli.
abp Georg Gänswein, osobisty sekretarz papieża Benedykta XVI
Autor rzetelnie pokazuje sukcesy papieża Benedykta XVI, ale nie unika tez tematów trudnych: afery z wyciekiem dokumentów, skandali pedofilskich czy problemów z doborem współpracowników. Mimo ze książka wyszła spod pióra duchownego, to niewątpliwie jej zaletą jest obiektywizm. Pisać o Kościele językiem prostym i przejrzystym nie jest łatwo. Tymczasem ks. Regoliemu sztuka ta się udała. Książkę z czystym sumieniem polecam wszystkim, którzy choć trochę chcą zrozumieć następcę św. Jana Pawła II.
Tomasz Krzyżak, „Rzeczpospolita”
W roku 1932 czy 1933 zjawił się u nas na Brackiej ksiądz o dość niechlujnym wyglądzie. Przeczytał wszystkie - nieliczne zresztą - drukowane sztuki Stasia i zapragnął poznać resztę, twierdząc, że nic podobnie wspaniałego nie czytał"" - wspomina Jadwiga Witkiewiczowa. Taki był początek niezwykłej przyjaźni Witkacego z księdzem Henrykiem Kazimierowiczem. Jej świadectwem jest korespondencja Witkacego z księdzem, który z powodu swych zainteresowań filozoficznych i niepokornej postawy przenoszony był z parafii do parafii.Przemysław Pawlak poszedł jego śladami w nadziei, że zaprowadzą go do rękopisów Witkacego, które ksiądz posiadał, zanim w roku 1941 został aresztowany przez gestapo i wywieziony do obozu w Dachau, gdzie go zamęczono. Rękopisów Pawlak nie odnalazł, ale natrafił na wiele publikacji księdza. Zebrane w tomie świadczą, jak oryginalnym myślicielem był ks. Kazimierowicz. Bez wątpienia prowadzili z Witkacym ""rozmowy istotne"". Czy te rozmowy przybierały na tyle konfesyjny charakter, iż ksiądz stał się spowiednikiem Witkacegoprof. Janusz Degler
Święty Jan Paweł II z bliska
Ta minibiografia - lekka, miejscami humorystyczna - pokazuje św. Jana Pawła II, jakiego kochaliśmy: dowcipnego, mądrego i bliskiego ludziom. Z zamieszczonych w niej anegdot wyłania się obraz Wielkiego Papieża, a jednocześnie człowieka bardzo skromnego. Wciąż za Nim tęsknimy.
Karol Wojtyła dyscyplinował księży w szczególny sposób. Kiedyś wezwał do siebie młodego prezbitera, który poważnie narozrabiał. Rozmawiali w cztery oczy: kardynał nie owijał w bawełnę, mówił wprost, co myśli o postępku księdza. A potem zaprosił go do kaplicy, żeby się razem pomodlić. Po długiej chwili - pisze George Weigel - kardynał Wojtyła spojrzał na młodego człowieka, którego dopiero co był skarcił, i zapytał: «Czy zechciałby ksiądz wysłuchać mojej spowiedzi?.
Jeden z gwardzistów Gwardii Szwajcarskiej, pełniący służbę przed apartamentem papieskim w wigilię Bożego Narodzenia, zeznał w trakcie procesu beatyfikacyjnego Jana Pawła II, że w tę noc mijało go wielu duchownych idących do Ojca Świętego ze świątecznym pozdrowieniem, ale jedynym, który złożył mu życzenia bożonarodzeniowe, był papież.
Rozedrgana i pełna napięć relacja młodej kobiety cierpiącej na zaburzenia obsesyjno--kompulsyjne (obsessive-compulsive disorder, w skrócie: OCD); swoisty dokument pokazujący, czym jest życie osoby owładniętej przez
nerwicę natręctw. Wyniszczająca psychiczna udręka, próby okiełzania choroby, wzloty i upadki w walce z własnymi demonami.
To nie jest lekka i miła lektura. Trudna, ciążąca jak kamień, zostaje w głowie i po prostu zmusza do refl eksji.
Kiedy zobaczyłam tę książkę, uśmiechnęłam się, bo wygląda jak trochę większa broszurka reklamowa.
Uśmiech powoli schodził mi z twarzy, kiedy ją czytałam. I wczuwając się w emocje i myśli autorki miałam odczucie zawężania się świata, zaciskania pętli na szyi.
Marta Łusakowska, Magazyn Psychologiczny Tu i Teraz nr 5/2015
Anemia sierpowata, hemofilia, wodogłowie normotensyjne, pląsawica Huntingtona, mukowiscydoza oraz cały szereg innych chorób skłoniły autora ? laureata Nagrody Pulitzera za Cesarza wszech chorób ? do zadania pytania, co otrzymaliśmy w spadku od przodków. Bo jeśli spojrzymy na ludzi z punktu widzenia genetyki, to okaże się, że wszyscy jesteśmy dziećmi jednej matki ? mitochondrialnej Ewy. Dlaczego więc, będąc tak podobni, tak bardzo się różnimy?
Problem zajmował już starożytnych. Nie wiedząc o istnieniu genów, próbowali wyjaśnić, dlaczego dzieci są podobne do rodziców. Wiele wieków później Darwin szukał mechanizmów odpowiedzialnych za podobieństwa i różnice w ramach gatunków. W 1864 roku Gregor Mendel, łuskając w przyklasztornym ogrodzie kolejne korce grochu, odkrył „gen”, który zaraz potem został zapomniany. Minęły lata, zanim powstał termin „genetyka” ? od greckiej génesis.
Ludzkość wykonała milowy krok w wykrywaniu przyczyn wielu chorób, ale odkryła także eugenikę. Na początku XX wieku w Stanach Zjednoczonych zakładano zamknięte kolonie, gdzie poddawano pacjentów przymusowej sterylizacji, a europejscy „higieniści” patrzyli na to z zazdrością. W końcu genetyka znalazła makabryczne zastosowanie także na starym kontynencie. W Niemczech w latach trzydziestych i czterdziestych koncepcja eugeniki dostarczyła uzasadnienia dla brutalnych eksperymentów, wyłączania jednostek ze społeczeństwa, przymusowej sterylizacji, eutanazji i masowych zbrodni. Naziści uznali genetykę za użyteczną w kreowaniu nowego społeczeństwa, a Sowieci za burżuazyjny wymysł uzasadniający różnice klasowe. W obu przypadkach teoria dziedziczności posłużyła władzy do stworzenia wypaczonej wizji ludzkiej tożsamości i manipulacji obywatelami.
Przejście od wyjaśnienia do manipulowania sprawiło, że genetyka odbija się echem daleko poza granicami nauki. Zrozumienie, jak geny wpływają na ludzką tożsamość, seksualność czy charakter to jedno. Czym innym są próby ich zmiany. Pierwszym zajmują się uczeni. Drugie powinno interesować nas wszystkich.
Niniejsza książka to opowieść o narodzinach, rozwoju i perspektywach jednej z najpotężniejszych i najniebezpieczniejszych idei w dziejach nauki.
Książka została nominowana do nagrody Baillie Gifford Prize (znanej wcześniej jako Nagroda im. Samuela Johnsona) ? najbardziej prestiżowej brytyjskiej nagrody przyznawanej w dziedzinie literatury faktu. Jest również finalistką nagrody Królewskiego Towarzystwa Naukowego, Nagrody Wellcome Trust oraz Nagrody im. E.O. Wilsona przyznawanej przez American PEN Center dla najlepszej książki naukowej.
Bestseller ,,New York Timesa”, najlepsza książka 2016 roku według ,,The Washington Post”, ,,San Francisco Chronicle”, ,,The Guardian”, ,,The Economist”, ,,The Week”, ,,The Globe and Mail”, ,,The Seattle Times”, Amazon.com, National Public Radio, ,,Kirkus”, ,,Library Journal” i portalu czytelniczego Goodreads.
Historia Fatimy rozpoczęła się 13 maja 1917 roku. Od tego momentu aż po dzień dzisiejszy przesłanie Maryi, przekazane nam za pośrednictwem Hiacynty, Franciszka i Łucji, rozbrzmiewa we wszystkich zakątkach świata. Album ten, przywołując epizody wybrane ze stu lat, które upłynęły od objawień, pokazuje oddziaływanie orędzia fatimskiego na ludzi całej ziemi. Teksti dawne zdjęcia we wzruszający sposób przybliżają niezwykłe wydarzenia, które stały się udziałem trojga pastuszków z Fatimy. Przypominają wszystko, co złożyło się na historię objawień i co wciąż ją tworzy. Historię, która zmieniła losy całego świata.Orędzie fatimskie zaadresowane jest szczególnie do ludzi naszego stulecia, naznaczonego wojnami, nienawiścią, deptaniem podstawowych praw człowieka, ogromnym cierpieniem ludzi i narodów, a wreszcie walką z Bogiem, posuniętą aż do negacji Jego istnienia.Jan Paweł II, Zakopane, 7 VI 1997 r.Odbiorcy- każdy, kto poszukuje pamiątkowego albumu z okazji setnej rocznicy objawień- osoby, które chcą lepiej zrozumieć fenomen objawień fatimskich i ich znaczenie dla współczesnego świataDlaczego warto przeczytać tę książkę- przedstawia szerokie tło historyczne wydarzeń fatimskich, co pozwala właściwie ocenić ich wpływna cały XX wiek- opisuje nie tylko objawienia Maryi, ale też poprzedzające je objawienia Anioła oraz późniejsze objawienia siostry Łucji- przybliża proces rozprzestrzeniania się orędzia Maryi w Kościele i w świecie- opisuje związki wszystkich papieży z Fatimą, podkreślając zwłaszcza rolę objawień w pontyfikacieJana Pawła II i Benedykta XVI- dzięki pięknym archiwalnym fotografiom pozwala poczuć pielgrzymkowy klimat Fatimy
Duży może więcej. Tak mawiają. Z reguły mawiają tak ci mniejsi. Peter Steele – choć już jako nastolatek górował nad większością swoich rówieśników – prawdopodobnie był jednak odmiennego zdania. Na pewno nie był przekonany o swojej omnipotencji, kiedy podczas jednej z pierwszych prób publicznego występu dostał w łeb ogryzkiem. Kilkadziesiąt lat później, podczas jednego ze swoich ostatnich wywiadów, ze śmiertelną powagą stwierdził jednak, że modli się o więcej bólu. Bo jest przekonany, że Bóg każe dźwigać głazy tylko tym, którzy są zdolni je unieść. Pomiędzy incydentem z ogryzkiem a tą porażającą wypowiedzią Steele rzeczywiście przeniósł setki kamieni. Nie był to daremny trud, Petera nijak nie da się porównać do Syzyfa. Zostało po tym wyjątkowym muzyku osiem albumów długogrających – dwa Carnivore i sześć Type O Negative. Większość z nich pozostanie na zawsze na szczycie wzgórza ze świetną muzyką.
Pewien Ryszard znany w szerszych kręgach jako Peja nagrał swego czasu utwór ze znamiennym wersem: „jakie życie taki rap”. Ratajczyk – pod takim nazwiskiem przyszedł na świat Steele – nie był wprawdzie fanem hip-hopu, ale niewykluczone, że postawiłby Peji piwo za trafność sformułowania (kiedy obaj muzycy jeszcze pili alkohol). Bo twórczość Ratajczyka wcale nie była – na pewno nie tylko – miazmatami pseudogotyckich rojeń dla domorosłych wiedźm w okresie pokwitania. Była dość wiernym zwierciadłem jego życiowych perypetii, i może dlatego bywała tak fascynująca. Peter z reguły krygował się i utrzymywał, że prowadzi nudne życie. Nic z tych rzeczy. Kiedy śpiewał w jednym ze sztandarowych utworów Carnivore, zatytułowanym zresztą nazwą zespołu, że uwielbia konsumować cipki, to w zasadzie antycypował swoje przyszłe losy nienasyconego konsumenta. Kiedy opłakiwał w utworach Type O Negative bliskich, to naprawdę był w żałobie. Kiedy złorzeczył na płytach byłym partnerkom, to równolegle snuł już plany, jak dać popalić ich nowym absztyfikantom.
Oczywiście jednak twórczość nie mówi o jej twórcy wszystkiego. Gdyby tak było, Steele musiałby nagrywać blackmetalowe reggae, bo był człowiekiem paradoksów. Ateistą, który znalazł ukojenie w objęciach katolicyzmu. Romantykiem oskarżanym o mizoginię. Showmanem, który całe życie walczył z paraliżującym lękiem przed publicznymi występami. Zakochanym w przyrodzie fascynatem postępu technologicznego. Nieśmiałkiem, który odważył się pozować przed obiektywem z własnym fajfusem w dłoni. Wrażliwym olbrzymem.
„Zgniła zieleń” nie jest jednak wyłącznie historią Petera. To historia Type O Negative i pozostałych zespołów Steele’a, Carnivore oraz Fallout, a nawet amatorskich grup powstałych jeszcze w latach siedemdziesiątych. Historia przedstawiona w relacjach jego współpracowników, wzbogacona analizą poszczególnych albumów, rzucona na szersze tło przemian muzycznych i kulturowych.
Najnowsza książka niemieckiego historyka idei Rdigera Safranskiego (ur. 1945) traktuje o czasie w najróżniejszych postaciach. Safranski, badacz niemieckiego romantyzmu, a także współczesnej niemieckiej filozofii, od tej właśnie strony podchodzi do doświadczenia czasu, a matematyczno-fizyczna interpretacja temporalności nie gra tu głównej roli. Czas przeżywamy poza pomiarami za pomocą zegarów pewnej liniowej, jednokierunkowej wielkości. Jego żywe doświadczenie, opisywane w poszczególnych rozdziałach, wyraża się w przeżyciu nudy, początku czy troski. Dopiero czas uspołeczniony posługuje się zegarem. W gospodarce czas staje się pieniądzem, nabiera zróżnicowanego tempa. Zarówno jednak czas własnego ciała, jak i czas kosmiczny, eschatologiczny czy literackiej narracji mają osobne wymiary odległe od wymiaru mierzalnego, zegarowego. W ten sposób autor, wybitny erudyta i sprawny narrator, zapewnia czytelnikowi panoramę rozumień czasu w dzisiejszym świecie. Pod tym względem jest to wyjątkowa książka, obejmująca liczne dziedziny, w których czas się pojawia, i chociaż po jej lekturze nadal nie umiemy zdefiniować, czym on jest, to umiemy powiedzieć o wiele więcej o nim jako doświadczeniu i jako zjawisku.
Zachodnie media okrzyknęły Tadeusza Kantora geniuszem z Krakowa, jednym z najważniejszych reformatorów teatru XX stulecia. Tymczasem w ojczyźnie artysta długo czekał na uznanie: środowisko nie uważało stworzonego przez niego teatru za profesjonalny i zarzucano mu karkołomne eksperymenty sceniczne.
Swoje kobiety, muzy poznawał na Akademii Sztuk Pięknych, były jego studentkami. Ślub z Marią Stangret wziął w romantycznym Paryżu, choć do romantyzmu było mu daleko. Z większą czułością potrafił traktować kanarka swojej żony niż ją samą.
Jak zrozumieć sztukę współczesną i czym w ogóle jest ta sztuka? Co może wnieść lub wynieść z naszego życia? Jak tłumaczy ją literatura, prasa i co próbują przekazać nam osoby z nią związane – zastanawiał się i szukał odpowiedzi Maciej Mazurek – krytyk, malarz i publicysta. W rezultacie powstała książka będąca zbiorem tekstów dotyczących przede wszystkim najgłośniejszych wydarzeń i zjawisk w polskiej sztuce współczesnej. Publikacja Macieja Mazurka to kolejny tom z cyklu dotyczącego krytyki artystycznej wydawanego przez Galerię Miejską Arsenał w Poznaniu. Publikacja została podzielona na trzy części: pierwszą – zawierającą krytyczne analizy wystaw, książek oraz zjawisk polskiego środowiska artystycznego, drugą proponującą czytelnikowi teoretyczno-filozoficzne rozważania dotyczące zagadnień generowanych przez dyskurs historyczno-artystyczny, oraz trzecią złożoną z wywiadów przeprowadzonych przez autora z czołowymi polskimi twórcami, krytykami oraz historykami sztuki.
Być może nie ma rzeczy bardziej zafałszowanej współcześnie niż rola i status artysty oraz sztuki. Malarz, poeta i krytyk. Maciej Mazurek niezwykle przenikliwie odsłania sprzeczności w postrzeganiu tych zjawisk. Wskazuje paradoks kultu artysty w społeczeństwie egalitarnym, które kształtują nierozpoznawalne dla niego siły. Czytajmy Mazurka, aby rozumieć, jak funkcjonuje to, co nazywamy dziś sztuką.
-Bronisław Wildstein (pisarz, publicysta)
Ta książka to mądra obrona suwerenności artysty i sztuki, w czasach wielkiej gry pozorów. Sztuki bowiem warto bronić. Bo tak naprawdę tylko ona nadaje nam człowieczeństwo i godność. Jeśli czytelnik tej książki nie zgodzi się z rozsądnym i logicznym spojrzeniem Macieja Mazurka, zostaje z kolei zmuszony do tego, aby logicznie i rozsądnie uzasadnił dlaczego się nie zgadza.
-Janusz Kapusta (rysownik, malarz, scenograf)
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
