- Żeby istnieć w świecie trzeba wiedzieć kim jestem- Najważniejsza jest własna diagnoza i własna prognoza- Będziemy Polakami albo śmieciami- To my możemy być źródłem europejskości- Na niezabliźnionej ranie, nigdy się żadnych pozytywnych układównie zbuduje- Polskość i nowoczesność są do pogodzenia- Każdy totalitaryzm kończy strzelając do ludzi- Czy dzisiejsi rządzący przejdą do historii?- Jesteśmy zachwyceni cywilizacją, która nas całkowicie zniszczy- Instytucje wyzyskujące są przyczyną upadku narodów- Czy jest w Polsce przestrzeń bezkonfliktowa?- Trzeba najpierw zadbać o przyjaciół Polski w samej Polsce- Polityk ma obowiązek mieć na względzie interes własnego państwa- Można w ciszy i na śpiąco stracić niepodległość- Wojna dwóch panów zdominowała polską politykę- Jest moment federalistyczny w Unii Europejskiej- Trzeba nie grać na emocjach, tylko posługiwać się rozumem- Możemy być wzorem dla innych- Jesteśmy tylko dlatego, że jesteśmy Polakami Katarzyna Agnieszka Obłąkowska doktor nauk społecznych,socjolog, politolog, ekonomistka, menedżer, ekspertka badań społecznych,ekonomii behawioralnej, polityk publicznych, sektora publicznego, autorkamonografii i artykułów naukowych publikowanych w Polsce i poza granicą.
Krwawe porachunki za przyzwoleniem strażników, broń palna w celach, handel narkotykami, wszechobecna korupcja – oto La Picota, jedno z najcięższych więzień świata; zakład karny, do którego trafiają największe „gwiazdy” międzynarodowego podziemia kryminalnego, od camorry po Clan del Golfo. Artur Górski, który – po wielu miesiącach starań o zgodę – przybył do tego miejsca, aby spotkać się z osadzonym tu Polakiem, pokazuje świat trudny do wyobrażenia i zrozumienia; rzeczywistość brutalnej walki o przetrwanie, gdzie odkupienie win jest chyba sprawą najmniej istotną. Chociaż Kolumbia kojarzy się wielu z realizmem magicznym Gabriela Garcíi Márqueza, to jednak współcześnie bliższy prawdy o niej jest realizm penitencjarny. Autor relacjonuje również swoje spotkanie z Nicolasem Escobarem, ukochanym bratankiem Pabla, osławionego szefa kartelu z Medellín. Okazuje się, że wszystko, co wiemy na temat kolumbijskich narcos, jest kreacją świata filmu i ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. Chcecie wiedzieć, jak jest naprawdę? Sięgnijcie po „Byłem w kolumbijskim więzieniu”. Artur Górski – reporter, autor wielu książek o tematyce kryminalnej, laureat nagrody Bestseller Empiku za pierwszy tom serii „Masa o polskiej mafii”. Od lat zajmuje się problematyką międzynarodowej przestępczości zorganizowanej, czego efektem są takie książki, jak „Ruska mafia” (wywiad z byłym rezydentem rosyjskiej ośmiornicy w Polsce) czy „Gangi Izraela”. Ma na koncie również pozycje beletrystyczne oparte na faktach, takie jak „Spowiednik mafii”, a także serial audio „Dorwać gangstera”. Niedawno ukazały się trzy tomy jego najnowszej serii „Polscy gangsterzy”. Występuje w programach telewizyjnych, m.in. „Interwencja”, „Miasto gniewu” i „Polska – największe tajemnice”. Jest twórcą podcastu „Zbrodnia 22.05” i jego prowadzącym.
Porywające śledztwo, które pokazuje, jak członkowie Opus Dei – ultrakonserwatywnej sekty katolickiej – forsowali swój radykalny program wewnątrz Kościoła i na całym świecie, wykorzystując miliardy dolarów wyprowadzonych z jednego z największych banków. Przez ponad pół wieku hiszpański Banco Popular był jednym z najbardziej dochodowych banków świata – aż do 2017 roku, gdy nagle, z dnia na dzień, upadł. Kiedy dziennikarz śledczy Gareth Gore został wysłany, by opisać tę historię, spodziewał się znaleźć kolejny przypadek nieokiełznanych kapitalistycznych ambicji zakończonych finansową katastrofą. Zamiast tego odkrył oszustwa, które skrywały jeden z najbardziej niesłychanych przypadków korporacyjnej kradzieży w historii – dokonywanej przez grupę mężczyzn zwanych numerariuszami, żyjących w celibacie i umartwiających się, którzy potajemnie kontrolowali Banco Popular i nadużywali swoich stanowisk, by pomóc rozszerzać wpływy Opus Dei. Korzystając z dostępu do dokumentów bankowych i relacji osób z wewnątrz oraz wypowiedzi sygnalistów z samego Opus Dei, Gore ujawnia, jak pieniądze z banku wykorzystywano do budowania potęgi organizacji i w jaki sposób z kobiet z biednych środowisk robiono darmową siłę roboczą, służącą numerariuszom. Śledzi także wzrost znaczenia Opus Dei w Stanach Zjednoczonych, pokazując jego rolę w finansowaniu wielu prawicowych inicjatyw. Gore opowiada wstrząsającą historię pieniędzy i władzy, rozciągającą się na dekady i kontynenty. Dokumentując po raz pierwszy tajemną historię Opus Dei, ten porywający reportaż śledczy stawia ważne pytania o mroczne siły kształtujące nasze społeczeństwo. Gareth Gore jest brytyjskim dziennikarzem finansowym z niemal dwudziestoletnim doświadczeniem. Pracował dla Bloomberga, Thomson Reuters i International Financing Review.
W połowie XIX wieku grupy Amerykanów zaangażowały się w serię wypraw do Meksyku, na Kubę i do krajów Ameryki Środkowej w nadziei na ich przejęcie, zdobycie władzy i bogactw. Nierzadko stali za nimi politycy i bogaci sponsorzy, przedsiębiorcy liczący na krociowe zyski. Nazwano to filibusteringiem - politycznym piractwem, poszukiwaniem przygód lub awanturnictwem. Królem flibustierów, czyli takich awanturników, stał się William Walker z Nashville w stanie Tennessee. Ten z wykształcenia lekarz, a z zawodu prawnik i redaktor gazety w maju 1855 roku trafił z garstką uciekinierów z San Francisco, szczurów portowych z Nowego Orleanu i złoczyńców z połowy krajów świata do środkowoamerykańskiej Nikaragui. Kraj był targany zbrojnym konfliktem wewnętrznym, do tego doszła epidemia cholery. Przybysz dzięki sile zbrojnej opanował strategiczne punkty, pokonał lub zmusił do ucieczki konkurentów i dzięki sfałszowanym wyborom objął urząd prezydenta. Choć długo nie utrzymał się u władzy, życie Walkera to fascynująca opowieść o chciwych marzeniach i ambicjach, losach narodów i osobistych fortun. Barwnie opisuje je Jarosław Wojtczak, znawca dziejów obu Ameryk w XIX wieku.
Projektowały plakaty, okładki książek i płyt winylowych, znaki graficzne, opakowania oraz materiały reklamowe. Okres ich najintensywniejszej aktywności zawodowej przypadł na czasy PRL-u. Dobrze wykształcone, utalentowane, pracowite. Dlaczego ich nazwiska nie zapisały się w historii polskiej grafiki użytkowej?Alicja Kobza przez wiele lat gromadziła materiały archiwalne i rekonstruowała losy projektantek. Rozmawiała z bohaterkami książki, ich współpracownikami i rodzinami. Przyglądała się dorobkowi, próbując zrozumieć powody, dla których ich twórczość była dotąd pomijana lub lekceważona, i dlaczego mówiąc o historii polskiej grafiki, umiemy wymienić wyłącznie nazwiska ich kolegów po fachu, partnerów i mężów. W książce opowiada o dwudziestu siedmiu twórczyniach i przedstawia autorski wybór ich projektów. Przybliża realia ich pracy, dylematy, przed którymi stawały, trudności, z którymi musiały się mierzyć. Pokazuje, jak kształtował się ich styl i co wniosły do świata grafiki.Ta smakowita wizualnie, a zarazem pionierska merytorycznie praca przywraca nam wymazaną część naszej historii – historii PRL-u, historii grafiki użytkowej, herstorii.
Szokujące wspomnienia i relacje uczestnika i świadka wydarzeń II wojny światowej.„Przyznam, że biorąc do ręki tekst „Spowiedź żołnierza dwóch armii”, spodziewałem się kolejnych nudnych wspomnień człowieka, któremu przyszło żyć w czasie II WŚ. Jak bardzo się myliłem! Mimo, że książka nie jest napisana ręką wytrawnego pisarza, już od pierwszych stron pochłonęła mnie całkowicie. Autor bardzo szybko przeniósł mnie w świat biednej poleskiej wsi, lecz także w rzeczywistość wojny i bezmiaru okrucieństwa. Świat, w którym ideały młodego człowieka i jego chęć działania, zderzyły się z brutalnością czasów wojny i doprowadziły do tragedii najbliższych. Jest to pamiętnik niezwykle cenny. Często cenniejszy niż naukowe analizy historyków. Autor pokazał mi po raz kolejny, że wojna to nie romantyczna walka, lecz okrutna codzienność, w której niełatwo przeżyć i zachować resztki człowieczeństwa”.Tomasz Okoń, Twórca kanały „Historia bez cenzury”.
Alfred von Tirpitz, niemiecki polityk i admirał, twórca Cesarskiej Marynarki Wojennej, ponad 50 lat służył w pruskiej, a później cesarskiej flocie, w 1897 roku osiągnął najwyższe stanowisko sekretarza stanu marynarki Rzeszy i pełnił tę funkcję 19 lat. Odszedł ze stanowiska w 1916 roku, kiedy nie zdołał przekonać cesarza Wilhelma II do koncepcji nieograniczonej wojny podwodnej. Wspomnienia Tirpitza po raz pierwszy ukazały się w 1919 roku w Niemczech. Dzięki właściwej autorowi szczerości, wywołały prawdziwą burzę. Do dziś jest to bardzo wartościowe źródło wiedzy do okresu pierwszej wojny światowej.
Chodzi do szkoły z rycerskim sercem, pokorą zakonnika i... butami na ramieniu. Po seminarium jako prowincjonalny wikary głosi świetne kazanie w katedrze. Poświęca się jako proboszcz, kanonik, ojciec duchowy, wikariusz oraz biskup. Troszczy się o powołania i nauczanie religii. Będąc kardynałem walczy z rządem o... wiarę.
W stronę atomu
Wydawnictwo Naukowe PWN przedstawia najnowszą unikalną i śmiałą publikację brytyjskiego naukowca Tima Gregorego, który krok po kroku argumentuje za potrzebą szybkiego rozwoju energetyki jądrowej na świecie.
Wizjonerski, odważny oraz oparty na wiedzy głos, który podkreśla, jak ważna jest nauka o „atomie”, i jak istotna jest ona dla osiągnięcia zerowej emisji netto.
W książce "W stronę atomu. Jak energia jądrowa ocali świat" autor postuluje, aby dekarbonizacja stała się programem Apollo XXI w. i ukazuje dalekosiężny potencjał „atomu” wykraczający poza czystą energię, w tym zaawansowaną medycynę, kryminalistykę, ogrodnictwo atomowe i eksplorację międzyplanetarną – finalnie Tim Gregory proponuje alternatywną przyszłość nuklearną, która może umożliwić ludziom osiągnąć wspólny cel, jakim jest ochrona środowiska i wyraźny postęp ludzkości.
W tej wizjonerskiej książce dr Tim Gregory podważa dominujące narracje dotyczące zmian klimatu, argumentując, że celem zerowej emisji netto nie jest po prostu zastąpienie paliw kopalnych odnawialnymi źródłami energii, lecz zasilenie cywilizacji za pomocą źródeł energii, które nie emitują dwutlenku węgla. Autor jednoznacznie dowodzi, że tylko jedno bezemisyjne źródło energii może sprostać temu wyzwaniu: energia jądrowa.
Dr Tim Gregory w swojej książce W STRONĘ ATOMU (…) łączy naukowy optymizm, obala mityi tłumaczy niuanse polityki. Finalnie proponuje alternatywną przyszłość nuklearną, która może wspomóc osiągnąć wspólny cel ludzkości, jakim jest ochrona środowiska i stały postęp ludzkości.
Książka Chrisa Stokela-Walkera jest właśnie o tym, o czym mówi jej tytuł: jak AI zjada świat. Możliwe, że już to zrobiła. Jeśli jednak nie chcemy, żeby przeżuła nas wszystkich – i wypluła połamanych, pobitych i zmaltretowanych – musimy działać. I tak trzeba odczytywać przesłanie tej książki – jako uzasadnione, umotywowane i udokumentowane wezwanie do podjęcia dyskusji na temat roli sztucznej inteligencji we współczesnym świecie, niesionych przez nią korzyści i możliwych, bardzo realnych zagrożeń, wezwanie do świadomego uczestniczenia w tej wielkiej rewolucji XXI wieku. W krótkich, konkretnych i zwartych rozdziałach autor kreśli rys historyczny, przywołuje kluczowe postaci z przeszłości, wprowadza na scenę bohaterów teraźniejszości, ale oddaje też głos zwykłym ludziom, którzy weszli w interakcję z AI i odczuli na własnej skórze, czym jest już teraz i czym może stać się w najbliższej przyszłości. Wszystkie te liczne, celnie dobrane i ciekawe przykłady znakomicie pokazują różne aspekty rozwoju AI i skłaniają do refleksji: Jaki będzie świat jutra? Jak się w nim odnajdą ludzie? Jakie zmiany zajdą na wielu płaszczyznach codziennego życia? Z książki wynika wiele różnych wniosków, ale jeden jest uderzający. To nie jest odległe jutro. To już się dzieje. To jutro jest już dzisiaj. Chris Stokel-Walker to brytyjski dziennikarz, którego artykuły regularnie ukazują się w magazynach „The New York Times”, „The Washington Post”, „Wired”, „The Economist”, „Newsweek” oraz „New Scientist”. W centrum jego zainteresowań znajduje się między innymi wpływ sztucznej inteligencji na społeczeństwo, kulturę i media. W swoich artykułach analizuje on, jak rozwój narzędzi opartych na AI – takich jak chatboty, generatywne modele językowe czy algorytmy rekomendacji – zmienia nasze codzienne życie i sposób, w jaki korzystamy z Internetu.
„Lubimy myśleć, że żyjemy w świetle dnia, ale pół świata zawsze tonie w mroku; a fantastyka, jak poezja, przemawia językiem nocy”. Ursula K. Le Guin Opracowane na nowo wydanie pierwszego obszernego zbioru esejów Ursuli K. Le Guin obejmuje rozważania o jej drodze twórczej, pisarstwie oraz literaturze fantasy i science fiction. Opublikowana po raz pierwszy w 1979 roku książka zawiera dwadzieścia cztery eseje opisujące kluczowe tematy dotyczące analizy i interpretacji literatury gatunkowej. Jednak przede wszystkim to opowieści o procesie tworzenia i powstawaniu najważniejszych dzieł pisarki, a zarazem znakomite i twórcze przykłady krytyki literackiej, dzięki którym czytelnik zyskuje wgląd w umysł jednego z największych autorytetów pisarskich ostatnich dziesięcioleci. Może się przekonać, że głos Ursuli K. Le Guin nadal pozostaje aktualny i wybrzmiewa dziś równie mocno, jak w roku pierwszej publikacji „Języka nocy”. Ursula K. Le Guin (1929–2018) – amerykańska autorka, której książki stały się nie tylko klasyką fantastyki, ale i kanonem literatury pięknej. Pisała dla dorosłych, młodzieży i dzieci. Była autorką scenariuszy filmowych i esejów oraz tekstów piosenek. Została uhonorowana wszelkimi możliwymi nagrodami przyznawanymi twórcom science fiction i fantasy, z Nebulą, Hugo i World Fantasy Award na czele.
Kucharze dyktatorów to reporterska podróż Witolda Szabłowskiego, która zabiera nas z kuchni pałaców do kulis władzy i z powrotem. Autor, ceniony reporter i obserwator rzeczywistości, pokazuje, jak jedzenie bywa narzędziem władzy i opowieścią o ludziach, których codzienna praca staje się częścią historii. To nie książka o przepisach, lecz studium tego, jak smak, rytuały i decyzje kulinarne kształtują pamięć społeczną. Nowa pozycja, wydana w 2025 roku w miękkiej oprawie, zaprasza do głębokiej refleksji nad tym, co zostaje w kuchni, a co trafia na salony władzy. To lektura, która nie daje gotowych odpowiedzi, lecz prowokuje do rozmowy o tym, jak kuchnia może być zwierciadłem władzy i moralnych dylematów.
Przekład Emilia Zoła, Katarzyna Góral, Magda Heydel, Marta Kurek, Natalia Roguz, Tetiana Sidletska, Wiktoria Wrzesień U źródeł tej książki znajduje się głód rzeczywistości oraz fikcji. Pisanie i czytanie o życiu jest, zdaniem Jamesa Wooda, efektem nigdy nienasycalnego łaknienia, które chwilowo zaspokajamy, zakradłszy się do spiżarni literatury światowej. Sam krytyk głód rzeczywistości karmi właśnie fikcjami, zwłaszcza powieściami n aróżny sposób realistycznymi: Jane Austen, Charlesa Dickensa, Gustavea Flauberta, Henryego Jamesa, Thomasa Manna, Vladimira Nabokova, Lwa Tołstoja i Virginii Woolf.Barwne, pełne humoru i nie oczywistych interpretacyjnych kontekstów eseje stanowią studium zagadnień formy, etyki oraz estetyki dzieła. Wood zastanawia się, jak działają konwencje artystyczne oraz wyobrażone, stwarzane słowem światy jak działa literatura. James Wood (ur. 1965) - krytyk literacki, eseista, powieściopisarz, profesor na Uniwersytecie Harvardzkim. Od 2007 roku publikował szkice na temat literatury najnowszej w The New Yorker, w latach 19921995 prowadził dział krytycznoliteracki w dzienniku Guardian. Za swoje recenzje i omówienia został nagrodzony National Magazine Award (2009). Jego eseje krytyczne zebrano w tomach The Broken Estate. Essays on Literature and Belief(1999),The Irresponsible Self. On Laughter and the Novel (2004),The Fun Stuff: And Other Essays (2012),The Nearest Thing to Life (2015) oraz Serious Noticing. Selected Essays, 1997-2019 (2019).
Jak przetrwać w świecie, w którym życie kobiety nic nie znaczy. Za handlem narkotykami i ludźmi w Niemczech stoją arabskie klany. Napady rabunkowe, wymuszanie haraczy, pranie brudnych pieniędzy – to dla nich codzienność. Traktują niemieckie państwo jak dobrze zaopatrzony supermarket. Nie okazują najmniejszego szacunku policji i wymiarowi sprawiedliwości – a tym bardziej kobietom. Latife Arab dorastała w jednej z największych klanowych rodzin w Niemczech. Już jako dziecko została wciągnięta w działalność przestępczą, a przez następnych prawie trzydzieści lat była zmuszana, by służyć rodzinie i mężowi jak niewolnica – wykorzystywano ją i upokarzano. Po sześciu nieudanych próbach ucieczki w końcu udało jej się uratować siebie i swoje dzieci i zerwać związki z rodziną. Jej książka to pierwszy kobiecy głos, który opowiada o życiu wewnątrz jednego z największych arabskich klanów w Niemczech – o potędze przestępczych struktur tworzonych przez imigrantów i o porażce niemieckiego państwa. Latife Arab to pseudonim, który ma chronić autorkę przed rodzinną zemstą. Urodziła się w 1980 roku. W wieku pięciu lat przyjechała do Niemiec, gdzie jej krewni stworzyli jeden z najpotężniejszych arabskich klanów, prowadzących przestępczą działalność. W wieku 28 lat udało jej się zerwać związki z rodziną. Obecnie mieszka wraz z dziećmi i niemieckim partnerem w okolicach Berlina.
„Bestialska historia świata” to zbiór makabrycznych i wstrząsających opowieści o prawdziwych zbrodniach. W trakcie czytania zachwiana zostanie wasza wiara w dobro. W tym zawierającym 19 historii studium zła odwiedzicie mroczne piwnice, obskurne zaułki oraz wypełnione wyciem katowanych pustostany, gdzie dochodziło do niewysłowionych aktów przemocy. Przeczytacie o najobrzydliwszych, najbardziej wynaturzonych i odzierających z godności torturach, jakie jest w stanie zgotować człowiek. Udacie się do położonego w kanadyjskich górach domku, gdzie szalony lider kultu Ant Hill Kids dokonywał makabrycznych zabiegów chirurgicznych na swoich wyznawcach. Wsłuchacie się w krzyk chińskiego tiktokera, który w opuszczonym budynku odkrył basen wypełniony spuchniętymi, deformowanymi przez rozkład noworodkami. Spojrzycie w oczy kobiety, która przez wiele lat powoli umierała w swoim domu, a jej pełne bólu i rozpaczy jęki wysłuchiwane były jedynie przez tłuste larwy, które zalęgły się w jej ciele. Zajrzycie także do zatęchłego szpitalnego prosektorium, gdzie odziany w lateksową maskę nekrosadysta, znany jako Dr. Gloves, ćwiartował noworodki, czyniąc z nich modele do swoich przerażających sesji zdjęciowych. Usłyszycie, w jaki sposób sicarios z meksykańskich karteli narkotykowych zdejmują skórę z twarzy swoich wrogów. Poznacie kuchnie kanibali, łoża nekrofilów oraz niechlujne laboratoria, w których potwory w kitlach dokonywały eksperymentów na ludziach. A to tylko niektóre z przystanków w tej podróży do samego jądra ciemności. Michał Waleszczyński-Lis – zawodowy lektor i aktor, twórca dwóch podcastów true crime: „Dark Net” i „Radio Kostnica”, które w krótkim czasie zdobyły ogromną popularność na polskim rynku. Jego charakterystyczny głos i bardzo brutalny styl narracji sprawiają, że opowiadane historie angażują, ciekawią, ale też wywołują dreszcz na plecach. Poza pracą w mediach jest ring announcerem i tłumaczem wydarzeń sportowych na żywo. Prywatnie pasjonat gier komputerowych i ciężkiej muzyki.
Butcher's Crossing"Butcher's Crossing" to pierwsza znacząca proza Johna Williamsa, pisarza, który zasłynął pośmiertnie jako autor powieści "Stoner". W 2022 roku ten antywestern doczekał się ekranizacji z Nicolasem Cage'em w roli głównej.Jest rok 1873. William Andrews, syn pastora, rzuca studia na Harvardzie i jedzie na pogranicze Dzikiego Zachodu. Pragnie doświadczyć prawdziwego życia, wrócić na łono natury, o której jako dobrze wychowany bostoński chłopak słyszał przede wszystkim na wykładach profesora Emersona. Trafia do miasteczka Butcher's Crossing w stanie Kansas. Osadę zamieszkują głównie niespełnieni mężczyźni szukający zarówno szansy na zarobek, jak i sposobów na jego zmarnotrawienie. Wkrótce Andrews zaprzyjaźnia się z myśliwym, który opowiada mu o ogromnych stadach bizonów ukrytych w pięknej kotlinie pośród Gór Skalistych. Chłopak dołącza do wyprawy w poszukiwaniu zwierząt. Życie w dziczy i kaprysy losu wystawią jego ciało i umysł na graniczną próbę. Po powrocie zarówno on, jak i świat, w którym żyje, zmienią się nieodwracalnie. Operując charakterystycznym dla siebie kunsztownym, a zarazem powściągliwym stylem, Williams zapuszcza się w tej powieści w otchłań najmroczniejszych ludzkich namiętności.Wkrótce Andrews zaprzyjaźnia się z myśliwym, który opowiada mu o ogromnych stadach bizonów ukrytych w pięknej kotlinie pośród Gór Skalistych. Chłopak dołącza do wyprawy w poszukiwaniu zwierząt. Życie w dziczy i kaprysy losu wystawią jego ciało i umysł na graniczną próbę. Po powrocie zarówno on, jak i świat, w którym żyje, zmienią się nieodwracalnie. Operując charakterystycznym dla siebie kunsztownym, a zarazem powściągliwym stylem, Williams zapuszcza się w tej powieści w otchłań najmroczniejszych ludzkich namiętności.
Pisał T.S. Eliot: "bez ciągłego przykładania miary klasycznej, którą zawdzięczamy Wirgiliuszowi bardziej niż któremukolwiek poecie, stajemy się umysłową prowincją. Formułę tę można rozciągnąć na całość kultury starożytnej: greckiej, rzymskiej, żydowskiej, zawłaszcza że w kręgu każdego języka (literatury) wzory te mogą się różnie układać, zawsze będą jednak pochodził z tego samego źródła. Sięganie do tej tradycji, niezależnie od przemian współczesnej kultury (nie tylko literackiej), jest zatem jednym z najważniejszych aktów porządkujących i stabilizujących współczesność, dających także podstawy do nadziei, że tak widziana (i w taki sposób kształtowana) kultura nadal będzie stanowiła realny punkt odniesienia.Tom ułożony prze Katarzynę Kuczyńską-Koschany i Wiesława Ratajczaka zbiera szkice znakomitych autorów zogniskowane wokół problemu "kultura śródziemnomorska jako źródło" i stanowi ważny głos w dyskusjach o współczesności - przede wszystkim polskiej, ale wpisanej też w całość tego uniwersum, które wywodzi się z szeroko rozumianych tradycji starożytnych...
„Zawsze się spieszył i wiecznie spóźniał. Prowadził bardzo nerwowy i nieregularny tryb życia, który w czasie »[Solidarności]« doprowadził do krańcowości. W domu prawie nie bywał, stale na zebraniach lub w rozjazdach. Gdy się zjawiał, to ciągnęła za nim gromada ludzi, którzy chcieli coś pilnego napisać lub nad czymś się naradzić. Wypalał przy tym mnóstwo bardzo mocnych papierosów. Toteż coraz częściej zapadał na żołądek, ale zaciskał zęby i ruszał do pracy i spraw”. (fragm. wstępu)Nie jest to typowa biografia. Niczego nie interpretujemy i nie dopowiadamy – piszą we wstępie autorzy – oddajemy głos Andrzejowi Milczanowskiemu, jego bliskim, znajomym, czasem politycznym oponentom i urzędnikom różnych szczebli oraz instytucji. Książka składa się z trzech podstawowych części. Pierwsza to reporterskie ujęcie, powstałe na podstawie rozmów z Wandą Milczanowską, siostrą Andrzeja, oraz Anną Milczanowską, jego córką, których wspomnienia koncentrują się na prywatności, przywołują dom rodzinny Milczanowskich, czas dzieciństwa i młodości, ale też okres późniejszy. Sporo mówi się tu o smakach, codziennych upodobaniach i przyzwyczajeniach. Druga część, najobszerniejsza, tworzy autobiograficzny portret Andrzeja Milczanowskiego. Zebrane tu zostały jego wypowiedzi dotyczące kolejnych momentów jego życia oraz aktywności społecznej i zawodowej – wywiady prasowe, radiowe i telewizyjne, ale też dokumenty, listy i artykuły napisane przez Andrzeja Milczanowskiego, oraz jego wystąpienia publiczne, np. podczas procesu w Bydgoszczy, obrad Okrągłego Stołu czy w Sejmie, gdy zabierał głos jako minister spraw wewnętrznych. Oprócz wypowiedzi samego bohatera, są tu tez dokumenty i relacje osób, które wydały się autorom niezbędne dla zrozumienia kontekstu przywoływanych spraw. Trzecia część publikacji składa się ze wspomnień osób, które przyjaźniły się z Andrzejem Milczanowskim, znały go lub współpracowały z nim. Publikację uzupełnia kalendarium życia Andrzeja Milczanowskiego oraz spis źródeł, które zostały w pracy przywołane.
Sztuka współczesna w poszukiwaniu duchowości W zbiorze esejów Cisza i zgiełk obrazów Krystyna Czerni z pasją i erudycją prowadzi czytelnika przez świat sztuki XX i XXI wieku, kierując uwagę ku twórczości, w której różnorodny wyraz znajduje rzeczywistość duchowa. Ten wymiar wydobywa w subtelny sposób daleki od konfesyjnych uproszczeń i jednoznacznych etykiet w pracach artystów reprezentujących odmienne postawy i języki wizualne, jak Alina Szapocznikow, Leon Tarasewicz, Jarosław Modzelewski, Bettina Bereś, Jan Pamuła, Aldona Mickiewicz czy Krzysztof Sokolovski. Szeroką wiedzę i ugruntowane kompetencje badawcze autorka łączy z osobistym tonem, wynikającym z wieloletnich przyjaźni z artystami, rozmów w pracowniach i uważnego, pogłębionego kontemplowania ich dzieł. Wzbogacona o kolorowe reprodukcje, wolna od hermetycznego języka książka stanowi zaproszenie do namysłu nad metafizycznym wymiarem sztuki współczesnej, odsłaniającym się czasami nieoczekiwanie w tym, co z pozoru zupełnie przyziemne. Odznaczające się dużą komunikatywnością i profesjonalizmem teksty zebrane w tomie Cisza i zgiełk obrazów absorbują uwagę czytelnika, dając mu możliwość zaznajomienia się z rozmaitymi strategiami artystycznymi. Zaprzyjaźniona z wieloma twórcami, Krystyna Czerni odkrywa przed czytelnikami szczegóły z tak zwanej kuchni artystycznej i sekrety środowiska, co czyni książkę bardzo atrakcyjną.prof. dr hab. Joanna M. Sosnowska Imponujące zaplecze merytoryczne, osobiste relacje z twórcami oraz emocje towarzyszące kontemplowaniu i przeżywaniu doświadczanych w pracowniach dzieł pozwoliły Krystynie Czerni osiągnąć wysoki stopień przyległości, swego rodzaju zespolenia się z nimi, co nie pozostaje bez znaczenia dla podjętej refleksji krytycznej. Dzięki owej zażyłości w miejsce świadomości eksploatującej pojawić się mogła świadomość współodczuwająca, tak znamienna dla pisarstwa Czerni.dr hab. Renata Rogozińska, prof. UAP
"Moje miasto Łódź, tam wszystko się zaczęło" - mówi Leon Weintraub w cyklu rozmów z Magdą Jaros. Wychowywał się w czynszowej kamienicy przy ul. Kamiennej, tej samej, którą po latach rozsławiła w swojej piosence Osiecka. W 1939 roku miał pójść do gimnazjum, tymczasem musiał pożegnać się ze światem, jaki znał do tej pory i wraz z matką i siostrami przenieść się na ul. Jakuba w centrum getta. Praca, głód, percepcja ograniczona do znajdywania sposobów na przetrwanie, coraz mniej sił, aż wreszcie wywózka i gehenna obozowa. Czy można nadrobić stracony czas? Czy po takich doznaniach można znaleźć sobie miejsce wśród ludzi? "Wybaczenie, czy też usprawiedliwienie tych przekraczających ludzką wyobraźnię zbrodni nie jest dla mnie możliwe - przyznaje Leon Weintraub. - Pozostaje więc słowo POJEDNANIE. Oznacza ono zaprzestanie wysuwania wzajemnych zarzutów i zakończenie nakręcania spirali wrogości i zła. Tylko ten stan pozwala wspólnie tworzyć przyszłość".
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
