Krótka kronika końca sasanidzkiego imperium i wczesnego islamu lub jak bywa czasem nazywana Kronika Chuzistanu jest jednym z najwspanialszych zabytków literatury syryjskiej. Znajdujemy w nim opisy dotyczące niezwykłych wydarzeń, które zmieniły historię świata. Chaos w Cesarstwie Rzymskim, upadek Sasanidów oraz narodziny i ekspansja islamu ukształtowały Bliski Wschód. Postacią, która odegrała znaczącą rolę we wszystkich powyższych wydarzeniach, był wielki irański władca Chosroes II Parwez. Ten ostatni wybitny przedislamski szach Iranu zajmuje w Kronice należne mu miejsce. W niniejszej monografii prezentuję obraz króla królów, który wyłania się z tekstu, analizując wizerunek władcy i konfrontując poglądy oraz wyobrażenia autora dzieła z faktami naukowymi. Dzięki lekturze książki Czytelnik pozna panoramę epoki, która wpłynęła na dzisiejszy świat.
Autorką książki, którą mają Państwo w ręku, jest bardzo młoda dziewczyna, która w swoim niedługim życiu zdążyła wejść do piekła i z niego wrócić mądrzejsza o parę dekad. Bo wpadła w szpony hazardu, według schematu, który przerabia chyba każdy uzależniony od alkoholu, seksu i wszystkiego innego, co człowiek potrafi wymyślić. Kiedy już zeszła na dno, mając olbrzymie długi, tabuny ścigających ją wierzycieli, pozrywane więzi rodzinne i koleżeńskie oraz myśli samobójcze zwierzyła się siostrze, która namówiła ją na terapię I dalej idzie opowieść o wszystkim: ścigających ją zmorach, fatalnym samopoczuciu, rodzajach terapii i bardzo powolnym uwalnianiu się z tych sieci Tę książkę powinien przeczytać każdy uczniowie, którzy pod szkolną ławą coś na swoim telefonie obstawiają, ich rodzice i nauczyciele, pedagodzy, psycholodzy, psychiatrzy, alkoholicy, seksoholicy, narkomani, hazardziści, młodzi, niemłodzi, wszyscy Bo to książka na tu i teraz, do bólu uzmysławia to, czego nikt swoim życiu nie chce A oto fragmenty: Zaczęło się od drobnych zmian, które początkowo nie wydawały się być problemem. Przestałam regularnie odwiedzać swoją siostrę, z którą dotąd utrzymywałam bliski kontakt. Z dnia na dzień coraz rzadziej angażowałam się w codzienne obowiązki, w tym w studia, które zaczęły schodzić na dalszy plan. Mało się uczyłam, bo całą moją uwagę pochłaniał hazard. Kiedy jadłam obiad, nie mogłam oderwać wzroku od ekranu, wciąż sprawdzając wyniki. Nawet podczas spacerów nie potrafiłam uwolnić się od myśli o grze i nie sprawdzać wyników czy analizować kolejnych kuponów. Wydaje się to wręcz absurdalne kontynuować coś, co nie tylko nie przynosi żadnych korzyści, ale wręcz pogarsza sytuację. Hazard, choć na początku może wydawać się ekscytujący, ma swoje oczywiste i destrukcyjne konsekwencje. Poczucie winy, lęk, złość, niepokój, zrujnowane relacje, problemy finansowe to tylko niektóre z efektów ubocznych, które towarzyszą uzależnieniu od hazardu. A mimo to, wciąż wracałam do gry, mimo że wiedziałam, jak bardzo mi szkodzi.Zastanawiałam się, dlaczego tak się dzieje. W końcu, to logiczne czemu kontynuować coś, co już teraz przynosi straty i ból? Odpowiedź na to pytanie można znaleźć w rozdziale Mechanizmy uzależnienia. Uzależnienie jest procesem, który wykracza poza racjonalne myślenie. W moim przypadku, mimo świadomości szkodliwości hazardu, nie potrafiłam się od niego uwolnić. Było to jak pułapka, z której nie mogłam znaleźć wyjścia.
Książka na longliście nagrody Financial Times & Schroders Business Book of the Year 2025
Bestseller „New York Timesa”
Książka na shortliście nagrody Foyles Non-Fiction Book of the Year 2025
Kiedy dziennikarka technologiczna Karen Hao przekraczała próg siedziby OpenAI w 2019 roku, była przekonana, że trafia do świata „good guys” – ludzi, którzy w imię dobra publicznego budują organizację non-profit mającą uczynić sztuczną inteligencję bezpieczniejszą dla wszystkich. Sam Altman mówił o etyce, odpowiedzialności i konieczności stawiania tamy siłom wolnego rynku. Brzmiało to jak manifest nowej epoki. Karen wierzyła w każde słowo. Jak bardzo się myliła.
Wystarczyło kilka spotkań i rozmów z pracownikami firmy, by przedstawiona przez Altmana idealna wizja zaczęła pękać. A kiedy na łamach „MIT Technology Review” ukazał się pierwszy krytyczny tekst Hao, sen o transparentnej organizacji zamienił się w koszmar: Altman osobiście zakazał jej kontaktów z kimkolwiek z OpenAI. Drzwi do rozwijającego się imperium zatrzasnęły się przed nią z hukiem.
Od tej chwili Hao działała samotnie i właśnie wtedy jej dziennikarskie śledztwo nabrało tempa. Dzięki pieczołowicie budowanym relacjom z osobami z najbliższego otoczenia Altmana Hao odsłania kulisy sukcesu ChatGPT: niewidzialną pracę tysięcy nisko opłacanych ludzi z Globalnego Południa, niepohamowany głód mocy obliczeniowej, pożerające środowisko centra danych i gigantyczne zbiory danych gromadzone bez refleksji nad ich kosztami.
Ta książka to nie tylko dramatyczna historia wzlotów i upadków Sama Altmana. To porywający, bezkompromisowy reportaż, który odsłania ciemną stronę OpenAI – projektu, który w wizji Altmana miał być dla ludzkości zbawieniem, a coraz wyraźniej staje się jej koszmarem.
Karen Hao jest nagradzaną dziennikarką zajmującą się wpływem sztucznej inteligencji na społeczeństwo. Publikuje m.in. w „The Atlantic” a wcześniej była starszą redaktorką ds. sztucznej inteligencji w „MIT Technology Review”, a także reporterką „The Wall Street Journal”, gdzie zajmowała się amerykańskimi i chińskimi firmami technologicznymi.
Za swoją pracę otrzymała liczne wyróżnienia.
Jej książka „Imperium sztucznej inteligencji” stała się światowym bestsellerem.
Świat mówi: normalne. Autyzm mówi: za dużo.Dwa głosy w jednej sprawie: osoba w spektrum i psycholog.Austystka. Analiza bez znieczulenia to szczera, bezkompromisowa i jednocześnie czuła książka o życiu w spektrum autyzmu. Nie jest poradnikiem ani medycznym kompendium. To próba pokazania autystycznej rzeczywistości od środka - takiej, jaka jest naprawdę: intensywnej, wymagającej, pełnej sprzeczności, ale też sensu i własnej logiki.Autorka, Agnieszka Chmiel-blogerka, copywriterka i osoba w spektrum - opisuje swoje doświadczenia bez upiększeń i bez filtrów. Pisze o dorastaniu w świecie neurotypowych norm, o maskowaniu, zmęczeniu nadmiarem bodźców, późnej diagnozie i mozolnym dochodzeniu do samoakceptacji. Jej narracja jest osobista, przenikliwa i momentami bolesna, ale niepozbawiona humoru i autoironii.Drugim, równie ważnym głosem jest Paweł Pflegel, psycholog specjalizujący się w pracy z osobami neuroatypowymi. Jego komentarze porządkują doświadczenia autorki, nadają im psychologiczny kontekst i pomagają czytelnikowi lepiej zrozumieć mechanizmy funkcjonowania osób w spektrum - bez ocen, uproszczeń i stereotypów.Integralną częścią książki są metaforyczne bajki o Zofii i Lilith- kotce, która staje się nieoczywistym głosem rozsądku, dystansu i czułej obserwacji świata. To literacki zabieg, który pozwala zajrzeć jeszcze głębiej w wewnętrzny krajobraz autystycznego umysłu.To książka:dla osób w spektrum - zdiagnozowanych i tych, które dopiero szukają odpowiedzi;dla bliskich, którzy chcą lepiej zrozumieć codzienność neuroatypowych osób;dla psychologów, terapeutów i edukatorów;dla każdego, kto chce wyjść poza hasła i naprawdę posłuchać.Autystka to analiza bez znieczulenia, ale nie bez empatii. Książka, która nie tłumaczy się światu - tylko pokazuje, jak różnorodny potrafi być sposób myślenia, odczuwania i bycia sobą.
Przez pięć wieków opowiadały o nim inne. Żony, które koronował i ściskał. Doradcy, których wynosił i ścinał. Kronikarze, którzy notowali wyroki.
Teraz — po raz pierwszy — przemawia on sam.
Był złotym księciem renesansu, który pisał wiersze i komponował pieśni, fundował szpitale i debatował z Erazmem. Był też człowiekiem, który posyłał przyjaciół na śmierć i podpisywał wyroki drżącą ze starości ręką. Jak to możliwe, żeby jedno i drugie było prawdą? Jak człowiek może żyć z sobą, gdy jego sumienie i jego wola przestają ze sobą rozmawiać?
Henryk VIII. Serce i korona to powieść, która odważa się zadać najtrudniejsze pytanie: co czuł?
Alison Weir — najwybitniejsza żyjąca pisarka historyczna poświęcona epoce Tudorów, autorka wielomilionowego cyklu o sześciu żonach — wchodzi głębiej niż kiedykolwiek. Nie pisze apologii. Nie pisze potępienia. Pisze portret człowieka, który naprawdę wierzył we własną sprawiedliwość — i przez to jest o wiele bardziej niepokojący niż jakikolwiek łotr.
Od chłopca płaczącego na kolanach babki po śmierci matki do starego króla, który nie ma siły utrzymać pióra, a mimo to podpisuje kolejny wyrok — to jest historia czterech dekad władzy i czterech dekad samooszustwa. Historia miłości do kobiet, których nie potrafił zatrzymać. Historia przyjaźni, które skończył toporem.
I historia człowieka, który do końca był przekonany, że postępował słusznie.
„Weir osiąga coś, co wydawało się niemożliwe: sprawia, że rozumiemy Henryka VIII. Nie wybaczamy mu — rozumiemy. To nie to samo. I to znacznie straszniejsze."
Poznaj włoski sposób na redukcję stresu oraz bardziej zrównoważone i radosne życie - la dolce vita.Włosi słyną z umiejętności czerpania przyjemności z prostych radości codzienności. Życie w duchu dolce vita nie wymaga bogactwa, wysokiego statusu ani posiadania willi nad Morzem Śródziemnym. Wystarczy zwolnić tempo i cieszyć się chwilą.Książka koncentruje się na dbaniu o siebie we wszystkich obszarach życia, takich jak:jedzenieczasjaźń / relacja z samym sobąrelacjeprzekonaniastyl życiaTo piękna książka dla miłośników Włoch oraz dla każdego, kto potrzebuje przypomnienia, by zwolnić i cieszyć się słodyczą życia.
Próbki filipińskich światówW 2015 roku Tomasz Owsiany wyruszył na Filipiny w swoją pierwszą, samotną podróż reporterską. Wybrał interesujące go zagadnienia, ale nie ustalał trasy. Przyjął też zasadę, że wszystkie przyzwyczajenia zostawia na lotnisku. W ciągu dziewięciu miesięcy pobytu na wyspach pomieszkiwał wśród rdzennych i nierdzennych społeczności Filipin. Nawiązał bliskie więzi z mieszkańcami. Uczestniczył w codziennym życiu i niecodziennych wydarzeniach: wyrabiał węgiel, uprawiał zbieractwo, orał poletka i brał udział w niearanżowanych ceremoniach. Poznawał kulisy kolonii karnej i zaprzyjaźnił się z uzdrowicielem uprawiającym pokątnie czarną magię. Dotarł do obozu grupy paramilitarnej na Mindanao i został gościem filipińskiego multimilionera. Celem podróży poznawczej autora było doświadczenie próbek z pełnego przekroju Filipin, poznanie nieeksportowej twarzy kraju oraz znalezienie odpowiedzi na pytanie, jak przeobrażają się tamtejsze rdzenne kultury pod wpływem nowoczesności.Po 10 latach od pierwszej podróży na archipelag, w 2025 roku autor wraca do dawno niewidzianych ludzi i miejsc. Przygląda im się jeszcze raz - z dystansu lat, oczami bardziej doświadczonego podróżnika-reportera. I przywozi rozbudowane post scriptum do poszczególnych rozdziałów.
"MY BABY ZE WSI. Życie intymne kobiet na polskiej wsi-tabui rzeczywistość. Lata 1900-1945" to jedno z najbardziej poruszających świadectw życia kobiet na polskiej wsi w pierwszej połowie XX wieku, jakie ukazały się w ostatnich latach. Ten tom obejmuje lata 1900-1945, jest opowieścią o kobietach zanurzonych w codzienności, której ciężar daleko wykraczał poza współczesne wyobrażenia o pracy, macierzyństwiei intymności. Autorka Anna Nowak nie tworzy suchego, akademickiego przeglądu faktów. Jej narracja jest żywa, sensualna, nasycona detalemi emocją, a jednocześnie pełna szacunku wobec bohaterek, które przez dziesięciolecia milczały, choć to one dźwigały wieś na swoich barkach. Autorka sięga po pamiętniki, listy, ustne przekazy i archiwalia, łącząc jez realistyczną, reporterską rekonstrukcją scen życia codziennego. To nie jest książka "o historii" - to historia, która oddycha.Największą siłą tomu jest umiejętne połączenie wielkiej historiiz mikroświatem kobiecej codzienności. Czytelniczki i czytelnicy spotykają konkretne kobiety: Antoninę, Franciszkę, Apolonię - twarde, zniszczone pracą, a jednocześnie obdarzone godnością budzącą podziw. Książka pokazuje świat, w którym każde dziecko było jednocześnie darem i ciężarem, a miłość matki wyrażała się nie w słowach, lecz w pracy, zmęczeniu, nocnym czuwaniu i milczeniu.Anna Nowak nie unika tematów trudnych: przemocy domowej, podporządkowania kobiet, tabu seksualności, traum poporodowych, śmierci dzieci, biedy i głodu. W tej opowieści obecna jest czułość - taka, której same bohaterki często nie mogły sobie okazać, lecz która płynie z narracji autorki, pełnej empatii i zrozumienia.Szczególne wrażenie robi opis kobiecej intymności - tej, o której nie mówiło się nawet między sobą. Seks, często postrzegany jako obowiązek, był milczeniem, bólem, wstydem i lękiem. A jednak w tej ciszy pobrzmiewały także marzenia i drobne chwile bliskości, uchwycone przez autorkęz niezwykłą delikatnością. Historia kobiet tego tomu kończy się na roku 1945 - świadomie i symbolicznie. Wojna przyniosła nie tylko zniszczenie, lecz także zamknęła pewną epokę wiejskiej kobiecości. Świat po 1945 roku będzie inny, a autorka przygotowuje czytelnika na tę zmianę z dużą świadomością historyczną.My baby ze wsi to książka, która porusza, otwiera oczy i zmusza do przewartościowania spojrzenia na historię polskiej wsi. To zapis bólu, wysiłku i cichego heroizmu zwykłych kobiet. Lektura obowiązkowa nie tylko dla miłośników historii, lecz dla każdego, kto chce zrozumieć, skąd przyszliśmy - i kto naprawdę dźwigał ten świat.
ZEMSTA BYWA SKUTECZNIEJSZA NIŻ PROGRAM WYBORCZYPo ataku na Kapitol 6 stycznia 2021 roku wydawało się, że to koniec jego politycznej kariery. Impeachment, akty oskarżenia, procesy sądowe, próby odsunięcia go od władzy, a nawet zamachy – wszystko miało go złamać. Zamiast tego Donald Trump wrócił.Dziś, zaostrzając kurs wobec migracji i podejmując zdecydowane działania, znów budzi skrajne emocje. Jak to możliwe, że polityk, którego wielu skreśliło, odzyskał władzę?Autorem książki jest Alex Isenstadt – starszy reporter polityczny portalu Axios, od lat relacjonujący kulisy amerykańskiej polityki i kampanii prezydenckich.W Zemście, na podstawie ponad 300 rozmów, pokazuje kampanię widzianą od środka – gdy oskarżenia stawały się paliwem, kryzysy elementem strategii, a gniew siłą mobilizującą miliony wyborców.To portret człowieka, który powrót do Białego Domu uczynił swoją misją – i symbolem zemsty
Dior Glamour: 1952-1962Photographs by Mark Shaw, Foreword by Lee Radziwill, Text by Natasha Fraser-Cavassoni, Contributions by Juliet CumingA collection of the lavish and iconic gowns of Christian Dior, from the 1950s and ’60s, captured by the legendary photographer Mark Shaw. Iconic photographer Mark Shaw documented the ultra-exclusive Parisian fashion world, focusing on Paris’s long-standing top couturier Christian Dior. Shaw’s photographs—some of the first fashion photographs ever shot in color—capture the most stunning and extraordinary fashion of the era. This lavish volume embodies the glamour of that time, from rare moments of Christian Dior during fittings to editorial-style photographs of models, socialites, and actresses posing in Dior’s ballgowns, day suits, and haute couture collections. Shaw’s photojournalistic style changed fashion photography forever: his approach was to photograph wide, giving the subject a sense of context, creating an environment as exquisitely transformative as the subject and garment. With an eye for intimacy and opulence, this book features more than 200 color and black-and-white photographs, many never published before, having only recently been found in a secret vault by his estate. Dior Glamour: 1952–1962 captures the drama and elegance of the period’s style and will be treasured by lovers of photography, fashion, style, history, and cultured living.About The AuthorBorn and raised in New York City, Mark Shaw was mentored by legendary creative director Alexey Brodovitch before becoming one of the most sought-after photographers in the world. Shooting primarily for Life magazine, from 1952 to 1968, Shaw had subjects that ranged from the young Audrey Hepburn and the pre–Velvet Underground Nico to the Kennedys before and during their presidential fame.
Opowieść autofikcyjna, w której autorka wciela się w bohaterkę książki. Los bohaterki i autorki są tożsame, inne postacie i sytuacje opisane w książce są wymyślone. Życie bohaterki – dziś czterdziestoletniej kobiety – wyznaczało ciągłe mierzenie się z własnym wyglądem zniekształconym przez wadę wrodzoną, jaką jest rozszczep podniebienia. Polega ona na tym, że dziecko rodzi się ze zdeformowanym (rozdartym) podniebieniem i nosem, bo na jakimś etapie rozwoju tkanki się rozszczepiają. Po urodzeniu grozi to noworodkowi śmiercią przez zachłyśnięcie przy karmieniu. Konieczne jest odbycie cyklu operacji, które sprawią, że przełykanie nie będzie ryzykiem, zszyją to rozszczepienie. Dziś można już we wczesnym etapie zrobić dziecku operację plastyczną, bohaterka na swoją czekała do 15 roku życia – i okazała się zupełnie nieudana. Potem przeszła jeszcze dwie operacje – jedna była relatywnie udana, kolejna nie zmieniła prawie nic.To doświadczenie wpłynęło na życie bohaterki na wiele sposobów, ten oczywisty to: operacje, czas spędzany w szpitalu z ludźmi bardzo okaleczonymi poparzeniami, wypadkami, fizyczny ból, rehabilitacje, uczenie się mówienia. Psychicznie i społecznie jedną z głównych osi życia autorki/bohaterki do dziś jest poczucie bycia oszpeconą, zniekształconą, naznaczoną czymś niemożliwym do ukrycia przed światem. Wykształciło to w niej silną tęsknotę za pięknem, za byciem piękną. Piękno fizyczne stało się fetyszem bohaterki, wyobrażała sobie, że kiedy wreszcie będzie piękna, będzie wreszcie bezpieczna, spokojna, będzie kochana i pożądana przez mężczyznę. Z tym łączy się to, jak na różne sposoby bohaterka próbowała zasłużyć na miłość. Autorka w książce próbuje odpowiedzieć na dręczące ją pytania: „Czy powinnam być wdzięczna każdemu mężczyźnie, który jest mną zainteresowany? Czy wyczuwać w tym podstęp? Jak wygląd łączy się z tożsamością?”.
Wyjątkowość tej publikacji polega na tym, że oprócz praktycznych porad dla pianistów, cennych i często odkrywczych wskazówek oraz przykładów nutowych, zawiera szereg niezwykle celnych rozważań i odniesień do innych gałęzi sztuki: kompozycji, teatru, śpiewu, tańca, malarstwa, literatury, a także psychologii, filozofii i religii. W ten oto sposób staje się ona swoistym kompendium wiedzy zdecydowanie poszerzającym spojrzenie na problem kondycji człowieka i sztuki we współczesnym świecie. Jedną z największych zalet książki jest możliwość zetknięcia się młodych adeptów pianistyki z holistycznym, wręcz mistycznym podejściem Petera Feuchtwangera do kwestii wykonawczych. Wiele osób, które z nim pracowały, podkreśla, że w mgnieniu oka rozwiązywał zarówno problemy techniczne, jak również interpretacyjne i psychologiczne swoich uczniów. Wszak sztuka wymaga od nas w równym stopniu miłości i odwagi. Książka Konrada Skolarskiego to wywiad rzeka w formie dyskusji, którą ten wybitny polski pianista i nauczyciel przeprowadził ze swoim mistrzem, legendą pedagogiki fortepianowej - Peterem Feuchtwangerem. Jest to lektura fascynująca, bowiem zmarły w 2016 roku Feuchtwanger był człowiekiem renesansu - pianistą, kompozytorem, malarzem, ekspertem od stylu bel canto, filozofem, z którego porad korzystali także znani artyści malarze i wokaliści. Nie bez znaczenia jest również fakt, że pod jego kierunkiem pracowali pianiści tej miary, co Martha Argerich, Nelson Freire, Shura Cherkassky, Tatiana Nikołajewa. Sam zaś uczył się u Edwina Fischera, Waltera Giesekinga, pobierał też lekcje prywatne u Władimira Horowitza.
Dzieli je zaledwie dziesięć kilometrów... i murChociaż mieszkają tak blisko, ich światy nie mogłyby być od siebie bardziej oddalone. Mimo wychowania we wzajemnej wrogości Tala, Palestynka z Gazy, i Michelle, Izraelka z Sederot, zdecydowały się do siebie pisać. Tala nie była pewna, czy może je cokolwiek łączyć. Michelle nie chciała zatracić się w gniewie i nienawiści, które pochłonęły już tak wielu.Zaczęły wymieniać listy w marcu 2024 roku wśród chaosu wojny, świstu pocisków rakietowych i śmierci bliskich. Tala i Michelle nie piszą tylko o wojnie i strachu - rozmawiają o codzienności po dwóch stronach konfliktu, o studiach prawniczych, ale też o ulubionych książkach, marzeniach i planach na przyszłość.Korespondencja zainicjowana przez Dimitriego Kriera, dziennikarza "Le Nouvel Observateur", jest czymś więcej niż zapisem doświadczeń dwóch młodych dziewczyn przeżywających wojnę. To otwarcie przestrzeni dialogu między Palestyną a Izraelem, między dwoma "niezłomnymi sercami", które - by przetrwać - wybrały listy zamiast broni.
Od cepra do wariata to zbiór felietonów zakopiańskich. Ukazują one czytelnikowi specyficzną atmosferę Zakopanego w okresie międzywojennym. Opis mieszkańców i przyjezdnych zauroczonych Tatrami i tym wyjątkowym miastem, nurtujące ich problemy, barwne przygody to treść tej interesującej, pisanej z wielką pasją książki.
Inspirująca powieść oparta na prawdziwej historii Johanny Bonger, bratowej Vincenta van Gogha.Emsley Wilson prowadzi nieduży dom aukcyjny. Interesy nie idą jednak najlepiej, wspólnicy - jej chłopak i przyjaciółka - mają romans, a ukochana babcia podupada na zdrowiu. I kiedy świat Emsey zdaje się rozsypywać, podczas porządków w mieszkaniu babci dziewczyna znajduje stary pamiętnik. Jak się okazuje, należał on do Johanny Bonger, bratowej i spadkobierczyni Vincenta van Gogha.Johanna odziedziczyła prace malarza jako młoda wdowa z małym dzieckiem. Pozostawiona bez środków do życia, miała tylko te obrazy, które wówczas były niewiele warte. Kobieta jednak postanowiła, że zrobi wszystko, co w jej mocy, żeby zaprezentować światu twórczość Vincenta.Czy zapomniana historii z przeszłości zdoła odmienić życie Emsley? Ta pełna emocji, sekretów i pasji do sztuki powieść, udowadnia, że czasem to, co ukryte w cieniu, ma największą moc rozświetlania ludzkich losów.
To pierwszy tak obszerny wybór publicystyki ze środowiska wileńskich Żagarów. Obejmuje niemal całą dekadę 19301940, w której byli aktywni jako formacja. Zainteresowania młodego Czesława Miłosza, Jerzego Zagórskiego, Henryka Dembińskiego i innych wychodziły daleko poza sprawy literackie - w politykę, historię, życie społeczne i obyczajowe dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz współczesnej im Rzeczypospolitej. Dyskutowano modne idee Zachodu i kresowy prowincjonalizm, recenzowano literackie nowości i krytykowano fałszywe kanony, polemizowano z kapitalizmem i forsowano syndykalizm rewolucyjny, zwalczano ksenofobię i antysemityzm, by w jego miejsce proponować wielokulturowość i socjalizm. A wszystko to w przeczuciu nieubłaganie nadchodzącej katastrofy. Te dawne spory, sprzed niemal stu lat, uderzają swoją aktualnością. Znowu w obliczu wojennych zagrożeń analizujemy swoją pozycję w Europie, kłócimy się o polskość, snujemy mrzonki o wielkości i korygujemy ducha naszej wspólnoty. Niektórych odpowiedzi nie musimy wymyślać na nowo - już dawno temu udzielili nam ich młodzi żagaryści.
Oto nowatorskie, neuronaukowe podejście do uciszania wewnętrznego krytyka!
Czy i ty masz w głowie bezlitosny głos, który mówi ci, że jesteś niewystarczająco mądra lub atrakcyjna, że nie zasługujesz na miłość albo sukces? Z tym problemem zmaga się wiele kobiet – ale właściwie dlaczego jesteśmy dla siebie tak surowe?
Ten bezkompromisowy przewodnik wyjaśni ci, czemu ewolucja wyposażyła nas w wewnętrznego krytyka i dostarczy praktycznych metod, które pozwolą ci go raz na zawsze uciszyć. Dzięki temu przestaniesz sobie stawiać nierealistyczne wymagania, a zamiast tego obdarujesz się miłością i akceptacją, której potrzebujemy, aby się rozwijać.
Z książki dowiesz się między innymi, jak:
•przestać porównywać się z innymi,
pokonać syndrom oszusta,
być pewną siebie i odważną, nawet w kryzysowych chwilach,
podnosić samą siebie na duchu jak najlepsza przyjaciółka,
rozpoznawać kłamstwa swojego umysłu i wytrenować go tak, by… przestał być dla ciebie niemiły.
Nadszedł czas, byś przestała być swoim zaciekłym wrogiem i stała się dla siebie największym wsparciem. Ta książka pokaże ci, jak to zrobić.
Najważniejsza biografia Williama Shakespeare’a – dramaturga wszech czasów
Jak młody człowiek – z prowincjonalnego Stratfordu, bez studiów i wpływowych patronów – zawładnął zbiorową wyobraźnią i dokonał najważniejszego stworzenia świata w historii literatury?
Skąd Shakespeare czerpał wiedzę o człowieku, dzięki której nadał głos pragnieniom i lękom całej epoki?
Czy jego relacja z hrabią Southampton wykraczała poza ramy zwykłej przyjaźni?
Dlaczego w jego komediach triumfują kochankowie, a na małżeństwa często pada cień zdrady i tragedii?
Stephen Greenblatt, finalista Nagrody Pulitzera i jeden z najwybitniejszych współczesnych krytyków i teoretyków literatury, w mistrzowski sposób wydobywa z mroków historii rozproszone informacje, które przez wieki uważano za nieuchwytne. Zabiera nas w podróż śladami człowieka, który rzucił wyzwanie konwenansom i własnym ograniczeniom.
Poczuj rytm politycznych intryg na dworze Elżbiety I i tętniących życiem londyńskich teatrów, w których uprawianie sztuki było równie ryzykowne co gry polityczne.
„Shakespeare. Stwarzanie świata” to literackie śledztwo najwyższej próby. To opowieść o tym, jak romanse, religijne prześladowania i osobiste tragedie przenikały do takich dramatów jak „Hamlet”, „Makbet” i „Król Lear”.
Ta biografia to kompletny portret geniusza i burzliwej epoki, która go ukształtowała.
Autor, emerytowany profesor informatyki mieszkający od lat w Amsterdamie, wyjechał z Polski ponad 50 lat temu. W Paryżu łączył pracę naukową z konspiracyjną pomocą dla Solidarności i administrowaniem „Zeszytów Literackich”. Pracował w sześciu krajach, m.in. w École Normale Supérieure w Paryżu i na Uniwersytecie Teksańskim w Austin.
„Krzysztofa poznałem na konferencji naukowej w St. Andrews w Kanadzie w roku 1977, dokąd przyjechał z Holandii. Był emigrantem, a ja zazdrościłem mu jego już wtedy wysokiej pozycji w świecie zachodniej nauki. W tamtych czasach my, polscy informatycy, byliśmy traktowani przez naszych zachodnich kolegów z pewną wyższością. Jednakże w kilka lat później, po wybuchu Rewolucji Solidarności w roku 1980, i wprowadzeniu stanu wojennego, „emigranckość” Krzysztofa nabrała nowych treści. Z pełnym zaangażowaniem wspierał krajową opozycję demokratyczną, stając się w krótkim czasie jednym z prominentnych członków naszej drugiej Wielkiej Emigracji. Ten ważny rozdział najnowszej historii Polski musi jeszcze poczekać na swoje podsumowanie, ale książka Krzysztofa stanowi już dziś ważne źródło wiedzy na temat pracy organicznej, która kolejny raz przyczyniła się do odzyskania przez nasz kraj niepodległości”. (Andrzej Jacek Blikle)
„Krzysztof uważa, że to rodzice wpoili mu najważniejsze wartości, dzięki którym zdołał utrzymać się „na powierzchni” po wyjeździe z kraju. To uczciwość, wykształcenie, rzetelność i determinacja. Ale pchają go też głód nowych doświadczeń i nienasycona ciekawość świata. Oraz odruch niesienia pomocy, gdziekolwiek jest. Ten informatyk i podróżnik osiadł na kilka lat w Paryżu, gdzie był informatykiem w najwyżej cenionej uczelni, jednocześnie pełniąc tajną funkcję przemytnika sprzętu dla Solidarności w Polsce stanu wojennego i – wydawcy „Zeszytów Literackich”. W istocie stworzył od podstaw to pismo. Przez 37 lat funkcjonowało ono na zasadach opracowanych przez Krzysztofa, najpierw w Paryżu, potem w Polsce, aż do końca. Był najlepszym dyrektorem wydawnictwa, jakiego kiedykolwiek mieliśmy. A teraz okazuje się, że jest też świetnym pisarzem” (Barbara Toruńczyk)
„Biografia Krzysztofa Apta mogłaby być scenariuszem pasjonującego serialu. Ogniskuje ona wiele kluczowych momentów historycznych. To opowieść o drodze naukowca, opozycjonisty, emigranta, który umiał odnaleźć się w wielu krajach i wielu językach. Napisana ze swadą i lekkością, to niemal powieść przygodowa. Autor spotkał w swoim życiu wiele fascynujących postaci, którym udziela głosu. Przeczytamy tu m.in. o powstaniu w jego mieszkaniu w Paryżu legendarnych „Zeszytów Literackich”. Dyscyplina naukowca połączona z pasją humanisty przekładają się na świetny styl pisarski – lektura tej książki to przyjemność!”. (Agnieszka Drotkiewicz)
Książka Zbysława Ciszyńskiego to prawdziwy literacki rollercoaster rozpięty pomiędzy wartką sensacyjną akcją a refleksją quasifilozoficzną. Komuś może przywodzić na myśl kultową powieść "Autostopem przez galaktykę" Douglasa Adamsa czy próbę pastiszu - tak różnych przecież w swojej poetyce - global conspiracy thrillers Roberta Ludluma i postmodernistycznych dzieł Eduarda Mendozy. Ale tak naprawdę jest to po prostu oryginalne pisarstwo Zbysława Ciszyńskiego. "O Historiach prawdziwych i Nie" przeczytałem gdzieś, że nie jest to "książka, którą się tylko czyta - to opowieść, którą się przeżywa". I jeszcze, że "to nie jest książka dla każdego - ale ci, którzy wejdą do tego świata, zostaną tam na długo". Pełna zgoda. Aha, i dodam tu na koniec wątek osobisty. Nie ja byłem pierwowzorem pojawiającego się na kartach tej książki osiadłego na Śląsku socjologa. Ów socjolog (dla znajomych Little Chris), wielbiciel Bonda, jest - w "Historiach prawdziwych..." - autorem światowego bestsellera "Sztuka wojny". Dzieło mojego autorstwa - "Według Tukidydesa. Rozważania socjologa literatury nad Wojną peloponeską" - jest ledwie tłumaczone (i to tylko we fragmentach) na francuski.Krzysztof ŁęckiZbysław Ciszyński - człowiek, który woli drażnić prawdą niż uspokajać kłamstwem. Podróżnik, fotograf, meloman i kronikarz codzienności, daleki od sztuki zamiatania spraw pod dywan. Pisze, bo nie potrafi inaczej - i nie zamierza milczeć wobec otoczenia, w którym hipokryzja i matactwo stały się codzienną walutą. Zamiast tłumu przytakiwaczy wybiera jednego lojalnego przyjaciela. Zamiast kompromisu - szczerość. Zamiast idola - Umberto Eco, którego ślady tropi we własnym pisaniu.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
![Okładka książki Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim [wydanie 2025]](https://dobreksiazki.pl/Photos/7/SMALL/000080/prezydent-aleksander-kwasniewski-w-rozmowie-z-aleksandrem-kaczorowskim-wydanie-2025.jpg "Prezydent. Aleksander Kwaśniewski w rozmowie z Aleksandrem Kaczorowskim [wydanie 2025]. Autor: Aleksander Kwaśniewski, Kaczorowski Aleksander. Dobreksiazki.pl")
