Tom 3 "Dokumentów zbrodni wołyńskiej" stanowi z jednej strony kontynuację dwóch poprzednich tomów, a z drugiej jawi się jako swoiste novum. Za kontynuacją przemawiają następujące fakty: po pierwsze, niniejsza edycja udostępnia badaczom treść kolejnej (na tę chwilę ostatniej) księgi z tzw. Archiwum Szumskiej, przechowywanej w Muzeum - Zamku Tarnowskich w Tarnobrzegu (mimo dotychczasowej praktyki twórców źródeł księga ta nie otrzymała własnej nazwy, jednak można ją umownie określić mianem brązowej). Po drugie, w tomie 3 znajduje się wykaz osób zamordowanych w czasie rzezi wołyńskiej, stanowiący fragment opublikowanego już tomu 1. Jeśli chodzi o novum niniejszego tomu, to jest nim bez wątpienia treść znajdująca się na pozostałych kartach Księgi brązowej. Stanowi ją spis osób ocalałych ze Zbrodni Wołyńskiej, które przybyły do Lwowa szukać ratunku i schronienia przed ukraińskim terrorem. Wykaz tych osób stanowi dominującą część niniejszego wydawnictwa źródłowego. Ocalałych umieszczano w różnych miejscach Lwowa: placówkach oświatowych, dzielnicach mieszkalnych, domach prywatnych, obozie dla ocalałych, ale też - jeśli wymagał tego stan zdrowia - w szpitalach. Ocalałym z rzezi wołyńskiej przyznawano zapomogi rzeczowe i finansowe, o czym świadczą liczne wpisy z tego typu informacjami. Przyznawanie zapomóg uchodźcom przybyłym do Lwowa z Wołynia i województw Małopolski Wschodniej było - biorąc pod uwagę ich stan - koniecznością i po prostu wyrazem ludzkiego odruchu serca. Na osobną uwagę zasługuje bezsprzeczny fakt, że ewidencję Polaków ocalałych z Rzezi Wołyńskiej prowadzono niezwykle starannie i dokładnie, wręcz skrupulatnie: oprócz wspomnianych zapomóg w Księdze brązowej odnotowywano m.in. wyjazdy ocalałych do innych miejscowości na ziemiach polskich, wyjazdy na roboty przymusowe do Niemiec, ewidencjonowano też osoby zmarłe. To wszystko pozwala wyciągnąć wniosek, że w przypadku prezentowanego źródła, stanowiącego przykład działalności Komitetu Ziem Wschodnich we Lwowie (w jego ramach funkcjonowała Urszula Szumska), mamy do czynienia z fenomenem dokumentacyjnym. Ów fenomen powstawał w czasie II wojny światowej i w okolicznościach, na które piętno wywarło ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów.
Pierwsza pełna biografia Franciszka Frączka (19082006) Słońcesława z Żołyni, najdłużej żyjącego Szukalszczyka, który będąc wiernym ideowym założeniom grupy, stworzył własny styl oparty na słowiańskości i ludowości. Książka profesora Tadeusza Zycha, historyka i miłośnika sztuki, poświęcona Franciszkowi Frączkowi (Słońcesławowi z Żołyni) członkowi Szczepu Rogate Serce, założonego w 1929 roku przez charyzmatycznego rzeźbiarza Stanisława Szukalskiego (Stacha z Warty) to wciągająca, osadzona w realiach historycznych opowieść o długim życiu i oryginalnej twórczości jednego z najważniejszych artystów Podkarpacia. Autor przywołuje wiele nieznanych źródeł, w tym niepublikowane dzienniki i zapiski Franciszka Frączka oraz listy jego przyjaciela Mariana Konarskiego (Marzyna z Krzeszowic). Tak często, jak to możliwe, oddaje głos swojemu bohaterowi, a liczne reprodukcje jego prac obrazów, rysunków, szkiców, projektów a także fotografie i dokumenty trafnie ilustrują kolejne fragmenty opowieści. Powstała książka wartościowa, potrzebna, inspirująca do podejmowania podobnych przedsięwzięć, poświęconych innym artystom i artystkom, ważnym nie tylko dla sztuki regionu. Choć Słońcesław był i pozostanie niepowtarzalny! [Dr hab. prof. UR Magdalena Rabizo-Birek] Drogi, którymi wędrował Franciszek Frączek z Żołyni, przebiegały między marzeniami i zróżnicowanymi wyborami artystycznymi a trudnościami życia oraz oczekiwaniami zaprzyjaźnionych z nim twórców. Pójdźmy wraz z artystą, próbując go zrozumieć jego kompromisy, a także decyzje twórcze i życiowe w poszukiwaniu prawdy i piękna. [Franciszek Maśluszczak] Tadeusz Zych - prof. dr hab., historyk, dyrektor Muzeum-Zamku Tarnowskich w Tarnobrzegu, pracownik Uniwersytetu Rzeszowskiego. Autor ponad stu artykułów i trzydziestu monografii Opublikował m.in.: On kochał Polskę. Listy Stanisława Szukalskiego do Mariana Konarskiego z lat 1950-1987 (2020), Mistrz drugiego planu. Artysta malarz Marian Ruzamski 1889-1945 (2022).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
