Miasta różnią się między sobą. Każde z nich dostarcza odmiennych możliwości konsumpcji kulturowej i stwarza swoiste nisze dla rozwoju przemysłów kultury. To od nich zależą zdolności przyciągania turystów i pożądanych grup mieszkańców, kulturowy potencjał rozwoju i tym samym przyszłość miasta. Niniejsza książka stanowi skondensowany wykład teorii z zakresu kulturowych studiów miejskich, w którym autorzy rozwijają własną perspektywę kulturową badania przekształceń współczesnych miast. Proponują oni nowatorski model teoretyczny oraz dostarczają narzędzi analitycznych, które następnie wykorzystują do pomiaru i opisu dynamiki kulturowej polskich miast i miasteczek. Przedstawiają profile i wymiary ich zróżnicowania kulturowego, a także opisują ich kulturowy charakter.Otrzymujemy wykład koncepcji wyjaśniającej znaczenie kultury w mieście, ale przede wszystkim interesujące i pobudzające do dyskusji wyniki badań nad wymiarami kulturowymi polskich miast. Uważam, że publikacja będzie stanowić ważny wkład zarówno w refleksję nad rolą kultury w odradzaniu się miast, jak i dyskusję nad specyfiką miejskiej sceny kulturowej w Polsce. Naukowcy, praktycy i pasjonaci otrzymają narzędzie do określania sytuacji miast w Polsce, porównywania ich położenia i wytyczania strategii dalszego rozwoju. Zapowiada się istotna dla dorobku polskich urban studies pozycja.Z recenzji dr. hab. Tomasza Nawrockiego, prof. UŚ

Keith Houston w książce zainspirowanej jego popularnym blogiem shadycharacters.co.uk opowiada o pochodzeniu znaków typograficznych, zarówno tych używanych powszechnie (i bezrefleksyjnie), jak i tych nieco mniej znanych. To zbiór fascynujących historii zabierających czytelnika w podróż przez stulecia istnienia pisma – Houston wspomina tu o praktykach średniowiecznych skrybów, wynalezieniu ruchomej czcionki przez Gutenberga i znaczeniu ery cyfrowej. Omawianym zagadnieniom towarzyszą liczne przykłady. Ciemne typki są jednak bardziej dziełem entuzjasty typografii niż naukową rozprawą przeznaczoną tylko dla wąskiego grona znawców. To wciągająca lektura napisana z dużą doza humoru, uzmysławiająca, że nawet cudzysłów może skrywać tajemnicę.

Katechizacja ludności Postawy wobec sacrum Kierunki i wątki pobożności Folklor pod wpływem chrześcijaństwa Wyobrażenia tamtego świata

Trzecie wydanie niniejszej książki zawiera nowe wprowadzenie, w którym Geertz ponownie przywołuje znamienną dla swej twórczości ideę relacji między wiedzą abstrakcyjną i konkretną w antropologii - tego, jak krążymy między rozumieniem idei i rzeczy a rozumieniem kultur, które je tworzą. Wykorzystując tarcia między tymi obszarami rozumienia, Geertz zachęca czytelników, by do swych doświadczeń przykładali inną miarę.

Autorzy prac zawartych w niniejszym tomie przedstawiają napoje alkoholowe w perspektywie historycznych przemian semantycznych i trwałości samych przedstawień, ale też uwidoczniają, w jaki sposób motyw alkoholu jest wykorzystywany w kulturze współczesnej. Prezentowany zbiór studiów stanowi próbę ukazania, jak w różnych kontekstach, kulturach i w zmieniającym się czasie historycznym funkcjonuje figura alkoholu do jakich celów bywała i nadal jest wykorzystywana. Na prezentowany tom składa się osiemnaście artykułów, które zostały ułożone w porządku chronologicznym. Książka podzielona jest na dwie części: pierwsza zasięgiem czasowym obejmuje średniowiecze i epokę wczesnonowożytną, druga zawiera teksty poświęcone obecności alkoholu w kulturze późnonowożytnej i współczesnej. Czytelnik niniejszej publikacji może, poprzez jej lekturę, zapoznać się z pokłosiem ogólnopolskiej konferencji naukowej na temat kulturowej roli alkoholu w życiu elit od czasów średniowiecza do współczesności, która odbyła się w październiku 2014 roku w Instytucie Kulturoznawstwa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.

Książka jest opracowaniem z pogranicza filozofii i psychologii, porusza problemy tanatopsychologiczne (tzn. związane z psychologią śmierci, umierania i żałoby etc) na tle filozoficznych rozważań o człowieku. Rozważania podejmowane są w oparciu o myśl krakowskiego psychiatry Antoniego Kępińskiego i koncentrują się głównie na pokazaniu zależności między szeroko rozumianą antropologią a psychologią śmierci. Przez analizę zawartych w twórczości Kępińskiego wątków tanatopsychologicznych i filozoficznych starano się pokazać jak bardzo myślenie o człowieku (na wielu różnych poziomach) związane jest z faktem jego śmiertelności. Chociaż z roku na rok problematyka tanatopsychologiczna staje się coraz bardziej obecna w debacie społecznej i naukowej, to jednak zainteresowanie nią wciąż jest małe (szkoda, bo śmierć dotyczy każdego bez wyjątku). Niniejsza książka pozwala na poszerzenie wiedzy w tym temacie. Odwołanie się do pracy Kępińskiego uświadamia ponadto, że i w polskiej psychologii tematyka śmierci była podejmowana, wcześniej niż się wydaje, a polska nauka posiadała niebanalnego myśliciela. Celem książki jest pokazanie aktualności problematyki tanatopsychologicznej, zarówno w podejściu do pacjentów (zwłaszcza terminalnie chorych) czy opiece hospicyjnej ale też w rozważaniach antropologicznych, i jakiejkolwiek innej próbie opisu kondycji człowieka w świecie. Drugim celem książki jest przedstawienie wspomnianych zależności na konkretnym przykładzie życia. Antoni Kępiński opisywał człowieka nie jako teoretyk, ale jako praktyk i najlepiej wiedział co w człowieku siedzi. Jego spostrzeżenia były przeniknięte osobistymi doświadczeniami, zwłaszcza wojennymi, wśród których jest i to najbardziej traumatyczne ? obozy jenieckie i obóz koncentracyjny. W pierwszym rozdziale przedstawiono główne problemy poruszane przez tanatopsychologię (postawy wobec śmierci, lęk przed śmiercią? etc). W drugim rozdziale przybliżono myśl Antoniego Kępińskiego ze szczególnym uwzględnieniem rozważa dotyczących śmierci. Trzeci rozdział pokazuje oryginalność myśli Kępińskiego, i rozważa możliwości pomocy ludziom umierającym, wolontariuszom czy żałobnikom. Mimo, iż książka jest pracą naukową, problematyka jaką podejmuje może zainteresować nie tylko filozofów czy psychologów, ale też każdego człowieka zastanawiającego się nad swoim życiem i śmiertelnością.

Dzięki tej książce masz szansę: - zwiększyć tempo swojego czytania - czytać uważniej i z lepszym zrozumieniem - chętniej sięgać po książki - lepiej poznać siebie i innych - zdać sobie sprawę z tego, że: czytanie to najpewniejsza droga do wiedzy o świecie i o nas samych

Święta Bożego Narodzenia tylko z Siostrą Anastazją! Siostra Anastazja do dziś pamięta smaki wigilijnej wieczerzy z rodzinnego domu na Kresach. Od lat przygotowuje świąteczne przysmaki dla krakowskich jezuitów - wszystko według sprawdzonych, tradycyjnych receptur z różnych regionów Polski. Barszcz z uszkami, karp w galarecie, pierogi z kapustą i grzybami, kukutki makowe, śledzie, makowiec, kompot z suszonych owoców - kto potrafiłby przygotować nasze zwyczajowe polskie potrawy lepiej od Siostry Anastazji? Zaufaj Siostrze Anastazji ze Zgromadzenia Córek Bożej Miłości Prawie 3 000 000 sprzedanych książek!

Nieślubne dzieci, niewierne królowe, dotknięci impotencją królowie, na których barkach spoczywają losy całej dynastii. Seks i narodziny dzieci całkiem dosłownie stanowiły dla Tudorów kwestię życia lub śmierci — Elżbieta z Yorku zmarła w wyniku powikłań poporodowych, dwie żony Henryka VIII ścięto za zdradę małżeńską, a dobrowolne dziewictwo Elżbiety I stało się sygnałem zapowiadającym upadek dynastii. Amy Licence zaznajamia czytelnika z okolicznościami narodzin dwóch synów Elżbiety York, Artura i Henryka, późniejszym małżeństwem Katarzyny Aragońskiej z obu mężczyznami, informacjami na temat pozostałych pięciu żon Henryka VIII oraz jego kochanek, a także życia seksualnego jego córek. Książka zawiera szczegółowe omówienie doświadczeń wszystkich wspomnianych kobiet, od kwestii płodności, zapłodnienia i ciąży poprzez wydarzenia w zaciszu komnat, w których rodziły, aż po macierzyństwo i śmiertelność potomstwa w wieku niemowlęcym.

Archiwum Leszka Kołakowskiego to najnowsza publikacja ukazująca się w serii przedstawiającej zbiory rękopiśmienne Biblioteki Narodowej. Przybliża ona sylwetkę jednego z największych humanistów naszych czasów – filozofa, pisarza, historyka filozofii i historyka idei, nauczyciela akademickiego – Leszka Kołakowskiego. 18 lipca 2010 roku dr Tamara Kołakowska przekazała Narodowej Książnicy wspaniały dar - spuściznę swojego męża. Świadectwo jego niezwykłego życia. Opracowaniem archiwum zajęła się Maria Gamdzyk-Kluźniak. Ta fascynująca i trudna jednocześnie, z uwagi na bogactwo zbiorów, praca trwała cztery lata. Katalog prezentuje dokumenty, rękopisy prac filozoficznych i literackich Profesora, korespondencję, notatki i teksty wykładów na uniwersytetach polskich i zagranicznych. Są tu także bruliony i maszynopisy wielu referatów, odczytów, wypowiedzi dla prasy światowej, wywiady, materiały związane z działalnością polityczną, zwłaszcza z lat 1977-1980, kiedy Profesor Kołakowski był przedstawicielem Komitetu Obrony Robotników za granicą. Biorąc pod uwagę ogromną różnorodność materiałów, zdecydowano się podzielić je na siedem części. Publikacja wzbogacona została również o obszerne indeksy: osobowy, tytułów i incipitów oraz instytucji.

Ukazane w tej książce sposoby przeżywania katolicyzmu, przeanalizowane w afrykańskim kontekście, mówią wiele o współczesnej Afryce, o transformacjach zachodzących w dzisiejszej Ghanie, o różnych lokalnych formach adaptacji jednej z tzw. religii światowych oraz o globalnych prądach, które coraz częściej rodzą się nie w dawnych „zachodnich” centrach, lecz na niegdyś peryferyjnych obszarach „globalnego Południa”. Jak każdy antropologiczny projekt, tak i ten podkreśla różnorodność kultur, a zarazem ułatwia zrozumienie ludzkiego doświadczenia. Antropologia – tak jak ją rozumiem – to najbardziej ludzka ze wszystkich humanistycznych nauk, która dąży do spotkania i dialogu, pokazania polifoniczności i odmienności głosów, równocześnie dostrzegając ich paradoksalną zbieżność. Posługując się etnograficzną metodą, umożliwia rozpoznanie tej części wiedzy, która nie jest uświadamiana, lecz którą nabywa się w praktyce, poprzez uczestnictwo w kulturze i zaangażowanie własnego ciała oraz emocji. Tańczenie na pogrzebie, jedzenie z miejscowymi ludźmi ze wspólnej miski, uczestniczenie w ich rytuałach, ale również zmaganie się z własnym zmęczeniem, trudnym klimatem, własnymi kulturowymi nawykami i uprzedzeniami – to elementy terenowej praktyki etnografa, który próbuje zrozumieć kulturę sobie odległą, a równocześnie próbuje zrozumieć siebie. Anna Niedźwiedź Anna Niedźwiedź pracuje w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wykładała także w Stanach Zjednoczonych na State University of New York w Buffalo (2006–2007) oraz na University of Rochester (2011). Zajmuje się etnografią religii, badaniami przestrzeni miejskich oraz antropologią wizualną. Od wielu lat analizuje fenomen katolicyzmu w Polsce i interpretuje go w kontekstach mitologii narodowej oraz indywidualnych przeżyć religijnych. Jest autorką książki pt. Obraz i postać. Znaczenia wizerunku Matki Boskiej Częstochowskiej (Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2005), której zmieniona wersja ukazała się również w języku angielskim (The Image and the Figure: Our Lady of Częstochowa in Polish Culture and Popular Religion, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2010). W 2009 roku rozpoczęła badania etnograficzne w Ghanie poświęcone afrykańskiemu chrześcijaństwu, a w szczególności lokalnym sposobom przeżywania katolicyzmu. W antropologii i poprzez antropologię poszukuje przede wszystkim miejsca spotkania oraz dialogu. – Anna Niedźwiedź wpisuje się w ten nurt dzisiejszej humanistyki, który sprzeciwia się takiemu rodzajowi poznania, który całkowicie eliminuje z horyzontu badacza sferę zmysłową, cielesność czy afekty […]. Dzięki autorce niemal w rzeczywisty sposób wchodzimy w lokalny świat życia społecznego, które w istocie jest zawsze życiem „z religią” i z imaginacyjną „tradycją” jednocześnie. Wraz z badaczką śledzimy kolejne odsłony tego świata […]. Nic nie jest w tym świecie izolowane, wszystko łączy się ze wszystkim w tym sensie, że owa swoista symbioza afrykańskości, lokalności i zredefiniowanej religii instytucjonalnej tworzy żywą całość, która jest nieustannie odnawiana, zmieniania, ale zawsze nieodmiennie – nieobojętna, przeżywana właśnie [...]. Książka skrzy się od szczegółów, paradoksów i antropologicznych zadziwień, sprawiając wrażenie, że autorka żyje tematem, żyjąc wśród ludzi z krwi i kości w realnym świecie Ghany na przełomie pierwszej i drugiej dekady XXI stulecia. Z recenzji prof. Wojciecha Józefa Burszty – To, co dzisiaj wydaje się ważne, co jest istotnym „znakiem czasu”, to konfrontacja kultury Zachodu z kulturą afrykańską […]. Książka wypełnia w sposób bardzo rzetelny istotną lukę w naszej znajomości kultur i religii Afryki. Z recenzji ks. prof. Jarosława Różańskiego

Książka zawiera ogrom wiedzy o różnych cywilizacjach, jakie pojawiły się w toku rozwoju Europy i jej państw oraz narodów. Imponująca jest wiedza autora nie tylko o faktach z rzwoju historii, kultury, gospodarki europejskiej, ale także o wzajemnych związkach między tymi różnorodnymi i tak bogatymi dziedzinami. Książka stanowi niewątpliwie całość, ale każdy wątek jest bogaty w treści i ciekawy sam w sobie, w dużym stopniu ze względu na interdyscyplinarne ujęcie tematu.

Tożsamość jednostki i zbiorowości ma swoją strukturę i można w niej wyróżnić elementy trwałe, które są podstawą identyfikacji, oraz elementy o względnej zmienności, które mogą zyskiwać nowe treści i się wzmacniać, albo też mogą słabnąć aż do zaniku niektórych z nich, mogą też dochodzić nowe elementy, ale spójne z elementami tożsamościowymi. Jeżeli zmieniają się elementy trwałe, czyli identyfikacyjne, wówczas następuje też zmiana tożsamości i jednostka nabywa nową tożsamość, natomiast jeżeli zmieniają się elementy drugiej kategorii, tożsamość zostaje taka sama, a zmieniają się tylko formy jej manifestacji. Elementy tożsamości kształtują się w procesie komunikacji danej jednostki z otoczeniem bliskim i dalszym. Ich zmiana zależy zatem od postawy jednostki do otoczenia, jak również od zmian zachodzących w obydwu rodzajach otoczenia. Jednostka zatem swoją tożsamość twórczo modyfikuje, a czyni to w formie dialogowania lub - jak ten proces określa Jerzy Mikułowski Pomorski - negocjowania z otoczeniem bliższym i dalszym. Coś nieustannie zmienia się w tożsamości każdej jednostki i to we wszystkich rodzajach tożsamości, jakie ona posiada. Każda jednostka ma bowiem kilka tożsamości. Ich liczba i rodzaj zależą od tego, do ilu i jakich grup podstawowych ona przynależy, a więc takich grup, które uważają ją za swoją, a ona sobie ceni przynależność do nich, z którymi wiążą ją wielorakie przeżycia i które mają duży wpływ na kształtowanie się jej osobowości. Takimi podstawowymi grupami są: rodzina, naród lub grupa etniczna, grupa religijna i zawodowa, społeczność lokalna. Tak więc jedna jednostka ma tożsamość polską, protestancką, śląską, cieszyńską, inna jednostka ma tożsamość polską, katolicką, podlaską, radzyńską, a obydwie jednostki mają jeszcze tożsamość zawodową, np. nauczyciela, lekarza, rolnika, kapłana. Tożsamość religijna z zasady przekracza wszystkie wymienione tożsamości, bowiem ma charakter pozaprzestrzenny, pozanarodowy czy etniczny, występuje w różnych terenach geograficznych i warstwach społecznych.

Chcieliśmy między innymi zbliżyć się do odpowiedzi na pytanie, jaką rolę pełniła książka w kraju, a jaką w społecznościach emigracyjnych. Interesujące było również ustalenie, jak czytelnictwo książek zmieniało się w zależności od takich zmiennych demograficzno-społecznych, jak: pochodzenie i status społeczny, płeć, wiek, miejsce zamieszkania, region, pełnione role społeczne. Pragnęliśmy zastanowić się nad tym, jak życie w różnych reżimach politycznych wpływało na kontakt z książką; w jaki sposób kształtowała ona świadomość narodową Polaków. Ambicja, aby zająć się książką w życiu Polaków nie tylko w jej "dłuższym trwaniu", ale również wieloaspektowo, stanowiła motywację dla poszukiwania badaczy, którzy skłonni byli przyjrzeć się jej z perspektywy różnych dziedzin wiedzy: historii, bibliologii, antropologii kulturowej, socjologii, literaturoznawstwa - by wymienić te najważniejsze. Publikacja powstała we współpracy z Instytutem Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Warto poszerzyć swoją wiedzę o tradycje i zwyczaje wpisane na listę UNESCO. Chociaż wydaje się nam, że poznajemy kraje i regiony, zwiedzając ich najsłynniejsze zabytki, to droga do zrozumienia świata wiedzie przede wszystkim przez poznanie tradycji, które odzwierciedlają najważniejsze wątki lokalnych kultur, a także wyznawane wartości duchowe, etyczne, estetyczne i moralne. Tworząc listy niematerialnego dziedzictwa, UNESCO zwraca uwagę na wartość niematerialnych przejawów kultury, które stanowią dorobek społeczeństw, wspólnot, a czasami zaledwie kilkunastu osób. Ich ochrona – jako bardzo ulotnych i wyjątkowo podatnych na zmiany cywilizacyjne – jest kluczowa dla zachowania różnorodności kulturowej na świecie.

Imperium wódki. Pijana polityka od Lenina do Putina

Książka zawiera przydatne przepisy na tradycyjne polskie potrawy bożonarodzeniowe.

WIeńce dożynkowe Jak i czego wykanać

Kultura zdaje się płynąć nurtem, na którego przebieg i kształt nie mamy większego wpływu. Nurt ten toczy się dość bezwiednie i jest bardziej spontaniczny i niezależny od nas jako jednostek, niż chcielibyśmy w to wierzyć. A jednak mamy ochotę korygować i krytykować jego przebieg mimo pewnej jałowości tej krytyki. Kiedy więc piszemy o współczesności, korci nas, by obnażać jej słabości, manowce, niebezpieczeństwa. A przy tym niemal zawsze grozi to blamażem, gdyż albo krytyka jest mało skuteczna, albo po latach okazuje się śmieszna, albo jej pobudki same w sobie wymagałyby krytycznego podejścia. Paradoks polega na tym, że choć jako jednostki nie mamy większego wpływu na charakter współczesności, to jednak powinniśmy mieć wobec niej poczucie odpowiedzialności. Tak więc wobec współczesności i jej kultury nie możemy przejawiać postawy ani skrajnie krytycznej, ani w pełni aprobującej. Na współczesność nie można się obrażać, boczyć, wybrzydzać. Choć nie jest przecież całkowicie naszym własnym tworem, to jednak jest naszym depozytem, który nawet gdy nie jest nazbyt urodziwy i kształtny, musimy wszak przyjąć i uznać za swój.

Niedługo po powołaniu do życia Organizacji Narodów Zjednoczonych narodził się pomysł stworzenia jednostki odpowiedzialnej za wspieranie współpracy międzynarodowej w dziedzinie kultury, sztuki i nauki, a także wzbudzanie szacunku dla praw człowieka bez względu na kolor skóry, status społeczny i wyznawaną religię. Inicjatywa podjęta przez Juliana Huxleya doprowadziła w konsekwencji do utworzenia w 1945 roku United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization (Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury) – UNESCO. Jednym z głównych zadań nowego stowarzyszenia stała się ochrona światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego. W tym celu ustanowiono specjalną listę, na którą wpisywane są obiekty o unikatowym charakterze kulturowym bądź przyrodniczym. Obecnie na Liście światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego znajduje się 981 obiektów, w tym 759 kulturalnych, 193 przyrodniczych i 29 mieszanych, czyli kulturalno-przyrodniczych, w 153 krajach.