Szeroki wybór książek, multimediów z zakresu szeroko pojętej kultury: architektura, duchowy wymiar twórczości, szlaki kajakowe, współczesne media, przemoc w mediach, polityka. Odnajdziesz tu również książki i podręczniki idealne dla uczniów oraz studentów. Szeroki wybór beslsellerów i nowości.
Czasopismo "Apollo" było głównym organem działającego w Kairze w latach 1932-1934 i założonego przez Ahmada Zakiego Abu Szadiego Stowarzyszenia Apollo. Dostarczało cennych informacji dotyczących działalności tego ugrupowania poetyckiego, sposobu realizacji wyznaczonych celów, jego charakteru, jak również propagowanych przez nie idei. Pomimo tego, że pismo było efemerydą - ukazywało się bowiem zaledwie dwa lata - to posiada ogromną wartość historyczną i dokumentalną, ponieważ odegrało niezwykle istotną rolę w rozwoju poezji i kultury arabskiej.
Polskie święta i zwyczaje to książka, która sprawi, że dzieci pokochają myszkowanie po domowym kalendarzu! Opowiada ona o dniach, podczas których mają miejsce szczególnie ważne lub ciekawe święta, i wyjaśnia, z czym są związane.
Znajdują się tutaj zarówno powszechnie znane, uroczyste święta, jak Boże Narodzenie, Wielkanoc, Narodowe Święto Niepodległości, znane święta rodzinne i towarzyskie, jak Dzień Kobiet, Dzień Ojca czy Dzień Nauczyciela, ale też okazje mniej znane, a interesujące - Dzień Psa, Dzień Żywności, Dzień Pluszowego Misia.
Każdemu świętu towarzyszy data, zaznaczono dni wolne w szkole, a cała książeczka jest wręcz bajecznie kolorowa i pełna ciepłych ilustracji.
Wydanie w twardej oprawie jest eleganckie, bardzo trwałe i wyjątkowo estetyczne. Polecamy na prezent!
Dzisiejsza kuchnia bardzo się zmienia, ale mimo wszystko cenimy w niej to, co dobrze znane. Lubimy, kiedy obok nowych smaków pojawiają się te tradycyjne, przywodzące na myśl nasz dom z okresu dzieciństwa. Dzieje się tak zwłaszcza podczas świąt.
Pamiętamy doskonale smak wigilijnych i bożonarodzeniowych potraw, zapachy, które wypełniały każdy kąt domu, a przede wszystkim atmosferę radości i wzajemnej bliskości.
Bożonarodzeniowa kuchnia Siostry Salomei łączy w sobie obie te potrzeby: odkrywania kulinarnych wrażeń i czerpania z tradycji. Jest świeża, zaskakująca, a zarazem sięga do sprawdzonych receptur. I, co najważniejsze, jest smaczna oraz barwna, dzięki czemu nasi bliscy z radością zasiądą do stołu. Ryby, pierogi, grzyby i suszone owoce, pieczone mięsa i słodkie ciasta - wszystko to doskonale znamy, Siostra Salomea potrafi jednak wydobyć z nich zupełnie nowe smaki.
siostra Anastazja
Przedmiotem niniejszej publikacji jest unikatowa w skali światowej kolekcja muzykaliów, zgromadzona w XVII wieku we wrocławskim gimnazjum św. Elżbiety. Zbiór ten, obejmujący 399 druków muzycznych z lat 16061665 oraz 5 podobnie datowanych rękopisów, od wielu lat jest przedmiotem żywego zainteresowania muzykologów i muzyków w wielu krajach świata; jak dotąd nie doczekał się jednak całościowego opracowania. Bogaty repertuar tej kolekcji (przeszło 8000 utworów) opisany tu więc został w formie katalogu, poprzedzonego nieco rozleglejszym niż zwykle wstępem historyczno-kulturowym. Mamy nadzieję, że publikacja taka umożliwi podjęcie szerzej zakrojonych studiów nad kulturą muzyczną Wrocławia, środkowoeuropejską recepcją bezcennej spuścizny włoskiego Seicenta, a także prac nad edycją wybranego z niej repertuaru oraz przywróceniem go współczesnej kulturze muzycznej za pomocą koncertów i nagrań.
Nikt tak nie wpłynął na mój gust, jak Francuzki. Nauczyły mnie, że nie ma seksowniejszej fryzury, niż potargane włosy i że perfekcyjność jest wrogiem dobrego stylu. W tej książce zawarłam wszystkie porady, jakich udzieliły mi koleżanki z Poitiers, gdzie studiowałam, oraz przyjaciółki z Paryża. Wszystko przetestowałam na sobie. Kilka wniosków może Cię zaskoczyć, bo będą znacząco różnić się od tego, co przeczytasz w magazynach czy poradnikach o stylu.
Moja książka to nie zbiór sztywnych zasad, jak być trendy. To raczej zabawne anegdoty, prawdziwe historie z (mojego) życia, a także szczere opinie rodowitych paryżanek, które nade wszystko nie chcą być… modne. To także przewodnik po miejscach, dzięki którym odnajdziesz swój własny Paryż w Polsce oraz album o kobietach – również Polkach – które mają w sobie to "coś". Dowiedz się, jak być jedną z nich.
Wykłady profesora Bohdana Cywińskiego o literaturze polskiej czasu zaborów (1795-1914) ukazują ogromne znaczenie, jakie ma literatura, właśnie „niepodległa baśń”, w życiu narodu pozbawionego swobody i własnego, suwerennego państwa. Subiektywnie wybrana przez autora lista lektur z literatury tego okresu, zestawiona z wybranymi zjawiskami z historii politycznej ma tu pełnić przede wszystkim rolę przykładu dla analizy ogólniejszego zagadnienia funkcji politycznej.
Tytułowa figura robotnika i związane z nią performanse pamięci przedstawione są z punktu widzenia kulturoznawstwa, filozofii, historii sztuki, teatrologii i muzykologii. Autorki i autorzy przyglądają się rzeczywistości fabryki i ulicy jako miejscom kształtowania się tożsamości proletariatu przemysłowego, figurom robotnicy i robotnika w projektach awangardy teatralnej i artystycznej. Analizują przy tym wielostronne praktyki kulturowe: od strajków i demonstracji przez film awangardowy, teatr polityczny, scenę kabaretową i socrealistyczne przedsięwzięcia kulturalne po projekty kuchni modernistycznej, sport robotniczy i sztukę proletariacką.W ten sposób powstaje wielostronna, a zarazem fragmentaryczna i rozproszona perspektywa, która pozwala spod dokumentów, narracji i wizualnych przedstawień wyjrzeć wciąż problematycznej i nie dość rozpoznanej w kulturze polskiej figurze robotnika. Zamieszczone w tomie teksty same stają się swoistymi performansami pamięci, w ramach których autorzy starają się odtworzyć historię, której podstawowym medium pozostają ciało i gesty - uchwycone we fragmentarycznych relacjach, migawkowych obrazach, pojedynczych scenach.
Autorka podjęła mało eksplorowaną, lecz ważną problematykę. Celem publikacji jest bowiem analiza prasowego I telewizyjnego dyskursu ezoterycznego przeprowadzona na tle kontekstu społeczno-psychologicznego. W pracy zostały postawione pytania o to, dlaczego w XXI w. wzrosło zainteresowanie magią i medycyną niekonwencjonalną, jaki wpływ ma na to sytuacja ekonomiczna kraju i co sprawia, że ludzie wierzą wróżkom i bioenergoterapeutom. Materiał został pozyskany z 31 numerów czasopism, takich jak: „Wróżka”, „Gwiazdy mówią...”, „Nieznany Świat” i „Uzdrawiacz” z lat 2008-2012 oraz z emisji 13 programów telewizyjnych, m.in.: „Wróżki”, „Tajemnice losu” i „Ręce, które leczą”.
Warstwa teoretyczna pracy ujawnia wręcz erudycję Autorki, która przedstawia nie tylko ustalenia terminologiczne, ale ze znawstwem odnosi się do nich, prezentując własne stanowisko. Z kolei zgromadzone w części analitycznej przykłady pełnią nie tylko funkcję egzemplifikacyjną ustaleń teoretycznych, ale i poznawczą jednocześnie, wzbogacają one również wywód, czyniąc go wiarygodniejszym i bardziej interesującym.
Z recenzji prof. dr hab. Małgorzaty Karwatowskiej
UMCS w Lublinie
Postanowiliśmy się przyjrzeć potencjałowi muzyki w mieście i, jak w każdym numerze zabrać Was na wycieczki do przeróżnych miejsc na świecie.
Zaglądamy więc m.in. do podziemi pewnego dworca, w których taniec staje się narzędziem zmiany społecznej, do opery będącej świetną przestrzenią publiczną i na ulice miasta, w którym urząd wspiera rozwój kariery muzyków ulicznych, widząc ich działalność jako ważny element lokalnej polityki społecznej, gospodarczej, przestrzennej i kulturalnej. Przyglądamy się kompleksowym miejskim strategiom muzycznym i gospodarczemu znaczeniu festiwali muzycznych. Opowiadamy o zaangażowanych społecznie klubach i barach i konstruktywnych metodach radzenia sobie przez miasta z konfliktami, jakie pojawiają się wokół nocnego życia.
Robimy to wszystko w nowej odsłonie graficznej!
Historia zapisana w pamięci kształtuje strategie bezpieczeństwa. Te indywidualne, wspólnotowe, jak i polityczne. Polityka pamięci dyktowana jest zasięgiem wyobrażeń. Ślady dawnych zdarzeń fluktuują w narodowym imaginarium. Heroizm bohaterów spotyka się tu z lękiem przed stawieniem czoła bolesnej przeszłości.
O co spierają się transhumaniści i biokonserwatyści?
Co zmieniły nowe badania nad redagowaniem genomu
Dlaczego lepiej zaufać naturalnej loterii genów niż biotechnologicznemu projektowi?
Czy świat bez wad genetycznych byłby lepszy?
W Temacie Miesiąca:
Dobroczynna prokreacja
Julian Savulescu w rozmowie z Kacprem Kowalczykiem.
Transhumaniści kontra biokonserwatyści
Marta Soniewicka
Genowe rewolucje
Anna Bartosik
Życie to gra zespołowa
Marzena Zdanowska
Rozmowa z Hansem Joasem o tym, że Max Weber nie miał racji:
Reformacja bywa czasem rozumiana jako ważny punk procesu odczarowania, jednakże gdy zwrócimy uwagę choćby na silną wiarę Lutra w istnienie diabła, to teza ta wyda się wątpliwa.
Markus Meckel w tekście Protestancyzm i polityka:
Pastorem był poprzedni prezydent Niemiec Joachim Gauck, córką pastora jest Angela Merkel. Oboje pochodzą z NRD. Kościoły ewangelickie i teologiczne uczelnie stanowiły tam wyspę wolności i szkołę demokracji
Joanna Lech w opowiadaniu Jeśli miłość to czerwona sukienka.
Adam Daniel Rotfeld o braciach Szeptyckich:
Głównym życiowym celem obu braci Szeptyckich była nie tylko działalność oświatowa, ale zapoczątkowanie procesu przywracania na Ukrainie jedności chrześcijan – katolików i prawosławnych.
Artur Zaborski pisze na temat wyjątkowości filmów krótkometrażowych oraz o tym, że format ma się dziś wyjątkowo dobrze.
Felieton Angeliki Kuźniak: W jak wszystko, czyli alfabet (nie)pełny.
Księgarnia Czerwony Atrament w cyklu Marcin Wilka o kameralnych księgarniach.
Zgodnie z zapowiedzią autorek, trwają prace nad drugą częścią pierwszego polskiego podręcznika do kaligrafii "Piękna Litera". Nie jest tajemnicą, że znajdą się w nim opracowywane aktualnie: minuskuła karolińska oraz copperplate script (kursywa angielska).
W pierwszej części "Pięknej Litery" jej użytkownicy mogli zapoznać się z uncjałą oraz italiką, które dają podwaliny dla wykrystalizowania się minuskuły karolińskiej (z uncjały) i kursywy angielskiej (z italiki).
W ten sposób w dwóch częściach zawarty zostanie niemały kawałek historii pisma, obejmujący okres od VI do XVII w. W ciągu historycznym wygląda on następująco: uncjała - minuskuła karolińska - italika - copperplate script.
Naturalnie, te dwa tomy razem nie wyczerpują tematu historii kaligrafii łacińskiej, a jedynie zarysowują ją na podstawie najważniejszych i nadających kierunek stylów w historii pisma. Planowane kolejne części będą uzupełniać te luki, tymczasem przyjrzyjmy się bliżej minuskule karolińskiej, z której do dziś czerpiemy pełnymi garściami projektując kolejne kroje pism oraz kursywie angielskiej, z której wykształciło się pismo elementarzowe, nauczane w szkołach powszechnych.
Przysługujący widmom wywrotowy, niemalże rewolucyjny potencjał został odsunięty oraz zagubiony poprzez pozbycie się tej kontrowersyjnej kategorii z terytorium metafizyki i zbyt pośpieszne odesłanie jej do przestrzeni badań nad literaturą, sprowadzając ją jedynie do roli użytecznego, bezpiecznego narzędzia interpretacji.Książka Andrzeja Marca odzyskuje niepokojący charakter widmontologii i ponownie wprowadza widma do myśli metafizycznej. Czym nawiedzona i przeniknięta jest tradycyjna metafizyka, co właściwie ją dręczy, nie daje spokoju oraz nieustannie podmywa jej stabilność?Kategoria widma Derridy posłużyła Marcowi przede wszystkim do rozważań nad charakterem współczesności i przeobrażeń, jakie dokonały się w obrębie myśli ponowoczesnej. Współczesna kultura, zdaniem Marca, stała się miejscem powstawania widm, nieustannie powracających z przeszłości. Uznając, że nie jesteśmy już w stanie tworzyć utopijnych wizji przyszłości, autor stara się zdać sprawę z widmowego charakteru współczesnej kultury, analizując m. in. strategie vintage, retro, nurt no future w kulturze lat 70. czy nurt fantastyki naukowej w literaturze.
Czytając tę książkę poczujesz puls miasta tętniącego życiem, krzykiem, muzyką, kłótnią, a często milczącego chorobą i śmiercią. Miasta otaczano murami, które czasem dzieliły i wykluczały, ale równie często łączyły mieszkających w nich ludzi dając poczucie wspólnoty. Jesteś ciekaw co średniowieczni mieszczanie jedli, pili? Jak się bawili, chorowali i umierali? Jak walczyli i kochali? Tak książka jest właśnie dla Ciebie.
Z tej książki dowiesz się również o wielu, dawno już nie istniejących zawodach wykonywanych z wielką pasją przez mistrzów cechów. A po opowieściach o rajcach miejskich zrozumiesz, że władza deprawowała już w wiekach średnich. A ponieważ w miastach trwała wymiana towarów, to jej skutkiem było mieszanie się kultur, religii, obyczajów. W miejskiej wspólnocie powstawały nowe idee, ścierały się koncepcje i poglądy, tworzył się nowy świat.
Krzysztof Pomian, po wydaniu książki Autobiografia na cztery ręce, w 1994 roku powiedział, że Redaktor „ma głębokie poczucie niespełnienia planów, programów, projektów. Koniec końców »Kultura« nie obaliła ustroju komunistycznego. Krążyła, czytano ją. Ale czy naprawdę oddziaływała? Jako historycy wiemy, jak trudno ustalić, co to znaczy – naprawdę oddziaływać. Jerzy Giedroyc zadaje sobie te pytania. Po dziś dzień”.
Jerzy Giedroyc zmarł 14 września 2000 roku; „Kultura” przestała się ukazywać. W 2017 roku mija znacząca rocznica 70-lecia pisma. Wątpliwości Redaktora są nadal aktualne. „Kultura”, mitologizowana już za życia Giedroycia, docierała do Polski i oddziaływała raczej na wąski krąg odbiorców. Była elitarna, jak treści w niej zawarte. Na łamach „Kultury” wysoko równoważyły się literatura i myśl polityczna. Wielu badaczy uznaje pierwszeństwo „Kultury” w świecie emigracji po 1945 roku dzięki spójnym koncepcjom politycznym i tzw. linii krajowej (miesięcznik stał się trybuną opozycji demokratycznej).
Współcześnie politycy i publicyści reprezentujący różne poglądy chętnie cytują „Kulturę”, dostrzegając potencjał myśli politycznej. Fenomen Jerzego Giedroycia i „Kultury” trwa, a problem recepcji wymaga analizy w kontekście historycznym, politycznym i medialnym.
Monografia ukazująca całokształt problematyki badawczej związanej z semiotyką ludzkiego oblicza. Autor poszukuje interdyscyplinarnej wykładni, uwzględniającej zarówno rozległą perspektywę historyczną, jak i bogactwo współczesnych kontekstów psychospołecznych i socjokulturowych poruszanego tematu. Konsekwentnie dąży do tego, by nie upraszczać problemowej złożoności problematyki twarzy jako medium znaczenia. W książce mamy do czynienia z refleksją o charakterze systemowym, z istoty swej interdyscyplinarną, usytuowaną na pograniczu: semiotyki, nauki o komunikacji, filmoznawstwa, antropologii kultury, psychologii społecznej, kognitywistyki i nauki o mediach. Podstawę metodologiczną prezentowanych w pracy rozważań stanowi semiotyka kultury.
Zbiór esejów Piotra Kępińskiego o współczesnej kulturze litewskiej i Litwie. Wśród bohaterów książki są między innymi historyk Alfredas Bumblauskas, powieściopisarki Kristina Sabaliauskaite i Renata Šerelyte, pisarze Sigitas Parulskis, Marius Ivaškevičius i Herkus Kunčius, filozof Leonidas Donskis, filmowiec Jonas Mekas oraz fotograficy Vytautas Balčytis i Algirdas Šeškus.
Nie znamy Litwy. I z uporem poznać jej nie chcemy. Romantyzm, dwudziestolecie, czasy II wojny światowej – tylko w tym kontekście utrwaliliśmy Litwę w naszej pamięci. Polskie zainteresowanie tym krajem wyhamowało po roku 1945 i na tym hamulcu stoi do dzisiaj. Za mało Litwy żywej w Polsce, zbyt wiele historycznej. Nie dziwi zatem specjalnie to, że żaden autor z Warszawy czy Krakowa do tej pory nie napisał powieści ze współczesnym Wilnem w tle.
– fragment książki
Piotr Kępiński – poeta, krytyk literacki, eseista, od 2007 roku do 2016 roku juror Nagrody Literackiej Europy Środkowej – Angelus. Od roku 2017 w jury Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej – Silesius.
Pracował m.in. w „Czasie Kultury” (jako zastępca redaktora naczelnego), w „Newsweeku” i w „Dzienniku” (jako szef działu kultury). Obecnie współpracuje z „Nową Europą Wschodnią” i „Twórczością”. W 2015 roku nakładem Wydanictwa KEW ukazała się książka, którą napisał wspólnie z Herkusem Kunčiusem Rozmowa Litwina z Polakiem. W 2016 roku Rozmowa… została przełożona na język litewski. W tym roku w Instytucie Mikołowskim ukaże się jego zbiór wierszy Ludzkie nieludzkie. Mieszka w Rzymie.
Spis treści
1. Litwini, Polacy, Rosjanie i tutejsi. Polityka i historia. Kilka uwag wstępnych / 11
2. Charyzmatyk z Wielkiego Księstwa / 31
3. Historia i łopian / 45
4. Piekielna semantyka / 57
5. Minione i gorzkie / 71
6. Rekonstrukcja poety polsko-litewskiego. Na marginesie książki Andrzeja Franaszka Miłosz. Biografia / 79
7. Z innej perspektywy. O Portrecie podwójnym Czesława Miłosza i Jarosława Iwaszkiewicza / 97
8. Porównania. O dziennikach Tomasa Venclovy / 111
9. Dzwoni Venclova do Miłosza i rozmawiają o Ponarach / 125 10. Nowe mity litewskie Herkusa Kunčiusa / 135
11. Świat po dekapitacji. O prozie Renaty Šerelyte / 147
12. Pod lodem. O kilku wierszach Eugenijusa Ališanki / 159
13. Przypadkowe okrucieństwa czasu pokoju. O Trzech sekundach nieba Sigitasa Parulskisa / 171
14. Bezgłośna i precyzyjna maszyna. O aforyzmach Leonidasa Donskisa / 181
15. Jonas Mekas. Plebejski Mickiewicz i Konwicki / 191
16. O pewnym filmie i pewnej sztuce. Redirected kontra Wygnanie, czyli emigranci w lustrach / 203
17. Balčytis i Šeškus. Niewidoczne światy / 219
18. Wydrążone miasto / 229
19. Sabaliauskaite, czyli barokowy poemat z historią w tle / 235
20. Wrzątek i olśnienie. Rozmowa z Alfredasem Bumblauskasem / 247
21. Nasze nacjonalizmy. Rozmowa z Leonidasem Donskisem / 265
W Piśmie Świętym jest opisany przypadek, w którym Jezus wypędza demony z Gerazeńczyka. Pan Jezus jest pierwszym, a w istocie rzeczy jest jedynym egzorcystą, bo jako Bóg ma władzę nad wszelkim stworzeniem. Mocy rozkazywania złym duchom udzielił apostołom. Dlatego jeśli oni wyrzucają złe duchy przez modlitwę Kościoła, to tylko siłą i obecnością Ducha Świętego.
Katalog rękopisów Agnieszki Osieckiej ukazuje się w roku szczególnym – mijającej właśnie dwudziestej rocznicy śmierci poetki, pisarki, dziennikarki, miłośniczki teatru i fotografii, autorki ponad dwóch tysięcy piosenek, utworów scenicznych i skeczy. Jest to pozycja wyjątkowa także pod innym względem, zawiera bowiem spis wszystkich materiałów i obiektów, które znajdowały się w mieszkaniu Agnieszki Osieckiej w chwili jej śmierci. Pozwala zatem czytelnikowi na swoiste odwiedziny pokoiku Poetki przy warszawskiej ulicy Dąbrowieckiej 25 na Saskiej Kępie, poznanie jego niepowtarzalnej atmosfery. Jak napisała w przedmowie Agata Passent:
„Katalog, który mają Państwo w ręku, to takie wysprzątane biurko żarliwej kolekcjonerki uczuć, ale i dokumentów. Katalog ten tworzy obraz nietuzinkowej kobiety i wybitnej pisarki polskiej XX wieku.”
Materiał został opracowany z podziałem na zbiór osobisty, rodzinny, literacki, korespondencję i księgozbiór. Inwentarz uzupełniają indeksy osób oraz tytułów utworów.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
