The Dior Style Principles

SARTORIALIST, THE

Autorka oryginalnego dzieła naukowego z pogranicza nauk humanistycznych i społecznych zachęca wszystkich użytkowników kultury do podtrzymywania w wielu środowiskach dobrej tradycji prawdomówności. Czytelnik otrzymuje zatem pracę badawczą ze szczególnym przesłaniem. To pierwsza w Polsce od okresu międzywojennego pedagogiczno-filozoficzna monografia naukowa poruszająca kwestię wychowawczego kształtowania prawdomówności. Uzasadnieniem wyboru problematyki badawczej są zarówno współczesne zagrożenia prawdy, jak i niezgoda na eskalację nieprawdy w życiu publicznym, chęć uchronienia dzieci i młodzieży przed liberalistycznym zmniejszeniem wrażliwości na kłamstwo, niewystarczającym umiłowaniem prawdy i niedocenieniem prawdomówności. Mimo, iż współcześnie obserwuje się nobilitację zjawisk i wartości pozornych, wręcz celebruje się pozór, wciąż w ludzkiej samoświadomości istnieje norma prawdomówności wyrastająca z tęsknoty za autentycznością i szczerością. Strukturę pracy tworzy: spis treści, wprowadzenie, pięć merytorycznie powiązanych rozdziałów, zakończenie, bibliografia, indeks osobowy, streszczenie w języku angielskim oraz aneks stanowiący prakseologiczne dopełnienie treści teoretycznych i empirycznych przeanalizowanych w monografii. Treść rozdziału pierwszego dotyczy pojęcia prawdomówności rozważanego w kontekście postępu nauki i indywidualnego rozwoju naukowego, w rozdziale drugim autorka wyjaśniła indywidualne i społeczne znaczenie takiej dyspozycji psychicznej i cechy, jak prawdomówność. Zawartość merytoryczną rozdziału trzeciego stanowi problem dyskredytacji prawdy i prawdomówności we współczesnym społeczeństwie konsumpcyjnym. Przyczyny nieprawdomówności oraz powody prawdomówności zostały szczegółowo zaprezentowane w rozdziale czwartym. Rozdział piąty zawiera wiele praktycznych wskazówek dotyczących respektowania normy prawdomówności w procesie wychowania dzieci i młodzieży. By monografia naukowa nie spełniała wyłącznie funkcji normatywnej, ale również opisową i eksplikacyjną autorka przeprowadziła badania diagnostyczne młodzieży licealnej kilku śląskich miast. Chcąc dogłębnie poznać przedmiot badań i uzyskać dokładne dane zastosowała również metody hermeneutyczne pozwalające na interdyscyplinarną analizę i interpretację odpowiednio dobranych, zgodnych z celami badań tekstów źródłowych. Główny problem badawczy wyraża się w pytaniu: W jaki sposób w procesie wychowania kształtować w młodzieży prawdomówność? Poza celami kognitywnymi istotna była również realizacja innych celów podjętych badań: utylitarnych (związanych z podnoszeniem poziomu świadomości w zakresie funkcji wartości poznawczych i moralnych w życiu zbiorowości) i wychowawczych (kształtowanie przyzwyczajeń moralnych, takich jak mówienie prawdy; upowszechnianie zasady prawdomówności w relacjach wychowawczych). Problematyka monografii może okazać się inspirująca nie tylko dla przedstawicieli wielu środowisk naukowych: filozofów, socjologów, politologów, antropologów, psychologów, pedagogów zainteresowanych epistemologią, etyką teoretyczną i stosowaną, teorią wychowania moralnego i prakseologią. Proces wychowania młodego pokolenia do reprezentowania postawy prawdomówności stanowi przedmiot refleksji również rodziców, nauczycieli, opiekunów, kuratorów, animatorów, moderatorów, asystentów rodzin czy terapeutów.

W latach 60. XX wieku, kiedy rozpoczynano eksplorację stanowisk w Grucznie, ówczesne uwarunkowania pozwoliły na przeprowadzenie zakrojonych na szeroką skalę badań, w wyniku których wydobyto bardzo liczny zbiór ludzkich szczątków kostnych. Projekt zatytułowany „Opracowanie wyników analiz ludzkich szczątków kostnych z badań prowadzonych w latach 1964–69 w Grucznie, gm. Świecie”, który był realizowany dzięki dofinansowaniu ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, umożliwił nie tylko uporządkowanie i zabezpieczenie dotychczasowych archiwalnych opracowań materiału kostnego, lecz przede wszystkim zainwentaryzowanie i skatalogowanie zachowanych szczątków ludzkich, przechowywanych obecnie w zbiorach Wydziału Nauk Biologicznych i Weterynaryjnych UMK w Toruniu. Efektem tych prac stała się także niniejsza publikacja, w której zasygnalizowano, zadokumentowano graficznie i pokrótce scharakteryzowano wybrane zmiany chorobowe i rozwojowe, jakie udało się zidentyfikować badaczom w obrębie grucznieńskiej kolekcji kostnej. Album stał się równocześnie niezwykłym i unikalnym połączeniem antropologii, fotografii i archeologii. Jego Autorzy postanowili bowiem nie tylko opisać ślady, jakie odkryli na kościach w sposób stricte naukowy, lecz także pokazać inne, artystyczne spojrzenie na doczesne szczątki ludzkie. Publikacja to próba stworzenia dialogu między nauką a sztuką, między przeszłością a teraźniejszością, między życiem a śmiercią. Każda kość ma swoją historię, niemal każda choroba odcisnąć na niej może swoje piętno. Fascynujący obraz zdrowia i choroby, jaki odsłania się przed Czytelnikiem w miarę lektury ma zachęcić do refleksji nad ulotnością ludzkiego życia i nad pięknem, które może być znalezione nawet w najbardziej nieoczekiwanych miejscach. Publikacja, w zamyśle jej Autorów, ma także stanowić rozbudowany materiał ilustracyjny, który towarzyszyć będzie kolejnym, aktualnie przygotowywanym interdyscyplinarnym opracowaniom stanowisk w Grucznie. O kulisach badań w latach 60. XX wieku i o przygotowaniach do realizacji projektu opowiadają: prof. dr hab. Guido Kriesel, wieloletni Kierownik Zakładu Antropologii UMK, a w 1965 r., w pierwszym sezonie badań z udziałem antropologów - świeżo upieczony doktor oraz Autorzy Albumu: dr Alicja Drozd-Lipińska i mgr Andrzej Romański

Monografia skupia się na relacji między folkloryzmem a ochroną niematerialnego dziedzictwa kulturowego na przykładzie weselnych widowisk obrzędowych w Wielkopolsce. Jej celem jest rozpoznanie funkcji widowisk w lokalnym krajobrazie kulturowym na przykładzie działalności wybranych widowisk i wykonujących je zespołów folklorystycznych. Książka umocowana jest w paradygmacie antropologii folkloru i folklorystyki antropologicznej i stanowi próbę antropologicznej odpowiedzi na pytanie, czy weselne widowiska obrzędowe, postrzegane jako zjawisko należące do kategorii folkloryzmu, stanowią formę ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Monografia przedstawia motywacje i konsekwencje podejmowania tego typu działań przez członków badanych zespołów folklorystycznych, sposoby rozumienia folkloru, odtwarzanie i zarządzanie elementami dziedzictwa oraz ich wykorzystanie do celów społecznych, ekonomicznych i politycznych. Studia przypadku stanowią: Wesele szamotulskie, Wesele przyprostyńskie i Wesele biskupiańskie. Chociaż powstały naukowe opracowania poszczególnych widowisk weselnych, w literaturze etnologicznej brakuje monografii poświęconej procesualnej i holistycznej analizie porównawczej tego zjawiska. Na obszar problemowy książki składają się: (1) rola folkloryzmu na przykładzie weselnych widowisk obrzędowych w lokalnym i regionalnym krajobrazie kulturowym; (2) motywacje i doświadczenia związane z ich praktykowaniem przez członków lokalnej społeczności; (3) wpływ polityki i systemu ochrony niematerialnego dziedzictwa UNESCO na funkcjonowanie folkloru tradycyjnego i folkloryzmu oraz (4) sposoby postrzegania folkloru i folkloryzmu oraz wynikające z nich sposoby ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Publikacja przedstawia proces, na skutek którego widowiska stały się istotnym elementem lokalnych i regionalnych krajobrazów kulturowych, trwale wpisując się w życic ich mieszkańców.

Ekfraza, ulotności wrażeń, sztuka i kultura - niska, wysoka, codzienna Poezja Wisławy Szymborskiej w graficznej interpretacji Grażki Lange. Artystyczne oblicze Szymborskiej to połączenie głębokiej refleksji, precyzyjnego języka i unikalnej zdolności do ukazywania piękna w prostocie. Interpretacja graficzna wybitnej polskiej graficzki i ilustratorki towarzyszy 9 wybranym wierszom poetki: "Mapa", "Vermeer", "Utopia", "Fotografia tłumu", "Radość pisania", "Miniatura średniowiecza", "Dwie małpy Bruegla", "Ludzie na moście", "Muzeum". Synkretyczny artbook poetycki wydany został z okazji 100. rocznicy urodzin Poetki.

Lata 1918–1939 zapisały się w polskiej historii niezwykle mocno, a II Rzeczpospolita do dziś zajmuje naukowców, inspiruje artystów i fascynuje czytelników. Obok wielkich wydarzeń i postaci historycznych swym rytmem toczyło się zwykłe życie ówczesnych mieszkańców. Warto przyjrzeć się jego przejawom z bliska! Kolejny tom z serii 20 Lat XX Wieku przedstawia różne wymiary kultury codziennej międzywojennej Polski, w tym zmiany obyczajowe, rozwój techniki, nowe prądy modowe i kosmetyczne, tajniki przemysłu zabawkarskiego, rozkwit turystyki i transportu czy również – często już dziś zapomniane – przedmioty codziennego użytku.

A co w zimowym numerze? Kościuszko i Kopernik, moc przemiany, celebracja codzienności, znaczenie wysiłku, tajemnica śmierci, tajemnica kosmosu, tajemnica koloru czarnego i niezmierzone zasługi psów dla ludzkości! I jeszcze, jak zawsze, sporo literatury, pięknej fotografii oraz sztuki. Zapraszamy! Aleksandra Woźniak-Marchewka nakreśla krótką historię alchemii, a Szymon Drobniak udowadnia, że życie na Ziemi istnieje tylko dzięki nieustannemu ruchowi, z kolei Adam Aduszkiewicz przypomina, że wszystko marność nad marnościami, ale też nic nowego pod słońcem. Maciej Świetlik opowiada o pewnym greckim festiwalu, Łukasz Modelski – o ucztowaniu w dziejach świata, Maciej Wesołowski zaś o poście w największych religiach, a Tomasz Wiśniewski o historii ascezy. Ponadto przedstawiamy fragment kultowej książki Jolanty Brach-Czainy Szczeliny istnienia. Na zdrowie! Sylwia Niemczyk przybliża postać Jona Kabata-Zinna, jednego z pierwszych nauczycieli mindfulness, Edwin Bendyk – Tadeusza Kościuszki, a Ewa Pluta – Anne LaBastille. Psycholożka Ewa Jarczewska-Gerc zachęca do zwracania uwagi na codzienne cuda, a filozofowie Sam Harris i David Chalmers – swoim zwyczajem – filozofują o przyszłości ludzkiej świadomości. Ravi Shankar przypomina, że spokój mamy w sobie, Jowita Kiwnik Pargana podkreśla moc drobnych gestów, a Paulina Wilk opowiada o tegorocznym World Culture Festival – największym pokojowym zgromadzeniu na Ziemi, czy może nawet… …w kosmosie! Bo o nim w tym numerze jeszcze więcej niż zwykle. Krzysztof Kłosin przybliża teorię gier, Przemysław Walczak zaś wyjaśnia – w rozmowie z Janem Pelczarem – po co nam teleskopy i co tak naprawdę przez nie widać. Tomasz Wiśniewski bierze pod lupę renesansową astrologię, z kolei dr hab. Przemysław Kordos podpowiada, po jaką literaturę science fiction warto sięgnąć. Przedstawiamy też fragment publikacji Stephena Hawkinga Czarne dziury, wyimek z książki Mary Roach o astronautach, artykuł Łukasza Lamży o kresie fizyki, fotoesej Luciena Rudaux, a także wywiad rysunkowy, który przeprowadziliśmy z… kosmitami (trochę nam w tym pomógł Marek Raczkowski). I jeszcze: biochemiczka dr Joanna Podgórska mówi o pożytkach z ruchu, Aleksandra Pezda przekonuje, że warto w szkole się pomęczyć, a Paulina Wilk chwali pracę (również w „Przekroju”). Uff! Jeśli jeszcze się nie zmęczyliście, przeczytajcie też fragment wydanej niedawno książki Joanny Kuciel-Frydryszak Chłopki. Opowieść o naszych babkach. Poza tym: o tym, co się dzieje z mózgiem podczas śmierci, pisze Wojciech Glac, a Tomasz Wiśniewski przygląda się przypadkom światełka w tunelu. Przedstawiamy też fragment Szóstego wymierania Elizabeth Kolbert oraz tekst Henryka Biegeleisena o ludowych przesądach na temat śmierci i… psów. Ponadto w numerze mnóstwo zdjęć kosmosu i rysunków Marka Raczkowskiego, tradycyjna dawka dobrego i nieco absurdalnego humoru od Marcina Orlińskiego, Michała Rusinka, Tomasza Wiśniewskiego oraz kolektywu Wszystko Będzie Dobrze, kilka inspirujących fragmentów książki Hannah Jane Parkinson Drobne przyjemności, a także zimowe ćwiczenia na uważność Magdaleny Róży Skoczewskiej. I oczywiście – krzyżówka oraz Myśli ludzi wielkich, średnich i psa Fafika. Zima 2024 nr 29 (3584)Co w zimowym numerze? Kościuszko i Kopernik, moc przemiany, celebracja codzienności, znaczenie wysiłku, tajemnica śmierci, tajemnica kosmosu, tajemnica koloru czarnego i niezmierzone zasługi psów dla ludzkości! I jeszcze, jak zawsze, sporo literatury, pięknej fotografii oraz sztuki. Zapraszamy!

Książka ta ukazuje fenomen, jakim jest japoński film animowany, posługując się przykładem twórczości Studia Ghibli. Autorzy analizują kolejno produkcje studia, zwracając uwagę na zawarte w nich motywy, przesłanie, koncepcję, inspiracje rodzime i zachodnie oraz filozofię. Podkreślają szerokie spektrum tematyczne filmów oraz kunszt związany z samą techniką animacji. To niezwykle cenne źródło wiedzy dla badaczy współczesnej kultury popularnej, filmoznawców, ale również i dla wielbicieli japońskiej animacji.

The Enlightenment did not begin in Europe. Its true origins lie thousands of miles away on the island of Madagascar, in the late seventeenth century, when it was home to several thousand pirates. This was the Golden Age of Piracy - but it was also, argues anthropologist David Graeber, a brief window of radical democracy, as the pirate settlers attempted to apply the egalitarian principles of their ships to a new society on land. In this jewel of a book, Graeber offers a way to 'decolonize the Enlightenment', demonstrating how this mixed community experimented with an alternative vision of human freedom, far from that being formulated in the salons and coffee houses of Europe. Its actors were Malagasy women, philosopher kings and escaped slaves, exploring ideas that were ultimately to be put into practice by Western revolutionary regimes a century later. Pirate Enlightenment playfully dismantles the central myths of the Enlightenment. In their place comes a story about the magic, sea battles, purloined princesses, manhunts, make-believe kingdoms, fraudulent ambassadors, spies, jewel thieves, poisoners and devil worship that lie at the origins of modern freedom.

.

Od stuleci ludzi łączy z książkami silna miłosna więź – filia. Ci, którzy jej ulegli, kochają wszystkie książki, również te zaginione, nienarodzone, a nawet fikcyjne. Chronią się przed światem w zaciszu bibliotek, własnych, pieczołowicie kompletowanych, ale i tych mitycznych, utraconych i wyobrażonych. Schronienie czasem zmienia się jednak w pułapkę, labirynt, w którego wnętrzu kryje się szaleństwo – follia. Ludzie dotknięci tym szaleństwem niczym zazdrośni kochankowie chcą posiadać upragnione księgi na własność, i aby to osiągnąć, skłonni są popełnić najgorsze zbrodnie. Alberto Castoldi odnotowuje objawy tego miłosnego obłędu, opisane przez tych, którzy sami się z nim zmagali: Flauberta, Eco, Calvino, Borgesa, Canettiego, Balzaca czy Musila. Przygląda się tym, którzy książki chronią i darzą kultem. I tym, którzy je palą, fałszują i pożerają. Nam wszystkim, dla których są chlebem, zwierciadłem i światem.

W ostatnich latach media i technologie cyfrowe znacząco wpłynęły na kształt rynku wydawniczo-księgarskiego, procesy produkcji i dystrybucji książki, jej formę edytorską oraz społeczny obieg i praktyki lekturowe czytelników/konsumentów. Z jednej strony stały się otoczeniem konkurencyjnym dla branży książkowej, zmuszając instytucje działające w tym sektorze rynku do nieustannego pozycjonowania się pośród innych podmiotów medialnych, warunkujących społeczne uczestnictwo w kulturze. Z drugiej natomiast stanowią jej immanentną część: są narzędziami wykorzystywanymi przez tradycyjne podmioty rynku książki w procesie projektowania i produkcji, autonomicznymi instrumentami rozpowszechniania i promocji publikacji, a wreszcie przestrzeniami społecznego życia książki.Wraz z pojawieniem się i ewolucją nowych mediów i narzędzi technologicznych [] zasadne stało się spoglądanie na ewolucję form książki (i przestrzeni jej społecznego obiegu) przez pryzmat medium udostępnienia, czyli kanału ko-munikacji. Problem mediów na obecnym rynku książki oraz zmian zachodzących w komunikacji poprzez książkę to nie tylko sprawa obiektywnej rzeczywistości, rozwijającej się technologii oraz innowacyjnych trendów produkcyjnych, dystrybucyjnych i konsumpcyjnych, ale też nowych praktyk i potrzeb lekturowych, związanych z przemianami społeczno-kulturowymi, w tym m.in. z dokonującą się zmianą pokoleniową w czytelnictwie. Przeobrażenia te rodzą rozliczne pytania:o nową sytuację książki, jej status i rolę w środowisku cyfrowej technologii oraz miejsce we współczesnej kulturze zmediatyzowanej, o przekształcenia procesu komunikacji poprzez książkę, a także charakter relacji pomiędzy tekstem drukowanym a innymi mediami. []Kwestie te stały się kluczowymi dla Autorów artykułów zebranych w niniejszym tomie, proponujących spojrzenie na sferę książki właśnie w aspekcie jej medialności. Taka perspektywa jest szansą na przywrócenie refleksji nad kulturą książki, statusu dyskursu istotnego, który od dłuższego już czasu tracił na rzecz sztuk audiowizualnych i multimedialnych. [ze Wstępu]

Jakie to święto Atlas dla dzieci to prawdziwa podróż przez świąteczny kalendarz, podczas której poznasz fascynujące historie o niektórych ceremoniach i uroczystościach - tych dobrze znanych, ale również tych bardziej egzotycznych czy obcych kulturowo. Oprócz informacji o tym, skąd pochodzą oraz gdzie i kiedy się je świętuje, a także jakie łączą się z nimi tradycje i zwyczaje, znajdziesz tu również liczne ciekawostki oraz mnóstwo zdjęć. Dzięki atlasowi dowiesz się m.in.,co jedzą Grecy podczas Święta Niepodległości, w jakim kraju wiesza się na choince bombki w kształcie ogórka oraz z jakiej okazji organizuje się japoński Festiwal Lampionów.

Czym były osiemnastowieczne salony? Kto je prowadził i jak można było stać się częścią tego świata? Jakie aktywności towarzyszyły spotkaniom? Jakie funkcje pełniły salony w życiu społecznym i politycznym? Jaki był stosunek „salonierek” do polityki i w jakim stopniu salon pomagał im w ich publicznej działalności? Autorka odpowiada na te pytania, nawiązując do prac dotyczących salonu we Francji, pamiętników polsko-litewskiej szlachty oraz relacji podróżników, którzy odwiedzili Warszawę w czasie panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego. Porównuje życie towarzyskie elit we Francji i w Polsce w drugiej połowie XVIII wieku, ukazując punkty wspólne i specyfikę obu środowisk. Wnioski z lektury korespondencji markizy Marie de Vichy-Chamrond du Deffand i Marii Radziwiłłowej pozwoliły z kolei zestawić kultury polityczne przykładowych „salonierek”, a także ukazać związki między życiem towarzyskim i politycznym z ich perspektywy.

„Pro Georgia”, rocznik naukowy wydawany od 1991 roku, który w trakcie tych trzydziestu dwóch lat stał się jednym z najpoważniejszych a także jednym z nielicznych pism naukowych poświęconych szeroko rozumianej problematyce kartwelologicznej (gruzińskiej) i kaukaskiej nie tylko w Polsce, ale i w Europie. Pismo ma już ogromne zasługi i to w wielu dziedzinach, zwłaszcza w prezentacji badań nad historią i kulturą Kaukazu. Łączy ono, z jednej strony, przedstawicieli różnych dyscyplin i specjalności wokół problematyki kartwelologicznej i kaukaskiej, z drugiej jest obecnie najbardziej znanym i uznanym forum wymiany myśli i prezentacji badań dla uczonych nie tylko polskich, ale także zagranicznych. Swoje teksty w „Pro Georgia” zamieszczają historycy, historycy sztuki i literatury, językoznawczy, etnolodzy, archeolodzy. Opublikowano już 33 tomy. Zamieszczone w nich studia stały się już opracowaniami klasycznymi, stanowiącymi punkt odniesienia dla każdego poważnego kartwelologa - stanowią kanon lektur dla wszystkich poważnych monografii i opracowań. Stanowią zarazem trwały dorobek polskiej myśli humanistycznej, nawiązując do najlepszych tradycji, reprezentowanych przez dawne polskie piśmiennictwo naukowe. Lista MEiN: 20 punktów (2021) ********** "Pro Georgia" – the yearly academic Journal published since 1991, which in the course of these thirty-two years has become one of the most serious and also one of the few scientific journals devoted to the broadly understood Karvelological (Georgian) and Caucasian issues not only in Poland, but in the rest of Europe. The journal has already made a great contribution and in many fields, especially in the presentation of research on the history and culture of the Caucasus. On the one hand, it unites representatives of various disciplines and specialities around the problems of the Carvelology and the Caucasus; on the other hand, it is currently the most well-known and recognised forum for the exchange of ideas and presentation of research for scholars not only from Poland, but also from abroad. Historians, art and literature historians, linguists, ethnologists and archaeologists contribute their texts to "Pro Georgia". Already 33 volumes have been published. The studies included in them have already become classics, a reference point for every serious cartvellologist - they are the canon of reading for all serious monographs and studies. At the same time, they constitute a lasting legacy of Polish humanistic thought, referring to the best traditions represented by old Polish scientific writing. MEiN list: 20 points (2021)

„Rocznik Centrum Studiów Białoruskich” („Hadawik Centra Bielaruskich Studyjau”) to wydawnictwo stworzone przez badaczy białoruskich, którzy pracują w Centrum Studiów Białoruskich, utworzonym przy Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego. Celem powstania Centrum jest umożliwienie pracy i rozwoju białoruskim naukowcom, których działalność ograniczono na Białorusi. Pracujący w Centrum naukowcy ze względów politycznych zostali usunięci z uczelni czy instytucji a ich badania czy publikacje białoruskie władze uznały za „niewłaściwe”, czy wręcz „szkodliwe”. Wszystkim tym osobom uniemożliwiono prowadzenie we własnym kraju niezależnych, uczciwych badań naukowych.

Wszyscy ludzie są zakładnikami norm kulturowych swoich czasów. Szkoła Domowej Pracy Kobiet, założoną przez Jadwigę? z Działyńskich Zamoyska? w 1882 roku była mikroświatem, który pozwala z bliska przyjrzeć? się tendencjom współczesnej jej epoki i różnorodnym reakcjom na obowiązujące w niej normy. A były to czasy, w których z?ycia kobiet było z jednej strony podporządkowane tradycji i rodzinie, a z drugiej postępującym w tym zakresie zmianom. Czasy, w których musiały one odnaleźć? się w roli córek, z?on, matek i pracownic. Ta książka, przedstawiając wielowymiarowa? mozaikę? kobiecych światów, układa z jej elementów opowieść? o ograniczeniach, wyzwaniach, buntach, ale także o szansach, marzeniach i wdzięczności uczennic, absolwentek i nauczycielek Szkoły Zakładu Kórnickiego. Publikacja ta należy do jednych z najlepszych ostatnio wydanych prac o podobnym zakresie tematycznym - prof IH PAN dr hab. Katarzyna Sierakowska

Magnetic Neumann Laplacian on a domain with a hole On construction of Darboux integrable discrete models A categorical view on the principle of relativity Gradient Gibbs measures of an SOS model with alternating magnetism on Cayley trees Stackel representations of stationary KdV systems Nonequilibrium thermodynamics as a symplectocontact reduction relative information entropy

Książka Teatr bliskiego kontaktu. Studia przypadków grup teatralnych wypełnia lukę na polskim rynku wydawniczym dotyczącą aktualiów rodzimego teatru niezależnego (i socjologii teatru w ogóle). Pomimo że Teatr Węgajty, Stowarzyszenie Teatralne Chorea i Teatr Szwalnia wyrastają z poniekąd już „klasycyzującego się” idiomu stworzonego przez Jerzego Grotowskiego i czerpią w sposób przemożny z kontrkulturowego etosu lat 60., stanowią wciąż aktualną i nader żywą antytezę wobec teatru mieszczańskiego i – co Autorki wykazują w sposób dobitny – twórczo wpływają na tkankę lokalnych społeczności, budując (wciąż) nową wrażliwość i wartości. Niewątpliwą zaletą tekstu jest jego komparatystyczny charakter. Autorki precyzyjnie wskazują na konfigurację cech budujących społeczną strukturę, etos i habitus poszczególnych grup, mniej lub bardziej „rezonujących” ze światem społecznym, sformalizowanych, inkluzywnych, opartych na idei „plemienności”. Dr hab. Małgorzata Stępnik, prof. UMCS Każda z trzech grup teatralnych będąca przedmiotem zainteresowania Autorek została odrębnie przedstawiona i opisana przez inny zespół autorski, co spowodowało, że sposób obrazowania nie jest jednolity, opiera się - na odmiennych założeniach teoretycznych i posiada odmienna? strukturę? opisu. […] Autorki wyraźnie dopuszczają polifonie? i nie chcą porównywać tego, co i tak przecież nie jest porównywalne – na takim przekonaniu opiera się? również swoistość wykorzystywanej przez nie metodologii badan´ jakościowych. W efekcie Autorki nie tylko uzyskały polifonie? narracji, lecz także uchwyciły polifonie? badanych zjawisk. Dr hab. Przemysław Kisiel, prof. UEK