Istoty filozoficznego przesłania jogi jako pewnej sztuki życia i myślenia należy szukać przede wszystkim w klasycznych traktatach. Klasyczny okres jogi indyjskiej to czas formowania się dojrzałych postaci starożytnych szkół filozoficznych. Szkoły te dokonywały syntezy swoich nauk, dzięki czemu powstawały wzorcowe, komentowane przez kolejne stulecia dzieła. Do najważniejszych z nich zaliczają się Jogasutry, przez wielowiekową tradycję przypisywane mędrcowi Patandżaliemu, oraz komentarz do nich, czyli Jogabhaszja, której autorem miał być Wjasa. Nazywane często również Traktatem o jodze, Jogasutry oraz Jogabhaszja najpełniej prezentują, czym jest nauka płynąca z jogi. O ile bowiem zarówno zachodnia, jak i wschodnia tradycja filozoficzna dążyły do poznania absolutu, to różniły się one co do wyboru drogi tego poznania. Tom Klasyczna joga indyjska zawiera oba traktaty w przekładzie wybitnego polskiego indologa Leona Cyborana (1928–1977) oraz obszerny wstęp tłumacza, zawierający jego najważniejsze prace poświęcone filozofii, praktyce i etyce jogi. Tom ten stanowi więc zarówno doskonałe wprowadzenie do filozofii i historii jogi, jak i bogate źródło wiedzy i materiału dla wszystkich interesujących się dalekowschodnią kulturą.

Czy jest prawdziwe powiedzenie, że wszystkie nauki dzielą się na fizykę i zbieranie znaczków?W takim razie co z matematyką?Czy nauki ścisłe i humanistyka to organiczne części tej samej, ogólnoludzkiej kultury?Zarówno wśród ,,zwykłych"" ludzi, jak i wśród osób zajmujących się pracą naukową dominuje przeciwstawianie nauk ścisłych, czyli przede wszystkim matematyki i fizyki, naukom humanistycznym. Czasem czyni się to wywyższając ścisłość nauk ścisłych, czasem wskazując na ich ograniczenia, niemożność uchwycenia prawdziwej, żywej złożoności, której nie mogą uchwycić struktury formalne. Tymczasem to przeciwstawienie nie jest absolutne: u źródeł podstawowych pojęć matematyki i fizyki są doświadczenia potoczne, odniesienia do człowieczej perspektywy postrzegania świata, próby jego spontanicznego modelowania, sądy wartościujące - jednym słowem takie zachowania, które można znaleźć również u podstaw nauk humanistycznych.Świat fizyczny jest niemiłosiernie logiczny i dlatego fizyka dopiero wtedy zaczęła odnosić sukcesy, gdy nauczyła się badać świat przy pomocy narzędzi matematycznych. Nie jest jednak pewne, czy obecnie rozwijane teorie matematyczne są najlepszymi możliwymi narzędziami potrzebnymi fizyce lub innym naukom, które chcą formułować prawa, a nie tylko ,,zbierać znaczki"".Stawiając w tym książkowym dwugłosie pytanie, czy fizyka i matematyka to nauki humanistyczne, nie zamierzamy tego pytania rozstrzygać do końca - odpowiedź na nie zależy od zbyt wielu osobistych i kulturowych preferencji - ale chcemy dać wyraz przekonaniu, że obydwie te dziedziny - nauki ścisłe i humanistyka - są organicznymi częściami tej samej, ogólnoludzkiej kultury. Bez którejkolwiek z nich nasza kultura byłaby płaska i zubożona. Żeby widzieć trójwymiarowo trzeba mieć dwoje oczu.Fragment Wstępu

Autor kontynuuje temat rozwoju ludzkości, w formie kompleksowej, pragnąc jednocześnie w sposób przystępny przedstawić kulisy ewolucji. A oto niektóre tematy zawarte w tej publikacji: Ziemia jako Wielka Uczelnia Świata, jasnowidzenie i jasnosły-szenie, niewidzialna budowa człowieka, kolory ciał astralnych i ich czyszczenie, Synowie Jasności i Ciemności, kataklizmy, karma, doskonałość, wtajemniczenia i ścieżka próbna, oświecenie, uczeń-adept-mistrz, działalność Mistrzów - opisy wybranych postaci, Nauczyciel Świata, czas Kali Yuga, DNA, Zwiastuni Świtu, dzieci indygo, słynne przepowiednie, Apokalipsa, podróż przez Światłość oraz pustkę, powrót do Domu, czas 6 cywilizacji, podróże w przyszłość. Reinkarnacja kosmiczna, fragment Droga do doskonałości Aż dojdziemy wszyscy razem do jedności wiary i pełnego poznania Syna Bożego, do człowieka doskonałego, do miary wielkości według Pełni Chrystusa. Ef 4:13 Wielka Uczelnia Świata Ziemia i cały wszechświat -jest olbrzymią uczelnią, dostosowaną w najdrobniejszych szczegółach do potrzeb rozwoju milionów istot, znajdujących się na różnych poziomach rozwoju duchowego, a zamieszkujących zarówno powierzchnię naszego globu, jak i jego wewnętrzną część oraz otaczającą nas atmosferę. Każde doświadczenie, jakie życie nam przynosi, wielkie czy drobne, jest częścią ogólnej nauki. Przeznaczeniem ewolucji i reinkarnacji, jest dać niezliczoną ilość doświadczeń o najróżniejszym charakterze, które wznoszą istoty ludzkie, na coraz wyższe poziomy, w wielkim, rozwojowym procesie istot żywych, tworzących długi łańcuch sięgający niemal w nieskończoność, którego niewielką tylko cząstką są królestwa przyrody znane na Ziemi. Nie wszystkie istoty stoją na tym samym poziomie, więc nie mogą uczyć się tego samego. Ale wszystkie - czy to będzie atom, mikrob, roślina, ptak, człowiek, czy anioł - spotykają takie przeżycia i doświadczenia, jakie są im potrzebne, aby mogły uczynić krok naprzód na drodze ewolucji. Ileż nam czasu potrzeba, by zrozumieć, że wszechświat porusza się według niezłomnych praw, że otacza go boska miłość, a nieskończona mądrość kieruje zarówno wibracjami pojedynczego atomu, jak i ruchami planet, rządzi życiem najmniejszego z ludzi, jak i przeznaczeniem całych narodów. Od chwili narodzin, dzieci uczą się od podstaw, życia na naszej cudownej Ziemi. Dziecko codziennie uczęszczające do szkoły uczy się, zdobywa doświadczenia i przyswaja sobie coraz to nową wiedzę, przechodząc do coraz wyższych klas. Tak samo i my, jako dusze, niejednokrotnie przychodząc na Ziemię w różne warunki i otoczenia, uczymy się, gromadzimy różne doświadczenia i zdobywamy coraz większą mądrość oraz szersze poznanie otaczającego nas świata materialnego. Ludzkość wspina się powoli po nieskończenie długiej (Jakubowej) drabinie, której pierwsze szczeble wynurzają się z mroku początków świata, zaś szczyt ginie w chwale nadczłowieczeństwa. Wysokość drabiny nie jest nam znana, i nie jest to ważne. Ważne natomiast jest to, że w tej chwili znajdujemy się na jednym z tych szczebli, że miejsce, które zajmujemy w wielkim pochodzie ewolucyjnym ludzkości, odpowiada ściśle naszemu poziomowi rozwoju duszy. Od nas zależy wolniejsze lub szybsze posuwanie się naprzód. Nasza duchowa indywidualność jest wciąż taka sama, choć w jednym życiu możemy używać ciała mężczyzny, w innym zaś kobiety. Te kolejne zmiany są konieczne dla harmonijnego i pełnego rozwoju. W każdym nowym życiu mamy inne ciało fizyczne, nosimy inne imię, z innymi rodzicami jesteśmy związani, ale te zmiany zewnętrzne nie przeszkadzają nam w zachowaniu naszej własnej duchowej indywidualności. W chwili narodzin nasza dusza nie wyłania się z jakiegoś wielkiego oceanu życia, jak sądzą niektórzy filozofowie, a śmierć nie niweczy w nas świadomości odrębnego istnienia. Gdybyśmy ją zatracili, reinkarnacja nie miałaby żadnego sensu. Reinkarnacja Kosmiczna Tom II Spis Treści Rozdział 3. Droga do Doskonałości Wielka Uczelnia Świata / 7 Narodziny ciała materialnego / 14 Jasnowidzenie i jasnosłyszenie /16 Niewidzialna budowa człowieka / 18 Ciało eteryczne /19 Świat astralny / 19 Świat mentalny 721 Kolory ciała astralnego / 25 Plemię Ciemności / 27 Synowie Jasności / 35 Biały / 43 Czyszczenie ciała astralnego / 47 Wojny / 53; Wypadki / 60; Kataklizmy / 62; Choroby / 63 Helen Wambach / 65 Karma czyli przeznaczenie / 69 Karma Agni / 73 Lea/81; Berry/89 Doskonałość / 92 Wtajemniczenia / 99; Ścieżka próbna /100 JoanGrant/ 101 Oświecenie /106 Wylanie Ducha Świętego / 108 Uczeń/l 10 Inicjacja/115 Powszechność inicjacji / 117 Siedem inicjacji / 120 Adept/l 24; Mistrz/l 25 Działalność Mistrzów / 132 Paramahansa Yogananda /139 Sai Baba / 143; Szpital Sai / 151 Mistrzyni Ching Hai /151 Hrabia de Saint Germain / 154 Działalność Nauczyciela Świata / 164 Wielcy prawodawcy /166 Kriszna/ 168 Budda/l 71 Zaratustra Zoroaster /172 Mani i Mitra/175 Mahomet / 176 Jezus Chrystus /179; Młodość Jezusa /180 Życie i nauki Mistrzów Dalekiego Wschodu / 191 Jezus Chrystus mówi / 197 Rozdział 4. Czasy ostateczne Titanic / 219; Mesyna / 222 Kali Juga / 224 Zwiastuni Świtu / 228 DNA / 233 Ciemne koszulki / 236 Dzieci Indygo / 245 Odżywianie Światłem / 248 Ludzie wysoko uduchowieni / 251 Podróż przez Światło i z powrotem / 253 W pustkę / 256 Powrót do domu / 258 Cuda i wspomnienia / 260 Jasnowidzenie / 263 Polska / 283 O. A. Cz. Klimuszko / 285 Proroctwo Królowej ze Sabby / 292 Nostradamus / 297 Św. Malachiasz / 299 Apokalipsa / 303 666 / 306 Masoneria / 309; Iluminaci / 313 Globaliści/319 Dwaj świadkowie / 325 III Tajemnica Fatimska / 328 Przebieg wojny / 334 Kataklizmy/33 5 Cudowny Nowy Świat / 338

Czy istnieje konflikt między teologią i naukami przyrodniczymi? Jakie jest miejsce człowieka we wszechświecie w odniesieniu do Boga? Choć człowiek od zawsze szuka odpowiedzi na pytania o początki, sens i cel swojego istnienia, nabywając wiedzę i doskonaląc narzędzia, poszukiwania te nadal są fascynujące. Właściwa każdemu z nas natura badacza każe nam przeszukiwać dostępną rzeczywistość w nadziei na zrozumienie Bożych zamysłów. Książka jest przewodnikiem po tej wędrówce, pokazującym poprzez dokonania filozofów i przyrodników jak silna i intelektualnie owocna jest ludzka potrzeba sensu, ładu i piękna. To pochwała rozumu jako narzędzia zdolnego odczytywać Bożą obecność w świecie i świadectwo przekonania, że wiara i rozum wspólnie służą człowiekowi w odnalezieniu swojego miejsca we wszechświecie i że nie ma między nimi konfliktu. Przeczytałbym tę książkę, aby znaleźć potwierdzenie założenia, że można dzięki odkryciom nauki odnaleźć struktury Bożego sensu i ładu, a zarazem ludzkie przeznaczenie. Przeczytałbym ją, bo potrzebuję potwierdzenia nadziei, że poszukiwania ludzkiego rozumu nie są płonne, że są celowe i prowadzą do odpowiedzi na pytania wciąż powracające, mimo nieustających wysiłków wielu naukowców. Przeczytałbym ją, bo potrzebuję dowodów na to, co przeczuwam. I uważam, że rozum i nauka mogą takie dowody dać, nie stojąc w sprzeczności z wiarą. Przeczytałbym ją, bo pomimo deklaracji filozofów, chcę odnajdywać obecność i bliskość Boga we współczesności, płaszczyznę spotkania. / ks. dr Tomasz Adamczyk, KUL/ Życiński cieszy się pięknem świata, jego pełną racjonalności poezją, estetyką równań matematycznych. Są to dla niego ślady Transcendencji. Ale nie ślady podobne do odcisku pieczęci na dokumencie, lecz ślady tkwiące dyskretnie, bo immanentnie, w całym Wszechświecie. / ks. prof. Michał Heller/ Józef Życiński (1948-2011) filozof, teolog, biskup rzymskokatolicki, metropolita lubelski. Autor ponad 50 książek i setek artykułów z zakresu filozofii nauki, filozofii przyrody, kosmologii, teorii ewolucji i teologii oraz tekstów publicystycznych. Doktor honoris causa Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie, Uniwersytetu Medycznego w Lublinie i Uniwersytetu Jagiellońskiego, pośmiertnie odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. Nakładem Copernicus Center Press ukazały się jego książki Świat matematyki i jej materialnych cieni oraz Struktura rewolucji metanaukowej. Studium rozwoju współczesnej nauki.

Książka składa się z dwóch części, z któych każda nawiązuje do jednego z odosobnień przeprowadzonych w Walii.

Książka stanowi komentarz Mistrza czan Szeng-jena do Sutry Serca. Mówi on o sutrze z perspektywy czan, przedstawiając ją jako szereg metod medytacji i zachęcając czytelników do doświadczenia jej prawd bezpośrednio poprzez medytację i w codziennym życiu.

Dla początkującego adepta lub zainteresowanego ucznia osiąganie umysłu Buddy jest wspaniałym wprowadzeniem do buddyzmu czan. Ale nawet zaawansowany uczeń może odnaleźć na tych stronach głębokie przewodnictwo duchowe.

W Bębnie Dharmy mistrz Szeng-jen proponuje nam świeże spojrzenie na to, w jaki sposób efekty studiowania i praktykowania buddyzmu czan można na co dzień wcielać w swoje życie,

Droga do stanu Buddy to kompendium dwóch tysiącleci chińskich studiów nad naukami z tych rzadkich klasycznych pozycji, których zawartość autentycznie ogarnia całość tradycji buddyjskiej.

Kryzys światowy a humanizm buddyjski jest naszą nowością wydawniczą z początku 2014 roku. Autor książki prof. John Cook był pierwszym europejskim spadkobiercą Dharmy mistrza Sheng-jena, wybitnego nauczyciela czan (zen). W ramach Western Chan Fellowship nauczał praktyki buddyjskiej. Wielokrotnie odwiedzał Polskę, prowadząc odosobnienia medytacyjne i wykłady. Zmarł w 2011 roku. W niniejszej książce przedstawił ewolucję wielu koncepcji kulturowych dotyczących dzisiejszych zapatrywań na życie. Wskazał, z perspektywy praktyki buddyjskiej, drogę do wyjścia z kryzysu egzystencjalnego i cywilizacyjnego, drogę do szczęśliwszego i satysfakcjonującego życia.

W „Zdeprawowanych modernistach” Jones odkrywa prawdziwe oblicze bohaterów dwudziestowiecznej kultury: Kinseya. Picassa, Freuda, Keynesa i innych. Odkrywa manipulacje i oszustwa, jakich się dopuszczali, promując swoje ideologie, które nie były niczym więcej, jak tylko wyrazem ich seksualnych obsesji. Ludzie, dla których seks stał się bogiem, byli nie tylko jego apostołami, ale również niewolnikami. Rozpusta jest występkiem powszechnym, szczególnie w naszych czasach. W sferze intelektualnej jednak rzeczą kluczową jest proces transmutacji przewin w rozmaite teorie, a więc sytuacja, w której „intelektualista” występuje przeciwko zasadom moralności, a co za tym idzie, przeciwko prawdzie. Wszystkie współczesne „izmy” są wypadkową tej właśnie postawy. Wszystkie wyczerpują znamiona samousprawiedliwiania się. I wszystkie one najskuteczniej analizuje się z perspektywy wiedzy o niedostatkach moralnych ich twórców, orędowników i wyznawców. Ze wstępu autora E. Michael Jones (ur. 1948), amerykański pisarz, wykładowca, komentator, wydawca periodyku „Culture Wars”. W swoich publikacjach demaskuje nowoczesne ideologie, które pod hasłami emancypacji i wyzwolenia usiłują wprowadzić nowy rodzaj totalitarnej kontroli. W Polsce ukazały się jego książki: „Libido dominandi. Seks jako narzędzie społecznej kontroli” oraz „Gwiazda i krzyż”.

Przygotowane przez Oficynę Naukową wydanie książki Natalie Depraz jest pierwszą udostępnioną po polsku pracą tej wybitnej przedstawicielki współczesnej fenomenologii francuskiej, mającej w swym dorobku zarówno prace propedeutyczne z zakresu fenomenologii, jak i nowatorskie przedsięwzięcia badawcze o charakterze interdyscyplinarnym. Omawiana praca jest nie tylko podręcznikowym kompendium informacji o pewnym kierunku filozofii, lecz twórczym i przejrzystym, a zarazem zwięzłym i uwzględniającym aktualny stan badań uporządkowaniem i przedstawieniem ? w aspekcie rzeczowym i historycznym ? zagadnienia doświadczenia i jego opisu. Swoje rozważania autorka osadza w bogatym kontekście teoretycznym kluczowych pojęć fenomenologii: redukcji fenomenologicznej i ejdetycznej, wariacji imaginacyjnej, opisu fenomenologicznego, wzbogacając nadto metodologię współczesnych badań fenomenologicznych. Wprowadza zatem czytelnika w samo centrum współczesnych badań fenomenologicznych. Szczególnie interesująca jest jej interpretacja właściwej postawy fenomenologicznej jako „empiryzmu transcendentalnego”.

Na początku lat 50. Erich Fromm zajął się intensywnie zagadnieniem, czy człowiek żyjący we współczesnym społeczeństwie przemysłowym jest jeszcze zdrowy psychicznie. Ztego względu wykorzystywał różne zaproszenia na wykłady iodczyty do wypowiadania się na ten temat. Szczególnie jego nowy socjopsychologiczny punkt wyjścia [social psychoanalytic approach] wrozważaniach umożliwił mu przekształcenie metody psychoanalitycznej wrozległą krytykę patologii ,,normalnego"", przystosowanego społecznie człowieka. Tym samym mógł poddać gruntownej analizie rozpowszechnione usilne dążenia [passionate strivings], które dominują wzachowaniach wspołeczeństwie iprzez to kształtują obraz normalności. Fromm odpowiedział na nowo wwyczerpujący sposób na pytanie, co naprawdę sprzyja zdrowiu psychicznemu [mental health], aco wywołuje uczłowieka chorobę. Zamiarem Fromma jest powiązanie usilnych dążeń kształtujących zachowania zwarunkami gospodarczymi ispołecznymi [economic and social necessities], tak że cechy charakteru niezmiernie powszechne wspołeczeństwie mogą być pojmowane jako wynik procesu dostosowania się do danej sytuacji społeczno-ekonomicznej. Metoda ta doprowadziła Fromma wlatach 30 do odkrycia autorytarnego charakteru społecznego [authoritarian social character], pod koniec lat 40 do odkrycia charakteru marketingowego [marketing character], ana początku lat 60 do odkrycia nekrofilnego charakteru społecznego [necrophilic social character]. Z przedmowy Rainera Funka

Dzogczen, inaczej "Wielka doskonałość", to kwintesencja duchowych tradycji Tybetu. Jego synonimem jest Ati joga, która - wedle njingmapy, najstarszej szkoły buddyzmu tybetańskiego - stanowi najwyższy z dziewięciu pojazdów buddyzmu. Według nauk dzogczen, nasz naturalny stan jest samodoskonały od samego początku. W książce autor przybliża nam te nauki, objaśniając, jak dzięki rozumieniu i praktyce możemy ponownie odkryć wiedzę Samodoskonałego Stanu.

Przeciwieństwa stanowią treść naszego życia. Jeśli doznamy radości to wcześniej czy później musimy doświadczyć i smutku, jeśli jesteśmy szczęśliwi z jakiegoś powodu to będziemy nieszczęśliwi z innego, jeśli jest początek to musi też być i koniec, po nocy następuje dzień a po burzy spokój, itd.... Nasze życie jest utkane na kanwie par przeciwieństw, których wszyscy musimy nieustannie doświadczać, czy tego chcemy, czy nie. Któż z nas chciałby wyrzec się uczucia radości, dumy czy szczęścia? Chyba nikt. Jednakże wybierając te doświadczenia musimy także doświadczyć ich przeciwieństw czyli odpowiednio: uczucia smutku, wstydu i nieszczęścia. To cena za nie i nic nie jest w stanie jej znieść. Wydawałoby się, że nie ma wyjścia z tej matni, jednak tak nie jest. Wyjście istnieje, choć jest ukryte przed naszymi oczami. Wyobraź sobie świat, w którym Bóg nie ma przeciwnika w formie szatana, gdzie dobro nie ma przeciwnika w formie zła, gdzie szczęściu nie towarzyszy czyhające w ukryciu nieszczęście a mąż i żona stanowią jedność w mowie, myślach i czynach. Wyobraź sobie, że możesz spełnić każde swoje marzenie, bo nie ma kogoś, kto mógłby ci w tym przeszkodzić, ani też twój umysł nie budzi w tobie żadnych wątpliwości. Myślisz, że to niemożliwe, ale się mylisz. To wszystko istnieje tuż obok ciebie, tylko tego nie widzisz, bo patrzysz na świat poprzez umysł dualny, a umysł dualny widzi tylko dwie opcje w każdej sytuacji, które są w przeciwnym stosunku do siebie. Jeśli chcesz zobaczyć trzecią, niewidoczną opcję i wyjść na światło, przeczytaj tę książkę. Ona wskaże ci drogę wyjścia.

Wiedza o sposobie istnienia i funkcjonowania obrazów we współczesnej kulturze epoki nowych mediów nie doczekała się jeszcze u nas ujęcia monograficznego. Taką lukę wypełni książką Piotra Zawojskiego. Autor daje nowatorski wgląd w pole twórczych zastosować cyfrowych technologii obrazowania. Dostarcza poręcznych narzędzi i strategii opisu owych procesów i zjawisk. Książka dotyczy zagadnienia audiowizualności w epoce powszechnej digitalizacji procesów kreacji, postprodukcji i dystrybucji obrazu(ów). Autor porusza się zatem w kręgu wyznaczonym przez wiedzę o kulturze, estetykę i wiedzę o sztuce. Dyskurs teoretyczny wpisuje Autor za każdym razem w twórczość artystów wkraczających w określoną domenę cyfrowości jako formę „nowej wizualności”. Książka będzie atrakcyjną lekturą dla szerokiego kręgu odbiorców, zainteresowanych nie tylko kulturą audiowizualną, ale szeroko rozumianą sztuką i kultura współczesną. Służyć też będzie studentom uniwersyteckich kierunków humanistycznych i społecznych, przede wszystkim na wydziałach filmoznawstwa, historii sztuki, estetyki, kulturoznawstwa i socjologii kultury oraz na uczelniach artystycznych i filmowych, gdzie multimedia stają się obecnie najbardziej oblężonymi i coraz częściej uruchamianymi specjalnościami.

Publikacja dostarcza nowego spojrzenia na starożytną sztukę samoleczenia. Zawiera ponad 250 sprawdzonych, prostych, łatwych w przygotowaniu przepisów, stworzonych, by wspomóc zachowanie witalności i energii przez długie lata.jak zdrowo żyć i dobrze się odżywiać Publikacja dostarcza nowego spojrzenia na starożytną sztukę samoleczenia. Zawiera ponad 250 sprawdzonych, prostych, łatwych w przygotowaniu przepisów, stworzonych, by wspomóc zachowanie witalności i energii przez długie lata. Oferuje szeroki wachlarz zindywidualizowanych receptur, dostosowanych do poszczególnych typów konstytucjonalnych - od orientalnych dań indyjskich aż po europejskie i amerykańskie specjały.

Książka przedstawia tłumaczenia listów i wykładów na temat zen wielkiego nauczyciela Dahui Zonggao (1089-1163). Jego spostrzeżenia zebrane w tym tomie kierowane są głównie do osób stanu świeckiego, stąd nacisk położony jest na sposoby, w jakie ludzie pogrążeni w sprawach tego świata mogą uczyć się zen i osiągnąć wyzwolenie obiecywane przez Buddę. Chociaż od czasów Dahui minęło już ponad osiemset lat, istota jego przekazu nie jest przypisana żadnym szczególnym czasom, miejscom czy też środkom wyrazu.

Książka poświęcona jest snom filozofów - mowa tu o snach, które oni sami zapisali lub opowiedzieli innym. Zapisy tych snów przedstawiono w całości, w Aneksie, niezależnie od dokonanej wcześniej ich analizy. Jako materiał badawczy wykorzystano także te wypowiedzi filozoficzne, którym ich autorzy nadali literacką formę snów.

Szkice Zbigniewa Mikołejki dotyczą spraw różnorodnych, ale zawsze zaskakują świeżością i głębią spojrzenia. Kiedy pisze o sobie, o dojmującym poczuciu przemijania, nie czyni tego, by zamartwiać się nieuchronnością śmierci, ale wprost przeciwnie – by opowiedzieć o początku wszelkiego istnienia. Potrafi dokonać erudycyjnej analizy biblijnych opisów gwałtu, by zaraz potem napisać o tym, co kryje się za sprawą Josefa Fritzla, a także o przemilczanym antysemityzmie Mircei Eliadego. Czy zatem – trzeba teraz postawić to pytanie – Eliade był antysemitą? W potocznym tego słowa znaczeniu, które bezpośrednio prowadzi do prześladowań i przemocy, oczywiście nie. Myślę nawet, że tego rodzaju antysemityzm napełniał go odrazą. Antysemityzm Eliadego sięgał więc, podobnie jak było to u Juliusa Evoli, Giovanniego Gentilego i innych faszystów włoskich, w sferę idei, w sferę ducha. Fragment Niezależnie od tego, czy opisuje obrazy tajemniczego malarza (a właściwie – zdradźmy to – dwóch artystów skrytych pod wspólnym pseudonimem Monsu Desiderio), czy wskazuje antyżydowskie wątki w różnych czasach i miejscach, czy też zabiera nas do maleńkiej, urokliwej Krajenki, zawsze szuka tego, co pozostając wyjątkowym i niepowtarzalnym, okazuje się uniwersalne. Czy uniwersalność ta jest cechą zjawisk i rzeczy, czy też nadaje ją im wiedza i wszechstronność Mikołejki?