Praca jest próbą wyciągnięcia wniosków z dyskusji rozpoczętej w ramach realizacji projektu badawczego Filozofia 2.0. Diagnozy i strategie, finansowanego przez NPRH. Zadaniem postawionym przed uczestnikami tej dyskusji była możliwie wszechstronna analiza obecnego stanu filozofii, a także próba wypracowania sposobów przezwyciężenia jej marginalizacji, zarówno w środowisku uniwersytetu, jak i w debacie publicznej. Punktem wyjścia pytań badawczych było poczucie narastającego kryzysu, jaki współcześnie dotyczy filozofii. Do jego przejawów należy m.in. rozpowszechnienie się poglądu o nieistotności współczesnej produkcji filozoficznej, wprost proporcjonalnej do jej ilościowego przyrostu, wsobny charakter tej produkcji wraz z towarzyszącym jej rozpadem środowiska na zamknięte kręgi niepróbujące nawet podejmować dialogu, a także postępujący proces wykluczania filozofii z akademickich programów nauczania. Do tego należy dodać medialny wizerunek filozofii jako wiedzy nie tylko zbędnej, ale w zasadzie szkodliwej, gdyż odwracającej uwagę od spraw naprawdę ważnych, a także przyjęty już zwyczaj utożsamiania filozofii z dowolnym sposobem myślenia.
Emil Cioran (1911–1995), jeden z najsłynniejszych filozofów XX wieku, urodził się i spędził młodość w Rumunii, po czym w 1937 roku wyjechał do Francji, gdzie już pozostał na resztę życia. Wyjeżdżając, pozostawił Rumunom tę kontrowersyjną książkę o religii i wierze. Opublikowana wlasnym nakładem i praktycznie wówczas (1937) nierozpowszechniana, z biegiem lat stała się istotnym wkładem w europejską refleksję nad wiarą. Uznana w Rumunii za bluźnierstwo, zdaniem autora stanowiła „jedyną książkę o inspiracji mistycznej” na Bałkanach. Dzieło powstało w okresie nader trudnym dla Ciorana, który cierpiąc na bezsenność, przeżywał zarazem kryzys duchowy spowodowany między innymi „pokusą wiary”. Religia pociągała go, ale, jak sam twierdził, nie był zdolny wierzyć. Niemożność wiary nęka go niczym niemożność zaśnięcia. Dlatego w tym aforystycznym eseju – jednym z najważniejszych w jego twórczości – zmaga się z jej kwestią, obierając za temat świętość. Przeciwstawia świętych ateologicznym mistykom. Święty jest po trosze politykiem, szaleńcem „pragnącym wszystkiego”, a swoją wolę mocy i „manię wielkości” urzeczywistnia przez cierpienie. Mistyk tymczasem zawierza swej intuicji i chce jedynie być bezpośrednio przy Bogu. Wierzyć w świętych „już nie można; podziwiamy tylko ich iluzje”, konkluduje Cioran w tych na poły poetyckich rozważaniach, w których przeplatają się motywy świętości, łez, muzyki i mistyki.
Już na samym początku dociekań wyznaczonych zagadnieniem „Nietzsche i religijność” dochodzi do głosu sprzeczność zawarta w świadectwach dwojga z najbliższych przyjaciół Nietzschego. Z jednej strony mamy bowiem zdecydowany głos Franza Overbecka, który poszukiwanie klucza do Nietzscheańskiej filozofii w religii nazywa „sofistyczną sztuczką, zdolną zyskać sobie poklask jedynie kogoś, kto Nietzschego znał wyłącznie z oddali”. Z drugiej zaś strony dysponujemy świadectwem Lou Andreas-Salomé (z którą dialog prowadzi Krzysztof Matuszewski w artykule Nietzsche mistyczny?), przedstawiającym Nietzschego jako naturę religijną, jego filozofię zaś jako wyrosłą ze straty wiary i Boga (przekonanie to odziedziczą Bataille i Klossowski). Zagadnienie religijności w dziele Nietzschego, jak właściwie każde zagadnienie dotyczące jego filozofii, nie jest więc kwestią ani jednoznaczną, ani tym bardziej taką, która z łagodną uległością otwiera się przed czytelnikiem, wyjawiając swe tajemnice. Ujawniają się nam bowiem wielorakie, zaprzeczające sobie twarze – czy też może maski – niemieckiego filozofa: Nietzsche-Antychryst, wyzwalający świat z jarzma religii; Nietzsche-Zaratustra, do którego – co podkreśla Löwith w Historii powszechnej i dziejach zbawienia – stary papież zwraca się słowami: „W bliskości twej (…) czuję kadzidlne woni tajemne ciągłych błogosławieństw” [Z(a), s. 237]; Nietzsche makiaweliczny, który swoją filozofię Dionizosa łączy z hodowlą człowieka i stwierdza, że moralność oraz religia mają charakter czysto funkcjonalny, będąc środkami „kształtowania człowieka według własnego uznania”, a zatem narzędziem w rękach filozofa; wreszcie: Nietzsche mistyk, doznający objawienia, które – jak pisze Safranski – rozcina jego życie „na dwie połowy: życie przedtem i życie potem”.
(fragment wstępu)
Sformułowane w książce argumenty i liczne przywołane przykłady, dotyczące polityki gospodarczej pokazują w jaki sposób znajomość filozofii moralności może wspierać analizę ekonomiczną, jakie korzyści filozofia moralności może odnieść ze stosowania narzędzi analitycznych, wypracowanych przez ekonomistów oraz w jaki sposób analiza ekonomiczna i filozofia moralności wspólnie mogą być pomoce przy realizacji polityki publicznej.
W części I książki analizowana jest idea racjonalności i jej związki z etyką. Twierdzi się, że większość ekonomistów, broniąc formalnego modelu racjonalności w sposób domyślny aplikuje kontrowersyjne zasady moralne. Część II dotyczy natury dobrobytu i kwestii jego pomiaru, utylitaryzmu oraz analizy kosztów i korzyści. W części III omawiane są zagadnienia praw, wolności, równości i sprawiedliwości – są to kategorie moralne istotne dla oceny programów gospodarczych, odgrywają one jednak niewielką rolę w konwencjonalnej ekonomii dobrobytu. Część IV poświęcona jest analizie zagadnień z teorii wyboru społecznego oraz teorii gier, które są istotne w procesie podejmowania decyzji moralnych. Każdy rozdział zawiera propozycje dalszych lektur oraz pytania do dyskusji.
Daniel M. Hausman jest profesorem filozofii na University of Wisconsin-Madison, założycielem czasopisma "Economics and Philosophy" (razem z Michaelem McPhersonem). Prowadzone przez niego badania naukowe koncentrują się na zagadnieniach epistemologicznych, metafizycznych i etycznych, dotyczących związku między ekonomią a filozofią. Autor książek: Capital, Profits, and Prices (1981), The Inexact and Separate Science of Economics (1992), Causal Asymmetries (1998), Preference, Value, Choice, and Welfare (2012), oraz Valuing Health: Well-Being, Freedom, and Suffering (2015).
Michael S. McPherson jest prezesem Spencer Foundation i byłym prezesem Macalester College, współzałożycielem czasopisma "Economics and Philosophy" wraz z Danielem Hausmanem. Interesuje się problematyką z pogranicza ekonomii i filozofii. Jest współautorem sześciu książek dotyczących polityki w zakresie szkolnictwa wyższego oraz związanej z tym problematyki ekonomicznej, m.in.: Lesson Plan: An Agenda for Change in American Higher Education (2016), Crossing the Finish Line: Completing College in America’s Public Universities (2009) i The Student Aid Game: Meeting Need and Rewarding Talent in American Higher Education (1998).
Debra Satz jest profesorem filozofii i etyki na Stanford University, gdzie pełni również funkcję dziekana wydziału humanistycznego. Jej zainteresowania naukowe obejmują problematykę moralnych granic rynku, natury równości oraz granic między tym, co publiczne a tym co, prywatne. Jest autorką książki Why Some Things Should Not Be for Sale: The Moral Limits of Markets (2010) i współredaktorką prac: Toward a Humanist Justice: The Political Philosophy of Susan Moller Okin (2009) i Occupy the Future (2013).
My, ludzie, nie jesteśmy już dzisiaj jedynymi, którzy piszą i czytają. Komputery też to umieją. Po tysiącleciach monopolu na pisanie zmuszeni jesteśmy ten bastion ludzkości poddać. Książka pokazuje jak zmienił się proces czytania i pisania w dobie komputerów. Książki, biblioteki i wydawnictwa, szkoły i uniwersytety, prasa i cenzura próbują odnaleźć się wobec głębokiego przełomu. Henning Lobin z pasją opowiada o skutkach skomputeryzowania, zaglądając do instytucji, przyglądając się codziennemu życiu i oceniając cyfrową kulturę przyszłości.
Tezą książki jest wolność, wartość tak istotna, że należy zrobić wszystko, by ją zdobyć i zachować włącznie z jej relatywnym samoograniczeniem, gdy zachodzi taka konieczność. Autor mierzy się z pytaniami o wolność: czy może ona nie mieć granic, czy może rozrastać się do gigantycznych rozmiarów, czy poprzez ten rozrost jest wartością coraz to doskonalszą i pełniejszą, czy też może wtedy w jakiś sposób samounicestwia się. Wolność może być wszak zagrożona właśnie wskutek jej triumfów oraz wskutek tego, że uznajemy jej istnienie za zrozumiałe samo przez się. Książkę kończy próba refleksji na temat tego, jak żyć z wolnością, by jej nie unicestwić.
Tomasz More – sekretarz króla Henryka VIII, a później lord kanclerz, biskup, polityk, filozof – nie zgodził się na rozwód króla z jego ówczesną żoną i uznanie króla za głowę Kościoła. Wtrącony do więzienia nie ugiął się i został publicznie stracony w 1535. Ten jeden z głośniejszych w dziejach myślicieli, potrafił władcy powiedzieć „nie”, by bronić zasad, wiary i pozostać w zgodzie z sumieniem. Czekając królewskiego wyroku w kazamatach więzienia, zostawił nam dorobek w postaci listów i rozważań, który jest zadziwiająco aktualny i w dzisiejszych czasach.
Pakiet dwóch książek
Książki Frédérica Lenoira sprzedają się we Francji w kilkusettysięcznych nakładach!
Są wydawane w ponad 20 krajach.
Dusza świata
Magiczna opowieść sprzedana we Francji w 500 000 egzemplarzy
Światu grozi katastrofa.
Siedmiu mędrców siedmiu religii musi ocalić ludzkość...
Siedmiu mędrców wezwanych magiczną siłą do tybetańskiego klasztoru
musi przekroczyć granice, które wyznaczyły ich wiara i kultura…
Najpierw muszą odrzucić wszystko, co ich dzieli: rytuały, znaki i tradycje
własnych religii. I dopiero wtedy otworzą się ich serca i umysły
na Duszę Świata. Tak starożytni nazywali życzliwą siłę, która utrzymuje
harmonię we wszechświecie. Mędrcy szukać będą klucza do siedmiu
uniwersalnych prawd życiowej mądrości, która wyznaczy drogę
do pokoju, miłości i ocalenia ludzkiego świata przed zagładą.
O szczęściu: podróż filozoficzna
Jedna z najważniejszych, najpopularniejszych i najszerzej komentowanych
książek o szczęściu, jakie ukazały się na świecie w ostatnich
latach. Ponad ćwierć miliona egzemplarzy sprzedanych we Francji.
• Czym jest szczęście?
• Od czego zależy – od naszych genów, wrażliwości, od czynników
zewnętrznych czy od naszych starań?
• Czy to stan, który może trwać, czy to tylko ulotne chwile?
• Jak szukać szczęścia i jak je pielęgnować?
• Czy szczęście może współistnieć z cierpieniem?
Próbując odpowiedzieć na te pytania, Frédéric Lenoir zaprasza nas
w podróż filozoficzną – radosną i pełną smaków. Stymulującą wędrówkę
w towarzystwie wielkich mędrców Wschodu i Zachodu. Nie będziemy trzymać się utartych szlaków: przestrzegać porządku chronologicznego pojawiania się myślicieli czy narodzin koncepcji. Przejdziemy się po ogrodzie przyjemności z Epikurem. Usłyszymy mądry
śmiech Montaigne’a i Zhuangzi. Napotkamy spokojny uśmiech
Buddy i Epikteta. Zasmakujemy radości Spinozy.
To podróż pełna życia, przeplatana przykładami z codzienności i najnowszymi
odkryciami neurobiologii. A wszystko po to, aby nauczyć nas lepiej żyć: sztuki bycia szczęśliwym.
FRÉDÉRIC LENOIR to pisarz niezwykły. Filozof i religioznawca o niespotykanym
darze prostego i mądrego mówienia o sprawach najważniejszych.
We Francji uwielbiany przez czytelników, szczególnie młodych,
którym pomaga szukać odpowiedzi na najważniejsze pytania
życia. Jaki jest sens mojej egzystencji? Jak mam być szczęśliwy? Jak
przejść od strachu do miłości i jak działać, żeby zmieniać świat? Nazywają
go Nauczycielem Życia.
Kolejne eseje i opowieści Lenoira są we Francji wydarzeniami. Sprzedają
się w kilkusettysięcznych nakładach, są tłumaczone i szeroko komentowane
w ponad 20 krajach. Przez wiele miesięcy utrzymują się na pierwszych miejscach list bestsellerów.
Monografia stanowi pierwsze w Polsce tak kompleksowe opracowanie dotyczące społecznej odpowiedzialności instytucji finansowych z perspektywy banków, pośredników i doradców finansowych. Autorzy w książce skoncentrowali się na takich zagadnieniach, jak:
• CSR instytucji finansowych w ujęciu globalnym.
• Reklamacje usług finansowych jako narzędzie ochrony konsumentów.
• Edukacja finansowa dzieci a społeczna odpowiedzialność instytucji finansowych.
• Raportowanie społeczne w instytucjach finansowych.
• Rola społecznej odpowiedzialności biznesu w ograniczaniu ryzyka wiktymizacji na rynku usług bankowych.
• Społeczna odpowiedzialność biznesu instytucji finansowych, pośredników i doradców finansowych - konflikt interesów.
• Plan Finansowy - efekt pracy Licencjonowanego Doradcy Finansowego.
• Odpowiedzialna sprzedaż pośredników finansowych a etyka biznesu.
Monografia jest adresowana do teoretyków - naukowców, studentów uczelni i wydziałów ekonomicznych, ale także praktyków - pracowników instytucji finansowych, w tym banków, pośredników i doradców finansowych, jako cenne źródło wiedzy o założeniach i praktycznej realizacji społecznej odpowiedzialności biznesu w tych instytucjach.
Książka jest pozycją interesującą, umiejętnie wprowadzającą w trudne interdyscyplinarne problemy, z jakimi stykają się zarówno teoretycy, którzy poszukują właściwej interpretacji wielu zjawisk ekonomicznych, jak i praktycy oraz klienci (...). Z pełnym przekonaniem można rekomendować tę interesującą monografię.
Z recenzji prof. dr. hab. Włodzimierza Szpringera
W połowie lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku we Francji rozpoczyna się nie tylko rewolucja społeczna i obyczajowa, której kulminacją jest maj 1968 roku, ale również prawdziwa rewolucja w dziedzinie badań humanistycznych, przebiegająca pod znakiem strukturalizmu i semiotyki. Niepoślednią rolę odgrywa w tej rewolucji młoda Bułgarka, która kilka lat wcześniej przybyła do Paryża, aby pracować nad doktoratem. Séméiotike to jej pierwsza książka, opublikowana w roku 1969. Kristeva wnosi w posagu do francuskiej myśli koncepcję dialogowości i polifoniczności tekstu literackiego Michaiła Bachtina. Przeciwstawia się strukturalistycznej koncepcji dzieła jako obiektu zamkniętego, skończonego, samowystarczalnego, rozpatrując je jako obszar wzajemnego oddziaływania wielu kodów, języków i podmiotów wypowiedzi. W tym kontekście wprowadza termin „intertekstualność”, który zrobi niebywałą karierę w całym świecie i stanie się zaczynem dla wielu kierunków i szkół badawczych.
Kristeva od początku była odbierana jako autorka niełatwa w lekturze, posługująca się hermetycznym niekiedy językiem, zaskakująca zbijającymi z tropu odwołaniami do rozmaitych dziedzin wiedzy i teorii naukowych – marksizmu, filozofii, językoznawstwa czy wyższej matematyki. Z jednej strony budziło to respekt dla jej wszechstronnego wykształcenia, z drugiej – zniechęcało do dokładnej lektury jej tekstów, a także ograniczało liczbę przekładów na języki obce. Zawsze jednak towarzyszyło jej przekonanie, że jest to książka historycznie ważna, prawdziwie klasyczna, która wywarła na badania literackie bardzo istotny wpływ.
Radość to jedyna droga do trwałego szczęścia.
Jedynym źródłem szczęścia jest umysł i serce człowieka. Mamy nadzieję, że tam właśnie je odnajdziesz.
Książka to praktyczny podręcznik radości. Uczy, jak śmiać się z samych siebie, jak poradzić sobie z gniewem i strachem, jak praktykować współczucie. Pokazuje, co jest najgłębszym źródłem trwałej radości w zmieniającym się świecie.
Dwaj wielcy przywódcy duchowi i laureaci Pokojowej Nagrody Nobla kierują do zabieganych, przepełnionych lękiem i niepewnością ludzi niezwykłe przesłanie. Dzielą się doświadczeniem, opowiadają, co jest podstawą ich emocjonalnego i duchowego życia. Inspirują i zarażają mądrym optymizmem.
Dwa światy, dwóch noblistów, jedna radość.
Światowy bestseller: 28 tygodni na liście bestsellerów New York Timesa
Jego Świątobliwość XIV Dalajlama Tenzin Gjaco mówi o sobie, że jest prostym buddyjskim mnichem. Jest duchowym przywódcą Tybetańczyków i buddyzmu tybetańskiego. W 1989 roku otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla, a w 2007 – Złoty Medal Kongresu Stanów Zjednoczonych.
Desmond Mpilo Tutu, emerytowany arcybiskup RPA, został przywódcą trudnego procesu sprawiedliwości i pojednania rasowego w swojej ojczyźnie. Otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla w 1984 roku oraz Prezydencki Medal Wolności w 2009 roku.
Douglas Abrams jest pisarzem, redaktorem i agentem literackim. Jest założycielem i przewodniczy medialno-kreatywnej agencji Idea Architects wspierającej wizjonerów pragnących budować mądrzejszy, zdrowszy i bardziej sprawiedliwy świat.
Książę (II principe, 1513, wyd. 1532) – najsłynniejsze dzieło Niccolo Machiavellego, jedna z najważniejszych pozycji w dziejach filozofii politycznej, źródło doktryny politycznej zwanej makiawelizmem, poradnik strategii utrzymania władzy. Przy czym jest to cel nadrzędny, który usprawiedliwia podejmowanie działań nieetycznych o tyle, o ile okazały się one skuteczne w jej utrzymaniu.
Machiavelli, wyjaśniając swoje motywy, stwierdza:
Moim zamiarem jest pisać rzeczy użyteczne dla tego, kto je rozumie, przeto o wiele bardziej właściwym wydaje mi się iść za prawdą rzeczywistą zdarzeń niż za jej wyobrażeniem. Wielu wyobrażało sobie takie republiki i księstwa, jakich w rzeczywistości ani się nie widzi, ani się nie zna; wszak sposób, w jaki się żyje jest tak różny od tego, w jaki się żyć powinno, że ten, kto chce postępować tak, jak się powinno postępować, a nie tak, jak się postępuje, gotuje raczej swoją klęskę, niż zapewnia panowanie.
Jest dla niego oczywiste, że polityka oderwała się od etyki, a „człowiek, który w każdym swym postępku zdecydowany jest przestrzegać zasad dobra, musi nieuchronnie zginąć wśród tylu, którzy nie są dobrymi”.
Hans Kelsen (1881–1973) – austriacki prawnik i filozof prawa, twórca normatywizmu prawniczego. Jego najbardziej znanym dziełem pozostaje dwukrotnie tłumaczona na język polski Czysta teoria prawa. Niniejsza książka zawiera pierwsze polskie tłumaczenie innej pracy Kelsena, Filozoficznych podstaw nauki prawa natury i pozytywizmu prawniczego.
Tekst ten zasługuje na uwagę z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze pojawiają się w nim liczne wątki z zakresu psychologii, etnologii i politologii. Ich znajomość pozwala głębiej zrozumieć intencje, które kierowały Kelsenem podczas późniejszych prac nad Czystą teorią. Po drugie rozważania austriackiego badacza można odnieść do dzisiejszych czasów, w których tradycyjne podziały lewica – prawica zdają się tracić na znaczeniu, a ich miejsce zajmują znacznie bardziej istotne wybory: liberalizm czy konserwatyzm, społeczeństwo
otwarte czy społeczeństwa zamknięte, kult rozumu czy negacja nauki.
Społeczna odpowiedzialność biznesu jest koncepcją coraz szerzej wdrażaną w zarządzaniu firmami. Ogólnie polega ona na połączeniu działań mających budować przewagę konkurencyjną z podejmowaniem inicjatyw korzystnych dla otoczenia firmy i środowiska. Autorka przedstawiła: Powstanie i ewolucję koncepcji społecznej odpowiedzialności biznesu oraz jej znaczenie we współpracy międzynarodowej, działania na rzecz zrównoważonego rozwoju i społecznej odpowiedzialności, wdrażanie koncepcji społecznej odpowiedzialności biznesu w Polsce i jej oddziaływanie na budowanie i utrwalanie wizerunku polskich organizacji.Książka jest przeznaczona dla studentów kierunków ekonomicznych, zwłaszcza ekonomii, zarządzania, marketingu, a także socjologii i dziennikarstwa. Może też być przydatna dla obecnych i przyszłych menedżerów i przedsiębiorców oraz specjalistów w zakresie public relations.
Jak pojmował Brzozowski kategorię nowoczesności, skoro marzył o unowocześnieniu Polaków i Polski, był entuzjastą literatury, w którą wpisany jest projekt człowieka świadomie stwarzającego swój świat i historię, a jednocześnie oświadczał, że nowoczesność go przeraża i nie jest w stanie znieść całego mnóstwa nowoczesnych idei? Czytelnik znajdzie w tej książce zapis własnego, krytycznego czytania Brzozowskiego przez badacza, który zajmuje się tym autorem od lat. W poszczególnych rozdziałach, stanowiących szkice literackie, Urbanowski przywołuje także liczne wątki biograficzne, mające wpływ na dzieło pisarza: chorobę, nieudowodnione oskarżenia o współpracę z carską ochraną, które wykluczyły go ze środowiska, emigrację, małżeństwo z Antoniną Kolbergówną, fascynację lekturami Newmana i nawrócenie.Czy Brzozowski nie unieważnia się pomimo stulecia, które nas od niego dzieli? Maciej Urbanowski udowadnia, że wielkich pisarzy trzeba czytać zawsze migotliwość myśli Brzozowskiego odpowiada współczesności, a on sam może stać się patronem wszystkich, którzy próbują krytycznie zmierzyć się z gotowym światem, jaki zastali.
Od połowy lat siedemdziesiątych XX wieku po rok 2007 świat finansów cieszył się „euforycznym trzydziestoleciem”, ponieważ opinia publiczna, firmy i rządy ślepo zaufały finansowym technikom, profesjonalistom i instytucjom. Dziś sektor finansowy, po wstrząsie wywołanym kryzysem strukturalnym i kryzysem wiarygodności, nie może już pozwolić sobie na unikanie problemów skrótowo ujętych w kluczowym pytaniu: co dalej z rolą etyki i odpowiedzialności w finansach? Wielu obserwatorów widzi głęboką, trwałą przepaść pomiędzy etyką i odpowiedzialnością a praktyką finansów. Etyka i odpowiedzialność w świecie finansów toruje drogę dialogowi, który jest potrzebny dla rozwiązania obecnych problemów i przywrócenia myślenia etycznego do sektora finansowego.
Ta książka rozpoczyna się od głębokiej analizy operacyjnych konsekwencji dwóch kluczowych pojęć: etyki i odpowiedzialności. Następnie rozważa dylematy etyczne typowe dla wszystkich podmiotów zaangażowanych w każdą transakcję finansową. Dalej analiza obejmuje pośredników finansowych, takich jak banki, firmy ubezpieczeniowe, zarządzający aktywami i konsultanci, którzy funkcjonują w sieci różnych lojalności. Na zakończenie omawiane są dylematy użytkowników funduszy – gospodarstw rodzinnych zakładających hipotekę, firm lub organów władz publicznych, które zaciągają pożyczki. Wszyscy oni powinni być świadomi przyczyn i wartości stojących u podłoża ich decyzji.
To niezwykle ważna książka dla wszystkich, którzy interesują się bankowością, finansami korporacyjnymi i właśnie etyką.
Tradycja tomistyczna nie jest jednorodna, w tej książce próbuję zatem przybliżyć czytelnikowi jej różnorodne nurty. W większości przypadków wychodzę od stanowiska bardziej tradycyjnego lub klasycznego (bliskiego poglądom Tomasza), aby następnie przejść do przedstawienia bardziej twórczych i współczesnych interpretacji. Nie jest to książka tylko o Tomaszu – traktuję go bowiem jako uczestnika toczącego się dialogu filozoficznego, w którym jego poglądy mogą jawić się jako atrakcyjne w swej pierwotnej formie lub też mogą stać się inspirujące dzięki ich twórczej reinterpretacji. (ze wstępu autora).
Czym w ogóle jest tak zwana „tradycja tomistyczna”? Czy polega ona tylko na odtwarzaniu myśli św. Tomasza z Akwinu, czy też na jej kreatywnym przetwarzaniu? Książka Briana J. Shanleya OP jest znakomitym i wszechstronnym wprowadzeniem, pokazującym jak na przestrzeni wieków w łonie samego tomizmu interpretowane były kluczowe dla niego zagadnienia (m.in. relacja między wiarą i rozumem, problem zła i cierpienia, natura religii i moralności, czy koncepcja Absolutu). Jak zauważa autor, „choć oryginalna synteza Tomasza jest bezsprzecznie wielkim dziełem, nie należy jej jednak traktować, jak gdyby była ukończonym zbiorem ponadczasowych i gotowych odpowiedzi na wszystkie pytania filozofii religii”. Dlatego żywotność tradycji tomistycznej zależy od nieustannej rewizji myśli Tomasza, dokonywanej w dialogu z innymi tradycjami intelektualnymi.
Doświadczamy obecnie jednej z największych rewolucji w naszej świadomości świata. Wszechświat, który jeszcze nie tak dawno ukazywał się jako ustabilizowany, statyczny, ograniczony i materialny, zostaje zastąpiony obrazem świata dynamicznego, w którym nie akcentuje się już ustalonego ładu, lecz proces stałych przemian i otwartość na nowe możliwości. Wyraźnie doświadczamy przesunięcia filozofii i nauki w stronę paradygmatu ewolucjonistycznego i holistycznego, w którym uwzględnia się w istnieniu rozwój i zmianę, jak też perspektywę całościową i pole informacji. Odkrycia nastręczają materialistom coraz więcej kłopotów i zaczynają potwierdzać oczekiwania ludzi wierzących lub przynajmniej tych, którzy zawsze mają nadzieję na „coś innego”. Świat okazuje się czymś więcej, niż się dotychczas wydawało, i to nie tylko w wymiarze odkrywanym przez naukę i jej narzędziami, ale również w wymiarze metafizycznym. Taka postawa zmusza nas do pozostawania w stałym zadziwieniu, czyli do tego, co Platon nazywał początkiem filozofii. Na tej drodze dochodzimy do fundamentalnej niewiedzy: nie wiemy, czym jest istnienie, i co to znaczy istnieć.
Prezentowana książka wyraża ewolucyjny pogląd na istnienie, począwszy od wskazania jego poziomów, przez ewolucję każdego z nich, aż po Chrystusa, jako drogę (przejście) do nowego wymiaru. Pytanie o Jezusa Chrystusa staje się pytaniem o istnienie w ogóle. Jej celem jest krytyczne rozważenie wielu współczesnych problemów na temat istnienia, ale również zachęcanie do pytań, wzbudzenie wątpliwości i otwartości.
Idea, aby w jednym opracowaniu zawrzeć całokształt polskiej kultury filozoficznej pierwszej połowy XIX wieku po raz pierwszy została podjęta przez Władysława Tatarkiewicza. Trzeba również podkreślić, że Tatarkiewicz jako pierwszy rozpoczął systematyczne badania swoistego skarbca dawnej kultury umysłowej – nieznanych wileńskich rękopisów filozoficznych. Idąc śladem tego klasyka badań nad historią filozofii, mamy nadzieję uczynić tutaj jeden niewielki krok naprzód, łączący odkrycia archiwistyczne z nowym spojrzeniem na życie filozoficzne dawnej Rzeczypospolitej Obojga Narodów, tego wciąż zagadkowego i kontrowersyjnego okresu, który przez naszego mistrza został nazwany „między Oświeceniem a mesjanizmem”.
Tematem monografii jest myśl antropologiczno-społeczna zawarta w traktatach odrodzeniowych w języku włoskim i łacińskim, w których pojawia się zaduma nad niedoskonałością natury ludzkiej. Wybitni humaniści epoki dostrzegają w człowieku istotę słabą, omylną, skłonna do zła. Nie jest bowiem prawdą, że włoski renesans jedynie sławił człowieka, jego rozum i umiejętności, uważając go za równego bogom, za zdolnego pokonać wszelkie przeszkody w drodze do celu, jakim miała być doskonałość i przemiana świata na lepszy – w rzeczywistości taka wizja dotyczyła wyłącznie jednostek wybitnych i wszechstronnych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
