Hugo Makibi Enomiya-Lasalle (1898-1990) był człowiekiem o nietuzinkowej biografii. Podczas I wojny światowej walczył we Francji, gdzie został ranny. W 1919 roku wstąpił do zakonu jezuitów. Nowicjat odbył w s-Heerenberg w Holandii, a studia teologiczne i filozoficzne w Valkenburg. Święcenia kapłańskie przyjął w 1927 roku, a dwa lata później wyruszył na misje do Japonii. W 1935 roku został superiorem zakonu w tym kraju. W 1939 roku osiedla się w Hiroszimie, gdzie sześć lat później przeżyje wybuch amerykańskiej bomby atomowej. Po wojnie przyjmuje obywatelstwo japońskie oraz japońskie nazwisko (Makibi Enomiya). W 1943 roku zaczyna intensywnie praktykować zen pod kierunkiem mistrza Shimada Roshi, a od 1962 roku sam kieruje tego rodzaju ćwiczeniami w stworzonym przez siebie centrum szkoleniowym (oficjalnie uznanym mistrzem zen zostanie w latach siedemdziesiątych). W tym samym roku zabiera także głos na II Soborze Watykańskim, gdzie daje się poznać jako zwolennik nowych form duszpasterstwa i liturgii. Lasalle, zafascynowany kulturą Japonii, stał się jednym z pionierów porozumienia pomiędzy religiami Wschodu i chrześcijaństwem. W Medytacji zen dla chrześcijan oraz w innych swych publikacjach wskazuje na głębokie podobieństwa między buddyjskimi technikami medytacyjnymi a mistyką chrześcijańską. Dowodzi tego zwłaszcza na przykładzie pism św. Jana od Krzyża, Jana van Ruysbroeka i Johannesa Taulera. Szczegółowo analizuje także powstałe w średniowiecznej Anglii anonimowe dzieło mistyczne zatytułowane Obłok niewiedzy. Wykazuje przy tym równoległość dróg dochodzenia do oglądu istoty w zen oraz do chrześcijańskiej unio mistica. Choć oczywiście nie uchodzą jego uwagi istotne różnice między buddyzmem a chrześcijaństwem wynikające zwłaszcza z faktu, że w przeciwieństwie do buddyzmu chrześcijaństwo przyjmuje istnienie Boga osobowego Lasalle stoi na stanowisku, że ćwiczenia zen mogą istotnie wzbogacić duchowość chrześcijańską, nie naruszając w niczym jej integralności. Medytacja wzorowana na zen sprzyja ponadto rozszerzeniu horyzontów duchowych i moralnych człowieka Zachodu, otwierając go na nowe obszary doświadczeń. (od tłumacza)

W swojej nowej książce Deepak Chopra stara się odpowiedzieć na odwieczne pytanie człowieka: co dzieje się z nami po śmierci? I twierdzi – odwołując się do wielu dowodów, najnowszych odkryć naukowych oraz wielkich tradycji religijnych – że na końcu naszego życia wkraczamy w nowy etap tej samej duchowej podróży, w której jesteśmy obecnie. Jest to w istocie fascynująca podróż na wiele poziomów świadomości. Płynie stąd najdonioślejsze przesłanie: rozumiejąc istotę tej podróży, możemy bez lęku przejść na drugą stronę, a to, kogo spotkamy w życiu po śmierci, i czego doświadczymy, będzie odzwierciedleniem naszych obecnych przekonań, oczekiwań i poziomu naszej świadomości. Tutaj i teraz kształtujemy to, co wydarzy się w życiu po śmierci. Przybliżając życie po śmierci do chwili obecnej, Deepak Chopra otwiera przed nami ogromne nowe, twórcze perspektywy. A kiedy pojmiemy, że to wszystko jest jedną rzeczywistością, odrzucimy nasze irracjonalne lęki i zyskamy niezwykłe poczucie własnej wewnętrznej mocy.   Fragment książki Wspomnienie - życie pozagrobowe Pisząc tę książkę o życiu po śmierci, wracałem wspomnieniami do opowieści, które w dzieciństwie słyszałem w Indiach. Metafory są doskonałym sposobem uczenia dzieci, toteż wiele spośród tamtych historii na trwałe zapisało się w mojej pamięci. Postanowiłem więc osnuć treść tej książki na historiach, jakie słyszałem w domu, w pobliżu świątyń i w szkole, i mam nadzieję, że czytelnika zachwyci świat, w którym bohaterowie walczą z siłami ciemności, aby narodzić się w świetle. W tej historii bohaterką jest kobieta, Sawitri, a wrogiem, którego musi ona pokonać, jest Pan Śmierci - Jama. Pewnego dnia Jama pojawia się u niej na podwórku i czeka, aż jej mąż, drwal, wróci z pracy - aby go ze sobą porwać. Sawitri jest przerażona. Co mogłoby powstrzymać Pana Śmierci przed spełnieniem jego nieubłaganej misji? Bez trudu potrafiłem wyobrazić sobie te postacie. Bałem się o Sawitri i z niepokojem czekałem, jak potoczy się jej walka ze Śmiercią. Świat tamtych bohaterów gładko łączył się z moim, ponieważ Indie z okresu mego dzieciństwa nie różniły się bardzo od Indii starożytnych. Chciałbym zatrzymać się na chwilę, by wyjaśnić, jakie znaczenie miały wówczas dla ludzi śmierć i życie pozagrobowe. Fragment ten może wydać ci się bardzo ezoteryczny w swej wymowie. Jeżeli tak, możesz do niego powrócić później, po przeczytaniu całej książki. Choć jest on tajemniczy i egzotyczny, od tego właśnie zacznę. W czasach mego dzieciństwa czymś najbardziej magicznym była przemiana. Samą śmierć uważano za krótki przystanek w niekończącej się wędrówce duszy, kiedy to wieśniak mógł stać się królem - i na odwrót. Dzięki temu, że dusza mogła przeżywać nieskończenie wiele żywotów, doświadczała ona setek wzlotów i upadków. Śmierć niczego nie kończyła; otwierała drogę do licznych przygód. Lecz na głębszym poziomie podejście typowego Hindusa polega na tym, iż nie tęskni on za trwałością. Kropla wody staje się parą, której nie widać, ale która materializuje się w skłębionych chmurach. Z chmur znów spada na ziemię deszcz, tworząc rwące rzeki i w końcu łącząc się z morzem. Czy w tej drodze kropla wody umarła? Ależ nie. Na każdym etapie pojawia się ona w innej postaci. Podobnie złudne jest przekonanie, że mam zawsze to samo ciało zamknięte w czasie i przestrzeni. Każda kropla wody w moim organizmie mogła być poprzedniego dnia oceanem, chmurą, rzeką lub źródłem. Przypominam sobie o tym, gdy zbyt ciasno krępują mnie więzy codziennego życia. Na Zachodzie uważa się, że świat pośmiertny przypomina świat materialny. Raj, piekło i czyściec znajdują się w jakimś odległym miejscu nad sklepieniem niebieskim lub pod ziemią. W Indiach z czasów mojego dzieciństwa uważano natomiast, że życie pozagrobowe nie jest miejscem, lecz stanem świadomości. Kosmos, którego ty i ja obecnie doświadczamy - a więc drzewa, rośliny, ludzie, domy, pojazdy, gwiazdy i galaktyki - to tylko świadomość, przejawiająca samą siebie z określoną częstotliwością. Gdzieś w czasoprzestrzeni istnieją równolegle inne wymiary. Gdybym zapytał moją babcię, gdzie znajduje się niebo, wskazałaby dom, w którym mieszkaliśmy - nie tylko dlatego, że panowała w nim atmosfera miłości, ale też dlatego, że w przekonaniu babci w jednym miejscu mogło swobodnie istnieć wiele światów. Analogicznie, jeśli słuchasz koncertu orkiestrowego, widzisz, że gra ze sto instrumentów, a każdy zajmuje określone miejsce w czasie i przestrzeni. Możesz słuchać tej symfonii jako całości lub, jeśli wolisz, skoncentrować uwagę na wybranym instrumencie. Obecność jednej częstotliwości nie wypiera obecności innych. Będąc dzieckiem, nie zdawałem sobie z tego sprawy, ale kiedy chodziłem po zatłoczonym rynku Delhi, gdzie mieściło się więcej ludzi, niż można to sobie wyobrazić, ów świat, którego nie potrafiłem dostrzec, był jeszcze bardziej tłoczny. W powietrzu, którym oddychałem, pełno było różnych odgłosów, pisku aut, ptasich śpiewów, fal radiowych, promieni rentgenowskich, promieniowania kosmicznego i niepomierny ogrom cząsteczek subatomowych. Wokół mnie istniało nieskończenie wiele rzeczywistości. Wszystkie częstotliwości w przyrodzie istnieją równolegle, chociaż my doświadczamy tylko tego, co widzimy. To naturalne, że obawiamy się tego, czego nie możemy zobaczyć, a ponieważ śmierć umyka przed ludzkim wzrokiem, reagujemy na nią strachem. Ja z pewnością nie byłem odporny na ten lęk. Śmierć domowego zwierzaka martwiła mnie i zasmucała; śmierć dziadka, która nastąpiła nagle w środku nocy, wstrząsnęła mną do głębi. Mój młodszy brat krążył wokół domu i z płaczem pytał: „Gdzie on jest? Gdzie on jest?". Dopiero po wielu latach zrozumiałem, że poprawna odpowiedź powinna była brzmieć: „Tutaj i wszędzie".    Życie po śmierci Spis treści Podziękowania 6 Wspomnienie - życie pozagrobowe 7 CZĘŚĆ I Życie po śmierci 29 Rozdział l Śmierć u drzwi 31 Rozdział 2 Lekarstwo na umieranie 47 Rozdział 3 Śmierć spełnia trzy życzenia 59 Rozdział 4 Ucieczka przed pętlą 71 Rozdział 5 Droga do piekła 87 Rozdział 6 Duchy 99 Rozdział 7 Niewidzialna nić 113 Rozdział 8 Zobaczyć duszę 129 Rozdział 9 Dwa magiczne światy 143 Rozdział 10 Przetrwać burzę 165 Rozdział 11 Przewodnicy i posłańcy 183 Rozdział 12 Sen trwa 199 CZĘŚĆ II Obowiązek udowodnienia 225 Rozdział 13 Czy akasza naprawdę istnieje? 229 Rozdział 14 Myślenie poza mózgiem 249 Rozdział 15 Mechanizm tworzenia 277 Epilog Maha samadhi 293 Przypisy 299

Numerologia to bardzo stara wiedza, stosowana od tysięcy lat. Ci, którzy ją zgłębili, wiedzą, co czynić by zrealizować swoje potencjały i znaleźć szczęście w życiu osobistym. Dzięki tej pozycji dowiesz się, jak znaleźć odpowiedniego partnera, poprawić relacje małżeńskie, wprowadzić harmonię w życie rodzinne i uatrakcyjnić sferę intymną, a także jak poprawić stosunki z innymi bliskimi osobami.

W sierpniu 2006 roku świat obiegła wiadomość: Pluton nie jest już planetą!Przynajmniej dla astronomów. Czy jego znaczenie w astrologii również uległo zmianie? Ta książka odpowie również na to pytanie?

W mniemaniu prawie powszechnym psychotronika uchodzi za domenę raczej magii niż nauki. Zdrowy rozsądek każe podejrzewać ludzi parających się psychotronika o skłonność do nazbyt daleko posuniętej fantazji. Z drugiej strony ten sam zdrowy rozsądek wskazuje, że np. przedmiot badań biologii submolekularnej lub fizyki nuklearnej albo wyspecjalizowanych dziedzin matematyki wydaje się przeciętnemu człowiekowi równie tajemnic/y jak przedmiot zainteresowań psychotroniki. Dlaczego w takim razie biologia, fizyka i matematyka uchodzą za nauki nie kwestionowane, a psychotronika bywa niekiedy określana szyderczym mianem magii? Może dlatego, że przez dłuższy czas ta ostatnia nie była wliczana do zespołu nauk zinstytucjonalizowanych. Gdy wreszcie ją nobilitowano, to wiadomość o tym fakcie pozostała jakby w ukryciu: badaniami psychotronicznvmi zainteresowały się przede wszystkim instytucje pracujące na rzecz wojska. W świecie dzisiejszym na naszych oczach granice nauki poszerzają się niemal z dnia na dzień i to, co dziś może uchodzić za domenę niemal czarów, jutro okaże się czymś oczywistym i użytecznym. Czy zresztą nauka nie lokowała się zawsze na pograniczach fantazji? Dlaczego w takim razie psychotronika uchodzi za domenę tajemniczo-magiczną? „Zjawisku przypisuje się charakter magiczny - pisał polski parapsycholog Józef Świtkowski - wtedy, gdy warunki jego powstania wydają się sprzeczne ze znanymi prawami natury". W tym sensie magiczne mogą się wydawać niektóre przedmiot) badań psyehotronicznych tak, jak ludziom z XIX w. magią trąciły dokonane przez Roentgena doświadczenia z promieniami katodowymi. Cóż w takim razie na pewno jest nauką, a eo nie? Nie sposób udzielić odpowiedzi ostatecznej. Jednakże wyuczona konwencja skłania nas, byśmy pewne dziedziny ludzkiego wysiłku poznawczego określali mianem magii, inne zaś uznawali za prawdziwą naukę. Podziały takie są dość zawodne i, prawdę mówiąc, opierają się raczej na przywiązaniu do własnej wiary niż na racjonalnych kryteriach, na doświadczeniu. W średniowieczu ludzie naprawdę oświeceni i uczeni sądzili, że mucha ma osiem nóg, tak bowiem rzekomo twierdził Arystoteles, a twierdzenia zawarte w Piśmie Świętym i w dziełach Arystotelesa nie podlegały w owych czasach dyskusji. W rzeczywistości fałsz zakradł się do dzieł Arystotelesa jeszcze w starożytności, z winy nieuważnego przepisywacza rękopisu, który zamiast 6 napisał 8. Errare humanum est..., ale to doprawdy żenujące, że przez setki lat żaden z czytelników Arystotelesa nie złapał muchy, aby policzyć, ile w rzeczywistości ma nóg. A może ci, którzy to uczynili i doliczyli się zaledwie sześciu, nie mieli po prostu odwagi, aby ujawnić światoburczy wynik swego doświadczenia? Ludzie nie wierzący w zasadność praktyk różdżkarskich stanowią większość w sferach naukowych Polski, Europy i całego świata. A jednak w 1968 r. powstała w ZSRR Mieżwiedomstwiennaja Komisja po Problemie Biofiziczeskogo Effekta, państwowa instytucja zajmująca się przede wszystkim zastosowaniem różdżkarstwa w geologii, a także w archeologii i kryminalistyce. Milionowe oszczędności, jakie daje na co dzień stosowanie metody biofizycznej w poszukiwaniach geologicznych, lepiej przemawiają za różdżkarstwem niż jakiekolwiek argumenty teoretyczne. Czy w takim razie badaczy zajmujących się wyjaśnianiem tajemnicy różdżkarstwa umieścimy w grupie prawdziwych uczonych, czy też w grupie amatorów parających się magią? Czym więc jest psychotronika? Zdenek Rejdak, prezes Międzynarodowego Towarzystwa Badań Psychotronicznych, tak oto ją definiuje: Psychotronika jest samodzielną, interdyscyplinarną gałęzią wiedzy, która zajmuje się siłami działającymi na odległość - interakcjami zarówno pomiędzy ludźmi, jak też między ludźmi a otaczającym światem (organicznym i nieorganicznym). Interakcje te wiążą się z energetycznymi formami wyżej zorganizowanej żywej materii i są właśnie przedmiotem badań. W odróżnieniu od parapsychologii, którą interesowały fenomeny, psychotronika bada zjawiska, jakie występują w utajonej postaci w każdej żywej jednostce. Chodzi tu o badanie funkcji psychicznej i fizykalnej w ich naturalnym wzajemnym powiązaniu. Psychotronika bada również energetyczną istotę zjawisk tradycyjnie znanych pod pojęciami telepatii, telekinezy, telegnozji (jasnowidzenia) itp. Już w samej definicji można spostrzec powody nieufności do psychotroniki. Zajmuje się ona bowiem zjawiskami wciąż jeszcze nie wyjaśnionymi. Co wynika stad, że sama jest dziedziną mglistą i tajemniczą, nienaukową? Tak, jakby prawdziwa nauka zajmowała się zjawiskami oczywistymi! Nie znaczy to wcale, że sprawę związków między nauką a magią można teraz spokojnie pominąć. Ostatecznie jedną z elementarnych cnót nauki jest nieustająca ciekawość badawcza, formułowanie coraz to nowych pytań, badanie, nie zaś skłonność do lenistwa umysłowego, które wyraża się w wygodnym oznaczaniu zjawisk wciąż nierozpoznanych mianem magii, pogardliwym i szyderczym. Inicjatorem naukowych badań nad magią był angielski etnolog i historyk James Geo-rge Frazer (1854—1941). Zdaniem Frazera z gruntu błędne są zasady myślenia, na których opiera się magia. „Magia — powiada Frazer - jest fałszywym systemem praw przyrody i równocześnie zespołem fałszywych wskazówek postępowania. Jest to zarówno fałszywa nauka, jak i zawodna sztuka". Oczywiście nie mamy tu zamiaru przeprowadzać pełnej rehabilitacji magii, ale też trudno dziś zgodzić się z twierdzeniami Frazera. Czy rzeczywiście istnieją podstawy, aby wszelką działalność magiczną określić wzgardliwym mianem „zawodnej sztuki"? Czy zabiegi magiczne bywają zawsze nieskuteczne? Niezliczone przekazy historyczne i świadectwa podróżników i etnografów świadczą o czymś wręcz przeciwnym. Frazer kategorycznie zaprzeczył prawdziwości jednych i drugich, własnych zaś obserwacji nie miał i mieć ich nie mógł, ponieważ sam nie podróżował, zadowalając się kompilowaniem cudzych spostrzeżeń. Nie miejmy mu tego za złe; jego Złota gałąź jest i tak książką pełną niepowtarzalnego uroku. Spróbujmy jednak teraz popatrzeć z innego punktu widzenia na rozmaite fakty, słusznie czy niesłusznie, zaliczane do fenomenów „magicznych". W ich wyborze pomagać nam będzie definicja magii, którą podaje w swojej książce amerykański znawca przedmiotu Max Freedom Long: Wszelka działalność wykraczająca poza zakres naszych praw fizycznych jest magią. Obojętne, czy chodzi o natychmiastowe wyleczenie, czy wywoływanie zjawisk parapsychicznych, jak telepatia, jasnowidzenie itp., czy też o skutki tzw. modlitwy śmierci. Od magii do psychotroniki Spis treści: Magia i psychotronika Określenie pojęć Tajemnica fakirów Aura Porozumienie ze zwierzętami „Duchy" stukające Lewitacja Magia zwana czarną Złe oko Psychochirurgia Zjawy i „duchy" Pytia Piramida Cheopsa i piramidka Drbala Czyżby nieznany rodzaj energii? Fizyka zjawisk „nadprzyrodzonych" Na co reagujemy Reagujemy na pole magnetostatyczne Reagujemy na pole elektrostatyczne Reagujemy na pole elektromagnetyczne i co z tego wynika? Technika i psychologia różdżkarstwa Promieniowanie ziemi Psychometria Rozmowa z profesorem Stefanem Manczarskim Żywa komórka promieniuje! Biograwitacja? Biotelekomunikacja Elektromagnetyczna teoria Manczarskiego Teofik Dadaszew Widzenie skórne Jak poznawano zjawisko skórnego widzenia Zjawisko i jego nazwa Warunki występowania zjawiska Cechy zjawiska Teorie i hipotezy Metodyka pracy z niewidomymi Perspektywy Hipnoza, oddziaływanie bioenergetyczne, sugestia Mechanizm katapleksji Mechanizm ideoplastii Mechanizm działania monotonnych bodźców Działanie za pomocą bodźców wzrokowych Działanie za pomocą bodźców słuchowych Działanie za pomocą bodźców dotykowych Działanie za pomocą bodźców termicznych Elektrohipnoza Mechanizm oddziaływania bioenergetycznego Zjawiska normalne i paranormalne Spostrzeganie pozazmysłowe w hipnozie Doświadczenia w Laboratorium Snu Próby własne Trening w hipnozie Próba powtórzenia doświadczeń z treningiem metodą Kafki i Ryzla Doświadczenia z impulsatorem Manczarskiego Literatura

Książka powstała w oparciu o wybrane rozdziały Wisznudharmottarapurany, sanskryckiego dzieła, będącego swoistą encyklopedią wyznawców Wisznu, jednego z bóstw hinduizmu. Trzecia księga zawiera traktat artystyczny istotny dla zrozumienia indyjskiej sztuki. Opisuje proces tworzenia wizerunków i wyjaśnia ich znaczenie w sferze religii. Analiza autorki koncentruje się na Trimurti, wspólnym wizerunku trzech bogów: Brahmy, stwarzającego świat, Wisznu, który go podtrzymuje, i Śiwy, który go unicestwia.

Twoja wyszukiwarka zostanie wzbogacona o nową wiedzą astrologiczną! Wystarczy, że klikniesz hasło: Astrologiczne Genesis i już dziś pojawią się na Twoim niebie nowe gwiazdy! Jedną a nich jest Henryk Rekus, niezwykły autor, który w swojej książce wyjaśnia historię narodzin astrologii i jej naukowe zaczątki. Astrologia nie wzięła się z niczego. Już od zarania dziejów mędrcy badali gwiazdy i odkrywali ich wpływ na ludzki los jednostkowy i wspólny los narodów. Przeznaczenie jest wpisane w niebo, a Słońce, Księżyc i inne planety towarzyszyły człowiekowi od zawsze. Dzięki publikacji, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Astropsychologii możesz odkryć tajemnice znane tylko wielkim badaczom naszego losu. Od czasów starożytnych do dziś poznawanie naszego przeznaczenia jest motorem do lepszego działania i współtowarzyszenia innym ludziom w odkrywaniu boskiego aktu tworzenia rzeczywistości. Warto poddać się światu objawionemu przez Henryka Rekusa i przejść kolejne stopnie wtajemniczenia w astrologiczne Genesis. Ono jest bowiem Biblią komplementarnej wiedzy na temat zjawisk we Wszechświecie?

O tym, co magiczne, słowiańskie i archaiczne we współczesnym świecie Z czym kojarzy nam się słowo ?szaman?? Większość osób odpowiedziałaby zapewne, że z południowoamerykańskim bądź afrykańskim czarownikiem odzianym w przepaskę biodrową i kryjącym twarz za groźnie wyglądającą maską. To, że nie mijamy takich osobników zmierzając do pracy, szkoły bądź sklepu, nie oznacza, że szamanizmu w Polsce nie ma. On nie tylko istnieje, ale w dodatku jest wszechobecny. Autor udowadnia, że jest nim przesiąknięte życie każdego z nas. Jednocześnie ukazuje on nam prawdziwe, uniwersalne oblicze szamanizmu, pozbawione otoczki wykreowanej przez liczne filmy i powieści grozy. Prawdziwy szamanizm to nic innego jak czysta energia, która określa wartość naszego życia i w konsekwencji wpływa na nasze samopoczucie i stopień osiąganej satysfakcji. Wojciech Jóźwiak stara się otworzyć oczy swoim czytelnikom. Próbuje wyrwać nas z technologicznej klatki, którą sami wokół siebie budujemy. "Nowy szamanizm" to nie tylko wiedza teoretyczna, która wzbogaca nas intelektualnie. Przede wszystkim odkryjemy tu wiele cennych rad jak pobierać energię, którą obdarzyła nas natura. Dowiemy się, w jaki sposób możemy polepszyć stan swego zmęczonego ciała, jak i nękanego codziennymi troskami umysłu.

Większość antropologów, którzy próbowali wyznaczyć granice między magią, nauką i religią – rozumianymi jako kategorie międzykulturowe – nie zdawała sobie sprawy z istnienia długiej i bogatej historii intelektualnej myśli zachodniej, która ukształtowała ich własną twórczość. W niniejszej książce profesor Tambiah poddaje magię, naukę i religię ponownej analizie z perspektywy owej historii, łącznie z religią judaistyczną, wczesną nauką grecką, filozofią renesansu, reformacją protestancką oraz rewolucją naukową w Europie w XVI i XVII wieku. Wskazuje na wpływ tej spuścizny na dyskurs antropologiczny, a następnie rozważa treści i konsekwencje trzech ujęć interpretacyjnych: teorii intelektualistycznych i ewolucyjnych Tylora i Frazera, funkcjonalizmu Malinowskiego oraz rozróżnienia na umysłowość mistyczną i logiczną według Lévy-Bruhla. Autor zastanawia się też nad kwestiami racjonalizmu, relatywizmu oraz przekładu i współmierności kultur, które są głównymi problemami współczesnej antropologii i filozofii. Książka kończy się analizą wpływów najnowszych prądów w historii i filozofii nauki na rozważania na temat magii, nauki i religii.

Uważność jest cudem - jak mówi tradycja buddyjska - dzięki któremu poznajemy siebie samych. Potrzebujemy spokoju serca i samokontroli, jeśli chcemy, aby nasze wysiłki przynosiły dobre rezultaty. Jeśli bowiem tracimy samokontrolę, pozwalamy niecierpliwości i złości zakłócić naszą pracę, to odbieramy jej tym samym jakąkolwiek wartość. Każdą czynność powinniśmy wykonywać uważnie. Aby zapanować nad naszym umysłem i uspokoić myśli, musimy uważnie przyglądać się naszym uczuciom i wrażeniom zmysłowym oraz jednoczyć się z nimi. Nauczmy się patrzeć na wszystkie istoty oczami pełnymi współczucia. Główny przekaz tej książki przekłada się na naszą postawę wobec innych ludzi, a zwłaszcza najbliższe otoczenie. Kwintesencją rozważań autora jest wskazówka: "Jest tylko jeden najważniejszy czas, a ten czas - to teraz. Chwila teraźniejsza jest jedynym czasem, jaki mamy. Najważniejszą osobą jest zawsze ta, z którą właśnie przebywamy, która stoi przed nami, bo kto wie, czy jeszcze z kimkolwiek będziemy mogli się spotkać. Najważniejszym zajęciem jest czynienie szczęśliwym tego, kto znajduje się obok nas, albowiem samo to stanowi cel życia". Stanisław Milc "Super Linia" Thich Nhat Hanh, mistrz zen, działacz na rzecz pokoju na świecie, autor 35 książek, był przedstawiony przez Martina Luthera Kinga jako kandydat do Pokojowej Nagrody Nobla. Obecnie mieszka w Plum Village, stworzonym przez siebie ośrodku medytacyjnym we Francji, i podróżuje po całym świecie, nauczając "sztuki uważnego życia".

Przesypiamy jedną trzecią życia, stąd nie sposób przecenić znaczenie snu i snów. Już starożytni próbowali tłumaczyć najczęściej spotykane marzenia senne, tworząc liczne senniki. Dzięki tej niezwykłej książce i Ty za każdym razem, kiedy zapamiętałeś swój sen będziesz mógł sprawdzić jego znaczenie!

Rok 2012 będzie końcem świata, jaki znamy. O północy 21 grudnia 2012 roku zacznie się nowe odliczanie upływu czasu. Majowie przepowiedzieli to wydarzenie i ostrzegli, że poprzedzą je straszliwe katastrofy naturalne.

„Zen w sztuce łucznictwa” od ponad 50 lat prowokuje do myślenia i inspiruje zarówno osoby skłaniające się ku mistycyzmowi, jak i te o bardziej przyziemnych inklinacjach. Choć niewielka objętościowo, książka ta stała się klasykiem i wywarła ogromny wpływ na sposób postrzegania zen przez ludzi Zachodu, zapoczątkowując ogromną falę naśladownictwa liczoną już dziś w setkach tytułów. Niniejsze poprawione wydanie zostało poprzedzone krytycznym esejem na temat związków zen z łucznictwem i ukazuje się jako ósmy tom serii "Kokoro".

Książka Mahamudra Gendyna Rinpoczego przedstawia podstawy nauk o naturze umysłu, które są szczególnie popularne w szkołach kagju i njingma buddyzmu tybetańskiego. Jest to ważna lektura zarówno dla zaawansowanych, jak i początkujących adeptów buddyzmu, a nawet dla ludzi nie interesujących się buddyzmem. Czytelnik znajdzie tu cenne wskazówki, jak żyć pełniej i bardziej szczęśliwie, jak zachować się w obliczu śmierci. Bezpośredni, ciepły i przejrzysty styl nauczania Lamy Gendyna Rinpoczego sprawia, że książka ta nie pozostawia nikogo obojętnym.

Życie nie jest tym, czym się wydaje. Czy czasami miewasz to dziwne uczucie znane jako deja vu? Czy zdarza ci się przewidywać, co się za chwilę stanie? Czy kiedykolwiek wyraźnie poczułeś, że to, co zamierzasz zrobić, to właściwa (bądź błędna) droga? Wszystkie te odczucia mogą wskazywać na twoją nieśmiertelność. Niniejsza książka przedstawia niesamowitą teorię opartą na solidnych podstawach naukowych: teorię głoszącą, że śmierć jednostki jest niemożliwa z punktu widzenia nauki.Korzystając z najnowszych odkryć z dziedziny neurologii, fizyki kwantowej i badań nad świadomością, Anthony Peake dowodzi, że nigdy nie umieramy. Po przeczytaniu tej książki zrozumiesz, jaki sens ma twoje życie, oraz dowiesz się, w jaki sposób następnym razem możesz uczynić je lepszym.

Małe dziecko spadło z ósmego piętra i nie odniosło żadnych obrażeń. Postrzelony policjant przeżył, bo kula trafia w monetę, którą miał w kieszeni. Niepełnosprawna kobieta odrzuciła kule i zaczęła chodzić, gdy jej czoła dotknął uzdrowiciel. Matka przesunęła dwutonowy pojazd, by uwolnić uwięzione dziecko... Czy cuda zdarzają się naprawdę? Czy stygmaty, płaczące madonny, krwawiące figury, przepowiednie, cudowne ocalenia, anioły, uzdrawiające umysły i dłonie, lewitujący księża, zjawy świętych są jedynie zbiegiem okoliczności, iluzją lub mistyfikacją? Na podstawie relacji naocznych świadków, wyników badań naukowych i opinii ekspertów ta książka przedstawia cuda i wizje wszystkich wielkich religii. Usiłuje odpowiedzieć na pytanie, co kryje się za opowieściami o religijnych objawieniach i znakach – od czasów biblijnych, kiedy Mojżesz rozdzielił wody Morza Czerwonego, poprzez Fatimę i Lourdes, zdarzenia z życia Jana Pawła II i opowieści o cudownym obrazie Matki Boskiej Częstochowskiej, po wizerunek Chrystusa, który miał się pojawić w dymie eksplozji Challengera. E. Randall Floyd – największy amerykański znawca niewyjaśnionych zjawisk, autor książki 100 największych tajemnic świata

To klasyczny poradnik duchowy, którego podstawowym celem jest służyć w powrocie do zdrowia osobom uzależnionym od środków zmieniających świadomość. Adresowany jest przede wszystkim do ludzi młodych, którym proponuje filozofię życia "dzień po dniu". Program dwunastu kroków AA sugestie i przemyślenia zawarte w książce pozwolą ci stworzyć solidny fundament twojej osobowości i życia duchowego.

Czy kolebka ludzkości kryje się gdzieś w kosmosie? Czy Adam przybył z innej planety? Czy biblijny Raj znajdował się na Faetonie, tajemniczej dziesiątej planecie Układu Słonecznego, krążącej niegdyś między Marsem a Jowiszem? Czy istniała tam wysoko rozwinięta cywilizacja? Czy napotykane na wszystkich kontynentach świadectwa zaawansowanej nauki i techniki sprzed tysięcy lat to ślady odwiedzin mieszkańców Faetona? Teksty wyryte na glinianych tabliczkach Sumerów i na kamieniach preinkaskiego Peru mówią, że historia ludzkości ma swój początek na innej planecie, którą dawno temu zamieszkiwać miała kwitnąca cywilizacja. Opierając się na starożytnych mitach i współczesnych ustaleniach naukowych, sławny niemiecki badacz wysuwa prowokacyjną hipotezę pochodzenia ziemskiej cywilizacji. Dowodzi istnienia w przeszłości nieznanej planety Układu Słonecznego. Stamtąd mieli przybyć na Ziemię „bogowie”, którzy stworzyli człowieka i przekazali ludzkości swoją zaawansowaną wiedzę.

Z niniejszej książeczki dowiecie się o magicznej i leczniczej mocy kamieni szlachetnych, czyli jakie kamienie chronią przed złem, nieszczęściami i chorobami oraz przynoszą szczęście ich posiadaczom.

W książce Autor przedstawia dzieje idei Buddy, Oświeconego. Obok wciąż kultywowanej kanonicznej wizji kogoś spełnionego, doskonałego, opisuje proces diwinizacji jego postaci i absolutyzowania jego kwalifikacji. Proces ten zaowocował licznymi wyobrażeniami niebiańskich Buddów i ideą natury Buddy jako właściwej, ostatecznej rzeczywistości.