W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Święty Ojciec Pio to postać, która od lat wzbudza niesłabnące zainteresowanie. Święty z Pietrelciny przez całe życie był gorliwie oddany duszom czyśćcowym. Na co dzień doświadczał zjawisk nadprzyrodzonych, był świadkiem manifestacji pokutujących dusz, rozmawiał z nimi i potrafił im pomóc. To, co innych napawało trwogą, dla niego było częścią powołania.
W książce ks. Marcella Stanzione, poświęconej temu szczególnemu aspektowi posługi Ojca Pio, znajdziemy barwne opisy objawień dusz czyśćcowych, zapis rozmów z nimi, a także z wiernymi, którzy po śmierci swoich najbliższych szukali u Ojca Pio pocieszenia i rady, w jaki sposób mogą się za nimi wstawiać u Pana. Wszystkie te opowieści stanowią świadectwo niezwykłej charyzmy świętego zakonnika oraz jego głębokiej wiedzy na temat problematyki czyśćca i prawd wiary Kościoła katolickiego. Książka zawiera również wprowadzenie do samej nauki Kościoła katolickiego o czyśćcu, biografię św. Ojca Pio, a także liczne modlitwy i nabożeństwa za dusze czyśćcowe.
Pewnego razu, podczas II wojny światowej, po wieczornym posiłku, gdy klasztor był już zamknięty, bracia usłyszeli głosy dochodzące z bramy, które wyraźnie wykrzykiwały: „Niech żyje Ojciec Pio!”. Gdy rankiem przeor klasztoru udał się do O. Pio zapytać o te hałasy, ten nie przywiązując zbytniej wagi do wydarzenia, z wielkim spokojem, jakby chodziło o coś najzwyklejszego w świecie, uspokoił przeora, wyjaśniając mu, że głosy krzyczące: „Niech żyje Ojciec Pio!”, należały do zmarłych żołnierzy, którzy przyszli podziękować mu za jego modlitwy.
Przyszłość gwary poznańskiej, w tym również germanizmów, wspierana jest przez środowiska badawcze i kulturę masową. Zauważa się także coraz większą ekspansywność gwary w przestrzeni publicznej miasta Poznania. Wszystko to składa się na coraz to nowe konteksty zastosowania słownictwa gwarowego, co stwarza nowe obszary i perspektywy badawcze. Należy jednak jasno określić, iż o ile język ten wraca, jest to powrót inny aniżeli z reguły przypisany językowi. [] Współczesna gwara poznańska oraz germanizmy, które są jej integralną częścią i stanowią o jej wyjątkowości, wraca więc nie tyle jako język, ale jako wartości i funkcje w nim ukryte. Założenie to stanowi punkt wyjścia oraz oś interpretacyjną niniejszej książki. Celem monografii jest weryfikacja powyższego założenia, która realizowana poprzez pryzmat obecności i analizę zapożyczeń niemieckich jest próbą przedstawienia zagadnienia w innowacyjnym ujęciu.
Modlitewnik powstał jako odpowiedź na wzrastające od wielu lat zapotrzebowanie na różne teksty modlitw za zmarłych.
Jego myślą przewodnią jest, jak sam tytuł wskazuje, odwoływanie się do Boga "bogatego w miłosierdzie", z prośbą za tymi, którzy uprzedzili nas w drodze do wieczności, ale jeszcze przez "ogień" czyśćca dopełniają swego oczyszczenia.
Modlitewnik składa się z trzech części i dodatku. Część pierwsza zawiera brewiarzowe modlitwy za zmarłych, które jako publiczna modlitwa Kościoła powinny być coraz bardziej upowszechniane i odmawiane, zwłaszcza przy zmarłym, w dniu pogrzebu, w rocznicę śmierci, a także w innym czasie.
W części drugiej zamieszczono nabożeństwa, a ściślej mówiąc teksty rozważań nowenny, septenny, różańca, drogi krzyżowej oraz litanie za zmarłych.
Najobszerniejsza jest część trzecia, zawierająca bogaty wybór modlitw indywidualnych za zmarłych. Rozpoczyna się psalmami pokutnymi, które zgodnie z tradycją Kościoła odmawiane są również za zmarłych. Następnie zamieszczono modlitwy do Męki Pańskiej, Ran Pana Jezusa, Najdroższej Krwi Chrystusa oraz innych Tajemnic Pańskich, a także do Matki Bożej i Świętych. Są to najczęściej dziewiętnastowieczne teksty na nowo opracowane i językowo uwspółcześnione.
W "Dodatku" znajdują się modlitwy przy konających, zalecane przez Kościół, do których na ogół wierni nie mają dostępu; mogą one dopomóc zarówno umierającemu jak i czuwającym przy nim przeżyć te ostatnie godziny w atmosferze chrześcijańskiej nadziei.
Modlitewnik został zredagowany z nadzieją, że odpowie na różne zapotrzebowanie jego użytkowników i będzie służył wszystkim pragnącym nieść pomoc tym, którzy przeszedłszy bramę śmierci, oczekują jeszcze od Kościoła pielgrzymującego aktów miłosiernej miłości.
Część I – Liturgia godzin za zmarłych
Część II – Nabożeństwa
Część III – Wybór modlitwy za zmarłych
Książka stanowi pierwsze systematyczne opracowanie filozofii neokantowskiej. Z pewnością jest na rynku wydawniczym wydarzeniem bez precedensu, niemającym odpowiednika w literaturze światowej. W centrum zainteresowania i podjętych analiz znalazł się jeden z najważniejszych kierunków filozoficznych przełomu dziewiętnastego i dwudziestego wieku, który jednak z wielu powodów został niejako zapomniany. Dopiero w latach 80. XX wieku zaczęły się ponowne badania nad neokantyzmem. Punktem odniesienia uczyniono pierwszą próbę kodyfikacji neokantyzmu, jakiej dokonano w roku 1923 w opublikowanej przez K.T. sterreicha Historii filozofii F. berwega. W efekcie czytelnik otrzymuje przegląd najważniejszych przedstawicieli wszystkich siedmiu kierunków neokantowskich.
Książka jest analizą inspirujących do dnia dzisiejszego koncepcji wyobraźni, które stały się istotne dla historii filozofii sztuki i są wciąż na nowo interpretowane. Zdeterminowało to wybór przedstawionych w pracy reprezentatywnych filozofów i ich teorii, począwszy od Kanta, który dał sztuce autonomię (oraz istotne znaczenie wyobraźni), przez Schopenhauera, Sartre'a, Freuda, Junga, aż po Bachelarda. Autorka, pokazując, jak wyobraźnia w różnych koncepcjach wspiera sztukę, a nawet ją warunkuje, prowadzi przez różnorodne, charakterystyczne filozoficzno-estetyczne koncepcje wyobraźni, wybrane również po to, by przedstawić wyobraźnię w jej wielowymiarowości i wieloaspektowości. Taki horyzont pozwala na szerokie ujęcie tej kategorii, ukazanie jej współdziałania z wieloma dyspozycjami umysłowymi, a także wpływu na procesy psychiczne i na rzeczywistość, szczególnie w aspekcie sztuki i designu. Problematyka dotycząca zagadnienia wyobraźni została przedstawiona w dwu częściach, mających ukazać rozdźwięk władzy czy też funkcji, jaką jest wyobraźnia, w odniesieniu do kategorii podmiotowości. Chodzi tu o jej źródło i zastosowanie, które mogą wpływać na świadomość i z nią współdziałać bądź być zależne od nieświadomych celów. Przy czym i w jednym, i w drugim przypadku zadaniem wyobraźni jest wykreowanie bądź to samego obrazu, bez realnego odniesienia, bądź konkretnego realnego przedmiotu. Motywem łączącym obie części jest jeszcze inna funkcja czy dyspozycja wyobraźni - kreacja. Ta właśnie zdolność przejawia się i manifestuje w sztukach (od pięknych po nowoczesne); jest to wyobraźnia współtworząca "obiekty kulturowe", przedmioty (zjawiska, sytuacje) o artystycznej i często estetycznej wartości. Tej możliwości w odniesieniu do czasów współczesnych poświęcony jest ostatni "przystanek" tej książki, dotyczący nowych perspektyw w kreowaniu sztuki i designu w XX wieku, czyli tzw. sztuk nowoczesnych. Alicja Głutkowska-Polniak, doktor nauk humanistycznych, adiunkt w Zakładzie Estetyki i Antropologii Przestrzeni Uniwersytetu Śląskiego. Zainteresowania badawcze: obszary dizajnu, szczególnie w jego powiązaniach ze sztuką, modą i kulturą popularną, także krytyczna sztuka współczesna oraz wszelkie przejawy kulturowej estetyzacji rzeczywistości. Wybrane publikacje: autorka książki pt. Wyobraźnia. Sztuka i design.
O czym jest ta książka?
O cudach! O czułości Nieba, o nadziei, tęsknocie i drobinkach łez... To książka – droga do miłości i spełnienia marzeń, do pokoju serca, do światła, obfitości, zaufania. Książka, która pokazuje, jak zmienia się świat wartości bohaterki pod wpływem spotkania Pana Jezusa i jak zmienia się ona sama. Wreszcie książka, która uchyla zakładkę nieba, żebyśmy mogli zobaczyć, jak bardzo jesteśmy przez Pana Boga kochani i jak musimy być uważni, aby dostrzegać znaki…
To druga część mojej niebiańskiej trylogii w skład której wchodzą: Bóg daje znaki (Wyd. KOS) – książka, która jest sprawdzonym przepisem, co zrobić, żeby marzenia się spełniły i zawiera przekazy oraz Peonie od Boga i Pocałunek Nieba, książka przedstawiająca cuda w życiu bohaterki, które zapierają dech w piersiach i wydarzyły się naprawdę”.
Kinga Plisko
Artykuły z sesji poświęconej stowarzyszeniu RYTM, jednemu z najbardziej charakterystycznych ugrupowań artystycznych dwudziestolecia międzywojennego w Polsce. Tekstom o poszczególnych artystach (T. Gronowski, R. Kramsztyk, Z. Stryjeńska, J. Szczepkowski, R.K. Witkowski, E. Zak) towarzyszą eseje dotyczące przemian stylistycznych oraz kontekstu politycznego i ideowego sztuki tego okresu. Prezentują obszerny materiał dotyczący malarstwa, rzeźby oraz grafiki i plakatu reklamowego.
Autor zapoznaje czytelnika z biografią artystyczną twórcy obiektu, Zygmunta Gorgolewskiego, omawia tło przedsięwzięcia, kalendarium budowy. Obok szczegółowego opisu architektonicznego tego pięknego gmachu zamieszczono analizę funkcjonalną, formalną i ideową obiektu na tle realizacji architektonicznych tego typu w Europie i Polsce. Praca zawiera również ciekawy materiał ilustracyjny.
Są kompetentni, pewni siebie i ambitni. Zdobyli ogrom wiedzy teoretycznej i nabyli wiele umiejętności praktycznych oraz dokonali niezwykłych wyborów, które odmieniły ich życie. [...] Zdecydowali się pracować w organizacjach znajdujących się na najniższym szczeblu, by służyć społecznościom wiejskim i realizować na terenach wiejskich zgoła odmienny od zakładanego scenariusz. [...] W pełni wykorzystywali swoją wiedzę i umiejętności, aby móc świadczyć usługi dla lokalnych społeczności i ogółu obywateli. Pomogli biednym wioskom znajdującym się w górach wyjść z ubóstwa. Pod ich przewodnictwem wielu mieszkańców terenów wiejskich odnalazło drogę do dobrobytu, a ich życie uległo diametralnej zmianie. [...] To grupa czarujących młodych ludzi, a tym, co najbardziej nam w nich imponuje i robi na nas największe wrażenie, są nie tylko ich talent, temperament i charakter, ale także odwaga, spokój i pewność siebie okazywane w obliczu niepowodzeń. Fragment Przedmowy
W świecie mediów już nic nie jest takie samo jak kiedyś. Internet skutecznie złamał dotychczasowy ład medialny, tworząc zarazem demokratyczną, obywatelską rewolucję w przepływie informacji. Przejście z druku na cyfrę stworzyło nową architekturę komunikacji i mediów.
Autorzy prezentowanej książki Nowe spojrzenie na fotograficzne gatunki dziennikarskie. Teoria • Analiza • Interpretacja badają jak w tej nowej architekturze komunikacji i mediów zmienił się paradygmat fotografii dziennikarskiej i fotograficznych gatunków dziennikarskich, ich granic i cech dystynktywnych, nowego rodzaju fotodziennikarstwa, który zdemokratyzował i złamał dotychczasowy monopol zawodowego fotoreportera.
Fragment recenzji prof. dr. hab. Tadeusza Kononiuka, Uniwersytet Warszawski
,,Znaczy Kapitan to najlepsza i najpopularniejsza książka marynistyczna wydana w Polsce. Zaliczana jest do kanonu literatury polskiej XX wieku. Karol Olgierd Borchardt na kartach swego najważniejszego dzieła jest piewcą i kronikarzem pionierskiej epoki w dziejach naszej floty morskiej. Ukazuje słynnych kapitanów, statki parowe z pierwszej połowy minionego wieku oraz transatlantyki, a także legendarne żaglowce szkolne. Karol Olgierd Borchardt (1905-1986) urodził się w Moskwie. Dzieciństwo i wczesną młodość spędził w Wilnie. Ukończył szkołę Morską w Tczewie. Całe swoje życie służył morzu. Przed wojną pływał m.in. na transatlantykach ,,Polonia, ,,Kościuszko i ,,Piłsudski. Podczas wojny pełnił służbę na morzu. Po powrocie do kraju w 1949 pracował już tylko na lądzie, pozbawiony decyzją polityczną prawa uprawiania zawodu oficera Marynarki Handlowej. Wykładał w Wyższej Szkole Morskiej, ucząc przyszłych oficerów floty handlowej i rybackiej m.in. astronawigacji, nawigacji, locji, oceanografii i wiedzy okrętowej. Pisał książki o tematyce morskiej, krzewiąc wśród Polaków miłość do morza.
Ta pięknie ilustrowana książeczka pomoże dzieciom zrozumieć, czym jest wszechświat. Dzięki niej młodzi czytelnicy poznają Układ Słoneczny i najważniejsze ciała niebieskie, które się w nim znajdują; dowiedzą się, jak żyją kosmonauci podczas dalekich podróży i poczytają o historii lotów w kosmos. To rozwijająca lektura, idealna dla dzieci zainteresowanych otaczającym je światem.
Książka jest opowieścią o nadzwyczajnych ingerencjach Boga potwierdzających naocznie realną obecność Zbawiciela świata pod postaciami eucharystycznymi. Zawiera opisy licznych cudów eucharystycznych oraz miejsc, w których się one wydarzyły, i to zarówno w przeszłości, jak i w czasach współczesnych. Najnowsze wydanie zostało wzbogacone o potwierdzone przez Kościół cuda eucharystyczne w sanktuarium Betania w wenezuelskim miasteczku Cua, w parafii Santa Maria w Buenos Aires, a także w parafii św. Antoniego w Sokółce. Cuda te ożywiają naszą wiarę, ale są również wyzwaniem dla nauki, która staje w obliczu tajemnicy. Zdumiewający jest fakt, że w ekspertyzach naukowców przeprowadzających badania próbek pochodzących z cudownie przemienionych Hostii powtarza się konkluzja: tkanka mięśnia sercowego w chwili agonii. Ta porywająca lektura nie pozwala pozostać obojętnym.Odbiorcy książki:Wszyscy spragnieni ciekawych historii, zainteresowani problematyką cudów eucharystycznych i tym, co na ich temat mówi naukaDlaczego warto przeczytać tę książkę: daje wyobrażenie o tym, w jak wielu miejscach na świecie wydarzyły się cuda eucharystyczne, wzbogaca wiedzę na ich temat oraz na temat roli Eucharystii w życiu wielu świętych, przynagla do przemyślenia własnego stosunku do Eucharystii, zapoznaje z wynikami badań naukowych, które potwierdzają to, co Kościół przepowiada od tysięcy lat.
Rachunek sumienia to swoisty bilans ,podliczeniu, podlega nie tylko to, co było złe, ale i to, co było dobre. Za dobro dziękujemy i cieszymy się nim, a za zło żałujemy i przepraszamy.***Rachunek sumienia dla seniorów to, przystosowana specjalnie dla potrzeb tej grupy wiekowej, pomoc przy dokonywaniu takiego bilansu, zarówno codziennego, jak i okresowego przed przystąpieniem do spowiedzi. Zawiera kilka zestawów pytań, opracowanych wg różnych kryteriów, teksty modlitw żalu i skruchy (w tym psalmów) oraz modlitwę przed przystąpieniem do sakramentu pojednania.
Wszystkich melomanów i stałych bywalców scen operowych zapraszamy do sięgnięcia po wspomnienia Marii Olkisz!
Słynna solistka operowa, mezzosopranistka Maria Olkisz w książce „Złote lata Teatru Wielkiego – Opery Narodowej. Wspomnienia” zebrała zapisy lat z pracy w Teatrze Wielkim w Warszawie, starając się skrupulatnie notować każdą obsadę, reżysera czy chór. W swoich zapisach przypomina o sukcesach na scenie, podróżach zespołu po świecie oraz szerokiej publiczności, która dzięki występom Teatru Wielkiego pokochała operę. Okres wspominany przez Marię Olkisz był nazywany złotymi latami Teatru Wielkiego.
Autorka swoje wspomnienia ilustruje fotografiami scenicznymi między innymi Juliusza Multarzyńskiego czy Jacka Gilunia, którzy w tamtym okresie byli najbliżej gorących wydarzeń Opery Narodowej.
O AUTORCE:
Maria Olkisz: polska śpiewaczka operowa, mezzosopran, solistka Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie, doktor wokalistyki, pedagog muzyczny.
"Maria Olkisz to wybitna mezzosopranistka polska. Doskonale wykształcona muzycznie i wokalnie u znakomitych mistrzów polskich i włoskich, wyróżniona w Accademia Musicale Chigiana w Sienie Diploma d’Onore to śpiewaczka uniwersalna. Znakomita w rolach dramatycznych takich jak Azucena w Trubadurze, Amneris w Aidzie czy Carmen, jednocześnie brawurowo wykonująca role koloraturowe epoki bel canto, choćby Romea w operze Capuletich i Montecchich". (Waldemar Pawłowski, absolwent Ady Sari, recenzent festiwali operowych w Arena di Verona)
Czym jest tytułowa jedenastka?To numer tramwaju, którym autor książki zaczął jeździć systematycznie kilka lat temu po ponad 20 latach obserwowania świata głównie przez okna samochodu. Ta zmiana środka komunikacji okazało się znaczącą zmianą i zaowocowała wieloma ciekawymi obserwacjami ludzi, zjawisk, rzeczywistości wokół. "Jedenastka" to ponad 100 krótkich opowiadanek - miniatur, będących obrazkami uwieczniającymi pasażerów oraz rozmaite zdarzenia tramwajowo-autobusowe. Czasem dziwne, czasem skłaniające do refleksji, najczęściej zabawne.To lektura łatwa i przyjemna, choć wnikliwi czytelnicy znajdą w niej inspiracje do głębszych przemyśleń o współczesnym świecie.
„Czy średniowieczny duchowny mógł być jednocześnie mieszczaninem? Sprzeczność tego pytania jest tylko pozorna. Wynika ze stereotypowego przekonania o nieruchomej strukturze społeczeństwa średniowiecznego, sztywno podzielonego na ściśle odseparowane stany. Tymczasem problem ówczesnej przynależności społecznej nie jest wymysłem współczesnego historyka. Pytanie czy kapłan jest mieszczaninem zadawali już średniowieczni rajcy. Znalazło się ono w zestawie problemów prawno-ustrojowych, przesłanych do rozstrzygnięcia radzie Magdeburga. Miało ono swój ściśle określony kontekst, związany z problemem występowania kleru przed miejskim sądem. Gdy jednak spojrzymy na nie szerzej, w kulturowym sensie, nabiera znaczenia ogólnego, jako pytanie o miejsce kleru w środowisku mieszczańskim. Normy kościelne opowiadały się za ścisłym rozróżnieniem duchownych od świeckich, zaś zarządzenia miejskie starały się redukować tę odrębność. Odpowiedź na postawione pytanie kształtowała dynamika relacji między tymi dwoma spojrzeniami”.
Z Przedmowy
Kulturowa historia opery może zostać opowiedziana na wiele sposobów. Dyskurs, który wzięto pod uwagę w prezentowanej książce, aby przedstawić operę u progu nowoczesności, to encyklopedie i słowniki muzyczne. Stanowią one specyficzny typ literatury, skierowany do odbiorcy-dyletanta, samouka i pasjonata, który na własną rękę poszukuje wiedzy muzycznej. Odbiorca ten wywodzi się przeważnie z dynamicznie rozwijającej się klasy średniej – mieszczaństwa. Z rekonstrukcji wspomnianego dyskursu wyłania się wizja teatru operowego jako narzędzia zarządzania afektywnością na poziomie indywidualnym i zbiorowym, a zarazem czułego miernika przemian owej afektywności. Autorka nakreśla wszystkie te przemiany, biorąc pod uwagę operę włoską i francuską, tradycyjnie sobie przeciwstawiane, oraz włoski i francuski dyskurs encyklopedyczny, w okresie poprzedzającym Wielką Rewolucję Francuską i krótko po niej. Opera rozumiana jest tu w swych rozmaitych wymiarach: jako instytucja, przestrzeń społeczna, wspólnotowe doświadczenie, ale także jako specyficzny typ teatru, wreszcie – dzieło słowno-muzyczne. Wszystkie te wymiary składają się zaś na obraz fascynującego i uwodzicielskiego zjawiska multimedialnego, które od ponad czterech wieków oddziałuje na naszą wyobraźnię.
Opracowanie naukowe – Tomasz Kupś, Joanna Usakiewicz, Dalius Vilunas
Dziś nie ma już wątpliwości, że niemiecki myśliciel Johann Heinrich Abicht (1762–1816), który miał zamiar wszystkie swoje siły poświęcić zwycięstwu filozofii Immanuela Kanta, jest „filozofem wileńskim”.
Gdy w roku 1804 przybył do Wilna, stolicy polskiej kultury pod zaborami, nie tylko stał się obywatelem tego miasta, ale również zapisał się w historii Polski i Litwy. Abicht był najdłużej wykładającym filozofię uczonym w pierwszej połowie XIX wieku na terenach dawnej Rzeczpospolitej. Całą swoją działalność filozoficzną i dydaktyczną od 1804 roku poświęcił uniwersyteckiej młodzieży wileńskiej, tak jak wszystkie swoje wysiłki ofiarował nowej ojczyźnie. Był on autorem poważnych projektów reform Uniwersytetu Wileńskiego, a także wielu pomysłów dotyczących najróżniejszych aspektów życia społecznego. Pokazują one, z jakimi problemami zmagano się i jaki potencjał miała polsko-litewska wspólnota w pierwszej połowie XIX wieku, a wnikliwsze spojrzenie na filozofię wileńskiego profesora ujawnia dotychczas nieznane alternatywy historii filozofii polskiej.
Wszystkie jego wileńskie teksty – filozoficzne, organizacyjne i dydaktyczne – wydobyte zostały z głębokiego zapomnienia, w większości z rękopisów odnalezionych w dwóch ostatnich dziesięcioleciach. Wiele z nich zawiera idee, które w czasach Abichta były przedwczesne, a dziś są obowiązującymi regułami akademickiego życia wspólnoty uczonych i studentów. Nie bez powodu znajome wydają się nam wysiłki tego autora, aby w świecie zdominowanym przez naturalistycznie rozumiane nauki zachować troskę o duchowe życie człowieka i kształcenie filozoficzne.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
