W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Stos zdjęć nie jest typowym albumem fotograficznym. Stos jest skomponowaną opowieścią, przeznaczoną do jednoczesnego oglądania i czytania. Teksty Łukasza Chotkowskiego wskazują problemy transformacyjne, polityczne, społeczne, których obserwatorem był Zbigniew Libera. Stos zdjęć istnieje pomiędzy realnością a imaginacją.
Książka jest prezentacją wybranych prac z archiwum Zbigniewa Libery, tworzonych od lat 60. XX wieku do dziś. Są w niej fotografie publikowane po raz pierwszy, fotografie stworzone specjalnie do tej publikacji oraz te powszechnie znane.
Libera, ten od Oświęcimia i klocków Lego – i świat. Przerażający, nieprawdziwy, z widziadeł sennych. Dziejący się naprawdę. Prawdziwszy od prawdziwego.
– Hanna Krall
Zbigniew Libera (ur. 1959) – artysta. W latach 80. XX wieku współtworzył najciekawsze środowiska i przedsięwzięcia sztuki niezależnej w Polsce, m.in. łódzką Kulturę Zrzuty, grupę muzyczną Sternenhoch (z Jerzym Truszkowskim), czasopismo „Tango”, środowisko skupione wokół Zofii Kulik i Przemysława Kwieka. Był modelem do zdjęć Zofii Kulik. W stanie wojennym osadzony w więzieniu za druk prasy podziemnej (1982–1983). Jesienią 1989 roku wyruszył w roczną inicjacyjną „podróż na wschód”, do Egiptu i Izraela. Na początku lat 2000. współtworzył Warszawski Aktyw Artystów i dwie klubokawiarnie artystyczne: Baumgart/Libera oraz – z Mariolą Przyjemską i Tomaszem Kurzycą – Aurora. Czołowy przedstawiciel nurtu sztuki krytycznej, analizuje i krytykuje przyjęte konwencje, kulturę masową, tradycyjne modele wychowania, porusza kwestie manipulowania rzeczywistością przez media. Od połowy lat 90. tworzy „urządzenia korekcyjne”, obiekty będące przetworzeniem istniejących już produktów, przedmiotów masowej konsumpcji, m.in. Universal Penis Expander czy Body Master. Zestaw zabawowy dla dzieci do lat 9. Projektuje też przetworzone zabawki, odsłaniając mechanizmy wychowania, edukacji i tresury kulturowej, najgłośniejsze z nich to LEGO. Obóz koncentracyjny, Ciotka Kena i You Can Shave the Baby. Od lat 2000. zajmuje się głównie fotografią, a szczególnie specyfiką fotografii prasowej: tym jak media kształtują naszą pamięć wizualną i manipulują obrazem historii. Wystawiał na wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych, m.in. na 45. Biennale di Venezia, w Museum of Contemporary Art w Chicago, w wiedeńskim Muzeum MUMOK, warszawskiej Zachęcie, w Jewish Museum w Nowym Jorku. Jest także reżyserem, ukończył Mistrzowską Szkołę Reżyserii Filmowej Andrzeja Wajdy. Zrealizował film fabularny Walser (2015). Współpracuje z reżyserami teatralnymi. m.in. Krzysztofem Warlikowskim, Magdą Szpecht, Katarzyną Kalwat, Mają Kleczewską. Zajmuje się także edukacją jako wykładowca na uczelniach wyższych, a w latach 2013–2016 zrealizował we współpracy z Aleksandrą Panisko ponad 50-odcinkowy cykl programów dla TVP Kultura Libera – przewodnik po sztuce.
Łukasz Chotkowski (ur. 1981) – dramaturg, scenarzysta, reżyser, autor tekstów teoretycznych. Absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej, w której obecnie wykłada na Kierunku Reżyserii. Pracował jako główny dramaturg w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2006–2014), współautor scenariuszy scenicznych do spektakli m.in.: Mai Kleczewskiej, Pawła Łysaka. Reżyser m.in. spektakli O zwierzętach według Elfriede Jelinek, Łaknąć według Sarah Kane, Tkacze, Teraz, Arystokraci (Komuna Warszawa), polsko-indyjskiej koprodukcji Strachu NIE MA (IAM/Teatr Powszechny Warszawa/Kashba Kalkuta). Prowadził warsztaty dramaturgiczne i reżyserskie w szkołach teatralnych, na uniwersytetach i w teatrach, m.in. w Delhi i Kalkucie (Indie), Lwowie (Ukraina), University of New Mexico (USA). Autor rozmów z Elfriede Jelinek (publikowanych w „Dwutygodniku” i w pracach zbiorowych), tekstów drukowanych w „Dialogu”, książki Męskość (2019) oraz adaptacji i scenariuszy scenicznych do ponad trzydziestu spektakli teatralnych.
We wrześniu 2022 roku do realizacji w szkołach ponadpodstawowych wszedł nowy przedmiot – historia i teraźniejszość. Zastąpił on wiedzę o społeczeństwie w zakresie podstawowym. Podstawa programowa do wiedzy o społeczeństwie w zakresie rozszerzonym także została zmodyfikowana. Zredukowano wybrane treści, pojawiły się – wcześniej nieobecne lub nie tak wyraźnie akcentowane – zagadnienia związane z migracjami i kwestią demograficzną, kulturą polityczną oraz komunikowaniem społecznym.
Najnowsze podręczniki Operonu uwzględniają wszystkie zmiany w podstawie programowej. Autorzy położyli nacisk na konieczność odwołania się do dorobku filozofii (zwłaszcza filozofii klasycznej), antropologii filozoficznej oraz etyki. Wybrane działy podręcznika znacznie wyraźniej nawiązują do zagadnień dotyczących nauk społecznych, nauk o administracji, prawa oraz historii.
Podręcznik Wiedza o społeczeństwie 1. Zakres rozszerzony zmiana 2022 został przygotowany dla uczniów klasy 1 liceów ogólnokształcących i techników. Zakres rozszerzony oznacza, że publikacja zawiera treści pozwalające zrealizować podstawę programową w zakresie rozszerzonym. W podręczniku położono nacisk na wszechstronny rozwój polegający na kształtowaniu postaw młodych ludzi i ich kompetencji, m.in. obywatelskich, społecznych, osobistych, przedsiębiorczych, cyfrowych. Autor skonstruował takie polecenia i zadania, aby nauczyć umiejętności samodzielnego uczenia się, rozumienia i tworzenia informacji, a także współpracy w grupie, analizy oraz rozwiązywania problemów czy argumentowania własnego stanowiska. W celu kształtowania złożonych umiejętności kognitywnych materiał merytoryczny został dobrany w taki sposób, by w obrębie jednego tematu realizowano treści podstawy programowej zarówno z zakresu podstawowego, jak i rozszerzonego. Zastosowanie takiego układu treści gwarantuje skuteczne przygotowanie się do egzaminu maturalnego wyłącznie z jednego podręcznika.
Co znajdziesz w podręczniku do Wiedza o społeczeństwie 1. Zakres rozszerzony?
blok Publicystycznym okiem, czyli materiał do dyskusji z tematami z aktualnej debaty publicznej
dodatkowe informacje na dany temat zebrane w bloku Warto wiedzieć
spis publikacji i stron WWW Chcesz wiedzieć więcej – przeczytaj przeznaczony dla uczniów chcących poszerzyć swoją wiedze
blok Różne opinie na temat zawierający wypowiedzi na tematy aktualne w debacie publicznej
wskazówki Na tej lekcji będące zapowiedzią omawianych zagadnień w nowym temacie
ćwiczenia, dyskusje i projektyuczące m.in. aktywności społecznej, zaangażowania w sprawy wspólnot, odpowiedzialności za innych oraz odpowiedzialności za własne decyzje i czyny, samodzielności poznawczej i ciekawości świata
ilustracje, dane liczbowe, rysunki satyryczne wspierające rozumienie wymaganych zagadnień
zadania w formie pytań maturalnych po każdym dziale, pozwalające zweryfikować opanowanie omawianego tematu
ćwiczenia i materiały źródłowe opatrzone dodatkowymi poleceniami dotyczącymi analizowania treści, wspierające zdobycie umiejętności korzystania z różnych źródeł informacji
podsumowania lekcji wspierające ucznia podczas samodzielnej nauki
niezbędne definicje wyróżnione kolorem
Bogato ilustrowana publikacja, która w wyczerpujący sposób opisuje pięćdziesiąt lat działalności Polskiego Teatru Tańca instytucji niezwykle ważnej dla Poznania, ale też dla ogólnopolskiej sceny baletowej. Czytelnik dowiaduje się, jak wyglądały początki Teatru, jego rozwój, współpracaz krajowymi i zagranicznymi placówkami od ery Conrada Drzewieckiego, przez trzy dekady pod dyrekcją Ewy Wycichowskiej, po współczesność. Poznajemy repertuar zespołu oraz opinie mediów i współpracownikówna temat instytucji. Całość wzbogacają aneksy, mające wartość historyczną i uzupełniającą treść książki
Jest to druga część zbioru wywiadów Elżbiety Wojnarowskiej z ludźmi kultury, głównie związanymi z Krakowem (cz. I ukazała się w 2020 r.). Są to takie postacie jak: Andrzej Sikorowski, Zygmunt Konieczny, Adam Zagajewski, Ernest Bryl, o. Jan Andrzej Kłoczowski, Jan Kanty Pawluśkiewicz, Aleksander Krawczuk, Krzysztof Jasiński i inni.Książka ta stanowi cenne uzupełnienie pierwszej części, ale jednocześnie zawiera omówienie nowych zagadnień związanych ze zmieniającą się historią oraz upływającym czasem.
W jaki sposób antyczni poeci zwracają się do odbiorców i prowadzą z nimi zawoalowaną, a nawet zaskakującą grę językową? Jakich środków używają w tym celu? W jaki sposób współczesny czytelnik może je odczytać, zrozumieć i poddać analizie? Jak te wyniki odczytuje? Monografia niniejsza zawiera próby odpowiedzi na te i inne pytania. Jej adresatami są nie tylko filolodzy klasyczni, lecz także szerokie grono literaturoznawców i językoznawców, którzy sięgną po nią przede wszystkim po to, by zapoznać się z kunsztem poetyckim Owidiusza. W tomie pierwszym Studiów analizie poddana została ogólna struktura poetycka dzieła. Jej gruntowne poznanie pozwala na lepsze zrozumienie artyzmu poetyckiego Metamorfoz. Schematyczna (słownikowa) kompozycja książki pozwala precyzyjnie wskazać konkretne zjawiska stylistyczne i foniczne oraz opisać ich aspekty ilościowe i jakościowe, co czyni ją swoistym kompendium uzupełniającym krytyczną lekturę Metamorfoz.[...] Prof. S. Śnieżewski prezentuje wręcz benedyktyńską monografię o stylometrii w Metamorfozach Owidiusza. [...] stwierdza, że poeta korzysta z wielu różnorodnych środków językowych, co świadczy, że jest ,,alchemikiem słowa"" i że jego epos obfituje w niezwykłe walory artystyczne. Prof. S. Śnieżewski daje instrumentum utilissimum do należytej oceny Metamorfoz. Ta osobliwa książka świadczy o najwyższym kunszcie filologicznym jej Autora i o wysokiej randze krakowskiego środowiska latynistycznego. Z recenzji prof. dra hab. Mariana SzarmachaProf. dr hab. Stanisław Śnieżewski:opracownik naukowo-dydaktyczny Instytutu Filologii Klasycznej UJ w Krakowie. Współpracuje z licznymi ośrodkami naukowymi krajowymi i zagranicznymi zajmującymi się studiami nad antykiem greckim i rzymskim, np. Uniwersytetem w Padwie, Salzburgu, Heidelbergu, Bochum, Helsinkach. W Instytucie Filologii Klasycznej UJ prowadzi ze studentami seminaria latynistyczne, translatoria i ćwiczenia z literatury rzymskiej. o2001-2006 przewodniczący krakowskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Filologicznegoo2006-2012 kierowniki studiów doktoranckich (Wydział Filologiczny UJ)oCzłonek Komisji Filologii Klasycznej Polskiej Akademii Umiejętności. Zainteresowania naukowe: ohistoria literatury rzymskiej okresu republikańskiego, augustowskiego i wczesnego cesarstwa (do III wieku n. e). Najważniejsze publikacje:Problem boskości Oktawiana-Augusta w poezji augustowskiej (Kraków 1993); Koncepcja historii rzymskiej w Ab urbe condita Liwiusza (Kraków 2000); Salustiusz i historia Rzymu. Studia porównawcze na tle historiografii greckiej i rzymskiej (Kraków 2003); Wojna, pokój i bogowie w starożytnym Rzymie (Kraków 2006); Słowo i Obraz. Studia historycznoliterackie nad Sylwami Stacjusza (Kraków 2010); Terminologia retoryczna w Institutio oratoria Kwintyliana (Kraków 2014); Analiza stylometryczna Punica Syliusza Italika (Kraków 2018); Słownik anagramów, repetycji i palindromów w epice rzymskiej (Kraków 2021).
Potężna modlitwa Szukasz modlitwy, która pomoże Ci w radzeniu sobie w cierpieniu, chorobie, niepokoju, problemach rodzinnych, kryzysie małżeńskim, braku pracy lub w innym problemie? Zwróć się do św. Michała z pomocą tej nowenny, by zyskać światło przy podejmowaniu trudnych decyzji, uzdrowienie i pocieszenie.Bogata zawartość W książeczce znajdziesz: tekst nowenny do św. Michała Archanioła, historię objawień w Gargano, kilka wskazówek dla odprawiających nowennę, odpust zupełny zwany anielskim przebaczeniem, informacje o opiekunach duchowych sanktuarium na górze Gargano. Na każdy czas Nowennę odmawia się w całości, szczególnie od 20 do 28 września, w ramach przygotowania do święta św. Michała Archanioła, a także za każdym razem, gdy odczuwa się taką potrzebę.
Pomoc dla rodziców Pragniesz lepiej poznać siebie i swoje zaniedbania wobec dzieci? Szukasz książki, która będzie wspierać Cię w budowaniu relacji zarówno z małymi, jak i już dorosłymi dziećmi? Ten rachunek sumienia będzie dla Ciebie doskonałą pomocą! To propozycja dłuższego przygotowania do sakramentu pokuty i pojednania, dzięki któremu wejdziesz głębiej w swoje serce.16 rozważań Książeczka zawiera 16 rozważań, pozwalających przeprowadzić i dokładne przygotowanie do spowiedzi. Ten rachunek sumienia powinien być przeprowadzany w ciszy, skupieniu i modlitwie.Poręczny format Dodatkowy atut książeczki to poręczny format i piękna, przejrzysta szata graficzna.
NAUKAOKIEM FILOZOFACzy rzeczywiście u podstaw każdej dziedziny nauki leży fizyka?Ile prawdy jest w poglądzie mówiącym, że to, co dzieje się później, nieuchronnie wynika z tego, co wydarzyło się wcześniej?I czy naprawdę nauka to wyłącznie teorie i eksperymenty?Amerykańska filozofka Nancy Cartwright, odwołując się do koncepcji czołowych badaczy oraz licznych przykładów z nauk fizycznych, przyrodniczych i społecznych, kwestionuje trzy powszechnie przyjęte wizje nauki. Pokazuje, że nauka jest zdecydowanie bardziej skomplikowana, niż nam się zwykle wydaje, i składa się na nią wiele różnych elementów, z których każdy odgrywa istotną rolę. Ponadto udowadnia, że nauka to nie tylko, jak sądzą niektórzy, fascynujące odkrywanie tajemnic świata, ale przede wszystkim żmudny i czasochłonny proces uczenia się, popełniania błędów i nieustannych poszukiwań.Okiem filozofa. Nauka to książka, która zainteresuje nie tylko badaczy i pasjonatów nauki, ale także wszystkich, którzy chcą ją zrozumieć i zyskać szerszą perspektywę.W każdym tomie z serii Okiem filozofa powszechnie uznani myśliciele prezentują osobistą refleksję na tematy, z którymi spotykamy się w codziennym życiu.
W Demostenesie zwykliśmy dziś dostrzegać przede wszystkim niestrudzonego orędownika wolności Grecji albo też, jak powiedzieliby niektórzy, imperialnych ambicji jego ojczystych Aten. Mowy, których przekład i opracowanie oddajemy do rąk czytelnika, idą jednak w poprzek tym oczekiwaniom. Tylko jedna, Przeciwko Aristokratesowi, dotyka zagadnień wielkiej polityki, a przy tym zdecydowanie wpisuje się w bardziej cyniczną ocenę działalności Demostenesa. Pozostałe cztery zostały napisane i wygłoszone wyłącznie na użytek wewnętrzny, który też nie do końca odpowiada naszym oczekiwaniom wobec antycznego męża stanu.Mowa Przeciwko Leptinesowi to dość krótkowzroczna próba obalenia reform fiskalnych mających zaradzić ogromnemu kryzysowi, w jakie Ateny popadły w połowie IV wieku p.n.e. Napisane dla tego samego klienta mowy Przeciwko Androtionowi i Przeciwko Timokratesowi to przykłady bezwzględnej wendetty sądowej, nieznacznie tylko przypudrowanej troską o rządy prawa w państwie. W mowie Przeciwko Meidiasowi wreszcie otrzymujemy wgląd w kulisy osobistej awantury między Demostenesem a jego sądowym adwersarzem. Demostenes był ponad wszelką wątpliwość wybitnym politykiem, mówcą i twórcą. Mowy przypominają jednak, że nie należy go utożsamiać z pomnikiem, który zbyt często i zbyt pochopnie mu się wystawia.Demostenes (384-322 p.n.e.) - to największy mówca antycznych Aten i grecko-rzymskiej starożytności w ogóle. Jako mąż stanu, swoje życie i swą retoryczną biegłość oddał sprawie powstrzymania macedońskiej ekspansji pod wodzą Filipa II, a później samego Aleksandra Wielkiego, czego świadectwem są między innymi jego cztery Filipiki. Jako biegły w prawie polityk, niestroniący od patosu, ale też od wulgarnej inwektywy, ukazuje się natomiast w zawartych w tym tomie mowach. Jego śmierć zbiegła się z kresem ateńskiej niepodległości i końcem klasycznej epoki dziejów i kultury antycznej Grecji.
Bogaty i pasjonujący zbiór bajek, legend i podań ludowych, w których bohaterami są czarownice i czarnoksiężnicy. W wierzeniach ludowych te dwie postacie zawsze korzystały z pomocy sił nadprzyrodzonych. Swoimi zabiegami mogły one pomagać lub szkodzić, jednak w większości przekazów, legend czy baśni, obie były czarnymi charakterami. Wykorzystując swoje diabelskie moce krzywdziły zarówno zwykłych śmiertelników jak i zwierzęta. Ich niecne czyny początkowo znajdowały odzwierciedlenie w przekazach ustnych, a z czasem również pisemnych. Czarownice są obecne w historii każdej cywilizacji na świecie, ale wyjątkowo dobrze zagnieździły się w Europie. Na przełomie XIX i XX wieku, zarówni czarownica, jak i czarnoksiężnik stali się postaciami z pogranicza fantastyki i głęboko zakorzeniły się w kulturze stając się jej stałym elementem. Niniejsza książka to zbiór bajek, legend i podań ludowych z przełomu XIX i XX wieku, których wspólnym mianownikiem jest czarownica i czarnoksiężnik. Obie te postacie budzą do dzisiaj zainteresowanie odbiorców, ale i inspirują twórców.
Twórczość plastyczną Tove Jansson ukształtowały szkoły w Helsinkach, Sztokholmie i Paryżu, jednak artystka szybko zdała sobie sprawę, że kreska i farba jej nie wystarczą. W tekstach literackich poruszała nieraz te same tematy, które zajmowały ją również jako malarkę. Największą sławę zapewniły jej książki o Muminkach, ale krytycy i czytelnicy na całym świecie docenili również jej minimalistyczne, poetyckie opowiadania.Bohaterowie Jansson to często ludzie starsi, ze swoimi dziwactwami, przyzwyczajeniami i bagażem doświadczeń. Autorka przygląda im się z czułością, pokazując ich mądrość i radość, bo do końca pozostają wolni, a do tego odważni.Zbiór Kobieta, która pożyczała wspomnienia obejmuje teksty z trzech tomów: Podróż z małym bagażem, Fair play i Listy od Klary. Współcześnie szczególną uwagę zwracają opowiadania z tomu Fair play, które opisują bliską przyjaźń dwóch artystek mieszkających w jednej helsińskiej kamienicy. Zawierają wiele autobiograficznych odniesień do związku Jansson z graficzką Tuulikki Pietil. Dopiero teraz, odczytane na nowo, mogą wybrzmieć w pełni, także w kontekście literatury queer, a Jansson - ukazać się jako śmiała twórczyni, która nie bała się łamać pokoleniowego tabu i wyprzedzała swoje czasy.
"Z zamiłowania Pazińskiego do malarstwa Wojtkiewicza zrodziła się namiętna i pasjonująca książką, która - jak każda udana na temat wielkiego dzieła - jest opowieścią o tym, co fundamentalne". (Marek Bieńczyk, "Książki. Magazyn do czytania")Witold Wojtkiewicz (1879-1909), może najwybitniejszy malarz polskiego modernizmu, tajemnicę swojej sztuki zabrał do grobu. Przez całe krótkie życie, naznaczone ciężką chorobą serca i świadomością, że artystycznej wizji nie zdąży rozwinąć, towarzyszyło mu przeczucie kruchości i absurdalności istnienia. Wyraził je w cyklach fantasmagorycznych scen rodzajowych, w których za temat przewodni obrał dzieciństwo, teatr, szaleństwo i śmierć. Piotr Paziński uważa, że Wojtkiewicz prosi się o nowe interpretacje i proponuje własne odczytania jego sztuki. W dwóch częściach książki - Arkadia i Arlekinada - podejmuje twórczą dyskusję z wybitnymi znawcami Wojtkiewicza: Jerzym Ficowskim i Wiesławem Juszczakiem. Tytuł książki, "Przebierańcy w nicości", jest parafrazą poetyckiego komentarza Wisławy Szymborskiej.
Po dekadach demonizacji i kryminalizacji, psychodeliki przeżywają niezwykły renesans dokonujący się na pograniczu nauki, kultury i biznesu. Najpowszechniej badaną substancją z tej grupy jest psylocybina, która odpowiada za psychoaktywne właściwości grzybów nazywanych "halucynogennymi" albo "magicznymi". Wyniki coraz liczniejszych eksperymentów wskazują, że może ona pomagać nie tylko w leczeniu szeregu zaburzeń psychicznych, takich jak depresja czy uzależnienia, ale również w zgłębianiu zależności między mózgiem i świadomością.Maciej Lorenc przedstawia aktualny stan wiedzy o właściwościach psylocybiny, a także przybliża jej bogatą i złożoną historię, która zaczęła się znacznie wcześniej niż działania na rzecz jej kryminalizacji czy próby włączenia jej do zachodniego systemu biomedycznego jako leku.Czytelnicy dowiedzą się z tej książki między innymi: - jaki jest wpływ psylocybiny na funkcjonowanie układu nerwowego - jakie mechanizmy leżą u podstaw terapeutycznego potencjału psychodelików i jakie zagrożenia wiążą się z ich stosowaniem - co wiadomo o wpływie mikrodawkowania na dobrostan - co stało się z mezoamerykańskimi kultami grzybowymi - jak grzyby psylocybinowe wpłynęły na kulturę zachodnią - kto sfinansował renesans psychodeliczny - gdzie zainicjowano zmiany prawne na rzecz legalnego dostępu do terapii psychodelicznej
Byłem zainspirowany wizją zdobycia w rekordowym czasie czternastu ośmiotysięczników. Chciałem wejść na Annapurnę, Dhaulagiri, Mount Everest, Kanczendzongę, Lhotse, Makalu i Manaslu w Nepalu, a następnie wspiąć się na Nanga Parbat, Gaszerbrum I i II, K2, Broad Peak w Pakistanie, by na koniec wyruszyć do Tybetu i zdobyć wierzchołki Czo Oju i Sziszapangmy.
Ale dlaczego? To jedne z najbardziej ekstremalnych miejsc na Ziemi. Takie wyzwanie, z limitem czasowym zaledwie siedmiu miesięcy, większości może wydawać się szaleństwem. Jednak dla mnie projekt był okazją udowodnienia światu, że nie ma rzeczy niemożliwych, że wszystko jest możliwe, jeśli włożysz w to całe serce i mocno się postarasz.
Przyszedłem na świat w wiosce o nazwie Dana w zachodnim Nepalu. Byliśmy biedni. Jako dziecko chodziłem boso, bo moja rodzina nie miała pieniędzy nawet na buty. Ale dzięki temu nabyłem odporności, której potrzebowałem, aby dołączyć do Gurkhów, jednej z najbardziej nieustraszonych jednostek w armii brytyjskiej. Następnie wbrew wszelkim przeciwnościom zostałem pierwszym w ponad 200-letniej historii Gurkhów żołnierzem, który dołączył do Special Boat Service. Z tą jednostką służyłem w najniebezpieczniejszych strefach wojennych na świecie.
W Anglii ludzie ciągle zadawali mi to samo pytanie:
? To jaki jest ten Everest?
Kumple nieobeznani z geografią Nepalu wyobrażali sobie prawdopodobnie, że miałem go zaraz za płotem. Wyglądali na rozczarowanych, gdy przyznawałem, że nigdy nie widziałem nawet bazy pod Mount Everestem, nie mówiąc już o wspinaczce powyżej niej. Niektórych żołnierzy skłaniało to do kwestionowania mojej siły. Po dziesięciu latach pytań i żartów dopadła mnie pokusa zdobycia szczytu. A więc dobrze, pomyślałem. Spróbuję zdobyć Dach Świata. Gdy już stanąłem na wierzchołku Everestu z wrażenia odebrało mi mowę. Widoki były nie do opisania. Ogarnęło mnie poczucie dumy, połączone z czymś w rodzaju oczekiwania. W tamtej chwili byłem jedyną na Ziemi osobą, która stała w jej najwyższym punkcie.
Nimsdai Purja
Wyjdź poza to, co myślisz, że jest możliwe, z jedną z najbardziej niezwykłych postaci światowego himalaizmu. Nims w swojej opowieści o drodze do zdobycia - w rekordowym czasie - Korony Himalajów i Karakorum dowodzi, że przy odpowiednim nastawieniu, planowaniu i z właściwym zespołem wszystko jest możliwe. Inspiruje ludzi w każdym wieku, pokazując, że pozytywne myślenie może prowadzić do niesamowitych osiągnięć.
Nims dzieli się swoim podejściem do życia z wielkim entuzjazmem i z nadzieją, że dzięki temu zainspiruje innych do osiągnięcia niemożliwego. To człowiek pełen pasji, emanuje energią i zaraża nią każdego, kogo spotka na swojej drodze.
o autorze:
NIRMAL „NIMS” PURJA MBE -
Urodził się w Nepalu. Służył w brygadzie Gurkhów i w Special Boat Service, elitarnej jednostce Brytyjskich Sił Zbrojnych. Zrezygnował z pracy w wojsku, by skoncentrować się na pasji wspinaczkowej i eksploracyjnej. Zdobył wszystkie czternaście szczytów Korony Himalajów i Karakorum w nieco ponad sześć miesięcy — pobił dotychczasowy rekord o przeszło siedem lat.
W styczniu 2021 roku wraz z dziewięcioma innymi Nepalczykami wspiął się na K2, ostatni z ośmiotysięczników niezdobyty zimą. Od sezonu 1987/1988 podejmowano wiele prób zdobycia szczytu, ale żadna z zimowych wypraw nie zakończyła się sukcesem. Nie tylko strome zbocza i ogólna ekspozycja sprawiają, że wspinaczka na K2 jest trudna technicznie, także pogoda bywa wielkim przeciwnikiem. Zimą szczytowe wiatry osiągają siłę huraganu, temperatura nieruchomego powietrza spada znacznie poniżej minus 65 stopni, niskie ciśnienie barometryczne oznacza jeszcze mniej tlenu ? margines błędu jest więc prawie zerowy, a jakakolwiek błędna decyzja może mieć katastrofalne skutki.
Za życia rzadko uważani za świętych. Zazwyczaj nie pasowali do kanonu. Radykalni, nieprzewidywalni, nie wiadomo było, co o nich myśleć. Arcyludzcy w swoich słabościach, pasji i uporze.Piotr, gdyby żył kilka wieków później, byłby ekskomunikowany. Mikołaj rozdawał prezenty prostytutkom. Rita żyła rozdarta między dwiema rodzinami, których członkowie mordowali się nawzajem.Błogosławieni - bo pozwolili Bogu działać. Święci - nie dlatego, że się tacy urodzili. Szczęśliwi - bo spotkali miłość, która zmieniła ich życie.Nie stawiajmy im pomników, ale dostrzeżmy w nich ludzi z krwi i kości, którymi warto się zainspirować.
Pomimo stwierdzania licznych problemów, barier i złych praktyk autorzy wciąż dostrzegają możliwości naprawy i rozwoju nauki. Zapewne kluczowe jest kształtowanie odpowiednich postaw naukowców, ich indywidualnego podejścia do spraw naukowych. Dobrze byłoby, gdyby uwarunkowania formalno-instytucjonalne nie stwarzały w tym zakresie barier ani nie narzucały konieczności koncentracji na sprawach z perspektywy prawdziwej nauki marginalnych. Pozostaje wyrazić nadzieję, że również przedmiotowa monografia przyczyni się do przypomnienia naukowych priorytetów.
/fragment książki/
Książka wnosi cenny wkład w toczący się dyskurs na temat złożonych problemów funkcjonowania nauki w Polsce: od jej finansowania po zagadnienia formalno-ewaluacyjne, rozwój kadry i kształcenie.
Prof. dr hab. inż. Mirosława El Fray
Autorzy książki to eksperci o bardzo wysokich kompetencjach w sferze nauki (…) posiadają bogatą wiedzę zarówno teoretyczną, jak i praktyczną (…). Nauka jest sektorem bardzo zróżnicowanym wewnętrznie, dlatego wymaga w odniesieniu do różnych jej części zdywersyfikowanego podejścia. Rozwiązania proponowane dla nauk technicznych czy medycznych wymagają zasadniczej modyfikacji w przypadku nauk społecznych. Trafnie i rzetelnie został uwzględniony w tej pracy także kontekst międzynarodowy i krajowy nauki.
Prof. dr hab. Jacek Szlachta
Autorzy: Andrzej Jacek Blikle, Tadeusz Gadacz, Marian Gorynia, Iwona Hofman, Hubert Izdebski, Krzysztof Jajuga, Jacek Jemielity, Tomasz Komornicki, Jacek Kuźnicki, Eugeniusz Molga, Maciej J. Nowak, Rafał Rakoczy, Marek Safjan, Bronisław Sitek, Przemysław Śleszyński, Łukasz A. Turski, Grzegorz Węgrzyn, Leszek Zasztowt
Autorzy większości współczesnych dzieł apologetyki chrześcijańskiej wychodzą z założenia, że nadal żyjemy w kulturze i cywilizacji chrześcijańskiej, a nasze społeczeństwo wciąż opiera się na zasadach ewangelicznych. Tymczasem, jak przekonuje Peter Kreeft, epoka ta zakończyła się wraz ze średniowieczem i obecnie mamy na powrót do czynienia z mentalnością człowieka niewierzącego - współczesnego poganina. Kreeft nie ma wątpliwości, że Blaise Pascal był najlepszym apologetą od czasów średniowiecza, wyprzedził bowiem swoje pokolenie o przeszło 300 lat, dostrzegając nowy porządek zdechrystianizowanego, sekularnego świata. Spośród wszystkich Myśli Pascala, Kreeft wybrał najbardziej wybitne, intrygujące i najlepiej odpowiadające potrzebom współczesnego czytelnika. Książka ta stanowi swego rodzaju wirtualny kurs, w którym czytelnik interpretuje i rozważa najistotniejsze treści zawarte w Myślach, odkrywając ich dynamikę i bogactwo merytoryczne, a zarazem ich liryczny wydźwięk i głębię skłaniającą do refleksji. To niejako wspólne dzieło Pascala i Kreefta skierowane jest zarówno do sceptyków, niewierzących, jak i do współczesnych chrześcijan. Stanowi ono przy tym czytelne świadectwo prawdy i dobra, które są wpisane w chrześcijaństwo. Myśli Błażeja Pascala to jedno z najwybitniejszych dzieł filozofii i teologii chrześcijańskiej na przestrzeni ostatnich kilkuset lat. Jednak arcydzieło to zawiera w sobie pewien paradoks. Z jednej strony wywarło ono wielki wpływ na myśl chrześcijańską, z drugiej zaś nigdy nie zaistniało w pełnej postaci. Dostępne jest jedynie w formie notatek i błyskotliwych aforyzmów. Peter Kraaft daje nam do ręki znakomite narzędzie pogłębionej lektury Myśli. Fragmenty dzieła Pascala zostały dobrane tak, aby prowadzić czytelnika przez główne tematy: nędza i wielkość człowieka, rozrywka i obojętność jako pseudorozwiązania zagadki egzystencji, słynny zakład Pascala jako strategia dochodzenia do wiary oraz Chrystus jako wypełnienie sensu życia. Bazując na wieloletnim doświadczeniu badań uniwersyteckich Peter Kreeft przedstawia znakomite wprowadzenie do lektury najważniejszego dzieła Pascala - Myśli. Dobór cytatów i komentarze, zarówno własne, jak i św. Pawła, św. Augustyna, Srena Kierkegaarda oraz C.S. Lewisa, stanowią niezwykle udany przewodnik, pozwalający uchwycić najważniejsze tematy niedokończonej apologii chrześcijaństwa. dr Grzegorz Chrzanowski OP, wykładowca na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie To pierwsza książka, którą kupiłbym ponownie, gdyby mój dom spłonął. Jeff Cook, profesor filozofii na University of Northern Colorado, autor Seven: the Deadly Sins and the Beatitudes Piękno i potęga tej książki polega między innymi na tym, że spostrzeżenia Kreefta są często równie sugestywne i potężne, jak spostrzeżenia Pascala. Cały czas próbowałem sobie wyobrazić, jak by to było, gdyby ta dwójka kiedykolwiek ze sobą rozmawiała. Ta książka jest kopalnią złota dla apologetów i każdego, kto nie tylko chce znaleźć odpowiedzi, ale także uzyskać wgląd w to, jak skonstruować spójną i przekonującą prezentację ewangelii. - Liam Thatcher, pastor, krytyk literacki
Co mają ze sobą wspólnego zwycięstwo pod Chocimiem, cud Guadalupe i niewytłumaczalne naukowo przeżycie ośmiu zakonników w epicentrum wybuchu w Hiroszimie?
Jak udało się powstrzymać rozprzestrzeniającą się jak pożar herezję katarów w średniowiecznej Europie i dlaczego tysiące bezbronnych manifestantów mogło zwyciężyć uzbrojone po zęby oddziały wojska na Filipinach?
To różaniec, Psałterz anielski, kontemplacyjna modlitwa Kościoła będąca skutecznym orężem przeciwko złu.
Każde Zdrowaś Maryjo jest jak uderzenie mnie w głowę.
Gdyby chrześcijanie wiedzieli, jaką moc ma różaniec… to byłby mój koniec.
Szatan podczas egzorcyzmów
Skąd wzięła się najpopularniejsza modlitwa katolicyzmu, skąd liczba jej tajemnic? Jak to możliwe, że prosta modlitwa pustelników zauroczyła doktorów Kościoła? Dlaczego dominikanie przedstawiali różaniec jako maryjną świątynię z piętnastoma tajemnicami jako ołtarzami, przed którymi błaga się o wstawiennictwo u Boga, a jezuici potraktowali różaniec jak „salę ćwiczeń” duchowych?
W niezwykłej książce specjalista-mariolog, Wincenty Łaszewski opisuje pasjonujące dzieje różańca, świętych zaangażowanych w krzewienie modlitwy i spektakularne cuda, które towarzyszyły ich misji.
Wielcy znani i nieznani: św. Dominik, Kartuz Dominik z Gdańska, Małgorzata Bawarska i Mechtylda z Hackeborn, bł. Alan de Rupe, św. Józef Herman, św. Jan Eudes, Jan Jakub Olier i Wincenty Pallotti.
Objawienia różańcowe z całego świata: Guadalupe, Lourdes, Gietrzwałd, Turyn i Fatima.
Krucjaty różańcowe, dające zwycięstwo pod Lepanto i Chocimiem i wyzwolenie Austrii spod okupacji Sowietów
Nigdy nie sądziłeś, że historia różańca może być tak pasjonująca
Po 106 latach od objawień w dolinie Cova da Iria w 1917 r. cały świat słyszał o Fatimie, z drugiej jednak strony przesłanie Matki Bożej pozostaje w pewnym sensie nieznane. Chodzi o fundamentalne treści orędzia. Czego wymaga od nas Matka Boża, której głos usłyszał świat w Fatimie? Jakie są Jej wskazania i co powinniśmy uczynić, by wypełnić Jej prośbę? Dlaczego nabożeństwo 13 dnia miesiąca we wszystkich parafiach świata nie jest wystarczające, by uczynić zadość Jej wskazaniom? Czy objawienia miały miejsce tylko przez sześć miesięcy w 1917 roku? Fatimska Pani przychodzi do swoich dzieci, ukazując drogę ratunku przed złem i sposób przemiany całego świata. Mówi: Bóg pragnie ustanowić na świecie nabożeństwo do Mego Niepokalanego Serca. Jeśli zrobi się to, o co prosi Bóg, wiele dusz zostanie uratowanych przed piekłem, wojna się skończy, nastanie pokój na świecie, nie będzie głodu, sprawiedliwi nie będą prześladowani, Rosja się nawróci i jej błędy nie będą rozlewać się po świecie, nadejdzie czas triumfu Jej Niepokalanego Serca. Czy świadomość tego, co dzieje się wokół nas, nie jest aż nader doniosłym przynagleniem, by skierować naszą uwagę w stronę Fatimy?
„Zgroza nawiedziła Dunwich między pierwszosierpniowym Świętem Chleba a równonocą jesienną 1928 roku, doktor Armitage zaś był jedynym ze światków jej poczwarnego prologu”.
Dunwich – odległa wioska w stanie Massachusetts, zagubiona pośród niegościnnego krajobrazu poprzecinanego ciemnymi dolinami, opanowanymi przez zdziczałą roślinność. W pamięci tutejszych mieszkańców wciąż żyją starożytne historie o czarownicach. Zdarza się, że okolice nawiedzają niezwykłe dźwięki dochodzące z głębi wzgórz, zdobionych tajemniczymi kamiennymi kręgami…
W odizolowanym od społeczności gospodarstwie prostoduszna albinoska Lavinia Whateley rodzi dziecko, Wilbura. Nikt nie wie, kim jest jego ojciec. Stary Whateley, ojciec Lavinii, wychowuje Wilbura, który budzi niepokój okolicznych mieszkańców, przerażonych szybkim wzrostem dziecka i jego odrażającym wyglądem. Od zawsze krążyły pogłoski o konszachtach Whateleya z magią, a po jego śmierci dorosły już Wilbur wydaje się być zdeterminowany, aby poszerzyć zakazaną wiedzę, którą odziedziczył po dziadku. W tym celu udaje się na Uniwersytet Miskatonic w Arkham, aby wypożyczyć znajdujący się w zasobach bibliotecznych instytucji egzemplarz złowieszczego „Necronomiconu”. Po odkryciu złowrogich zamiarów swojego gościa profesor Armitage odmawia spełnienia jego prośby. Wilbur jest jednak zdecydowany zdobyć księgę za wszelką cenę. Postanawia włamać się do biblioteki pod osłoną nocy. Jego decyzja prowadzi do serii tragicznych wydarzeń…
Wąwozy głęboko ukryte w gąszczu nieprzeniknionej roślinności, obłąkańcze sabaty czarownic kłębiących się wokół ognia w noc Walpurgii, puszczyki gotowe odebrać duszę umierającym, niewidzialne stworzenie niszczące nocami okolicę… Opowieść Lovecrafta nie rozgrywa się w majestatycznych i egzotycznych krajobrazach jak w „Zew Cthulhu” czy „W górach szaleństwa”, lecz w Nowej Anglii, regionie o szczególnym znaczeniu dla autora.
François Baranger – uznany na świecie ilustrator, ceniony artysta koncepcyjny pracujący w przemyśle filmowym i komputerowym, od zawsze zafascynowany światem H.P. Lovecrafta – podjął się „cyklopowego” zadania zilustrowania jego najważniejszych opowieści.
„Twórczość Lovecrafta nie jest możliwa do oddania w rysunku. Z definicji. Każdy z jego utworów pełen jest przymiotników i rzeczowników, które podkreślają fakt, że nie sposób wiarygodnie odtworzyć jego przerażających wizji. Na czym polega jego metoda działania? Nie wiem, ale sprawdza się”. – Joann Sfar
FRANÇOIS BARANGER: urodzony w 1970 roku artysta o wielu talentach. Ilustrator z wykształcenia, pracuje głównie jako twórca koncepcyjny w przemyśle filmowym („Harry Potter”, „Starcie Tytanów”, „Piękna i bestia”) oraz gier wideo („Heavy Rain”, „Beyond: Two Souls”). Zasłynął również z licznych okładek powieści. W 2013 roku rozpoczął karierę pisarską, debiutując powieścią science fiction „Dominium Mundi”, a następnie w 2017 roku thrillerem „L’Effet Domino”.
Gdy był nastolatkiem, podobnie jak wielu innych w jego wieku, odkrył Lovecrafta dzięki grze fabularnej. Od tego czasu nieustannie pasjonuje się światem fantastyki ogólnie, a w szczególności twórczością „Samotnika z Providence”. Po wielu latach marzeń o ilustrowanej wersji jego opowiadań, postanowił podjąć się tego zadania. Pierwsze opowiadanie, które zilustrował, było najbardziej znane „Zew Cthulhu”.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?