W tej strefie proponujemy bardzo szeroką ofertę z dziedziny psychologii oraz dziedzin powiązanych: astronomii i astrofizyki, ekologii, filozofii, kultury, podróżnictwa, religii, socjologii, sztuki. Szczególnie polecamy z tej kategorii bestseller pt. Księga Urantii. Księga Urantii podaje jasną i zwięzłą integracją nauki, filozofii i religii. Ci, którzy ją czytali i zgłębiali, wierzą, że Księga Urantii może wnieść bardzo wiele wartości do religijnej i filozoficznej myśli ludzi tego świata.
Celem niniejszej pracy jest [...] analiza odpowiedzi władz samorządowych (przeprowadzona na podstawie badań jakościowych) na zapotrzebowanie sektora kultury dotkniętego pandemią COVID-19. Biorąc pod uwagę model reakcji na kryzys zaproponowany przez autorów publikacji Crisis & Emergency Risk Communication tj. bądź pierwszy, bądź na czas, wykaż empatię, działaj, okaż szacunek oraz wykaż przejrzystość przedstawiane badania zawierają weryfikację instrumentów badawczych autorów amerykańskich i analizują jakość pomocy samorządowej pod kątem tempa reakcji władzy, adekwatności pomocy, szacunku i empatii dla poszkodowanych oraz przejrzystości formy pomocowej.Autorki stawiają zasadniczo trzy pytania badawcze:1) Na ile samorząd miejski, dysponując środkami finansowymi i opierając się na strukturach zarządzania sytuacjami kryzysowymi, w sposób właściwy odpowiedział na potrzeby sektora kultury w czasie pandemii, monitorował kłopoty sektora i był blisko ludzi?2) Czy środowiska kulturalno-artystyczne czuły się wspomagane przez władzę samorządową w sytuacji całkowitego paraliżu działalności twórczej?3) W jaki sposób obie strony: władza samorządowa i artyści, przeżyły sytuację graniczną?
Aktualność podjętej w książce problematyki podkreśla z jednej strony stale wzrastająca liczba rodzin wielokulturowych pochodzących z europejskiego i pozaeuropejskiego kręgu kulturowego, a z drugiej – brak przygotowania m.in. ze strony szkoły i nauczycieli do pracy edukacyjnej z tego typu rodzinami. Lektura publikacji pozwala na poznanie z konieczności cząstkowego, ale wielostronnego oglądu złożonych zagadnień dotyczących małżeństw i rodzin wielokulturowych oraz edukacji międzykulturowej. (…)
Ze względu na poruszaną problematykę, jej aktualność dla rozwoju teorii i praktyki edukacji międzykulturowej wydanie książki Ewy Sowy-Behtane jest w pełni pożądane i uzasadnione. Jestem przekonana, że doświadczenia nabyte podczas zbierania materiałów do niniejszej pracy pozwoliły Autorce zauważyć wyzwania i zadania w zakresie pracy edukacyjnej z rodzinami wielokulturowymi, tak istotne i ważne do podjęcia w naszym środowisku pedagogów międzykulturowych.
prof. dr hab. Ewa Ogrodzka-Mazur
Tematyka omawianej książki jako projektu wydawniczego jest z pewnością nie tylko dla mnie fascynująca i zasługująca na staranną promocję. Jej wielką wartością jest pokazywany, jako coraz bardziej naturalny, choć trudny a z pewnością nieunikniony, fenomen społeczny (w niektórych regionach kraju już znaczący) tzw. małżeństw mieszanych kulturowo (światopoglądowo, narodowościowo, językowo…).
Badanie tego środowiska wychowawczego dzieci i losów życiowych całych rodzin jest znaczącym wyzwaniem, mającym swoje problemy metodologiczne i etyczne. Powstają tu pułapki, jak też rodzą się zagrożenia zbyt słabo uświadamiane, a przy tym znamionujące bariery wyobraźni i tolerancji w środowisku społecznym, a co dopiero mówić o wykorzystaniu i wspieraniu konkretnych, ważnych egzystencjalnie szans rozwojowych, jakie sytuacje spotkania międzykulturowego niosą życiowo. Ciągle mamy zbyt mało opracowań czy badań, a także diagnoz dotyczących tego, jak takim sytuacjom wychowawczym pomagać i chronić je przed typowymi dla nich pułapkami rozwojowymi. W tym kontekście trudno wręcz przecenić zamysł badawczy i próbę autorską Ewy Sowy-Behtane dla dalszych dyskusji i dociekań oraz uwrażliwień kulturowych na ten ciągle niedoceniany problem.
prof. zw. dr hab. Lech Witkowski
Ewa Sowa-Behtane – doktor nauk humanistycznych, pedagog-profilaktyk społeczny, socjolog-psychosocjolog rozwoju osobowego. Autorka monografii: Wartości członków subkultur młodzieżowych (2015), Młodzież ponowoczesna (2015), Rodziny wielokulturowe (2016) oraz ponad 100 artykułów naukowych i rozdziałów w monografiach zbiorowych. Koordynatorka wielu projektów badawczych, uczestniczka ponad 70 konferencji naukowych. Członek Zespołu Pedagogiki Kultury i Edukacji Międzykulturowej PAN, Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego oraz Global Association for Humanities and Social Science Research (GAHSSR). Aktywna działaczka organizacji pozarządowych: założycielska i prezeska Stowarzyszenia Rodzin Wielokulturowych, sekretarz Stowarzyszenia Wspierania Edukacji Międzykulturowej.
When he eliminated spectators from his theatre, and when he refused to allow writers to describe and evaluate his explorations, this was to prevent mere descriptions from replacing the vivid life of actions. And yet Grotowski, a great reader, an encyclopedic man of learning, knew well how essential in human life it is for understanding to be passed on, for there to be a chain of transmission. His quest was not only in a personal need to force the crust of the earth to open so as to reveal the blazing core hidden in its depths. It was also, in his own chosen field of theatre, to guide others, to help them discover in exact, detailed and repeatable ways what laws, what practices make this deep inner penetration possible. In this way, he could develop a craft that could be transmitted directly, from person to person, a craft that examined the relationship between impulse and action, and made their coming together possible. He carefully separated himself from his explorations, so that they could continue one day without him. (an extract from the book)
Autorka poszerza tradycyjnie rozumianą teatrologię i włącza w jej obręb także zjawiska estetyczne i społeczno-kulturowe wykraczające poza teatr, będące przedmiotem performance studies (choć sama tego terminu ani jego odmian nie stosuje). Książka ma układ trójdzielny. Część pierwsza Przedmiot teatrologii i podstawowe pojęcia prezentuje konstytutywne dla nauki o teatrze zagadnienia i pojęcia przynosi definicję przedstawienia jako zdarzenia estetyczno-społecznego i wyjaśnia jego specyfikę (współobecność uczestników, ulotność, budowę znaczeń i aspekty odbioru). Część druga Dziedziny badań, teorie i metody obejmuje problemy związane z analizą przedstawienia, metodami i praktykami pisarstwa historycznego o teatrze w kontekście przemian, jakie zaszły na gruncie historii w minionych dwóch stuleciach, a także prezentuje podstawowe modele teoretyczne w świetle najnowszych kierunków humanistyki oraz mechanizm powstawania, rozwoju i weryfikacji teorii. Część trzecia, zapowiedziana tytułem Rozszerzenia i powiązania wewnętrzne, podejmuje problem relacji zachodzących między teatrem a innymi sztukami oraz między teatrem a przedstawieniami kulturowymi.Książka Eriki Fischer-Lichte nie stanowi sprawozdania z istniejących i stosowanych przez innych badaczy procedur badawczych, lecz w oparciu o poddany redefinicji paradygmat przedstawienia jest autorską propozycją spójnego ujęcia świata widowisk estetycznych i kulturowo-społecznych.Fragment recenzji wydawniczej prof. Małgorzaty LeykoWydanie dofinansowane przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Dla przeciętnego czytelnika, bez względu na stopień wykształcenia muzycznego, system dźwiękowy, jakim posługuje się dzisiejsza muzyka Zachodu, jest rzeczywistością oczywistą i zastaną. Niewielu odbiorców zdaje sobie jednak sprawę z tego, że jej powstawanie było w przeszłości nie tylko długotrwałym i złożonym procesem (bo tak oczywisty dla współczesnego ucha układ dźwięków, jaki odpowiada np. skali do-re-mi-fa-sol-la-si-do zawdzięczamy bardzo złożonym matematycznym wyliczeniom), ale także przedmiotem zaciekłych debat światopoglądowych (bo w związku z tą złożonością przeczy prostocie współbrzmień skali naturalnej). Tymczasem z dystyngowanych debat filozoficznych, a niekiedy także niemal karczemnych awantur dotyczących opracowania i stosowania takiego systemu dźwiękowego, wyłania się zadziwiająca i trzymająca w napięciu opowieść o tworzeniu podwalin współczesnego rozumienia muzyki.Seria 3/2 pod redakcją Tomasza Wierzbowskiego prezentuje wszystko to, na co podobnie jak w przypadku prawdziwie czystej kwinty nie ma miejsca w naszym codziennym sposobie myślenia o muzyce i sztuce: co zostało zapomniane, wymazane bądź wyparte. Za ojca teorii dźwięków muzycznych uważany jest Pitagoras, który zauważył, że niektóre pary dźwięków zagrane jednocześnie brzmią zgodnie, a inne nie. Za pomocą monochordu ustalił, że wzajemne stosunki wysokości dźwięków tworzących konsonans wyrażają się w prostych liczbach. Interwał kwinty, wyróżniający się spośród innych najstabilniejszym współbrzmieniem, tworzyły w jego systemie dźwięki o wzajemnym stosunku częstotliwości 3:2. Ten mocny interwał musiał stać się podstawą każdego systemu muzycznego. Jednak jego akustycznie czysta forma, jaką zalecał Pitagoras, nie znalazła miejsca w muzyce europejskiej, dążącej do kompleksowości i kochającej doskonałą symetrię klawiatury fortepianu. Został więc odarty z części swego brzmienia i posłużył do stworzenia skali dźwiękowej w takim kształcie, jaki dziś znamy.Autor pierwszej książki w serii, zatytułowanej Jak system równomiernie temperowany popsuł harmonię (i dlaczego powinno cię to obchodzić), Ross W. Duffin opowiada o negatywnych dla harmonii konsekwencjach powszechnego przyjęcia tego systemu strojenia w muzyce zachodniej, natomiast Stuart Isacoff w książce Temperacja. Jak muzyka stała się polem bitwy wielkich umysłów zachodniej cywilizacji nakreśla obraz kontrowersji, jakie na przestrzeni wieków towarzyszyły dyskusjom o wprowadzeniu takiego stroju. Dotychczasowym celem serii 3/2 jest zachęcenie czytelników nie do spojrzenia wstecz na minione dzieje poszukiwania idealnego stroju muzycznego, lecz raczej na tyle, na ile to możliwe do wyprawienia się w podróż wehikułem czasu: przyjęcia perspektywy ludzi, którzy nie dysponowali naszą dzisiejszą wiedzą.
Książka Jak system równomiernie temperowany popsuł harmonię to popularyzatorski, wielostronny i bardzo pożyteczny wykład prowadzący czytelnika (przede wszystkim muzyka, lecz i muzykologa historyka muzyki, akustyka, czy stroiciela, a także czytelnika-humanistę) przez złożone zagadnienia natury dźwięku, harmonii, matematycznych i fizycznych podstaw określania ich wysokości, stosunków między nimi.Fragment Wstępu Macieja KazińskiegoSeria 3/2 pod redakcją Tomasza Wierzbowskiego prezentuje wszystko to, na co podobnie jak w przypadku prawdziwie czystej kwinty nie ma miejsca w naszym codziennym sposobie myślenia o muzyce i sztuce: co zostało zapomniane, wymazane bądź wyparte. Za ojca teorii dźwięków muzycznych uważany jest Pitagoras, który zauważył, że niektóre pary dźwięków zagrane jednocześnie brzmią zgodnie, a inne nie. Za pomocą monochordu ustalił, że wzajemne stosunki wysokości dźwięków tworzących konsonans wyrażają się w prostych liczbach. Interwał kwinty, wyróżniający się spośród innych najstabilniejszym współbrzmieniem, tworzyły w jego systemie dźwięki o wzajemnym stosunku częstotliwości 3:2. Ten mocny interwał musiał stać się podstawą każdego systemu muzycznego. Jednak jego akustycznie czysta forma, jaką zalecał Pitagoras, nie znalazła miejsca w muzyce europejskiej, dążącej do kompleksowości i kochającej doskonałą symetrię klawiatury fortepianu. Został więc odarty z części swego brzmienia i posłużył do stworzenia skali dźwiękowej w takim kształcie, jaki dziś znamy.Autor pierwszej książki w serii, zatytułowanej Jak system równomiernie temperowany popsuł harmonię (i dlaczego powinno cię to obchodzić), Ross W. Duffin opowiada o negatywnych dla harmonii konsekwencjach powszechnego przyjęcia tego systemu strojenia w muzyce zachodniej, natomiast Stuart Isacoff w książce Temperacja. Jak muzyka stała się polem bitwy wielkich umysłów zachodniej cywilizacji nakreśla obraz kontrowersji, jakie na przestrzeni wieków towarzyszyły dyskusjom o wprowadzeniu takiego stroju. Dotychczasowym celem serii 3/2 jest zachęcenie czytelników nie do spojrzenia wstecz na minione dzieje poszukiwania idealnego stroju muzycznego, lecz raczej na tyle, na ile to możliwe do wyprawienia się w podróż wehikułem czasu: przyjęcia perspektywy ludzi, którzy nie dysponowali naszą dzisiejszą wiedzą.
Z Grotowskim to zbiór różnorodnych gatunkowo tekstów (rozmowy, wprowadzenie do filmu, pismo urzędowe) ukazujących długoletnią przyjaźń, nie tylko artystyczną, łączącą Petera Brooka z Grotowskim. Książkę zamyka kalendarium zestawiające najważniejsze spotkania twórców. Publikacja z 2015 roku, przygotowana z okazji 90. urodzin artysty, stanowi zmienione i poprawione wydanie książki z 2007 roku, Teatr jest tylko formą. O Jerzym Grotowskim.
Dziennik Teatru Źródeł Renaty Molinari to intymna opowieść o udziale w seminarium praktycznym Teatru Źródeł, uzupełniona o fragmenty poezji i sentencje autorów ważnych dla Molinari w latach osiemdziesiątych.Wydanie dofinansowane przez Włoski Instytut Kultury w Krakowie.
Zapis rozmowy Lisy Wolford z Thomasem Richardsem, dyrektorem Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards (Pontedera, Włochy), przeprowadzonej w 1995 roku. Rozmowa ta daje wgląd w istotę twórczych poszukiwań Grotowskiego w domenie określanej przez niego mianem sztuka jako wehikuł, wyznaczającej końcowy etap jego poszukiwań. Richards opowiada tu m.in. o transformacji energii, która może nastąpić w pracy nad pieśniami z tradycji afrokaraibskiej. To dzięki tej pracy oraz dzięki oparciu się na strukturach działań wykorzystujących niebanalne wspomnienia performerów możliwa staje się wertykalna podróż ku temu, co subtelne. (Od wydawcy polskiego)
Jacques Lecoq to mistrz w dziedzinie nauczania teatru, pedagog skoncentrowany na świecie i jego ruchu. Jest twórcą szkoły, która w 1997 roku świętowała swoje czterdzieste urodziny. Lista wychowanków Lecoqa jest imponująca. Są wśród nich najwybitniejsi reżyserzy teatralni, dramatopisarze, architekci, całe zespoły, twórcy z wielu krajów i wielu kontynentów, m.in. Ariane Mnouchkine, Yasmina Reza, Geoffrey Rush czy Christoph Marthaler. Zadziwia różnorodność stosowanych przez nich form i poetyk czerpiących z jednego źródła. Warto podkreślić, że do pracy Lecoqa odnoszą się zarówno aktorzy, autorzy, reżyserzy, scenografowie, architekci, jak i nauczyciele, psychologowie, pisarze, a nawet duchowni. Jego metoda nie ma nic wspólnego z nauczaniem jakiegoś konkretnego stylu czy sposobu gry, tworzenia, to odkrywanie w codziennym doświadczeniu praw ruchu, przestrzeni i formy. To poszukiwanie zasad i granic wszelkiej twórczości.Lecoq krok po kroku wprowadza czytelnika w swoje nauczanie, szczodrze dzieli się ogromnym doświadczeniem, czyni to w sposób uporządkowany i z humorem, posługuje się przy tym obrazowym, precyzyjnym słownikiem. Quasi-naukowy ogląd życia i jego ruchów łączy się z poezją stosowaną w formułowaniu praw, dzięki którym przekaz staje się jeszcze bardziej zrozumiały.Książka staje się jakby przewodnikiem po metodzie, przewodnikiem po dwuletniej podróży, podręcznikiem twórczości, przypomina trochę dobrą książkę kucharską jest i instruktażowa i inspiruje. Stanowi żyzny grunt dla rodzącego się teatru.
Canoe z papieru stanowi wynik nie tylko wieloletniej pracy wędrującego uniwersytetu, jak nazywa się Międzynarodową Szkołę Antropologii Teatru, ale i gromadzi doświadczenia wyniesione z trzydziestoletniej pracy teatralnej, m.in. z licznych wypraw zespołu. Próbując uchwycić istotę aktorstwa, Barba buduje pomost między Wschodem a Zachodem, konfrontuje europejskie techniki sceniczne z ich azjatyckimi odpowiednikami, zderza osiągnięcia takich reformatorów teatru jak: Stanisławski, Meyerhold, Craig, Brecht czy Grotowski z dokonaniami mistrzów z Azji.
Powstanie niniejszej książki było możliwe dzięki zrealizowaniu projektu badawczego pt. "Dyskusja wokół idei kultury i sztuki narodowej na ziemiach polskich na przełomie XIX i XX wieku, na tle prądów europejskich", sfinansowanego ze środków Narodowego Centrum Nauki. Autorem przytoczonego motta jest Jerzy Warchałowski, postać bardzo ważna dla tematu tej książki, choć może nie pierwszoplanowa. Nie był to bowiem genialny artysta, ale teoretyk i mecenas sztuki, a przede wszystkim sprawny organizator życia artystycznego i propagator nowych, narodowych prądów. Łączy dwie bliskie sobie czasowo, a zarazem całkiem odmienne epoki - porozbiorową z przełomu wieków i okres niepodległości, który znalazł swoje miejsce w epilogu niniejszej książki. Cytat pochodzi z programowego tekstu "O sztuce stosowanej", który ukazał się w 1904 r. w apogeum gorących debat dotyczących koncepcji sztuki narodowej
(ze wstępu).
Krajobraz religijny i etniczny… to uzupełniona wersja pracy doktorskiej, przygotowanej pod kierunkiem prof. dr. hab. Dariusza Kołodziejczyka, a obronionej na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego w 2020 r.Ukazuje przestrzenne relacje między przedstawicielami różnych grup religijnych i etnicznych, żyjących w środowiskach wiejskich, gdzie procesy osadnicze pociągnęły za sobą równoległe przemiany społeczno-ekonomiczne i krajobrazowe. Koncentracja na okresie ok. 1760 – ok. 1820 celowo przełamuje tradycyjne podziały epokowe, natomiast zakres geograficzny obejmuje trzy historyczne regiony – Suwalszczyznę (obecnie podzieloną między Polskę i Litwę), Bukowinę (podzieloną między Rumunię i Ukrainę) i Łatgalię (wschodnią Łotwę, inaczej Inflanty Polskie). W każdym regionie analiza skupia się na wybranym rejonie, obejmującym grupę wsi wraz z lokalnym centrum: Jeleniewem na Suwalszczyźnie, Seretem na Bukowinie i Wyszkami w Łatgalii.
Książka porusza kwestie stosunków językowych, okoliczności osiedlania się w jednym rejonie ludzi różnego pochodzenia, relacji między starymi a nowymi osadami, stopnia ich różnorodności wyznaniowej i etnicznej, związków sąsiedzkich i rodzinnych. Jest to zarazem próba rekonstrukcji dawnego krajobrazu, a zwłaszcza topografii sakralnej. Istotnym zagadnieniem jest zetknięcie się wiejskich społeczności z nowoczesną administracją różnych państw i Kościołów, w tym różnice w praktyce działania poszczególnych państw (np. przy zmianie języka urzędowego) oraz podobne trudności (np. przy „odkrywaniu” staroobrzędowców). Materiały z wybranych rejonów pokazują, na ile powszechnie korzystano z posługi duchownych innego wyznania chrześcijańskiego w sytuacji, gdy droga do „własnego” była zbyt długa. Z kolei kwestia rozpowszechnienia nowych upraw obrazuje stosunek chłopskich społeczności do innowacji narzucanych przez państwo i wprowadzanych oddolnie. Analogie w funkcjonowaniu wieloreligijnego krajobrazu trzech regionów ukazują w małej skali szersze zjawiska pragmatycznej koegzystencji, których materialne świadectwa można do dziś zobaczyć w trzech badanych rejonach.
Melchior Jakubowski (ur. 1991) – historyk i historyk sztuki, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Zajmuje się historią i sztuką nowożytnej Rzeczypospolitej. Obecnie prowadzi projekt Jezuici Wschodu? Sieć artystyczna zakonu bazylianów w osiemnastowiecznej Rzeczypospolitej, realizowany w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk.
Niniejsza monografia jest efektem realizacji w latach 2017–2020 projektu „Teoretyczne i praktyczne aspekty bezpieczeństwa personalnego”, zadania badawczego pn. „Personalny i strukturalny wymiar patologii społecznych”, dofinansowanego w ramach badań statutowych w Akademii Pomorskiej w Słupsku. W pracach badawczych brali udział przedstawiciele Akademii Pomorskiej w Słupsku oraz Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu. Celem projektu była analiza problematyki społecznych patologii przez pryzmat różnych podmiotów personalnych (podmiotów jednostkowych i zbiorowych) oraz strukturalnych do ludzkiej cywilizacji włącznie, a także spojrzenie na powyższe problemy z perspektywy nauk o bezpieczeństwie, których przedmiotem badań są między innymi zagrożenia mające wpływ na kształt i funkcjonowanie szeroko rozumianych systemów bezpieczeństwa.
Ta różnorodność perspektyw analitycznych wymagała podjęcia szeroko zakrojonych prac badawczych, które nie były łatwym zabiegiem. Wymagały od badaczy zaangażowanych w projekt interdyscyplinarnej wiedzy na temat tradycyjnego podejścia do patologii społecznych i wiedzy o współczesnych problemach społecznych, problemach globalnych czy nowych jakościowo zjawiskach, które towarzyszą rozwojowi cyberprzestrzeni. Strukturę merytoryczno-logiczną monografii tworzy osiem rozdziałów, wstęp, zakończenie, a także słownik podstawowych terminów związanych z przedmiotem badań.
(Fragment wstępu)
Zmień swoje za mało w wystarczająco dobrzeKochać siebie to dla nas, kobiet, zazwyczaj wielkie wyzwanie. Czy naprawdę cenimy siebie za to, kim jesteśmy? Czy potrafimy siebie zaakceptować takimi, jakie jesteśmy? Czy mamy pewność, że jesteśmy silne, i wiemy, jak pokonywać trudności? Czy zdajemy sobie sprawę z nierówności ról kobiet w społeczeństwie i w Kościele?Bycie kobietą to bycie przychylną i stawiającą granice, kreatywną i energicznie działającą, delikatną i wytrzymałą, niezależną i ukazującą przywiązanie. Nasze demony, lęki, wszystko, czego się boimy, to tylko etap, który doprowadzić może do jeszcze głębszego przeżywania miłości.Linda Jarosch, przywołując postać Marii Magdaleny, w empatyczny i osobisty sposób porusza istotne tematy dotyczące feminizmu, dostępu kobiet do życia publicznego, a przede wszystkim ich aktywnego zaangażowania we wspólnotę Kościoła. Pokazuje sytuację współczesnych kobiet z nowej perspektywy. Daje wskazówki do odnalezienia właściwej, satysfakcjonującej drogi życia.Jakie słowa słyszysz w głowie: Jesteś super, tak trzymać czy raczej: Znowu nie dałaś rady, jesteś do niczego? Ta książka to mapa myśli. Poznaj je, rozpracuj, dowiedz się, skąd pochodzą i nie daj się nimi sterować. Od dziś razem z autorką możesz zacząć na nowo. Sama zdecyduj, co myślisz o sobie i jakie wybory podejmujesz, bo jesteś super!Katarzyna Olubińska-GodlewskaŻyj w zgodzie z samą sobąLinda Jarosch kurator oświaty w zakresie pomocy kobietom i rodzinie. Matka trójki dzieci, zaangażowana w życie rodzinne. Jej troską jest uświadomienie kobietom ich siły i umocnienie ich osobistego sensu życia. W 2005 roku ukazała się jej pierwsza książka Królowa i dzika kobieta, którą napisała wraz ze swoim bratem Anselmem Grnem.
Twórcy umieszczają w swych dziełach sekretne znaki.Zabieramy cię w porywającą podróż tropami błysków geniuszu.Kto i w jakim celu stworzył doskonałą anatomicznie kryształową Czaszkę Zagłady?Czemu służyły gigantyczne naskalne malowidła odnalezione w australijskich jaskiniach?Jaka klątwa wiąże się z terakotową armią cesarza Qin Shi Huangdi? Dlaczego chińskie władze zaprzestały wykopalisk i nie pozwalają na dalszą eksplorację znaleziska?Gdzie się podziewa zaginiony złoty tron Karola Wielkiego, który został podarowany Bolesławowi Chrobremu przez Ottona III?Surrealizm w mrokach średniowiecza. Co wywołało tajemnicze wizje Hieronima Boscha?Jaką enigmę ukrył Pieter Breughel w swojej najsłynniejszej Wieży Babel?Dlaczego słynny secesyjny twórca Alfons Mucha wymalował własną wersję Bitwy pod Grunwaldem?Czego bał się Edward Munch a czego obawia się postać wymalowana na jego najsłynniejszym obrazie Krzyk?Horror zombie z krakowskiego witraża. Dlaczego Wyspiański zaprojektował dla wawelskiej katedry żywego trupa Kazimierza Wielkiego?Dziwny ogród. Skąd gigantyczna ważka na obrazie Józefa Mehoffera?Co cesarz surrealistów, Salvador Dali, zakodował w obrazie Zagadka Hitlera?Niewyjaśnione zagadki ósmego cudu świata i jego świętego twórcy. Antonio Gaudi i bazylika Sagrada Familia.NIE CZEKAJ. DOŁĄCZ DO WYPRAWY POSZUKIWACZY NIEWYJAŚNIONYCH TAJEMNIC ARCYDZIEŁ SZTUKI.
Większość publikowanych w książce tekstów pochodzi z konferencji naukowej Zła pamięć. Przeciw-historia w polskim teatrze i dramacie zorganizowanej przez Wydział Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, Instytut im. Jerzego Grotowskiego i redakcję Didaskaliów w dniach 1213 maja 2011.
Psalmy wszystkie są piękne i niezawodnie prawdziwe, gdyż niosą ku Bogu w pełnej szczerości to, co wypełnia ludzkie serce. Składają się na niezwykłą księgę, napisaną życiem i modlitwą. Niniejsze rozważania nad psalmami tworzą kolekcję perełek, która oddaje charakter owej księgi będącej miejscem spotkania Boga i człowieka. Każda z zamieszczonych w tym zbiorze autorskich impresji pokazuje, że psalmy są czymś więcej niż zapisem słów. Są rejestrem drgnień duszy w całej jej prawdzie, od rozpaczy po ekstazę, od cierpienia po uwielbienie, są wciąż aktualne i przemawiają do człowieka, opowiadając o niewymownej odwiecznej prawdzie, o misterium opartej na miłości relacji człowieka z jego Stwórcą.Wszyscy możemy odnaleźć się w psalmach, bowiem opisują one poniekąd historię każdego z nas. Dlatego warto poznać bliżej świat, w którym powstawały, a zwłaszcza to, jak przez wieki były odczytywane i jak stawały się modlitwą.
Współczesna kultura motoryzacyjna warunkuje bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego. Problematyka ta stanowi zagadnienie interdyscyplinarne dużej grupy społecznej: zarówno kierowców, jak i pieszych. Uczestnictwo współczesnego człowieka w ruchu drogowym stanowi rodzaj jego codziennej działalności, jest dla niego ułatwieniem, ale stanowi też zagrożenie jego życia i zdrowia. Autor przedstawia współczesne problemy bezpieczeństwa ruchu drogowego w Polsce w odniesieniu do infrastruktury drogowej oraz nadzoru i kontroli, ukazuje współczesną kulturę motoryzacyjną uczestników ruchu drogowego oraz jej wpływ na ich bezpieczeństwo. Podkreśla, jak istotne są edukacja i świadomość komunikacyjna społeczeństwa, oraz przybliża zasadę dobrych praktyk godnych naśladowania zapisanych w Konstytucji Kulturalnego Kierowcy oraz Dekalogu Kierowcy. W książce znajdziemy też wyniki badań ankietowych w zakresie współczesnej kultury motoryzacyjnej jako czynnika bezpieczeństwa ruchu drogowego i ich interpretację.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
