Wierzę, że wasz syn dzisiaj wstanie."
Na to oni tylko się roześmiali. Ludzie dziś nie oczekują, aby widzieć znaki i cuda, jak widzieli je kiedyś uczniowie Pana. Pytanie: „Czy Bóg się. zmienił? A może nasza wiara tak zmizerniała, że nie oczekujemy większych dzieł, które Jezus obiecał?" Nasze poselstwo musi zostać nastrojone jak na koncert, i nic nie może być pominięte z lego, co zawiera Księga. Powiedziałem do rodziców tego chłopaka, aby przynieśli ubranie. Nie chcieli słuchać, gdyż oczekiwali śmierci. Ja znalazłem się tam wierząc Bogu. Dla Boga i Jego wiecznej mocy nie jest problemem ożywić i wzbudzić zmarłego, ale my musimy to zrozumieć i poznać, abyśmy wiedzieli jak kroczyć w wierze. Spotkałem takich ludzi, którzy byliby tytanami w wiedzy Bożej, lecz brak im było kroku wiary. Spotykałem wszędzie ludzi, którzy są zawiedzeni nawet, gdy się modlą. Wypowiadają zdania, ale tak, jakby nic z siebie nie wydobywali. W ten sposób nie zwyciężysz. Musisz nauczyć się zwyciężać i krzyczeć diabłu w twarz: „Wykonało się!" W końcu namówiłem rodziców, aby przynieśli ubranie chłopca i położyli je na łóżku. Z naturalnego punktu widzenia, ten człowiek był umierający. Powiedziałem do niego: Bóg mi objawił, że gdy położę swoje ręce na tobie, to całe to miejsce zostanie wypełnione Duchem Świętym, łóżko się zatrzęsie, ty się zatrzęsiesz i zostaniesz wyrzucony z łóżka przez moc Ducha Świętego, ubierzesz się samodzielnie i będziesz silny. Powiedziałem to do niego w wierze. Położyłem na niego ręce w imieniu Jezusa i błyskawicznie moc Boża zstąpiła i wypełniła całe pomieszczenie. Upadłem bezradny płasko na podłogę. Nic nie wiedziałem, oprócz tego, że wszystko się zatrzęsło. Po chwili usłyszałem tego młodego człowieka przechodzącego nade mną i mówiącego:
- Chwała Tobie Panie! Chwała Tobie Panie! Ubrał się i zawołał:
- Bóg mnie uzdrowił.
Chwilę potem ojciec upadł na kolana, matka również i wszyscy pozostali, którzy tam byli. Bóg okazał
swą wielką moc tamtego dnia, uzdrawiając chłopca i zbawiając wszystkich domowników.
Książkę o formach tanecznych w jezuickim teatrze XVIII wieku czyta się z narastającym zainteresowaniem, jako rozprawę niejako przy okazji o dziejach edukacji i wychowania, dziejach kultury i obyczaju, o historii nauki, estetyki, moralności, o historii literatury.
Anna Reglińska-Jemioł, powołując się na mądrą przestrogę Juliana Lewańskiego, zadeklarowała, że będzie się starała ?zachowane zabytki i świadectwa tanecznej kultury jezuitów przede wszystkim docenić, ale z drugiej strony ich nie przecenić?.
Różaniec jest modlitwą, która raduje niebo i ziemię. Modląc się tak, stajemy się świadkami wiary, widzącymi i doświadczającymi, jak tajemnice zbawienia z wolna wrastają w tajemnice naszego życia. Dokonuje się wtedy cud naszego zjednoczenia się z Chrystusem. Systematycznie praktykowana modlitwa przemienia nasze codzienne życie, czyniąc je miłym Bogu. Wówczas staje się ono życiem z Jezusem i Maryją, w którym pragniemy wypełniać we wszystkim wolę Bożą.
Różne było spojrzenie na Kościół u katolików i donatystów. Według donatystów Kościół powinien być społecznością świętych i dlatego ma być czysty i nie ma w nim miejsca na spotykanie się dobrych ze złymi, którymi mieli być katolicy, nazywani "skalanym Kościołem zdrajców" albo "synami zdrajców".
Ze Wstępu
Na publikację Podstawy edukacji ignacjańskiej składają się dwa dokumenty. Pierwszy - "Charakterystyczne cechy jezuickiego wychowania" - stanowi znakomitą syntezę jezuickiej myśli pedagogicznej. Wyrasta ona z duchowego doświadczenia św. Ignacego Loyoli, z jego wizji Boga, świata i człowieka. Czerpiąc natchnienie z postawy Jezusa Chrystusa, dokument proponuje ideał wychowania "człowieka dla innych" - człowieka wewnętrznie scalonego, otwartego, szukającego prawdy, żyjącego dla Boga i bliźnich. Drugi dokument - "Pedagogia ignacjańska - podejście praktyczne" - stanowi praktyczne zastosowanie pierwszego dokumentu. Ma pomóc nauczycielom i uczniom w zastosowaniu ideału w konkretnej rzeczywistości. Warto dodać, że do tej polskiej publikacji napisał specjalną przedmowę Generał zakonu jezuitów - o. Peter-Hans Kolvenbach.
Drugi tom Pism wybranych Karla Rahnera to pozycja równocześnie sama w sobie niezależna oraz tworząca z tomem pierwszym pewną nierozerwalną całość. Analogicznie do swego poprzednika, także on składa się z 16 publikacji, które przynależą do szerokiego działu teologii dogmatycznej.
Podstawowym kryterium ich doboru był taki wybór tekstów, aby na jego podstawie mogło powstać "małe" kompendium teologii dogmatycznej tego wybitnego myśliciela dające pewne wyobrażenie o jego poglądach w odniesieniu do różnych działów tejże teologii.
W kontynuacji do tomu pierwszego, który zawierał publikacje ujęte w działy: Zagadnienia fundamentalne, Nauka o Bogu oraz Chrystologia, obecny tom prezentuje artykuły, które wchodzą w skład następujących działów teologii dogmatycznej: Protologia i Eschatologia, Eklezjologia, Mariologia oraz Sakramentologia.
Polską edycję TRYLOGII rozpoczyna pierwszy tom TEOLOGIKA. PRAWDA ŚWIATA. Chronologicznie nie ukazał się on jako pierwsze skrzydło teologicznego tryptyku, niemniej jednak zawarte w nim treści wprowadzają czytelnika w obszar myśli filozoficznej i teologicznej Hansa Ursa von Balthasara, ułatwiając tym samym lekturę następnych tomów. Z tych właśnie względów postanowiono opublikować PRAWDĘ ŚWIATA na początku.
Ze Wstępu
Prezentowana publikacja to dzieło najbardziej znanych polskich uczonych osadzających swe analizy fenomenu człowieka i jego wychowania na filozoficznych założeniach personalizmu chrześcijańskiego ubogaconego myślą naukową i nauczaniem Jana Pawła II. Książka kierowana jest do szerokiego kręgu pedagogów, nauczycieli i studentów zainteresowanych problematyką człowieka-osoby w świetle założeń filozoficznych ukierunkowanych na wartości wychowania integralnego.
Drugi tom Pism wybranych Hansa Ursa von Balthasar zawiera krótkie eseje poświęcone sztukom pięknym, a zwłaszcza muzyce. Znajdziemy tu zarówno ogólne rozważania na temat muzyki i jej charakteru. Autor poświęca również dużo uwagi relacjom zachodzącym między sztuką a religią. Szczególne miejsce w tych rozważaniach zajmuje W. A. Mozart.
Pod koniec IV w. komentarz Hieronima do Ewangelii według św. Mateusza, był jednym z wielu komentarzy różnych autorów do tej księgi Ewangelii, które jednak w większości się nie zachowały. Zachował się komentarz Orygenesa, którego wpływ na Hieronima był największy, oraz Hilarego z Poitiers i Jana Chryzostoma. Hieronim - nie tylko egzegeta, ale także tłumacz i filolog - komentuje tekst dosłownie i historycznie, rezygnując z interpretacji alegorycznej właściwej dla Orygenesa i z umoralniających wskazań obecnych u Jana Chryzostoma. Badaczom tekstów źródłowych niniejszy tom Źródeł Myśli Teologicznej dostarcza materiału porównawczego. Komentarz Orygenesa został wydany w tej samej serii w tomach 10 i 25, a homilie Jana Chryzostoma w tomie 23.
Literatura religiologiczna XX wieku dużo uwagi poświeciła pojęciom sacrum i profanum. Opracowanie ks. prof. Jelonka, biblisty, dotyczy rozumienia sfery świętości w Biblii - specyficznego, innego niż w istniejących równocześnie z religią starożytnego Izraela religiach Bliskiego Wschodu i nie w pełni wpisującego się w definicję wypracowaną przez religiologię. Autor omawia kolejno świętość Boga, rzeczy, osób, miejsc i czasów i pokazuje, w jakim stopniu biblijne rozszerzenie sfery sacrum na wszystkie dziedziny życia i całe stworzenie znalazło odbicie w chrześcijaństwie i jakie miało konsekwencje dla kultury i nauki. To rzetelne, naukowe studium, ale napisane prostym językiem i adresowane do szerokiego kręgu odbiorców.
Cezary uznawał nauczanie za jedno z najważniejszych zadań duszpasterskich i znany jest głównie jako kaznodzieja. Jego biografowie podają, że nauczał wiernych w każdą niedzielę i we wszystkie święta, a także często w ciągu tygodnia. Do dzisiaj zachowało się 238 kazań, które sklasyfikowano na: kazania upominające (1-80), nazywane Kazaniami do ludu, o Piśmie Świętym (81-186), na poszczególne święta (187-213), o świętych (214-232) i do mnichów (233-238).
Cezary naśladował m.in.: św. Augustyna, Orygenesa, Rufina, św. Ambrożego, Grzegorza z Elwiry i Pelagiusza. Wyróżniał go prosty, zrozumiały styl, zapał w nawracaniu ludu, troska o zbawienie innych. Głównymi tematami jego katechez były: chrzest, jako inicjacja chrześcijańska, Eucharystia i pokuta (odnowił podejście do pokuty, kładąc nacisk na żal za grzechy, nawrócenie - przemianę życia i zadośćuczynienie). Cezary często przypominał o piekle, ale był też prekursorem ukazywania tajemnicy chrześcijaństwa przedłużonej wiecznym szczęściem. W teologii grzechu stosował podział na grzechy śmiertelne i lekkie, odsłaniał wielkość miłosierdzia Boga i wskazywał liczne środki na jego otrzymanie.
Św. Edyta Stein w swoim życiu i działalności naukowej nieustannie stykała się z problematyką wychowania. Od strony praktycznej zagadnieniem tym zajmowała się jako nauczycielka, a jako docent w Instytucie Pedagogiki Naukowej w Münster poświęciła dużo uwagi teoretycznym podstawom wychowania. Jednym z ważnych celów jej naukowych poszukiwań było tworzenie podstaw dla pedagogiki katolickiej.
W niniejszej pracy chcemy zająć się możliwie pełnym opisem działalności edukacyjnej i myśli pedagogicznej Edyty Stein. Pragniemy zbadać formy, metody i inspiracje, jakimi kierowała się w swojej pracy nauczycielskiej oraz przedstawić najważniejsze elementy jej poglądów pedagogicznych. Wydaje się, że nie straciły one nic ze swej aktualności.
Niewątpliwie temat metafizyki nie należy do najczęściej spotykanych w konkretnej twórczości teologicznej, a zagadnienia teologiczne nieczęsto są dyskutowane przez filozofów. Otwarcie filozofii na teologię i teologii na filozofię wciąż jeszcze dla wielu zdaje się metodologicznym błędem i obyczajowo-intelektualnym faux pas - pisze we wstępie ks. Robert Woźniak i podejmuje próbę zmiany tej sytuacji. Robi to prezentując kilkanaście bardzo różnych artykułów: z jednej strony filozofów, pytających o możliwość współistnienia metafizyki z teologią, a z drugiej teologów, dyskutujących o potrzebie metafizyki, ujmujących zagadnienia tak historycznie, jak i syntetycznie. To wieloaspektowe ujęcie jest według autora dopiero punktem wyjścia do debaty o tym, co nawzajem mogą sobie dać metafizyka i teologia w sytuacji kryzysu ich obu, ale samo w sobie już stanowi ciekawą syntezę.
Pedagogika ignacjańska wobec wyzwań współczesnego humanizmu to książka inaugurująca nową serię wydawniczą Wyższej Szkoły Filozoficzno-Pedagogicznej "Ignatianum": Biblioteka Pedagogiki Ignacjańskiej. Jest ona owocem międzynarodowego sympozjum, które odbyło się w dniach 21-22 września 2006 roku w "Ignatianum" w Krakowie. Wzięli w nim udział specjaliści pedagogiki ignacjańskiej z Europy i Stanów Zjednoczonych oraz wybitni polscy pedagodzy i humaniści. Szkolnictwo jezuickie było i nadal pozostaje znaczącą propozycją w zakresie edukacji młodego pokolenia, czego dowodem jest choćby dwieście uniwersytetów i ponad tysiąc szkół szkolnictwa niższego prowadzonych dzisiaj przez jezuitów.
Książka jest owocem krytycznej refleksji nad teorią i realizacją systemu pedagogiki jezuickiej w odniesieniu do wyzwań współczesnego humanizmu. Zaprezentowana w niej pedagogika ignacjańska może stanowić cenną alternatywę dla współczesnych systemów pedagogicznych.
Autor proponuje czytelnikowi zbiór kilku szkiców, referatów i artykułów, które wyrosły z lektury pewnych fragmentów Biblii oraz dzieł Józefa Flawiusza. Trzy pierwsze elaboraty napisane zostały w oparciu o teksty pochodzące ze Starego Testamentu, a trzy ostatnie - w oparciu o teksty z epoki Nowego Testamentu. Chociaż nie pisano ich pod kątem jakiejś idei przewodniej, bowiem z zasady powstawały na skutek konkretnego zapotrzebowania, to jednak przenika je wspólny duch, który trafnie streszcza tytuł: Biblia i cywilizacja Boga.
Książka ta ukazuje sylwetkę i myśl jednego z największych katolickich teologów XX wieku - Hansa Ursa von Balthasara. Ten niezwykle twórczy teolog zdołał w swym życiu podjąć niemal całość zagadnień chrześcijańskiej doktryny. Dzięki tej książce mamy okazję poznać m.in. podstawowe założenia słynnej Balthasarowskiej Trylogii, osnutej wokół idei bytu, piękna, dobra, prawdy; dostrzec oryginalność jego wkładu do teologii: Wcielenia, Odkupienia, Przymierza, Trójcy Świętej, wolności, wiary, powołania i duchowości, Kościoła i in. Książka napisana jest w sposób jasny i przystępny, warta polecenia nie tylko studentom teologii.
Ta błyskotliwa, przewrotna książka przynosi głęboką analizę kondycji duchowej współczesnego człowieka. Rozstrzyga wiele wątpliwości i odpowiada na wiele pytań, zwłaszcza na pytanie o rolę i miejsce zła w świecie stworzonym przez Boga.
Autor bestsellerowej ,,Geografii szczęścia znów wyrusza w podróż i intryguje. Po nagłym pobycie w szpitalu Eric Weiner - modelowy ,,duchowy podglądacz, agnostyk i doświadczony podróżnik - zaczyna zmagać się z niespodziewanym pytaniem zadanym mu przez jedną z pielęgniarek: ,,Czy odnalazłeś już swojego Boga . Nie mogąc go zapomnieć, w końcu rusza w daleką podróż w poszukiwaniu odpowiedzi. Autor zdaje sobie sprawę, że chociaż poznał wiele praktyk religijnych, nigdy nie próbował stosować ich w swoim życiu. Świadomy własnej śmiertelności i niepewny, jakie zasady ma wpoić swojej małej córeczce, postanawia nadrobić zaległości i przeprowadzić szerokie badania dostępnych na świecie religii - z nadzieją, że pozwoli mu to poznać boga bardziej osobiście. Jego wyprawa obfituje w zaskakujące przemyślenia, humor i chwile szczerości. Eric Weiner gotów jest spróbować wszystkiego, co może przybliżyć go do boga lub bogów. W procesie selekcji z setek religii autor wybiera osiem, które zamierza ,,przetestować osobiście: - islam (sufizm) - chrześcijaństwo (franciszkanie) - judaizm (kabała) - buddyzm - taoizm - realianie (religia oparta na wierze w ufo) - szamanizm - neopoganizm (religia politeistyczna - wikkanie). Na każdym etapie swojej podróży autor porusza najbardziej palące problemy duchowe: Skąd pochodzimy Co się z nami dzieje po śmierci Jak powinniśmy żyć Gdzie podziewają się wszystkie ginące skarpetki Weiner zmaga się z tymi kwestiami uzbrojony w błyskotliwość i dużo ludzkiego ciepła. We współczesnym świecie, gdzie coraz więcej ludzi decyduje się na zmianę wiary, a wielkie pytania pozostają bez odpowiedzi, Poznam sympatycznego Boga oferuje czytelnikom nowe spojrzenie na religię, które bawi, inspiruje i skłania do myślenia.
Stosując interdyscyplinarne podejście, poparte rzetelną analizą historyczną, socjologiczną, teologiczną i literacką, Autorka przedstawia temat, który w polskiej historiografii w tak obszernym opracowaniu nie istnieje, a jest nim znaczenie i funkcja pracy oraz bogactwa w anglosaskiej etyce protestanckiej.
W rozprawie zostały przedstawione powiązania pomiędzy zaistnieniem i funkcjonowaniem purytańskiej ideologii wyrażonej w rozmaitych dziełach (publicznych i prywatnych) oraz procesami społeczno-politycznymi a ich realnym wpływem na rzeczywistość purytańską szesnastowiecznej Anglii i siedemnastowiecznej Ameryki kolonialnej.
Monografia ukazuje także wpływ purytańskiego etosu pracy oraz akumulacji bogactwa na życie współczesnego społeczeństwa amerykańskiego.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
