Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1922 r.: Rozwój idei harcerskiej w Polsce
Co może zrobić dla harcerstwa społeczeństwo?
„Gdy dojdziemy do miljona chłopców przejętych duchem harcerstwa, to Ojczyzna będzie mogła patrzeć w przyszłość dumnie i spokojnie“. Lord Kitchener.
Nazwa „skaut“, „harcerz“ — jest dzisiaj już ogólnie znana. I w społeczeństwie potrafiła już sobie zdobyć pewne zaufanie i uznanie.
Faktycznie o harcerzach często i dużo mówią, i prawie zawsze mówią przychylnie. Dowód to dla organizacji ogromnie pochlebny bo stwierdza, iż kierunek naszej pracy zyskuje aprobatę ogółu społeczeństwa. Brałem udział w pracy harcerskiej prawie od samego jej początku bo jako dziesięcioletni chłopiec wstąpiłem w 1912 roku do drużyny harcerskiej. Później los rzucił mnie na tułaczkę po Rosji. Tam wziąłem również czynny udział w pracy skautowej, przeszedłem szkołę wychowania harcerskiego i zostałem jednym z instruktorów organizacji. — Jako taki, w kilku miejscowościach już samodzielnie prowadziłem drużyny, w innych współpracowałem w kierowaniu. Miałem więc czas i możność gruntownie poznać harcerstwo i pokochać tę świetlaną i wielką ideę.
W dzisiejszej broszurce pragnę wykazać opierając się na dziesięcioletniem doświadczeniu, co społeczeństwo polskie może i powinno ruchowi harcerskiemu z siebie dać, oraz opowiedzieć chcę o niektórych potrzebach i wymogach naszej pracy.
Harcerstwo stało się w Polsce ruchem społecznym. Idea wychowawcza angielskiego generała Baden-Powella znalazła żywy oddźwięk w naszym kraju i przybiera coraz to większe i potężniejsze rozmiary.
Pamiątka Pierwszej Komunii Świętej.
Na pamiątkę tej uroczystości zapisane na kartkach ważne informacje w tym szczególnym dniu oraz miejsca na pamiątkowe zdjęcia.
Dla chłopców.
Przetłumaczone na kilkanaście języków, bestsellerowe „W głębi kontinuum” to pionierska książka, która zapoczątkowała na Zachodzie nurt rodzicielstwa bliskości. Właśnie na fali zainteresowania koncepcją kontinuum do łask powróciły chusty i nosidła! Brytyjski Channel 4 uznał ją za jedną z trzech najbardziej wpływowych koncepcji wychowawczych XX wieku.
Jean Liedloff inspiruje do poszukiwania „straconego szczęścia”, które sama znalazła wśród Indian z plemienia Yequana, z którymi żyła przez wiele miesięcy. Obserwując ich niesamowity spokój, pogodne usposobienie i umiejętność czerpania radości z codziennych wydarzeń, odkryła, że korzenie tego stanu ducha leżą w sposobie wychowywania przez nich dzieci.
Polecamy także:
W oczekiwaniu na dziecko
Pierwszy rok życia dziecka
Drugi i trzeci rok życia dziecka
Jean Liedloff w swojej przetłumaczonej na kilkanaście języków, bestsellerowej książce inspiruje do poszukiwania „straconego szczęścia". Liedloff znalazła je wśród Indian z plemienia Yequana, z którymi żyła przez wiele miesięcy. Obserwując ich niesamowity spokój, pogodne usposobienie i umiejętność czerpania radości z codziennych wydarzeń, odkryła, że korzenie tego stanu ducha leżą w sposobie wychowywania przez nich dzieci.
„W głębi kontinuum" to pionierska książka, która zapoczątkowała na Zachodzie nurt rodzicielstwa bliskości. Na fali zainteresowania ideą kontinuum do łask powróciły chusty i nosidła! Brytyjski Channel4 uznał ją za jedną z trzech najbardziej wpływowych koncepcji wychowawczych XX wieku!
Czemu więc nie zaufać samej sobie, chociaż czasem, w tych najważniejszych kwestiach? Czemu nie spojrzeć na swoje dziecko jako na odrębny byt -ze swoimi preferencjami, swoim temperamentem i umysłem. Przecież „w toku ewolucji nie mógł powstać gatunek, którego dzieci doprowadzałyby swoich rodziców do szału - to byłoby wbrew logice", jak pisze Liedloff. A zatem nasze dziecko naprawdę - czasem trudno w to uwierzyć - może nas zwyczajnie lubić. Nawet to najmniejsze, podobne do czerwonej skórki od pomidora, które daje się tolerować tylko wtedy, kiedy śpi. l wcale nie robi nam na złość, śliniąc się czy wyrzucając zabawkę po raz pięćdziesiąty z łóżka.
Książka Davida Wooda przez dziesięć lat utrzymywała się na liście bestsellerów z oczywistych powodów: dostarcza doskonałej, twórczej syntezy wiedzy o myśleniu i uczeniu się dzieci. Autor przedstawia zrównoważoną, a jednocześnie odkrywczą koncepcję, godzącą stanowisko skrajnie natywistyczne z ujęciem środowiskowym; z koncepcją tą powinien się zapoznać każdy, kto zajmuje się rozwojem intelektualnym małych dzieci.
Profesor Peter Robinson, Uniwersytet w Bristolu
W książce Jak dzieci uczą się i myślą David Wood prezentuje teorie oraz spory dotyczące sposobów myślenia i uczenia się dzieci. W publikacji tej znajdziemy zarówno omówienie dyskusji akademickich, jak i analizy zastosowania badań naukowych w praktyce, a także odniesienia do istotnych trudności, jakie napotykają nauczyciele usiłujący wdrożyć w klasie wyniki rozważań teoretycznych i badań empirycznych.
Autor dokonuje przeglądu najważniejszych kierunków rozwoju edukacji w ciągu ostatnich dziesięciu lat, opisuje metody nauczania oraz ich związki z głównymi teoriami uczenia się i rozwoju.
Specjalistka pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej, profesor wyższej uczelni podjęła bardzo ważny temat dotyczący etapu przejścia dziecka z przedszkola do szkoły. Jak zaznacza Autorka we wstępie, dziecko chce iść do szkoły i ten optymizm jest podstawowym motywatorem chęci uczenia się. Rozważane są więc w opracowaniu warunki jego podtrzymywania, a nie niszczenia. O czym jest więc ta książka? Między innymi właśnie o tym, aby wykorzystać tę radość, z jaką dziecko przystępuje do nauki szkolnej. Jak udowadnia Autorka prowadzone rozmowy z dziećmi przekonują o oczekiwaniu przez nie nobilitacji społecznej wiążącej się z pójściem do szkoły. Rozmaitość zaś metod i środków dydaktycznych ma te przygodę z edukacją ułatwić i uatrakcyjnić.
Wielowymiarowość współczesnego świata, pluralizm i relatywizm wartości, ekspansja kultury popularnej, zmieniający się model szkoły i edukacji to tylko niektóre z kwestii podjętych przez autorów. Praca jest niezwykle udaną próbą charakterystyki wybranych, bardzo różnych problemów związanych ze współczesnym uczniem postrzeganym jako odbiorca kultury, osoba komunikująca się oraz zanurzona we wszechogarniającej rzeczywistości medialnej. Monografia stanowi przykład spójnego opracowania, osadzonego w bogatym i złożonym kontekście filozoficznym, społeczno-kulturowym i lingwistycznym. Zarówno podjęty temat, jak i znakomite jego omówienie zapewni książce szerokie grono odbiorców, wśród których znajda się z pewnością naukowcy (językoznawcy i dydaktycy), nauczyciele różnych typów szkół oraz studenci kierunków humanistycznych. Ponadto należy podkreślić, że praca została napisana wzorcową polszczyzną, co dodatkowo podnosi jej wartość.
Z recenzji dr. hab. Artura Rejtera, prof. nadzw. UŚ
„Dlaczego on może, a ja nie?”, „Zostaw to! To moje!”, „Nie ruszaj, bo popsujesz!”, „Daj, ja to zrobię lepiej. Ty tego nie umiesz!”, „Teraz moja kolej!” – rodzice dwójki bądź większej gromadki dzieci często słyszą te zdania, przeważnie wykrzyczane ze złością i zniecierpliwieniem. Kłótnie wynikające z rywalizacji rodzeństwa zaburzają spokój w domu, przysparzają zmartwień dorosłym i z reguły uniemożliwiają dzieciom osiągnięcie tego, czego tak naprawdę pragną. Jak zatem je zakończyć? Najlepiej skorzystać z rad specjalistów – Thomasa B. Brazeltona i Joshuy D. Sparrowa, którzy krok po kroku wyjaśniają, jak nauczyć dzieci porozumiewania się w jasny i zrozumiały sposób oraz jak dostrzec w konfliktach szansę do nauki i ją właściwie wykorzystać. Rywalizacja jest najlepszą okazją do tego, żeby dzieci poznały się nawzajem i nauczyły zgodnie żyć. Jest naturalnym elementem codziennego życia. Jednak zarówno ty, jak i twoje dzieci musicie wiedzieć, jakie zachowania są dopuszczalne, a jakie nie. Dzięki zaproponowanym w poradniku metodom: • zakończysz uporczywe kłótnie między dziećmi; • nauczysz je zdrowej i motywującej rywalizacji; • w twoim domu zapanują spokój i zgoda; • wychowasz szczęśliwe i ambitne dzieci.
Larry Winget powraca tym razem z przekazem dla rodziców. Co zrobić, aby nasze dzieci odniosły sukces, były odpowiedzialne za swoje finanse, dotrzymywały danego słowa i wiodły życie w godny i uczciwy sposób? Opowiada jak nauczyć dzieci szacunku do pieniądza oraz porusza inne kwestie związane z wychowaniem. Co robimy nie tak wychowując dzieci, jak nauczyć je więzi z rodziną i zasad, które umykają w teraźniejszym świecie. Larry zdradza nam Pięć Zasad Rodzicielstwa: komunikację, zaangażowanie, edukację, dyscyplinę i karę. Uświadamia nam jak ciężko jest w obecnych czasach wychować dzieci. Krok po kroku doradza jak wprowadzać ograniczenia, samodyscyplinę oraz zasady etyki u wszystkich członków rodziny.
Każde dziecko jest źródłem radości dla swoich bliskich, ale często również problemów. Niektóre dzieci stanowią wyjątkowe wyzwanie - starania rodziców, nauczycieli i terapeutów próbujących dociec przyczyny ich osobliwych zachowań często zdają się trafiać w próżnię.Jirina Prekop i Bert Hellinger twierdzą, że owe ukryte problemy wynikają z zakłóceń porządku rodzinnego. Na podstawie dziewięciu historii autorzy wskazują, jak można pomóc swojemu dziecku i sobie. Jak odkryć systemowe uwikłania i przy pomocy terapii ""przytrzymywania"" odzyskać spokój i miłość w rodzinie.
Uniwersalny poradnik zawierający wszystkie niezbędne wiadomości na temat opieki nad przyszłą matką, pielęgnacji i zdrowia dziecka do ukończenia przez nie trzech lat.
Seria wydawnicza ,,Przywrócić Pamięć"" ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911-1939. Reprint wydania z 1913 r.: SKAUTING Skauting jako system wychowania moralnego To, co człowieka wyróżnia pośród zwierząt, jest to niezawodnie jego zdolność do celowego działania; posiada on mianowicie rozum do samodzielnego obrania sobie celu i środków do niego prowadzących i wolną wolę skierowania swych wysiłków ku obranemu celowi i przez odpowiadające mu środki. Pojęcie moralności z tą zdolnością ludzką ściśle jest związane: kwalifikacyę moralną mogą mieć tylko te działania, które z wolnej woli rozumem kierowanej pochodzą. Działania te są moralnie dobre, jeżeli prowadzą człowieka do jego przeznaczenia zaświatowego, są moralnie złe, niemoralne -- jeśli go z drogi tego przeznaczenia sprowadzają, jeśli człowiek cel swoich wysiłków założy sobie sprzeczny z typem doskonałości (szczęśliwości wiekuistej) dla którego osiągnięcia najwyższe władze duszy zostały mu dane. Wolność wyboru jest koniecznym warunkiem należenia pewnego czynu do dziedziny moralnej. Wychowanie moralne sprowadza się też do tego, aby wolę wychowanka tak urobić, żeby dobrowolnie chciał dążyć do dobra, a walczyć ze złem, i aby potrafił tę walkę zwycięsko prowadzić.
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1913 r.: WYWIADOWCY
Zakończenie
I tak schodził nam czas w obozie na ćwiczeniach, zabawach i nauce, przyczem z zapałem uczyliśmy się tego, jak zostać ludźmi pożytecznymi. Węzły, wiążące kółko nasze, z dniem każdym zacieśniały się coraz bardziej, tak, że stanowiliśmy jakby jednolitą rodzinę. Kłopoty i zmartwienia jednego były niemi i dla wszystkich; uciechy i radości — również przez wszystkich były dzielone.
Zbliżała się jesień. Nadchodził czas zwinięcia obozu, przeniesienia się do miasta, gdzie i lekcje w szkołach się rozpoczynały.
Jedna rzecz tylko nas kłopotała: nie mieliśmy odpowiedniego lokalu na prowadzenie ćwiczeń i odbywanie zebrań zimą.
Lecz i tym razem Dick znalazł radę.
— Urządzimy znów przedstawienie — rzekł nam — i zbierzemy sobie fundusz na wynajem.
Przyklasnęliśmy z zapałem temu projektowi i zabraliśmy się natychmiast do obmyślenia przedstawienia. Czasu mieliśmy dosyć, mogliśmy też przygotować je wyśmienicie, oraz opracować program jak należy.
Na miejsce przedstawienia obraliśmy plac znacznie większy, ażeby duża ilość widzów mogła w nim przyjąć udział.
Ruch zawrzał w naszem miasteczku, gdyśmy zaczęli sprzedawać bilety. Kupowano je chętnie, bo każdy chciał być na przedstawieniu, a i naddatki sypały się obficie.
W dniu też przeznaczonym, plac, na którym miało się odbyć przedstawienie, wyglądał jak wielka kwiecista łąka, usiana różnobarwnym tłumem.
Gdy nadszedł czas, oznaczony w programach, Dick wystrzałem z pistoletu dał znak rozpoczęcia.
Wkroczyliśmy więc na zaimprowizowaną scenę i w ordynku przemaszerowaliśmy przez nią, hucznemi powitani oklaskami.
Rozpoczęliśmy potem ćwiczenia gimnastyczne, zakładaliśmy obóz wzorowy, i obrazowaliśmy różne nasze zajęcia.
Po ćwiczeniach przystąpiliśmy do gier. A że przez teren przedstawienia naszego przepływała rzeczka, więc rozpoczęliśmy gry od „polowania na wieloryba”.
Dwa plutony nasze zajęły miejsce w dwóch łódkach, przez nas zrobionych, i ulokowane zostały w znacznej odległości jedna od drugiej.
Wtedy Dick wrzucił do wody, pośrodku, między niemi, wyciosaną w kształt wieloryba kłodę drzewa i dał sygnał. Obydwie łodzie, w których dowódcy byli sternikami, a kaprale harpunerami, reszta zaś plutonu wioślarzami, skierowały się w stronę wieloryba: każdy z nich usiłował wyprzedzić innych i stanąć przy wielorybie. Harpuner łódki, który przybył pierwszy na miejsca, rzuca swój harpun na sznurze w wieloryba i łódka zaraz zawraca, kierując się do poprzedniego swego stanowiska i ciągnąc za sobą swą zdobycz. Harpuner drugiej łodzi również stara się wbić swój harpun w wieloryba. Jeżeli mu się to uda, obydwie załogi zaczynają ciągnąć w swoje strony, dopóki nareszcie jedna z nich nie przemoże i nie przyciągnie wieloryba, a nierzadko razem i łódki nieprzyjacielskiej, do swej kryjówki.
Najważniejszym warunkiem powodzenia w tej grze — zupełne milczenie i uwaga na rozkazy dowódcy.
Zwyciężyła łódź nasza i przy pełnych tryumfu okrzykach przyciągnęła wieloryba wraz z łodzią do swego stanowiska.
Przystąpiliśmy wnet potem do drugiej gry: „Ekspedycji w Afryce Środkowej”.
Każdy z nas niósł z sobą swe manatki i żywność w zawiniątku na głowie. Szliśmy gęsiego za przewodnikiem, który szedł naprzód i odszukiwał drogę. Przyczem budowaliśmy mosty przez strumienie, zbijaliśmy tratwy i t. p., rozkładaliśmy obóz, gotowaliśmy jedzenie, robiliśmy znaki na drzewach, jednem słowem zachowywaliśmy się tak, jakbyśmy naprawdę odbywali tę wyprawę.
Publikacja ma charakter poradnika zawierającego konkretne, bardzo proste i przejrzyście sformułowane wskazówki dotyczące pracy z dzieckiem z zespołem Aspergera. Jest skierowana do wszystkich nauczycieli, zwłaszcza szkół ogólnodostępnych, ale i integracyjnych lub specjalnych, którym przyszło pracować z tym jakże fascynującym, wymagającym, zaskakującym, inteligentnym, ale i czasami trudnym dzieckiem. Odbiorcami mogą być również inni specjaliści: pedagodzy, psycholodzy i logopedzi, którzy nie mają do czynienia na co dzień z dzieckiem cierpiącym na zaburzenie ze spektrum autyzmu, ale są ciekawi, jak ono funkcjonuje. Odbiorcami mogą być również rodzice dziecka ze zdiagnozowanym zespołem Aspergera, którzy potrzebują konkretnego pokierowania i wsparcia. Oprócz typowej charakterystyki i sposobów funkcjonowania ucznia cierpiącego na zespół Aspergera zaprezentowane są w tej książeczce osiowe objawy tego zaburzenia z kręgi autyzmu oraz metody terapii. Książeczka jest zatem próbą zainteresowania środowisk nauczycielskich problemami tej grupy uczniów. Termin zespołu Aspergera w ciągu ostatnich kilku lat stał się tematem niezmiernie modnym i głośnym. Należy spodziewać się, że dzieci ze diagnozowanym zespołem Aspergera będzie systematyczne przybywać, jeżeli już tak się nie dzieje. Dlatego wiedza nauczycieli i innych specjalistów z tego zakresu musi się poszerzać, ponieważ dobrze funkcjonujące dziecko dotknięte tym zaburzeniem nie musi trafić do szkoły integracyjnej czy specjalnej, ale do zwykłej szkoły masowej, może właśnie, drogi nauczycielu, do twojej klasy. Autorka Książka dostępna w wersji elektronicznej w następujących witrynach:
Seria wydawnicza ,,Przywrócić Pamięć"" ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911-1939.Reprint wydania z 1925 r.: HARCERSTWO POLSKIE
Seria wydawnicza „Przywrócić Pamięć” ma przybliżyć współczesnemu społeczeństwu publikacje założycieli ruchu skautowego, twórców rozwoju idei i metodyki harcerskiej z lat 1911–1939.
Reprint wydania z 1922 r.: HARCERSTWO - PRACA ZBIOROWA
Szerokie sfery naszego społeczeństwa, nawet inteligencja, a nawet wychowawcy i nauczyciele zawodowi słysząc nazwy „harce“, „harcerstwo“, „związek harcerstwa“ albo zupełnie nie zdają sobie sprawy z tego, co te nazwy mają oznaczać, albo też mają o harcerstwie tylko bardzo niejasne pojęcie. Co gorsza, bardzo wielu pracowników harcerskich nie wie dokładnie co to jest harcerstwo — stąd nieraz namiętne i długie dyskusje np. na temat, że harcerstwo to nie organizacja, ale ruch i t. p.
Na pytanie powyżej postawione: co to jest Harcerstwo, otrzymujemy zwykle trzy odpowiedzi: Harcerstwo to 1) system wychowania, 2) ruch wychowawczy młodzieży, 3) organizacja wychowawcza. Niejasności i nieporozumienia, stąd właśnie pochodzą, że kiedy jedni mówią o harcerstwie jako o organizacji — inni odpowiadają im mając na myśli harcerstwo — ruch wychowawczy lub harcerstwo — system.
System wychowawczy harcerski — to zbiór metod i środków zaproponowanych przez jenerała Baden-Powella na podstawie doświadczeń jego własnych i doświadczeń szeregu wychowawców, wychowawców raczej z zamiłowania i intuicji — niż z zawodu i nauki pedagogiki.
Bestseller na liście tygodnika „Der Spiegel” w kategorii książek popularnonaukowych. Trudno dziś jednoznacznie stwierdzić, jaki potencjał nosiliśmy w sobie w dzieciństwie, o czym marzyliśmy najbardziej, do czego potrafiliśmy się zapalić, co nas napędzało i w czym byliśmy szczególnie uzdolnieni. Kto z nas zadaje sobie czasem pytanie, które z jego talentów nie miały okazji się rozwinąć? A czy mamy świadomość tego, jakie zdolności drzemią w naszych dzieciach? Co robią naprawdę dobrze, a czego nie potrafią? Nauka powinna sprawiać taką radość, żeby myśl o zbliżających się wakacjach napawała dzieci smutkiem. Dzieciństwo powinno być tak piękne, żeby przez całe życie każde wspomnienie o nim dodawało nam sił. Książka „Wszystkie dzieci są zdolne” wyjaśnia, dlaczego w obecnym systemie wychowania i edukacji konieczne są radykalne zmiany. Przestarzała koncepcja „różnicowania talentów” ma zgubny wpływ nie tylko na dzieci, ale szkodzi całemu społeczeństwu. Powinniśmy zaprzestać wywierania presji na naszych najmłodszych. Wyniki badań nad mózgiem pokazują bardzo wyraźnie, że każde dziecko jest na swój sposób zdolne. Warto zatem tę wiedzę przełożyć na edukacyjną rzeczywistość.
Mama z pasją – receptą na dobre wychowanie dziecka! Autorka Susan Merril, prywatnie matka pięciorga dzieci, świadoma natłoku metod i rad wychowawczych zastanawia się nad pytaniami, które nurtują wiele matek. Niektóre z nich zapewne brzmią: Czy dobrze wychowuję swoje dziecko? Jak zyskać pewność, że jestem najlepszą mamą? Jak realizować się jako rodzic? Książka daje odpowiedź! Jeśli szukasz praktycznego wsparcia i wskazówek w realizacji swojego macierzyństwa, znajdziesz je w MAMIE Z PASJĄ. Autorka doskonale zdaje sobie sprawę z wyzwań, jakie wiążą się z wychowywaniem dzieci we współczesnym świecie. Po mistrzowsku opowiada swoją historię, przeplatając ją niezmiennymi prawdami Pisma Św., by umocnić i dać nadzieję Czytelnikom. Podaje 10 wskazówek, których przestrzeganie zapewni radość i sukces w wychowywaniu dzieci. W książce opowiada o sobie jako mamie. Przedstawia swoje sukcesy wychowawcze, jak i problemy, z jakimi musiała się zmierzyć. Dzięki tej pozycji każda mama będzie mogła odpowiedzieć sobie na najważniejsze pytania. Znajdzie receptę na pełne pasji, dobre i skuteczne wychowanie dziecka.
Poradnik ten miesiąc po miesiącu omawia poszczególne etapy rozwoju dziecka.
Podpowiada w jaki sposób dbać o dziecko i je pielęgnować.
Radzi co robić, by dziecko prawidłowo sie rozwijało.
Kiedy dowiadujesz się, że jesteś w ciąży – jesteś szczęśliwa i podekscytowana. Zależy ci na tym, by zapewnić maksymalny komfort, spokój i zdrowie swojemu przyszłemu potomstwu. A jednocześnie w głowie pojawiają się setki wątpliwości i obaw związanych z nowym stanem, w jakim się znajdujesz. Pośród różnych metod mających zapewnić ci relaks w trakcie ciąży, joga jest wyjątkowa. Dlaczego?
Joga nie tylko nauczy cię radzić sobie ze stresem podczas ciąży i zachować zdrową kondycję, ale przede wszystkim pomoże ci przygotować siebie i swoje dziecko do naturalnych narodzin. W opracowanym przez Dorothy Guerrę podręczniku znajdziesz wskazówki, jak wybrać techniki wspomagające przebieg porodu, pomocne ilustracje, informacje dotyczące medycznej interwencji oraz szczegółowe rady przydatne na wszystkich etapach porodu, które wykorzystasz, gdy nadejdzie ten wielki dzień.
Jeżeli obawiasz się, że to nie dla ciebie, bo nigdy nie ćwiczyłaś jogi – nie martw się! Metoda ta może być stosowana przez każdą kobietę pragnącą pozytywnie przeżyć doświadczenie związane z narodzeniem dziecka, niezależnie od jej poziomu zrozumienia zasad jogi. Autorka w prosty sposób ukazuje, jak radzić sobie z bólem, wyeliminować niepokój i współdziałać z naturalnym przebiegiem porodu, stosując techniki oddychania i medytacji, afirmacje i proste pozycje jogi.
A teraz uspokój oddech, pomyśl o dziecku, które nosisz pod sercem i poczuj się wyjątkowa – już niedługo dasz tej istocie nowe życie, niech stanie się to pięknym i naturalnym doświadczeniem!
Główny problem naukowy pracy został wybrany bardzo celnie. Nie mieliśmy dotąd w polskim językoznawstwie i szerzej - w polskiej humanistyce takich badań, które ukazywałyby dyskurs tożsamościowy współczesnej młodzieży.
Jest to fascynująca tematyka, zważywszy na dynamikę różnych przemian, dokonujących się po roku 1989 w Polsce, które na to poczucie tożsamości oddziałują.
Autorka precyzyjnie określiła rozumienie tożsamości przez młodzież według istotnych dla tej grupy wartości.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
