Ideał osobowości to książka uznana przez wielu za ważną dla rozwoju personalizmu. Jej pierwsze wydanie w języku niemiec­kim opublikowano pt. Das Problem der Personlichkeit und des Obermenschen (Wyd. F, Schóningh, Paderbom 1909); wznawiano dwukrotnie w uzupełnionej i zmienionej formie jako Das Ideal der Persónlichkeit (1922, 1925). Polskie tłumaczenie (według III wyd.), chociaż ukazuje się po stu latach od pierw­szej edycji, nie jest jedynie świadectwem myślenia minionego czasu, lecz także dzisiaj stanowi ważny przyczynek do budo wania filozoficznej kultury o inspiracji chrześcijańskiej.

Jesteśmy cywilizacją wytwarzającą zbyt wiele brudów - i nie wiemy, jak się ich pozbyć. Mówimy zbyt wiele rzeczy pustych i banalnych - i nie umiemy rozpoznać, co jest prawdą. Aby podjąć wyzwania, przed jakimi stajemy, potrzebny jest nam zupełnie nowy rodzaj odwagi. W przeciwnym razie zadusimy się pozostałościami po tym, co sami wyprodukowaliśmy i skonsumowaliśmy. Czy to wszystko ma także jakąś wymowę dla Kościoła oraz dla rodzaju ?pokarmu i komunikacji? w jego obrębie? Czy bezpłodność powołaniowa może być niepokojącym znakiem chorego albo przynajmniej niezupełnie zdrowego organizmu kościelnego? Bóg powołuje i powierza misję - czy jednak potrafimy pójść za tym powołaniem?

Bóg codziennie do nas mówi! Jego Słowo jest zawsze Słowem „na teraz”, na obecną sytuację naszego życia. Jeśli uwierzymy, że Bóg codziennie kieruje do nas Słowo, życie nasze nabierze głębszego wymiaru. Zauważymy wtedy, że im więcej się modlimy Słowem Bożym, tym „więcej” Bóg jest obecny w naszym życiu. Im głębsze i hojniejsze jest nasze rozważanie Słowa, tym „bliższy” staje się nam Bóg „wyraźniej” objawiający się w wydarzeniach dnia.

Jest to książka o duchowej drodze, którą przeszedł konkretny człowiek ? Franciszek Jordan, założyciel salwatorianów. Na tej drodze może się odnaleźć wielu ludzi naszych czasów, którym bliskie jest doświadczenie napięcia między apatią a pasją duchową, między letniością a żarliwością. 1. Kim był Ojciec Jordan? 2. Dziennik duchowy jako kompas na drodze; 3. Ludzkie podstawy mocnej struktury wewnętrznej; 4. Nić przewodnia duchowości Ojca Jordana; 5. Ogień pochłaniającej pasji: zbawienie wszystkich; 6. Kontemplatyk i człowiek modlitwy, nie tylko czynu.

W sierpniu 944 r. do Konstantynopola trafiła z Edessy największa świętość tego miasta - "nieuczyniony ręką ludzką", cudowny wizerunek Chrystusa. Zaledwie kilka miesięcy później w stolicy cesarstwa bizantyjskiego miał miejsce zamach stanu, w wyniku którego do władzy doszedł Konstantyn Porfirogeneta, "uczony na tronie". Owe - wydawałoby się - niezwiązane ze sobą fakty łączy w misterny sposób pewien niezwykle ciekawy tekst, "Opowieść o wizerunku z Edessy", w którym starożytne dzieje cudownego przedmiotu ściśle splatają się z bieżącymi wydarzeniami politycznymi.

Ariel Zieliński, doktor socjologii, absolwent Zakładu Badań Kultury Instytutu Socjologii UMK w Toruniu. W swoich poszukiwaniach naukowych porusza się na granicy socjologii i antropologii społecznej, interesując się głównie światem religii. Wyrazem tych poszukiwań jest jego pierwsza książka Na straży prawdziwej wiary. Zjawiska cudowne w polskim katolicyzmie ludowym (2004) oraz inne publikacje. Działalność naukową łączy ze społeczną, pracując obecnie jako dyrektor Pomorskiego Biura Polskiej Akcji Humanitarnej w Toruniu. Praca Ariela Zielińskiego podejmuje temat niezwykle interesujący. Autor pragnie wyjaśnić przyczyny, znanego szerzej tylko na gruncie polskim, zjawiska odchodzenia wspólnot odnowy charyzmatycznej (najczęściej należących do ruchu Odnowy w Duchu Świętym) z Kościoła rzymskokatolickiego [?]. Stanowi ona ważny krok na drodze do zmiany nierzetelnego obrazu nowych wspólnot zielonoświątkowych. Z recenzji dr hab. Zbigniewa Paska

"Życzę Ci opieki Anioła" - czy mogą być piękniejsze życzenia? Ta książka przypomina, że jest przy Tobie ktoś posiadający niesamowitą moc, kto chroni i czuwa, zwycięża i prowadzi. Anioł to nie tylko dobry duszek czuwający nad snem i grający na harfie pobożne pieśni - jak tłumaczymy małemu dziecku. To również ktoś, kto pomaga się podnieść, gdy nie mamy już siły iść dalej, i przynosi wieści, które czasem są trudne do zaakceptowania Trzeba się dobrze wsłuchać i otworzyć na to, co nieznane, aby usłyszeć i zrozumieć. Niech prowadzi Cię Anioł! Doskonały prezent na święta, urodziny, Komunię Świętą, rocznicę - a także zupełnie bez powodu. Poetyckie teksty i kolorowe, ciepłe akwarele ucieszą każdego.

Wśród nauczycieli religii, autorów podręczników, językoznawców, duszpasterzy trwa dyskusja, jak uczyć katechizmu, jakim językiem mówić do współczesnego człowieka, aby być zrozumiałym. Wychowaliśmy się na tradycyjnej religijności, podczas gdy naszych uczniów ciągnie do ?stylu Discovery?. Balansujemy między tradycją a nowoczesnością, szukamy nowych dróg. Dlatego gratuluję Wydawnictwu SALWATOR i ks. Eugeniuszowi Burzykowi świetnego i nowatorskiego pomysłu. Ciekawa interpretacja trudnych treści pochodzących z Katechizmu Kościoła Katolickiego i błyskotliwe refleksje, a czasami pytania przypominające rachunek sumienia sprawiają, że taki katechizm chce się poznawać. Istnieje wielka potrzeba zaprzestania mówienia ?wysokim? językiem teologicznym i przemawiania zdaniami zapożyczonymi z dzieł teologicznych. Prostota i jasny przekaz to forma i sposób dotarcia do współczesnego człowieka. Ta książka spełnia te warunki. Jest godna polecenia nauczycielom religii, uczącym na wszystkich poziomach nauczania, uczniom starszych klas, rodzicom, duszpasterzom poszukującym puenty do kazań oraz tym, którzy chcą zrozumieć swoją wiarę bez zagłębiania się w dzieła teologiczne.

Granica dzieląca chrześcijański Wschód i Zachód na mapie średniowiecznej Europy przypomina XX-wieczną „żelazną kurtynę”. Bariery językowe, podziały polityczne i rozbieżności natury liturgicznej budowały mur między tymi dwiema kulturami. Pomijając takie wydarzenia, jak wielka schizma czy krucjaty, dzieje doktryny chrześcijaństwa wschodniego były przedmiotem niewielu badań historyków Kościoła. Jaroslav Pelikan nie tylko zajmuje się kwestią rozłamu na Kościół wschodni i zachodni, lecz także opisuje specyficzne formy, które doktryna chrześcijańska przybierała w kulturze bizantyjskiej, syryjskiej i wczesnosłowiańskiej. Duch wschodniego chrześcijaństwa to arcydzieło przedstawiające zagadnienia o niezwykle różnorodnym charakterze – wielkie kontrowersje chrystologiczne z VII wieku, spory ikonoklastyczne w VIII i IX stuleciu, stosunek Kościoła wobec Żydów i muzułmanów, herezje dualistyczne późnego średniowiecza oraz Kościoły poreformacyjne na wschodzie Europy. Peter Brown i Sabine MacCormack, „New York Review of Books” Lektura tej książki to swoista uczta intelektualna. Podobnie jak tom pierwszy, stanowi wyjątkowy pokaz erudycji, analitycznej klarowności, zrównoważonej prezentacji przeciwnych stanowisk oraz mistrzowskiego poruszania się po labiryncie starożytnego i nowożytnego piśmiennictwa teologicznego. „Virginia Quarterly Review”

Kolędnik rodzinny powstał z myślą o wspólnym rodzinnym kolędowaniu podczas świętowania uroczystości Bożego Narodzenia. Jest to zbiór najpopularniejszych kolęd i pastorałek. Przy każdej z nich znajdują się gitarowe chwyty, aby domowe śpiewanie było pełniejsze i weselsze.

Każdy z nas pragnie usłyszeć: Jesteś kochany! Bez względu na wszystko. W każdej chwili i na zawsze. Bóg mówi nam to codziennie. W tych krótkich historyjkach zawarte są praktyczne wskazówki, jak żyć po chrześcijańsku. Za każdym razem, gdy miłość czynimy sposobem na życie, ukazujemy innym miłość Boga.

Książka 365 dni z Jezusem została pomyślana, jako wędrówka, podczas której stale się wzrasta w poznawaniu Jezusa. Pozwala ona nawiązać bliskość z Jezusem Chrystusem, pogłębiać ją i w ten sposób postępować własną drogą ku świętości. W serii ukazały się: 365 dni z moim Aniołem Stróżem Wkrótce: 365 dni z Biblią

Jerzy Prokopiuk. Urodził się w 1931 roku. Gnostyk, antropozof, badacz myśli ezoterycznej, religijnej, filozoficznej, psychologicznej, tłumacz literatury humanistycznej z niemieckiego, angielskiego i francuskiego obszaru językowego, eseista (około 400 esejów, rozpraw i artykułów), największy tłumacz i popularyzator psychologii Carla Gustava Junga w Polsce (prezes Klubu im. C. G. Junga w latach 1991-1992 i 1998-1999). Ukazało się 120 jego przekładów, między innymi takich autorów, jak: Mistrz Eckhart, Goethe, Schiller, Hegel, Schleiermacher, Steiner, Bock, Freud, Jung, Weber, Fromm, Huxley, Eliade. Jerzy Prokopiuk jest twórcą i redaktorem naczelnym pisma Gnosis, a także prezesem honorowym Klubu Gnosis. Wśród książek jego autorstwa są między innymi: Gnoza i gnostycyzm (1998), Labirynty herezji (1999), Ścieżki wtajemniczenia (2000), Nieba i piekła (2001), Światłość i radość (2003), Szkice antropozoficzne (2003), Jestem heretykiem (2004). Fragment książki       Studia lucyferyczne 1980- 1985- 1994       Rudolf Steiner, Aus der Akasha-Chronik, 1904       Okres planety Ziemi. Po wystąpieniu Słońca i Księżyca. Istoty lucyferyczne, rozwinięte wyżej od człowieka, ale niżej od Bogów Księżycowych, oddziałują na człowieka właśnie obdarzonego rozumem. Opanowują one ten rozum, by przezeń działać na rzeczy Ziemi. W ten sposób spełniają swój własny rozwój. Tym samym jednak dają człowiekowi zarodek wolności, zdolność rozróżniania między dobrem i złem. Istoty te stają się pobudzicielami rozumu ludzkiego. Tak dają one człowiekowi możliwość błądzenia. Zarazem jednak: pod ich przewodnictwem człowiek musiał odkryć prawa swej istoty, „stać się jako bogowie".       Imię „Lucyfer": Światłonośca (istoty lucyferyczne: Bogowie Słoneczni) wywodzi się stąd, że działa on na ludzi ze Słońca (pojawienie się rozumu w człowieku: to rozbłysk „wewnętrznego Słońca").       (Istoty lucyferyczne przyspieszają rozwój człowieka).       Istoty lucyferyczne: w ich obrazach psychicznych obok wyobrażeń świata duchowego pojawiają się także oddziaływania zmysłowej Ziemi. Mają one potrzebę otrzymywania wrażeń zewnętrznych - z jej zaspokojeniem łączy się przyjemność, z niezaspokojeniem zaś przykrość, w przeciwieństwie do Bogów („regularnych") otrzymują one od świata coś nowego, toteż mogły stać się przywódcami ludzi. Dzięki nim człowiek swe wnętrze zwrócił do świata zewnętrznego. Duchowo człowiek prowadziłby tylko byt senny, gdyby nie istoty lucyferyczne. Dzięki nim uzyskał on samoświadomość w świecie zmysłowym. Tak zrodziła się w człowieku samowola (świadome kierowanie się w swych działaniach według postrzeżeń zmysłowych). Taki był początek „dobra i zła".       Po podziale płci. Istoty lucyferyczne - pośrednie miedzy ludźmi a „przywódcami w dziedzinie miłości", tj. wiodącymi Bogami. Mają one zdolność pełnego jasnowidzenia. Mogą kontynuować swój rozwój tylko z pomocą ludzi. Pobudzają one wewnętrzną siłę duszy człowieka do poznania i mądrości. Żywią się tą ludzką mądrością. Dlatego też jako inspiratorów mądrości ludzkiej nazwano je „nosicielami światłości" (Lucyfer). Człowiek istnieje w napięciu między istotami miłości a istotami mądrości. Istoty mądrości pobudzają człowieka do doskonalenia swej wewnętrznej istoty. Dzięki nim człowiek rozwija swą duszę (mądrość, wiedza, sztuka, nauka, technika).       Kudolf Steiner, „Die Geheimwissenschaft...", 1909.       W okresie odszczepienia Księżyca od Ziemi w rozwój człowieka ingerują istoty duchowe, które tyle zachowały ze swej natury księżycowej, że nie mogły partycypować w opuszczeniu Ziemi przez Słońce, jak również były wyłączone spod działań istot, które oddziaływały na Ziemię z Księżyca. Istoty te, obdarzone dawną naturą księżycową, przechodzące rozwój nieregularny, były jakby zaczarowane na Ziemi. One to w czasach Starego Księżyca zbuntowały się przeciwko Duchom Słonecznym, co wówczas dla człowieka okazało się błogosławieństwem o tyle, że doprowadzony został do samodzielnej, wolnej świadomości. W toku rozwoju Ziemi istoty te stały się przeciwnikami tych istot, które działając z Księżyca, chciały świadomość ludzką uczynić koniecznym zwierciadłem poznania. To, co na Starym Księżycu pomogło rozwinąć się człowiekowi (samodzielna świadomość), teraz zaczęło działać wbrew nowemu rozwojowi człowieka na Ziemi. Te „przeciwstawne" moce miały siłę, pochodzenia księżycowego, oddziaływania na ludzkie ciała astralne tak, że czyniły je samodzielnymi. Dawały one ludzkiemu ciału astralnemu pewną samodzielność sprzeczną czy przeciwstawną koniecznym (niewolnym) stanom świadomości wywoływanym w człowieku przez istoty z Księżyca. Wpływ tych istot na człowieka nie przypominał współczesnego wpływu naturalnego ani wpływu, jaki jeden człowiek wywiera na drugiego, kiedy za pomocą słów budzi w nim siły świadomości tak, że tamten zaczyna coś rozumieć lub chce zrobić coś dobrego albo złego. Był to wpływ duchowy, dający się, czysto symbolicznie, nazwać „kuszeniem".       Skutki oddziaływania istot lucyferycznych na człowieka: świadomość ludzka przestała być tylko zwierciadłem wszechświata, ponieważ w ciele eterycznym pojawiła się możliwość regulowania zeń obrazów świadomości i władania nimi. Człowiek stał się panem poznania. Z drugiej strony, ponieważ punktem wyjścia tej władzy stało się ciało astralne, „ja" zostało odeń uzależnione. Tak utrwalił się wpływ niższego elementu na człowieka. Zarazem też był to wpływ istot lucyferycznych. One to dały człowiekowi możność rozwinięcia w swej świadomości - swobodnej aktywności, zarazem jednak możliwość błędu i zła.       Rezultat: Zmiana relacji między człowiekiem a Duchami Słonecznymi (miała być dominacja ich wpływu w duszy ludzkiej). Dziś: w duszy ludzkiej przeciwieństwo między Duchami Słonecznymi a istotami lucy-ferycznymi. Człowiek stał się niezdolny do poznania fizycznych skutków działania Duchów Słonecznych (ukrycie Ducha za materią). Ciało astralne człowieka wypełnione wrażeniami świata zewnętrznego wchodzi w sferę „ja". Ogniste „ja", które czułoby jedynie swą wewnętrzną iskrę ognia, a we wszystkim, co dotyczy ognia zewnętrznego, podporządkowywałoby się nakazom Duchów Formy, zaczęło teraz oddziaływać własnym ogniem na zewnętrzne zjawiska cieplne. Tak powstała więź między człowiekiem a ogniem ziemskim. Oznaczało to zbyt wielkie zaangażowanie się człowieka w materii ziemskiej. Poprzednie ciało, składające się z ognia, powietrza i wody, i tylko cienia Ziemi, teraz stało się gęstym ciałem ziemskim. Tak człowiek z subtelnego, ruchliwego „Okręgu Ziemi" przeniósł się na Ziemię stałą.       (Oddziaływanie istot lucyferycznych - nie naturalne, nie psychiczne, lecz duchowe).       Błędy w wyobrażeniach człowieka, życie w żądzach i namiętnościach - stworzyły możliwość chorób. Luciferiana: Między Lucyferem a ChrystusemSpis treści 1. Studia lucyferyczne, 1980 - 1985 - 1994 9 2. Lucyferyczna pokusa, 1988 27 3. Przemowy do Boga, czyli - jak dotąd - „mówił dziad do obrazu", 1998 65 4. Moje „rozmowy" z Bogiem, 2000 87 5. Gorzkie żale, czyli podszepty Lucyfera, 2002 129 6. Przełom wieków 159 Moja teoria gnozy, 2000 159 Alternatywa, 2002 167 Podróż do Jaźni, 2002 173 Luciferiana, 2003 177 Zawód - nie-nawiść, 2004 182 Opowieść o Panu Robercie, 2004 183 List do Chrystusa Jezusa, 2005 191 Próby: Kardio-Blasfemie, czyli Bluźnierstwa z serca płynące 2005 195 Mikrokosmos: Dialogi z Hertanem, 2005 198 7. Zapiski buddyjskie, 2001 203 8. Poznanie, czyli od Kanta do Steinera, 2004-2005 209 9. Jahwe: demiurg-tyran czy szalony trickster? Preludium, 2006-2008 229

Książka przedstawia wielkie bogactwo teologii i duchowości czasu Adwentu i Bożego Narodzenia. Odwołuje się do tekstów Mszału oraz Lekcjonarza, chcąc pomóc wiernym w medytacji, a kapłanom w posłudze słowa Bożego. Znajdujemy tu więc strukturę liturgiczną Adwentu, czołowe postacie tego okresu, a także komentarze do czytań z lekcjonarza (czas mesjański, czas historyczny, radość). Na Boże Narodzenie proponowany jest zakres „od teologii do poszukiwania znaków”.

Kiedy pisałem te krótkie komentarze do Ewangelii, przyświecał mi – jak zawsze – jeden cel: sprawić, aby Ewangelia spotkała się z życiem, a życie spotkało się z Ewangelią. Słowo Boże bowiem, zderzając się z egzystencją słuchacza, odkrywa swoje prawdziwe znaczenie, swoją aktualność oraz swoje piękno. Słuchać oznacza konfrontować Słowo z życiem i życie ze Słowem. Zadaniem komentatora jest otworzyć drogę na spotkanie ze Słowem. Nic więcej. Wystarczy kilka istotnych wskazówek, które pomogą czytelnikowi osobiście znaleźć drzwi wejściowe. Komentator zatrzymuje się na progu. To czytelnik musi go przekroczyć.

Kapłan wierny Chrystusowi to elegancki, pięknie ilustrowany album — gustowny prezent dla kapłana. Zawiera stosowne cytaty z Pisma Świętego, słowa papieży i innych znanych osób, a także odpowiednie modlitwy i wybrane teksty odnoszące się do każdego z siedmiu sakramentów świętych, w tym fragmenty z KKK i z dokumentów II Soboru Watykańskiego. Część stron przeznaczona jest na prywatne, pamiątkowe wpisy i fotografie, dzięki czemu album ten może stanowić pamiątkę przyjęcia chrztu, święceń kapłańskich i innych sakramentów.

Dr Elżbieta Sujak, psychiatra i neurolog, wykładowca, przez wiele lat zaangażowana w poradnictwo rodzinne oraz prowadzenie kursów psychologii komunikacji, autorka wielu książek i artykułów oraz... świecka konsekrowana. W rozmowie z Cezarym Sękalskim opowiada o swoim życiu i pracy, rozwoju człowieka dorosłego i przekraczaniu granic, małżeństwie i seksualności, duchowych poszukiwaniach i miejscu kobiety w Kościele oraz o nowym powołaniu konsekrowanych w świecie i ich formacji duchowej.

Dwujęzyczny (polsko-włoski) album poświęcony Nuncjaturze Apostolskiej w Polsce. W części pierwszej zaprezentowano opis i dokumentację fotograficzną przystosowania Nuncjatury Apostolskiej w Warszawie do nowych zadań, po przywróceniu stosunków dyplomatycznych między Polską a Stolicą Apostolską w dniu 17 lipca 1989r. Część druga to opis dwóch pobytów Ojca Świętego Jana Pawła II w domu papieskim w Warszawie Część trzecia ukazuje zarys historii siedziby nuncjatury od 1918, aż po rok 1989 oraz wskazanie niektórych historycznych miejsc, gdzie przebywali lub zatrzymywali się nuncjusze apostolscy

Związek między religią i miernikami demograficznymi został dość dobrze udokumentowany tak w odniesieniu do populacji historycznych, jak i współczesnych. Religie niosły w sobie jasno precyzowane normy i zasady, które rzutowały na sposób życia jednostki, rodziny i społeczeństwa, na stosunek do małżeństwa, kontroli urodzeń, seksualności, przyczyniły się do tworzenia specyficznego dla danej wspólnoty sposobu postrzegania świata, odgrywały bardzo ważną rolę w tworzeniu pewnych wzorców postępowania. Wyznania poprzez normy, nakazy, zakazy, wartości, kształtowały pewien właściwy dla siebie styl życia, ten zaś przekładał się na miernik demograficzny.

Psalm łaski Litania do Matki Zbawiciela Psalm błagalny Pieśń do Matki Bożej Sokalskiej Modlitwa wieczorna Psalm sokalski Zamyślenie Oto Matka twoja... Panteon Maryjny Hymn uwielbienia