Tutaj znajdziesz bogaty wybór lektury z zakresu chrześcijaństwa: modlitewniki, teologia, historia religii, żywoty świętych, wiara, cuda, katecheza, islam, judaizm, religie dalekiego wschodu oraz świata starożytnego.
Na ogół wstęp do książki pisze ktoś znany, ważny, uczony lub mądry a najlepiej, żeby miał wszystkie te przymioty. Taki autor na ogół podnosi wartość dzieła. Na szczęście wywiadowi z o. Leonem Knabitem, który sam w sobie jest człowiekiem wielkiej wartości, żaden ważny ani szczególnie wybitny człowiek nie musi dodawać prestiżu. Z tego powodu mogę napisać wstęp, choć zawodowo robię rzeczy bardzo odległe od pisania wprowadzeń do mądrych książek.Kiedy tylko zacząłem w miarę świadomie spoglądać na świat, okazało się że jednym z moich bliskich jest dziwna postać w czarnym ubraniu z kapturem, którą nazywano mnichem albo benedyktynem z Tyńca. Dość szybko też zorientowałem się, że jest on dość dziwny, bo ma dwa imiona: moja Babcia, którą wtedy szanowałem najbardziej na świecie, a nawet zdecydowanie chciałem się z nią żenić, mówiła do niego zdrobniale: „Stefanku”, mimo że był najwyższy w rodzinie. Traktowała go też jak syna i kochała chyba na równi ze mną, z czym z trudem się godziłem. Inne osoby, nie z rodziny, częściej mówiły o nim: „ojciec Leon”. Wtedy już rozumiałem, że to brat Mamusi i jest moim Wujkiem. Przez dłuższy czas natomiast nie bardzo wiedziałem, dlaczego, skoro mam swojego Tatusia Zbysia, to brat Mamusi, wujek Stefanek, to także ojciec i do tego Leon.
Magdalena Mortęska urodziła się w roku 1554 jako córka senatora stanów pruskich Melchiora Mortęskiego i Elżbiety Kostczanki. Już jako dziecko postanowiła poświęcić się Bogu. W tym stuleciu klasztory były w takim upadku i pogardzie, że kiedy oznajmiła swój zamiar, jeden z dworzan jej ojca wykrzyknął oburzony: „Prędzej niech ja złą śmiercią zginę, niż byś wasza miłość, tak zacnego będąc rodu, zakonnicą być miała!” (…)Z domowej jeszcze pobożności ksieni Magdalena wyniosła kult Męki Pańskiej, o której w klasztorze napisała rozmyślania i której tematyka często wracała w jej rozmowach i konferencjach. W tej tajemnicy stale przebywała myślą modlitewną, ona też była dla niej motywacją do ubóstwa, do unikania ludzkiej chwały, itd. Ta motywacja okazała się skuteczna i czynna przez całą długość życia ksieni Magdaleny. Jej tęsknota do umiłowanego Pana karmiła się szczególnie chętnie epizodem obietnicy udzielonej na krzyżu „Dobremu Łotrowi”: Dziś ze mną będziesz w raju (Łk 23,43). Mówiąc kiedyś o tym ? jak wspomina zakonnica notująca jej nauki ? „przydała i to: że mi się zda, jakoby się obejrzał i skłoniuł łaskawie i z dziwną miłością. Co to za dziś tak szczęśliwe? ? i oto jeszcze w tym żywocie przypuszcza mię do raju serca swego Boskiego…” (Małgorzata Borkowska OSB)Magdalena Mortęska zrozumiała, że śmierć Chrystusa, właśnie dlatego że została przyjęta z posłuszeństwa i miłości, staje się drogą ku pełni chwały. Cierpienie i męka Chrystusa chronologicznie trwały niewiele godzin, ale Magdalena rozumie, że jest to kulminacyjny moment ziemskiego życia Jezusa. Za każdym razem, kiedy sprawuje się Eucharystię i sprawuje się zwłaszcza sakrament pojednania, głosi się sens i owoc tego cierpienia.Czytając rozmyślania, czujemy jakby Magdalena nie chciała pogodzić się z faktem pewnego ograniczenia naszej „biblijnej” wiedzy o Jezusie. Korzysta z apokryfów, przekazów świętych, prawdopodobnie znała listy św. Katarzyny Sieneńskiej, które w przekładzie polskim nie były jeszcze opublikowane, także biografie św. Katarzyny, zna też apokryfy bliżej nieokreślone, gdzie jest mowa o zemdleniu Matki Bożej pod krzyżem oraz o ilości razów, które spadły na Chrystusa. (…)
Ewangeliczna przypowieść o talentach wraca na myśl w klasztorze. Poza klasztorem łatwo nią się posłużyć na opak: czy życie zakonne nie jest oczywistym zakopaniem talentu? Na szczęście, odpowiedź nasuwa się od razu, wskazując na św. Benedykta ? a w Polsce matkę Mortęską.Magdalenę przygotowywały do jej misji wielkie zdolności umysłu, logicznego już z natury, a kształtowanego w młodości przez lekturę ówczesnych autorów jezuickich. Nadto miała w sobie wielką gorliwość i konsekwencję w dążeniu do raz obranego celu. Głosiła i reprezentowała pobożność konsekwentną i aktywną, wymagającą stałej uwagi i stałej pracy wewnętrznej, wedle znanego powiedzenia, przypisywanego św. Ignacemu Loyoli, że należy pracować tak, jakby wszystko zależało od naszej pracy, a modlić się tak, jakby wszystko zależało od łaski Bożej. Opierając życie zakonne na wierności złożonym ślubom, starła się przede wszystkim o to, żeby mniszki dobrze rozumiały, co ślubują ? i jeśli się na ślubowanie decydują, to żeby resztę życia spędziły, chwila po chwili, na realizowaniu tego, do czego się zobowiązały...
Jedną z najświętszych w klasztorze benedyktyńskim praktyk jest lectio divina ? modlitewne czytanie słowa Bożego. Określam ją w taki lakoniczny sposób, jednak ciężar i potencjał lectio są niezmierzone. Wyobraźmy sobie, że mamy okazję porozmawiać z kimś niezwykle potężnym. Jak w takiej sytuacji będziemy się zachowywać? Oczywiście chcielibyśmy „z pokorą i szacunkiem”. A jeśli naszym rozmówcą jest sam Bóg? Co wtedy?W praktyce wiemy, że różnie bywa. Czasem mamy dużo sił i ochoty, jesteśmy otwarci i pojętni, czytanie Pisma Świętego cieszy nas jak nic innego na świecie, daje dużo światła i pokoju. Obok tych, nielicznych przecież, chwil bardzo często naszym udziałem jest zgoła odmienny stan. W najlepszym przypadku jest zwyczajnie ? bez uniesień, ale i bez trudu, po prostu czytamy i mniej więcej rozumiemy, co Autor miał na myśli; ale bywają i chwile, w których jest nam naprawdę trudno wytrwać nad otwartą Księgą i wszystko w nas krzyczy, że powinniśmy ją zamknąć i wreszcie zrobić coś konkretnego. Czasem przysypiamy, bądź to, co właśnie przeczytaliśmy, budzi nasz głęboki sprzeciw.Wszystkie te sytuacje są normalne. Żyjemy w świecie i jesteśmy podatni na jego falowanie. Nasze emocje i pragnienia też czasem dają się mu ponieść, daleko od brzegu, którym jest Bóg. Cóż mamy czynić? Po prostu czytać. Orygenes radził, że bez względu na wszystko nie wolno zaniechać lektury Pisma, bo my czasem go nie pojmujemy, ale złe duchy wobec Bożego słowa pierzchają w popłochu. Biblia przemienia nas, sprawia, że serce ludzkie dojrzewa i otwiera się jak kwiat. Ten proces ukryty jest przed naszymi oczami.
Oddajemy w ręce Drogich Czytelników tomik homilii okolicznościowych o. Włodzimierza Zatorskiego OSB, doświadczonego kaznodziei i rekolekcjonisty. Autor za pomocą kazań opisuje jak bardzo sakramenty i liturgia są uobecnieniem Boga oraz Jego działania na ziemi. Przypomina w ten sposób teologiczne pojęcie łaski, bo to właśnie przez nią człowiek może mieć swój udział w nadprzyrodzonym życiu Trójcy. I tak realizuje się powołanie człowieka do wieczności. Całość przekazu można by wyrazić sentencją: „Miłość karmi się obecnością”, bo przez sakramenty Bóg, który jest miłością (por. J 4,8), pragnie być obecny w życiu ziemskim człowieka od jego narodzin po śmierć. Liturgiści powiedzieliby od chrztu do pogrzebu. Adresatami homilii są Adam i Ewa. To tylko pozornie fikcyjne imiona, gdyż pod nimi kryją się konkretni ludzie znani Autorowi. Czytelnikom daje to szansę odnaleźć cząstkę siebie w nich, wstawić w miejsce ich imion własne. Nawiązanie do pierwszych rodziców z Księgi Rodzaju każe myśleć o początku, o źródle, o podstawach, a przede wszystkim o tym, co zgodne z zamiarami Stwórcy. Homilie ojca Włodzimierza to zbiór cennych porad życiowych i wyjaśnień niektórych prawd wiary. Mogą być przydatne do modlitewnych rozmyślań. Kaznodziejom pomogą przy układaniu dobrych homilii.
Żyjemy dzisiaj niewątpliwie w czasach wielkich przemian. Z jednej strony załamują się tradycyjne więzi ? poczynając od rodziny poprzez lokalne społeczności, aż do poczucia przynależności narodowej i patriotyzmu. Coraz częściej neguje się i odrzuca klasyczne europejskie wartości, które mają swój rodowód w Biblii i chrześcijaństwie oraz w kulturze antycznej greckiej i rzymskiej. Stopniowo narasta poczucie chaosu. Z drugiej jednak strony następuje proces jednoczenia się Europy. Znikają granice, a z nimi, mamy nadzieję, znikną wzajemne niechęci. Budzi się jednak niepokój, że narody utracą swoją własną oryginalność. Europa i Europejczycy potrzebują nowej tożsamości. Wokół czego? Czy tylko wokół ekonomicznych interesów? Jaka ma być ta jedność? Przy takich pytaniach warto sięgnąć do źródeł, początków tworzenia się kultury europejskiej. Tutaj odnajdujemy Regułę św. Benedykta jako jeden z podstawowych tekstów. Została ona napisana w momencie, gdy upadała kultura antyczna, powstawało ogólne zamieszanie, z którego miał się zrodzić późniejszy nowy porządek. W wymiarze duchowym i kulturowym w dużym stopniu budowali go mnisi (w tym czasie byli nimi właściwie benedyktyni) swoją wiedzą, pracą i duchem.
Zewsząd słychać dziś głosy mówiące o kryzysie Kościoła i teologii. Wydaje się, że nic nie jest już pewne i trwałe. Wszystko poddaje się pod dyskusję i opatruje znakiem zapytania. Z drugiej jednak strony, właśnie głębia tego kryzysu rodzi w nas największe nadzieje, ponieważ zmusza nas do postawienia najbardziej podstawowego pytania: co jest fundamentem i istotą naszej wiary? Przecież nie idea czy zasada, a już na pewno nie struktury społeczne i kościelne. Fundamentem i istotą naszej wiary jest Imię, Osoba: Jezus Chrystus. Punktem wyjścia i ośrodkiem kryzysu jest zatem — nie od dzisiaj — pytanie: za kogo uważacie Chrystusa?Tezie, że współczesny kryzys jest ostatecznie kryzysem chrystologicznym, tylko pozornie można przeciwstawić pogląd, że Osoba Jezusa z Nazaretu budzi obecnie coraz większe zainteresowanie. Jezus z Nazaretu stał się znowu, niemal z dnia na dzień, postacią nadzwyczaj aktualną. Świadczą o tym nowe nurty i ruchy religijne, jak również powieści i wszelkiego rodzaju książki, które popularyzują informacje na temat rzeczywistych i rzekomych wyników badań nad Jego życiem i Osobą, a które znajdują się na księgarskich listach bestsellerów. Dyskusja wykracza daleko poza obszar Kościołów i ich teologii; oprócz teologów wszystkich wyznań chrześcijańskich uczestniczą w niej również autorzy żydowscy i marksistowscy. Interesują się nią przede wszystkim ci, którzy reprezentują stanowisko: Jezus — tak, Kościół — nie! Stąd w centrum ich zainteresowań znajduje się nie Chrystus, wyznawany przez Kościoły jako odwieczny Syn Boży, który stał się człowiekiem, aby nas zbawić przez swoją śmierć, lecz człowiek, Jezus z Nazaretu i — jak to się często dziś mówi — Jego „sprawa”. Fascynuje nie kościelna wiara w Jezusa, lecz wiara samego Jezusa, Jego bezgraniczne zaufanie wobec Boga i bezwarunkowe działanie na rzecz człowieka. Ośrodkiem zainteresowania jest nie zmartwychwstały Pan, lecz Jezus, który jest naszym Bratem, jak Go dziś nazywają głównie żydowscy teologowie i filozofowie religii. Krótko mówiąc: na płaszczyźnie opinii publicznej miejsce klasycznej chrystologii w dużym stopniu zajęła dziś „jezusologia”. Rozróżnienie pomiędzy tradycyjną chrystologią i współczesną „jezusologią” stanowi zarazem cechę odróżniającą nastawienie kościelno?strukturalne i konserwatywne od zaangażowanego społecznie i progresywnego.
50 świętych patronek wybranych do modlitewnika łączy to, że w szczególny sposób są kojarzone z codziennymikobiecymi troskami i zadaniami. O ich pomoc od wieków proszą kobiety z całego świata,zachęcone licznymi świadectwami skuteczności ich orędownictwa w najtrudniejszych życiowychsprawach. Za ich wstawiennictwem dokonują się uzdrowienia i nawrócenia. Są wspomożycielkami wsprawach trudnych i beznadziejnych, opiekunkami najsłabszych i tych, którzy szczególnie potrzebująpomocy. Nieustannie modlą się w intencji kobiet będących ofiarami różnych form przemocy, niesprawiedliwościi dyskryminacji. Ich życiorysy stanowią jednak przede wszystkim inspirację do pięknegożycia. Święte patronki wspierają w pierwszych chwilach macierzyństwa, pokazują sposoby na szczęściew małżeństwie, pomagają wychowywać dzieci mądrze i z miłością. Uczą rozwiązywania konfliktóww rodzinie, odważnego świadczenia o miłosierdziu Boga i ofiarnej służby na rzecz drugiego człowieka.Umiłowane przez Boga to piękny zbiór modlitw o wstawiennictwo wyjątkowych świętych kobietKościoła katolickiego, połączony z krótkimi biografiami każdej z nich. To porywająca lektura duchowa,która może stanowić dla współczesnych kobiet wsparcie na co dzień, jak i w szczególnych potrzebach.
Książka dotyczy problematyki chrystianizacji władztwa Piastów w odniesieniu do obszaru peryferyjnego, jakim były Kujawy w X-XII w. Tempo chrystianizacji tej części domeny Piastów rozpatrywano poprzez analizę przemian zachodzących w obrządku pogrzebowym na przestrzeni X-XII wieku, genezę biskupstwa na Kujawach, problem najstarszych parafii, powstanie pierwszych kościołów i tempo rozwoju sieci kościelnej. Aby porównać tempo chrystianizacji, wiele z przedstawionych kwestii zestawiono z wynikami badań z terenu Wielkopolski – centrum władztwa Piastów, co ukazuje interesujący obraz Kujaw u progu chrześcijaństwa i Kościoła.
Dwie wspólnoty wierzących. Jedna wiara, ale dwie różne, a wręcz antagonistyczne wizje.
Członkowie obu tych wspólnot dostrzegli niemożliwy do zażegnania konflikt pomiędzy orędownikami zasad osadzonych w Prawie Mojżeszowa a Nowym Przymierzem głoszonym przez zwolenników Mesjasza z Nazaretu.
W czym tkwiło źródło problemu i czy dotychczasowe tradycyjne ujęcia nie wprowadzają nas w błąd?
Oto okazja do ponownego zbadania biblijnego świadectwa w nadziei na rozróżnienie między wieczną mądrością a nagromadzonym błędem.
Inspirujące wypowiedzi mistrza duchowego Dalajlamy, które zmieniają życieCzłowiek może być radosny i wdzięczny nawet w obliczu ogromnych przeciwności losu. Jego Świątobliwość Dalajlama tłumaczy, jak uwalniać się od przygnębiających i gorzkich myśli oraz nawiązywać kontakt z innymi ludźmi w życzliwy i pełen miłości sposób, który przynosi ulgę.Niniejszy zbiór nauk i wypowiedzi Dalajlamy o mistycyzmie rozumianym jako zespolenie z boskością jest czymś w rodzaju recepty, która w dogłębny sposób wzbogaca życie duchowe. Nauczyciel nie tylko szczegółowo objaśnia trzy główne aspekty ścieżki, ale również wzbogaca swoje komentarze osobistymi refleksjami i opisami doświadczeń wyniesionych z własnych duchowych poszukiwań. Dzięki temu skutecznie otwiera oczy, rozszerza inteligencję oraz wzmacnia serca.
Od kiedy lepiej poznaliśmy życie i cuda autora potężnej modlitwy „Jezu, Ty się tym zajmij!” zastawiamy się, w jaki sposób ten skromny i kruchy fizycznie kapłan znosił codzienne krzyże oraz liczne zniewagi i cierpienia. Joanna Bątkiewicz-Brożek, autorka bestsellerowej biografii ks. Dolindo, zastanawia się, w jaki sposób niezwykły kapłan z Neapolu za pomocą modlitwy zawierzenia pokonywał kolejne trudności w swoim życiu. Modlitwa „Jezu, Ty się tym zajmij!” odmieniła nie tylko jego życie, ale tysięcy innych, którzy w ten sposób powierzali się Chrystusowi. Jak tego dokonać? Jak modlić się, by doświadczyć łask, którymi obdarzony został sam ks. Dolindo?
Kim był kierownik duchowy św. Faustyny i spowiednik bł. Anieli Salawy?
Poznaj historię ojca Józefa Andrasza - człowieka, który wywarł ogromny wpływ na duchowe życie Kościoła w Polsce. Autor Życiorysu Świętej Faustyny był niezmordowanym kaznodzieją i rekolekcjonistą. Pod wpływem objawień Świętej zaangażował się w szerzenie nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego. Apostołka Bożego Miłosierdzia wspomina go w Dzienniczku wielokrotnie. Z jej opisu wyłania się postać roztropnego kapłana, jezuity prowadzącego głębokie życie duchowe, mistrza w rozeznawaniu duchów.
Ojciec Andrasz należy do grona tych świętych spowiedników, którzy do świętości doprowadzili wielką rzeszę osób konsekrowanych i świeckich, sam zaś pozostał w cieniu. Wśród jego duchowych córek poza najbardziej znanymi św. Faustyną i bł. Anielą Salawą można wymienić również Sługę Bożą Paulę Zofię Tajber i s. Kalikstę Piekarczyk - zakonnicę z własnej woli zupełnie nieznaną: pragnęła „spalić" siebie i swoją spuściznę, łącznie ze zdjęciami, jako ofiarę za uratowanie Krakowa podczas drugiej wojny światowej.
Książka zawiera również modlitwę i litanię za wstawiennictwem ojca Józefa Andrasza, a także modlitwę do Boga Ojca Miłosiernego o wyniesienie kapłana do chwały ołtarzy.
Publikacja jest biografią księdza kanonika Leona Stępniaka – ocalonego więźnia niemieckich obozów koncentracyjnych Dachau i Mauthausen-Gusen, w których spędził pięć lat. Powstała ze spisanych przez autorkę wielogodzinnych, osobistych z nim rozmów i relacji innych osób.
Kluczem do uporządkowania jest poczucie wewnętrznej wolnościChaos, pośpiech i zabieganie to rzeczy, które współcześnie najbardziej nam doskwierają. Przeżywany stres sprawia, że nasze życie traci smak. Mamy poczucie, że doświadczamy świata w sposób powierzchowny. Chcielibyśmy, aby codzienność była lepiej uporządkowana, a my sami bardziej konsekwentni w działaniu. Odpowiedzi na te potrzeby szukamy w dziesiątkach poradników.Carlo Maria Martini, jeden z największych autorytetów duchowych ostatniego półwiecza, proponuje zmianę takiego myślenia. Zachęca do podjęcia działań, które będą skuteczniejsze od tych opisanych w popularnych publikacjach. Opierając się na metodzie Ćwiczeń duchowych św. Ignacego Loyoli, daje proste wskazówki. Zamiast dążyć do żelaznej dyscypliny i samozbawienia, lepiej pozwolić pociągnąć się Bogu. Umożliwi to osiągnięcie wewnętrznej wolności od barier, które sami na siebie nakładamy.Carlo Maria Martini SJ (19272012) teolog, biblista, arcybiskup Mediolanu w latach 19792002, kardynał. Jego książki, wielokrotnie publikowane i wznawiane, od lat cieszą się uznaniem na całym świecie.Jedna z najważniejszych książek kard. Carla Marii Martiniego po raz pierwszy wydana w Polsce
Kto powiedział, że Msza Święta to nudne obrzędy ze śpiewami i modlitwami, które trwają godzinę, a po ich zakończeniu wszyscy chcą jak najszybciej wrócić do domu?Dzięki tej książce odkryjemy wraz z dziećmi, że Msza Święta jest tą błogosławioną niedzielną chwilą, która pozwala nam pięknie rozpocząć nowy tydzień!Na stronach tej publikacji katecheci i rodzice znajdą ubrane w proste słowa medytacje oparte na ewangelicznych tekstach z niedziel roku liturgicznego, modlitwy i ciekawe propozycje zabaw, które pomogą dzieciom lepiej zrozumieć wartość niedzielnych Eucharystii.
"Małżeństwo to poważna sprawa, ponieważ jest miłosnym zaangażowaniem na całe życie i tak wzniosły ideał może przerażać, a przecież związek małżeński jest czymś najbardziej naturalnym, bowiem zostaliśmy stworzeni do miłości!" – piszą we wstępie do swojej książki B. Luccerau i o. C. Burgun, znani specjaliści w zakresie poradnictwa małżeńskiego i rodzinnego – po czym dodają, że to ""Bóg daje łaskę małżeństwa, gdyż chce nas widzieć szczęśliwymi"".
Niniejsza publikacja, bardzo pomocna w pracy duszpasterskiej, składa sie z trzech głównych części – miłość i małżeństwo, filary małżeństwa, duchowość małżeńska – i prowadzi narzeczonych (bez względu na ich wiedzę religijną) przez kolejne etapy przygotowania do sakramentu małżeństwa. Przedstawiono tu dwanaście katechez, które pomagają w refleksji nad zbudowaniem harmonijnej i silnej wspólnoty małżeńskiej, owocującej w przyszłości założeniem rodziny. Autorzy używają jasnego, prostego języka ułatwiającego zrozumienie sensu małżeństwa i znaczenia tej ważnej drogi życia. Każdy etap został opracowany na tekstach biblijnych, fragmentach nauczania papieża Franciszka, a także rozważaniach odpowiednich do tematyki danego rozdziału, które można czytać pojedynczo lub razem, oraz na pytaniach podsumowujących prezentowane treści. Nie brakuje też propozycji działań pogłębiających sens spotkań we dwoje i wprowadzających do bliskości małżeńskiej. W książce znalazły się ponadto wzory oświadczenia woli zawarcia małżeństwa, w tym dla małżeństw mieszanych.
Bénédicte Lucereau jest żoną i matką w wielodzietnej rodzinie. Pracuje jako terapeutka małżeństwa i rodziny w Lombardii (Francja). Pisze książki oraz wygłasza konferencje na temat roli rodziny i znaczenia małżeństwa we współczesnym społeczeństwie.
o. Cédric Burgun jest kapłanem w diecezji Metz, członkiem wspólnoty Emmanuel, sędzią kościelnym. Wykłada prawo kanoniczne w Instytucie Katolickim w Paryżu. Zajmuje się również doradztwem małżeńskim i prowadzi kursy przedmałżeńskie dla narzeczonych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
